I C 924/24

Sygn. akt: I C 924/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 listopada 2025 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Joanna Jank po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2025 r. w G. sprawy z powództwa H. P. przeciwko B. K. o zapłatę I. 
        oddala powództwo, II. 
        zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygnatura akt I C 924/24 UZASADNIENIE wyroku z dnia 13 listopada 2025 roku Powódka H. P. wniosła pozew przeciwko B. K. domagając się zasądzenia od pozwanej kwoty 24.367,40 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia następnego po doręczeniu pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że z wniosku pozwanej Komornik wszczął przeciwko niej postępowanie egzekucyjne jako podstawę egzekucji wskazując tytuły wykonawcze w postaci: postanowienia Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016 roku, sygn. VII Ns 1105/13 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 30 grudnia 2022 roku, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 1 października 2020 roku, sygn. IV CSK 324/19 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 17 marca 2023 roku oraz postanowienia Sądu Najwyższego o sprostowaniu z dnia 3 marca 2023 roku, sygn. I CSK 01/23. Na tej podstawie Komornik ustalił należność główną w kwocie 46.578,12 zł, odsetki naliczone do dnia 2 lipca 2024 roku w wysokości 18.997,30 zł oraz dalsze w kwocie 11,80 zł dziennie. Na żądanie powódki Komornik przesłał jej tytuły wykonawcze, wskazując nowy tytuł w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016 roku, sygn. VII Ns 1105/13 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 30 września 2024 roku, co oznacza, że Komornik w dniu 2 lipca 2024 roku wszczął egzekucję nie posiadając tytułu wykonawczego i co – zdaniem powódki – stanowi działanie bezprawne. Poza tym, powódka podniosła, że egzekwowana wierzytelność o odsetki była przedawniona. Jak wywodziła podstawą egzekucji było postanowienie z dnia 9 czerwca 2016 roku, które stało się prawomocne w dniu 3 października 2017 roku, zaś klauzula wykonalności co do odsetek została mu nadana dopiero w dniu 30 września 2024 roku. W związku z powyższym roszczenie o odsetki przedawniło się z końcem 2020 roku. Wobec tego powódka żąda zwrotu kwoty 22.152,19 zł tytułem nienależnie wyegzekwowanych odsetek. Ponadto, powódka podniosła, że egzekucja była wykonywana z rażącym naruszeniem prawa, w tym naruszeniem zasad etyki komorniczej, stąd zwrotowi powinna podlegać również opłata stosunkowa w kwocie 2.215,21 zł. Kwota ta stanowi poniesioną przez powódkę szkodę. (pismo procesowe powódki o zmianie powództwa, k. 72-79) Pozwana B. K. wniosła o oddalenie powództwa w całości. Uzasadniając swoje stanowisko pozwana wskazała, że w pozwie wybiórczo przedstawiono stan faktyczny. Przede wszystkim nie podano, że termin wymagalności roszczenia został w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2016 roku określony jako 4 miesiące od uprawomocnienia się tegoż postanowienia, a zatem roszczenie stało się wymagalne dopiero w dniu 3 lutego 2018 roku. Termin przedawnienia odsetek nie mógł rozpocząć się przed dniem wymagalności roszczenia. Nadto, pozwana wskazała, że w dniu 14 czerwca 2018 roku powódka złożyła skargę kasacyjną od postanowienia SO, kwestionując sposób zasądzenia spłat. W celu obrony przed zarzutami skarżącej pozwana złożyła odpowiedź na skargę, co przerwało bieg przedawnienia. Pozwana otrzymała także pismo pełnomocnika powódki z dnia 21 listopada 2019 roku z prośbą o wstrzymanie działań egzekucyjnych do czasu rozpoznania skargi, co – wedle pozwanej – stanowiło uznanie długu i przerwało bieg terminu przedawnienia. Postępowanie przed SN zakończyło się w dniu 1 października 2020 roku. Następnie, pozwana w dniu 25 listopada 2022 roku złożyła wniosek o nadanie klauzuli wykonalności co do pkt VI. i VII. postanowienia z dnia 9 czerwca 2016 roku, co także przerwało bieg przedawnienia. W dniu 30 grudnia 2022 roku referendarz nadał klauzulę wykonalności co do kwoty 46.578,12 zł. W dniu 18 czerwca 2024 roku pozwana złożyła wniosek egzekucyjny obejmujący należność główną i odsetki. Pozwana podniosła, że jej intencją było dochodzenie zarówno należności głównej, jak i odsetek, stąd wobec kwestionowania zakresu klauzuli przez powódkę, złożyła wniosek o wykładnię postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności oraz ewentualny wniosek o nadanie klauzuli w zakresie odsetek. Zdaniem pozwanej bieg terminu przedawnienia był wielokrotnie przerywany i roszczenie nie uległo przedawnieniu. Nadto, Komornik przyjął niższą stopę odsetek kapitałowych, a nie odsetek za opóźnienie, co oznacza, że pozwana otrzymała niższą kwotę aniżeli jej się należała na podstawie tytułu wykonawczego. Poza tym, nawet gdyby doszło do przedawnienia wymagalnych przed 1 stycznia 2019 roku (a więc trzy lata wstecz od złożenia wniosku klauzulowego), to kwota należnych pozwanej odsetek (25.801,86 zł) jest wyższa od kwoty wyegzekwowanej od dłużnika. Z ostrożności pozwana wniosła o oddalenie powództwa na podstawie art. 5 k.c. (odpowiedź na pozew, k. 89-94) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 roku wydanym w sprawie o sygnaturze VII Ns 1105/13 Sąd Rejonowy w Gdyni zasądził od H. P. na rzecz B. K. kwotę 46.578,12 zł, płatną w terminie 4 miesięcy od daty uprawomocnienia się tegoż postanowienia, wraz z odsetkami ustawowymi w razie zwłoki w powyższym terminie (pkt VI tiret siódme). (dowód: postanowienie Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016r., k. 16-23) Część uczestników postępowania nieprocesowego, w tym powódka H. P. , wniosła apelacje od ww. orzeczenia Sądu I. instancji. Postanowieniem z dnia 3 października 2017 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt III Ca 930/17 Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił apelacje uczestników, w tym również apelację H. P. . (dowód: postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 3 października 2017r., k. 109v wraz z uzasadnieniem, k. 111v-124) Następnie, H. P. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 3 października 2017 roku. W odpowiedzi na skargę z dnia 8 października 2018 roku B. K. wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, bądź oddalenie skargi. (dowód: skarga kasacyjna powódki z dnia 14 czerwca 2018r., k. 127-129, odpowiedź na skargę kasacyjną, k. 131-136v wraz z dowodem nadania, k. 137v-139) W toku postępowania kasacyjnego, pismem z dnia 7 października 2019 roku -skierowanym do pełnomocnika powódki - pełnomocnik pozwanej B. K. wezwał H. P. do zapłaty na rzecz pozwanej kwoty 46.578,12 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 4 lutego 2018 roku do dnia zapłaty. Pismem z dnia 22 listopada 2019 roku pełnomocnik H. P. wezwał pełnomocnika B. K. o wstrzymanie się z dochodzeniem kwot zasądzonych postanowieniem Sądu Rejonowego w Gdyni w sprawie VII Ns 1105/13 do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej, argumentując, że dochodzenie wierzytelności może narazić powódkę na niepowetowaną szkodę. (dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 7 października 2019r., k. 142-142v, pismo pełnomocnika powódki z dnia 22 listopada 2019r., k. 144) Ostatecznie, postanowieniem z dnia 1 października 2020 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt IV CSK 324/19 Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skarg kasacyjnych wywiedzionych przez uczestników postępowania nieprocesowego, w tym również skargi wniesionej przez H. P. . (dowód: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 października 2020r. wraz z uzasadnieniem, k. 146-148) Po zakończeniu postępowania kasacyjnego, pismem z dnia 17 listopada 2022 roku B. K. wezwała H. P. o „niezwłoczne wykonanie zasądzenia Sądu Rejonowego paragraf VI czyli tytułem rozliczenia dopłat kwoty 46.578,12 zł wraz z odsetkami ustawowymi” na wskazany numer rachunku bankowego. (dowód: pismo pozwanej z dnia 17 listopada 2022r. wraz z dowodem nadania, k. 150-151) W dniu 25 listopada 2022 roku B. K. złożyła w Sądzie Rejonowym w Gdyni wniosek m.in. o nadanie klauzuli wykonalności „wyrokowi Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016r. w sprawie o sygn. akt Ns 1105/13 dot. pkt VI, VII” oraz o doręczenie tytułu wykonawczego. (dowód: wniosek pozwanej z dnia 25 listopada 2022r., k. 152) W dniu 30 grudnia 2022 roku Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni nadał postanowieniu Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016 roku wydanemu w sprawie o sygnaturze akt VII Ns 1105/13 na rzecz pozwanej B. K. klauzulę wykonalności w „zakresie punktu VI. Postanowienia tiret siódmy co do kwoty 46.578,12 zł od H. P. ” . (dowód: tytuł wykonawczy, k. 99-102v) W dniu 18 czerwca 2024 roku wierzyciel B. K. złożyła u Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gdyni M. Z. wniosek o wszczęcie egzekucji przeciwko dłużnikowi H. P. na podstawie tytułu wykonawczego w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016r., sygn. akt VII Ns 1105/13 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 1 października 2020r., sygn. akt IV CSK 324/19 i wyegzekwowanie: roszczenia głównego w kwocie 46.578,12 zł z zasądzonymi odsetkami jak w tytule wykonawczym oraz kwoty 2.700 zł tytułem kosztów procesu. Postępowanie egzekucyjne było prowadzone pod sygnaturą akt Km 1553/24. Pismem z dnia 2 lipca 2024 roku Komornik zawiadomił powódkę o egzekucji, wskazując, iż egzekwowana wierzytelność obejmuje należność główną w kwocie 46.578,12 zł, odsetki liczone do dnia 2 lipca 2024 roku w kwocie 18.997,30 zł, a w razie zwłoki także dalsze odsetki w wysokości 11,80 zł dziennie. W dniu 22 lipca 2024 roku Komornik dokonał zajęcia wierzytelności dłużniczki należnych jej od osoby trzeciej, w dniu 11 września 2024 roku zajął emeryturę dłużniczki, a następnie również wszczął egzekucję z nieruchomości dłużniczki, objętej księgą wieczystą nr (...) . (dowód: wniosek pozwanej o wszczęcie egzekucji, k. 157-157v, zajęcie wierzytelności z dnia 22 lipca 2024r., k. 170, zawiadomienie o wszczęciu egzekucji z dnia 2 lipca 2024r., k. 24-25, wezwanie do dokonywania potrąceń z renty lub emerytury z dnia 11 września 2024r., k. 28, wezwanie do zapłaty należności z dnia 13 września 2024r., k. 29) Pismem z dnia 20 sierpnia 2024 roku H. P. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie roszczenia. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2024 roku Komornik oddalił wniosek dłużniczki. Na powyższe postanowienie dłużniczka wywiodła skargę, która została oddalona postanowieniem Referendarza Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 20 listopada 2024 roku. (dowód: wniosek dłużnika z dnia 20 sierpnia 2024r., k. 30-32, postanowienie Komornika z dnia 29 sierpnia 2024r., k. 33, skarga dłużnika na czynności komornika z dnia 2 października 2024r., k. 159-161, uzasadnienie czynności komornika w odpowiedzi na skargę, k. 162-163, postanowienie Referendarza Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 20 listopada 2024r., k. 164 wraz z uzasadnieniem, k. 164v-166) Postanowieniem z dnia 30 września 2024 roku Komornik odmówił wszczęcia egzekucji w zakresie odsetek z uwagi na nieprzedłożenie tytułu wykonawczego uprawniającego do egzekucji tych świadczeń ubocznych. (dowód: postanowienie Komornika z dnia 30 września 2024r., k. 172) W dniu 24 września 2024 roku B. K. złożyła wniosek o wykładnię postanowienia Referendarza sądowego Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 30 grudnia 2022 roku o nadaniu klauzuli wykonalności wraz z ewentualnym wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności postanowieniu w części dotyczącej odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty głównej. (dowód: wniosek pozwanej z dnia 24 września 2024r., k. 168-168v) W dniu 30 września 2024 roku Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni nadał postanowieniu Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016 roku wydanemu w sprawie o sygnaturze akt VII Ns 1105/13 na rzecz pozwanej B. K. klauzulę wykonalności „co do punktu VI postanowienia tiret siódmy co do kwoty odsetek ustanowionych w razie zwłoki należnych od kwoty głównej, płatnych od dnia następującego po upływie 4 miesięcy od daty uprawomocnienia się postanowienia do dnia zapłaty od H. P. ” . (dowód: tytuł wykonawczy, k. 104-107v) W dniu 10 października 2024 roku wierzycielka złożyła wniosek do Komornika o rozszerzenie egzekucji o odsetki, dołączając tytuł wykonawczy w postaci postanowienia z dnia 9 czerwca 2016 roku zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 30 września 2024 roku. (dowód: wniosek pozwanej z dnia 10 października 2024r., k. 174) W toku postępowania egzekucyjnego, w dniu 21 marca 2025 roku H. P. uiściła kwotę 50.000 zł, z czego wierzycielowi Komornik przekazał kwotę 45.418,25 zł, w tym kwotę 19.408,86 zł tytułem odsetek oraz kwotę 26.009,39 zł tytułem należności głównej. Natomiast, w dniu 27 marca 2025 roku dłużniczka uiściła kwotę 15.000 zł, z czego kwotę 13.636,36 zł, w tym kwotę 31,28 zł tytułem odsetek oraz kwotę 13.605,08 zł tytułem należności głównej. (dowód: postanowienie Komornika z dnia 3 kwietnia 2025r., k. 202-203) Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2025 roku Komornik oddalił wniosek dłużniczki o umorzenie postępowania na skutek wyegzekwowania świadczenia, wskazując, że dłużnik nie spełnił świadczenia w całości. Ostatecznie jednak, postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2025 roku Komornik zakończył postępowanie egzekucyjne wobec zaspokojenia całego świadczenia objętego tytułem wykonawczym przez dłużnika, pozostawiając tytuł wykonawczy w aktach sprawy egzekucyjnej. (dowód: postanowienie Komornika z dnia 3 kwietnia 2025r., k. 202-203, postanowienie Komornika z dnia 17 kwietnia 2025r., k. 81-83) Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w całości na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony niniejszego postępowania. Oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów powołanych w ustaleniach stanu faktycznego. Podkreślić bowiem należy, iż część z wymienionych powyżej dokumentów, w tym m.in. tytuł wykonawczy, postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności, czy też postanowienia Komornika wydane w toku postępowania egzekucyjnego miała charakter dokumentów urzędowych, a w toku niniejszego postępowania nie wzruszono w trybie art. 252 k.p.c. przysługujących tym dokumentom domniemań autentyczności oraz zgodności ich treści z prawdą. Ponadto, Sąd nie doszukał się żadnych okoliczności mogących wzbudzać wątpliwości co do wiarygodności dokumentów prywatnych, w szczególności nie dostrzegł żadnych śladów podrobienia, przerobienia czy innej ingerencji. Natomiast, na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd pominął natomiast dowód z zeznań świadka J. P. oraz dowód z przesłuchania stron, uznając, że wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy fakty dotyczące ewentualnego przedawnienia roszczenia objętego tytułem wykonawczym, czy też przebiegu egzekucji prowadzonej przez Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gdyni M. Z. były możliwe do ustalenia na podstawie dowodów z dokumentów, dołączonych przez strony do akt sprawy. W niniejszej sprawie powódka domagała się m.in. zwrotu części wyegzekwowanych od niej w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gdyni M. Z. pod sygnaturą Km 1553/24 należności z tytułu odsetek w łącznej kwocie 22.152,19 zł. Podstawę prawną powództwa w zakresie zwrotu wyegzekwowanego świadczenia odsetkowego stanowić będą przepisy art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c. Zgodnie z treścią art. 405 k.c. kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Zgodnie z art. 410 § 1 k.c. przepisy dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego. Jak stanowi art. 410 § 2 k.c. świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Uzasadniając swoje roszczenie o zwrot wyegzekwowanych odsetek powódka poniosła dwa zasadnicze argumenty. Po pierwsze, wskazała, że w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wierzycielka nie posiadała tytułu wykonawczego, który uprawniałby ją do egzekwowania odsetek. Po drugie, według powódki roszczenie o zapłatę odsetek było przedawnione. Odnosząc się do twierdzeń strony powodowej należy wskazać, że podstawę egzekucji – zgodnie z art. 776 k.p.c. – stanowi tytuł wykonawczy, którym jest tytuł egzekucyjny ( art. 777 k.p.c. ) zaopatrzony w klauzulę wykonalności ( art. 781 k.p.c. ). Tę kardynalną zasadę postępowania egzekucyjnego rozwija art. 797 k.p.c. , nakazujący dołączyć tytuł wykonawczy do wniosku lub żądania przeprowadzenia egzekucji z urzędu. Tak więc jest oczywiste, że niedołączenie tytułu udaremnia wszczęcie postępowania egzekucyjnego i - jako brak formalny wniosku - zobowiązuje organ egzekucyjny do podjęcia czynności w trybie art. 130 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 1996 r., III CZP 61/96, L. ). Prowadzenie egzekucji bez tytułu wykonawczego niewątpliwie zatem stanowi naruszenie prawa, a wyegzekwowane bez takiego tytułu świadczenie jest nienależne. W niniejszym przypadku jednakże nie sposób uznać, aby sporne odsetki zostały wyegzekwowane przez Komornika bez tytułu wykonawczego. Na podstawie dowodów z dokumentów złożonych przez strony niniejszego postępowania Sąd ustalił, że o ile w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego pozwana nie posiadała tytułu wykonawczego, który upoważniałby ją do egzekwowania odsetek, o tyle w momencie zapłaty przez pozwaną odsetek taki tytuł znajdował się już w aktach egzekucyjnych. Do złożonego w dniu 18 czerwca 2024 roku wniosku egzekucyjnego – mimo że obejmował on również żądanie egzekucji odsetek zasądzonych w punkcie VI. tiret siódme postanowienia Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016 roku wydanego w sprawie o sygnaturze VII Ns 1105/13 – wierzycielka dołączyła jedynie tytuł wykonawczy uprawniający ją do egzekucji należności głównej tj. kwoty 46.578,12 zł (vide: klauzula wykonalności z dnia 30 grudnia 2022 roku). W związku z tym Komornik wezwał wierzycielkę do przedłożenia tytułu wykonawczego uprawniającego do egzekucji odsetek, zaś po bezskutecznym upływie terminu do uzupełnienia tegoż braku postanowieniem z dnia 30 września 2024 roku odmówił wszczęcia egzekucji w zakresie odsetek. W międzyczasie, w dniu 24 września 2024 roku wierzycielka złożyła w Sądzie wniosek o wykładnię postanowienia Referendarza sądowego Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 30 grudnia 2022 roku o nadaniu klauzuli wykonalności wraz z ewentualnym wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności postanowieniu w części dotyczącej odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty głównej. W dniu 30 września 2024 roku postanowienie Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016 roku wydane w sprawie o sygnaturze akt VII Ns 1105/13 zostało zaopatrzone w klauzulę wykonalności także „ co do punktu VI postanowienia tiret siódmy co do kwoty odsetek ustanowionych w razie zwłoki należnych od kwoty głównej, płatnych od dnia następującego po upływie 4 miesięcy od daty uprawomocnienia się postanowienia do dnia zapłaty od H. P. ”. W dniu 10 października 2024 roku wierzycielka złożyła tenże tytuł wykonawczy u Komornika, jednocześnie wnosząc o rozszerzenie egzekucji o odsetki. Od tego momentu niewątpliwie egzekucja wierzytelności obejmującej odsetki była prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego. Strona powodowa nie wniosła zażalenia na postanowienie z dnia 30 września 2024 roku o nadaniu klauzuli wykonalności, a zatem należało uznać, że podstawa prowadzenia egzekucji istniała aż do zakończenia postępowania egzekucyjnego. Z uzasadnienia postanowienia Komornika sądowego Sądu Rejonowego w Gdyni M. Z. z dnia 3 kwietnia 2025 roku wynika, że dłużniczka dokonała dwóch dobrowolnych wpłat: najpierw w dniu 21 marca 2025 roku H. P. uiściła kwotę 50.000 zł, z czego wierzycielowi przekazano kwotę 45.418,25 zł (w tym kwotę 19.408,86 zł tytułem odsetek), natomiast, w dniu 27 marca 2025 roku uiściła kwotę 15.000 zł, z czego wierzyciel otrzymał kwotę 13.636,36 zł (w tym kwotę 31,28 zł tytułem odsetek). Obie wpłaty nastąpiły niewątpliwie już po złożeniu przez wierzycielkę tytułu wykonawczego uprawniającego do egzekucji odsetek. Z przytoczonej powyżej sekwencji zdarzeń jednoznacznie wynika, że Komornik nie wyegzekwował od powódki żadnych odsetek bez tytułu wykonawczego. Kolejny zarzut powódki dotyczył przedawnienia egzekwowanego roszczenia o odsetki. Zdaniem dłużniczki bieg trzyletniego terminu przedawnienia dla odsetek ustawowych został przerwany dopiero w dniu 24 września 2024 roku w momencie złożenia wniosku o nadanie klauzuli wykonalności w zakresie odsetek. Strona pozwana natomiast replikowała, że pomiędzy datą uprawomocnienia się orzeczenia Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016 roku a datą złożenia ww. wniosku o nadanie klauzuli wykonalności zaszło wiele innych zdarzeń, które przerwały bieg terminu przedawnienia, jak: złożenie przez pozwaną odpowiedzi na skargę kasacyjną (8 października 2018r.), doręczenie pisma powódki z prośbą o wstrzymanie egzekwowania odsetek stanowiące uznanie długu (2 grudnia 2019r.), złożenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności (25 listopada 2022r.) czy złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji (18 czerwca 2024r.). Zważyć należy, iż zgodnie z art. 125 § 1 k.c. roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również roszczenie stwierdzone ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd przedawnia się z upływem sześciu lat. Jeżeli stwierdzone w ten sposób roszczenie obejmuje świadczenia okresowe, roszczenie o świadczenie okresowe należne w przyszłości przedawnia się z upływem trzech lat. Jak wskazuje się w orzecznictwie roszczenia o odsetki za opóźnienie ( art. 481 § 1 k.c. ) należą do kategorii świadczeń okresowych i - jeżeli zostały stwierdzone tytułem wykonawczym - powinny przedawniać się z upływem trzech lat ( art. 125 § 1 zdanie drugie k.c. ). Chodzi tu jednak tylko o odsetki „należne w przyszłości”, a więc takie, które stają się wymagalne m.in. po uprawomocnieniu się wyroku sądowego , stwierdzającego obowiązek zapłaty tych odsetek (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2016 r., IV CSK 528/15, L. ). Nadto, należy pamiętać, że okresowy charakter odsetek za opóźnienie przejawia się w tym, że z każdym dniem opóźnienia powstaje wobec dłużnika odrębne roszczenie o odsetki, które jest także od tego dnia wymagalne i od tego dnia zaczyna się przedawniać (m.in. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 26 stycznia 2005 r., III CZP 42/04, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 1991 r., III CZP 21/91, OSNC 1991, nr 10-12, poz. 121, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1994 r., III CZP 141/94, "Monitor Prawniczy" 1995, nr 3, s. 83). Dokonując ustaleń w przedmiocie przedawnienia roszczenia o odsetki należy wyjść od tego, że postanowienie Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016 roku wydane w sprawie o sygnaturze VII Ns 1105/13 – na mocy którego zasądzono od H. P. na rzecz B. K. kwotę 46.578,12 zł, płatną w terminie 4 miesięcy od daty uprawomocnienia się tegoż postanowienia, wraz z odsetkami ustawowymi w razie zwłoki w powyższym terminie (pkt VI. tiret siódme) – uprawomocniło się w dniu 3 października 2017 roku. Roszczenie zasądzone ww. wyrokiem stało się zatem wymagalne z dniem 3 lutego 2018 roku i dopiero od tej daty wierzyciel mógł domagać się odsetek za opóźnienie. Strona pozwana odpierając zarzuty powódki odnośnie przedawnienia wskazywała na liczne zdarzenia występujące po uprawomocnieniu się orzeczenia, które – jej zdaniem – przerwały bieg terminu przedawnienia. Zdaniem Sądu jednak nie wszystkie przytoczone przez wierzycielkę zdarzenia skutkowały przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z treścią art. 123 § 1 pkt 1 i 2 k.c. bieg przedawnienia przerywa się: przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia; przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. Spośród wskazanych w odpowiedzi na pozew bez wątpienia do przerwania biegu przedawnienia nie prowadziła czynność w postaci złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Należy bowiem mieć na względzie, że w świetle art. 123 k.c. do przerwania biegu terminu przedawnienia prowadzi tylko czynność podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia, ustalenia, zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, jeśli jest jedną z czynności, które są niezbędne dla skutecznego dochodzenia, ustalenia, zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Podstawowe znaczenie dla wykładni art. 123 k.c. ma funkcja przedawnienia. Jego bieg ma zmobilizować wierzyciela do dochodzenia zaspokojenia roszczenia; przedawnienie nie może biec w czasie, gdy wierzyciel, z niezależnych od siebie względów, nie ma możliwości dochodzenia roszczenia. Również w orzecznictwie zwracano uwagę, że za podjęte w celu dochodzenia, ustalenia, zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia uznać należy wszelkie akty konieczne do dochodzenia, ustalenia, zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia stanowiące conditio sine qua non zaspokojenia roszczenia (zob. uchwała SN z 16 2004 r., III CZP 101/03, OSNC 2005, Nr 4, poz. 58; W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz , wyd. 33, 2024). Skarga kasacyjna wniesiona przez powódkę nie była dla wierzyciela przeszkodą do złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji. Zaś złożenie odpowiedzi na tę skargę nie było niezbędne do dochodzenia czy zaspokojenia roszczenia. Sąd nie podzielił również stanowiska pozwanej, iż pismo pełnomocnika powódki z dnia 22 listopada 2019 roku z prośbą o wstrzymanie się z dochodzeniem kwot zasądzonych postanowieniem Sądu Rejonowego w Gdyni w sprawie VII Ns 1105/13 do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej stanowiło uznanie roszczenia w rozumieniu art. 123 § 1 pkt 2 k.c. Dłużniczka nie wyraziła w nim woli dobrowolnego zaspokojenia roszczenia, nie potwierdziła wysokości długu, ani w żaden inny sposób nie utwierdziła wierzyciela w przekonaniu, że jest gotowa do zaspokojenia tego roszczenia. Zresztą, takiej kwalifikacji tego pisma przeczy uzasadnienie wniosku. Powódka powoływała się w nim na możliwość uchylenia orzeczenia w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy za pierwszą czynność przerywającą bieg terminu przedawnienia roszczenia odsetkowego należało uznać wniosek pozwanej o nadanie klauzuli wykonalności z dnia 21 listopada 2022 roku. Wbrew temu, co podnosi powódka, wniosek ten obejmował również odsetki, a nie tylko należność główną. W przedmiotowym wniosku wierzycielka domagała się bowiem nadania klauzuli wykonalności „wyrokowi Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016r. w sprawie o sygn. akt Ns 1105/13 dot. pkt VI” , a więc co do całego punktu. Mimo treści wniosku, Referendarz błędnie zaopatrzył tenże tytuł egzekucyjny klauzulą wykonalności tylko co do należności głównej. Podobnie, wniosek o wszczęcie egzekucji złożony w dniu 18 czerwca 2024 roku obejmował roszczenie główne w kwocie 46.578,12 zł z zasądzonymi odsetkami jak w tytule wykonawczym . Mając zatem powyższe na względzie należało uznać, że ewentualnie doszło do przedawnienia roszczenia o odsetki wymagalne na trzy lata przed złożeniem wniosku z dnia 21 listopada 2019 roku. Suma nieprzedawnionych odsetek ustawowych za opóźnienie należnych za okres od dnia 25 listopada 2019 roku do dnia 21 marca 2025 roku przewyższa jednak dochodzoną kwotę 22.152,19 zł. Ponadto, zdaniem Sądu, należy zwrócić uwagę na brzmienie art. 411 pkt 3 k.c. Zgodnie z tym przepisem nie można żądać zwrotu świadczenia jeżeli świadczenie zostało spełnione w celu zadośćuczynienia przedawnionemu roszczeniu. W judykaturze wskazuje się, że spełnienie świadczenia wiąże się z zachowaniem dłużnika. Nie obejmuje to zatem sytuacji, w których zaspokojenie wierzyciela następuje bez udziału dłużnika lub wbrew jego woli, w szczególności w razie przymusowego wyegzekwowania świadczenia. Podkreślić można, że konieczność przeprowadzenia egzekucji jest konsekwencją właśnie tego, że dłużnik nie spełnia świadczenia. Nie można więc utożsamiać egzekucji świadczenia z jego spełnieniem przez dłużnika (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 9 października 2013r., I ACa 438/13, L. ). Nadto, zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa intencja celowego zachowania zmierzającego do zadośćuczynienia przedawnionemu roszczeniu nie ma miejsca, gdy dłużnik konsekwentnie zasłania się zarzutem przedawnienia, a spełnia świadczenie jedynie w wykonaniu prawomocnego wyroku (który równocześnie jest przez niego kontestowany przez wniesienie skargi kasacyjnej) (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 sierpnia 2018r., V AGa 208/18, L. ). W niniejszej sprawie powódka dobrowolnie dokonała spłaty odsetek w toku postępowania egzekucyjnego bez jakiekolwiek udziału organu egzekucyjnego. Nie doszło więc do przymusowego ściągnięcia świadczenia przez Komornika np. z emerytury, czy wierzytelności dłużnika etc. Nadto, należy mieć na względzie, że do zapłaty doszło już po wyczerpaniu przez dłużniczkę wszelkich środków prawnych zmierzających do wzruszenia tytułu wykonawczego, w tym po oddaleniu apelacji oraz po odmowie przyjęcia do rozpoznania przez Sąd Najwyższy wniesionej przez nią skargi kasacyjnej. W piśmie zmieniającym powództwo powódka co prawda twierdziła, iż spełniając świadczenie objęte tytułem wykonawczym chciała uniknąć egzekucji z nieruchomości, niemniej dokonując zapłaty nie wskazywała, że dokonuje wpłaty z zastrzeżeniem zwrotu co do odsetek ani nie powoływała się na swoją przymusową sytuację. Nadto, powódka podnosiła, że wierzycielka prowadziła egzekucję odsetek kapitałowych podczas gdy tytuł wykonawczy obejmował jedynie odsetki ustawowe za opóźnienie. Zarzut ten zmierzał do wykazania, że egzekwowana była inna wierzytelność aniżeli przewidziana tytułem wykonawczym. W ocenie Sądu zarzut ten był bezzasadny. Z treści wniosku egzekucyjnego wynika jednoznacznie, iż pozwana domagała się wyegzekwowania odsetek zasądzonych na jej rzecz w tytule wykonawczym, a więc odsetek ustawowych za opóźnienie. Dysponowała również tytułem wykonawczym uprawniającym do egzekucji takich odsetek. Z orzeczeń Komornika nie wynika, aby prowadził egzekucję należności nieobjętych tytułem wykonawczym (w pismach Komornika odnośnie wysokości egzekwowanych odsetek każdorazowo znajduje się zastrzeżenie, że w razie zwłoki będą naliczane dalsze odsetki, co jednoznacznie wskazuje, że egzekwowane były odsetki za opóźnienie). Okoliczność, iż wierzyciel egzekwował roszczenie w niższej wysokości aniżeli należało mu się na podstawie tytułu wykonawczego i uznał takie świadczenie za spełnione w całości (vide: postanowienie Komornika o zakończeniu egzekucji wobec wyegzekwowania całego zadłużenia) w żaden sposób nie pozwala kwalifikować takiego świadczenia jako nienależne. Poza odsetkami, w niniejszej sprawie powódka domagała się również zwrotu opłaty stosunkowej pobranej przez Komornika w kwocie 2.215,21 zł. Podstawę prawną tego roszczenia stanowił przepis art. 415 k.c. , zgodnie z którym kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. W nauce prawa cywilnego wskazuje się, że przesłankami odpowiedzialności deliktowej są: powstanie szkody, zdarzenie z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy oznaczonego podmiotu (czyn niedozwolony) oraz związek przyczynowy między owym zdarzeniem a szkodą. Jeśli chodzi o zdarzenie, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy, może to być np. ludzkie zachowanie, tj. czyn bezprawny – obiektywnie sprzeczny z obowiązującym porządkiem prawnym (powszechnie obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami współżycia społecznego), a jednocześnie zawiniony. Przez winę rozumie się naganną decyzję człowieka odnoszącą się do podjętego przez niego bezprawnego czynu, przy czym winę dzieli się na umyślną i nieumyślną (zob. G. Bieniek (red.) Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania. Tom 1 , Warszawa 2001, s. 215 i nast.). W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie można przypisać zachowaniu wierzyciela bezprawności ani też winy. B. K. prowadziła egzekucję na podstawie ważnego tytułu wykonawczego w postaci prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 9 czerwca 2016 roku wydanego w sprawie o sygnaturze akt VII Ns 1105/13 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności w dniu 30 września 2024 roku. Złożenie wniosku bez dołączenia tytułu wykonawczego uprawniającego do egzekucji odsetek nie spowodowało żadnej szkody dla dłużnika. Był to brak formalny, który został uzupełniony w przewidzianym prawem trybie. Komornik – zgodnie z prawem – wdrożył procedurę uzupełnienia braków formalnych, a po bezskutecznym upływie terminu do złożenia tytułu wykonawczego odmówił prowadzenia egzekucji co do odsetek. Do czasu przedłożenia właściwego tytułu wykonawczego nie została od powódki ściągnięta przez organ egzekucyjny nawet złotówka na poczet odsetek. Powódka dokonała dobrowolnej spłaty odsetek już po dołączeniu przez pozwaną prawidłowego tytułu wykonawczego. Nie ma zatem żadnych podstaw, aby przyjmować, że pozwana prowadziła egzekucję bezprawnie, nie mając tytułu wykonawczego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c. oraz art. 415 k.c. stosowanych a contrario powództwo podlegało oddaleniu. O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. wyroku na podstawie art. 98 §1 k.p.c. obciążając powódkę całością poniesionych przez pozwaną kosztów procesu, na co składały się wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł) ustalonej w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. od zasądzonej kwoty tytułem kosztów procesu należały się odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.