I C 4/25

Sygn. akt I C 4/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lipca 2025 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Wioletta Bąkiewicz-Jakubowska Protokolant: st. sekretarz sądowy Agnieszka Malinowska-Sobotka po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2025 r. w Golubiu- D. sprawy z powództwa (...) w K. przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w W. o zapłatę 1. Zasądza od pozwanego Towarzystwu (...) S.A. w W. na rzecz powoda (...) w K. kwotę 148,93 zł (sto czterdzieści osiem złotych dziewięćdziesiąt trzy grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 lipca 2024 roku do dnia zapłaty. 2. W pozostałym zakresie powództwo oddala. 3. Zasądza od powoda (...) w K. na rzecz pozwanego Towarzystwu (...) S.A. w W. kwotę 718,50 zł (siedemset osiemnaście złotych pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. sędzia Wioletta Bąkiewicz-Jakubowska I C 4/25 UZASADNIENIE Powód (...) w K. wniosła o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 589,66 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 lipca 2024 roku do dnia zapłaty oraz o zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu podano, że pozwany ubezpieczyciel nie dokonał wypłaty odszkodowania za szkodę w pełnej wysokości, zgodnie z wystawioną przez poprzednika prawnego powoda fakturą. Poprzednik prawny powoda otrzymał od pozwanego odszkodowanie, które zdaniem powoda, nie zaspokoiło w pełni roszczenia. Powód podał, że jest następcą prawnym warsztatu naprawczego bowiem zawarł umowę powierniczego przelewu wierzytelności. W przedmiotowej sprawie w dniu 4 grudnia 2024 roku został wydany nakaz zapłaty w postepowaniu upominawczym w sprawie sygn. I Nc 466/24 zgodny z pozwem (k. 27 akt). Od powyższego nakazu zapłaty pozwany ubezpieczyciel wniósł sprzeciw (k. 30-35 akt). W sprzeciwie pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu. Pozwany zakwestionował koszt naprawy pojazdu ponad wypłaconą kwotę. Podniósł, iż wypłacone odszkodowanie zrekompensowało szkodę w całości. Dochodzona pozwem kwota dotyczy zaś kwoty 589,66 złotych stanowiącej różnicę w przyjętej stawce za roboczogodzinę oraz za obsługę szkody. Pozwany wskazuje, że przyjęta przez niego stawka za roboczogodzinę jest zasadna, a czynność w postaci obsługi szkody jest oczywista i jest już uwzględniana w koszcie prowadzonej działalności, a zatem wkalkulowana została w stawce za roboczogodzinę. Sąd ustalił co następuje: W dniu 17 kwietnia 2024 roku pojazd marki D. (...) o numerze rejestracyjnym (...) stanowiący własność M. K. (1) został uszkodzony. Poszkodowany korzystał u pozwanego ubezpieczyciela z ubezpieczenia autocasco. (Dowód: polisa k. 41). Poszkodowany zgłosił szkodę do ubezpieczyciela, który przyjął na siebie odpowiedzialność. Szkoda została zarejestrowania pod numerem (...) -01. Pozwany po dokonaniu oględzin uszkodzonego pojazdu i po wyliczeniu kosztów naprawy wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 6453,92 złotych. (dowód: decyzja o wypłacie odszkodowania k. 19 akt). Poszkodowany M. K. (1) zlecił naprawienie pojazdu poprzednikowi prawnemu powoda. Po wykonaniu usługi naprawy pojazdu została wystawiona faktura, która opiewała na kwotę brutto 7043,58 złotych. Wypłacone przez pozwanego odszkodowanie nie pokryło kosztów naprawy opiewających na fakturze. Do zapłaty pozostawała kwota 589,66 złotych. (Dowód: kalkulacja naprawy powoda k. 20-22 akt, zeznania świadka M. K. k. 70-71 akt). Poszkodowany dokonał umowy przelewu wierzytelności z polisy z OC/AC z dnia 23 kwietnia 2024 roku celem pokrycia całkowitego koszty naprawy pojazdu. poprzednika powoda do odbioru i zaliczenia kwoty od ubezpieczyciela na poczet należności za naprawę pojazdu. Ponadto poszkodowany w związku ze zleceniem naprawienia szkody w jego pojeździe przeniósł wierzytelność dotyczącą należnego mu odszkodowania w związku ze szkodą i wszelkie związane z nią prawa. Umową Powierniczego Przelewu Wierzytelności z dnia 16 września 2024 roku cedent przelał na rzecz powoda wierzytelności związane z przedmiotowym roszczeniem wraz ze wszystkimi związanymi z nimi prawami. (Dowód: umowa o przelew k. 13 akt, odpis KRS powoda k. 9 akt, umowa powierniczego przelewu wierzytelności wraz z pełnomocnictwami k. 11-12 akt). Powód wezwał ubezpieczyciela do zapłaty całej kwoty wynikającej z faktury wraz z odsetkami i zawiadomił go o przelewie wierzytelności. (Dowód: wezwanie k. 23 akt). Pozwany nie zaakceptował kalkulacji naprawy dokonanej przez powoda podnosząc, iż dokonana kalkulacja powinna zostać ograniczona w części dotyczącej kosztu obsługi szkody. Zaznaczył również, że stawka za roboczogodzinę została zweryfikowana prawidłowo. Wskazał, że koszty obsługi szkody są związane z oczywistą czynnością w procesie naprawy pojazdu i uwzględnione są w koszcie naprawy pojazdu, a zatem wkalkulowane są w roboczogodzinę. (Dowód: pismo k. 25 akt). Postanowieniem z dnia 6 marca 2025 roku sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z dziedziny motoryzacji w osobie K. U. , w którego to miejsce z uwagi na konflikt interesów postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2025 roku wyznaczył biegłego P. L. (1) , na okoliczność kosztu naprawy uszkodzonego pojazdu z uwzględnieniem OWU, czy stawka za roboczogodzinę odpowiada tym zapisom i pozwala przywrócić pojazd do stanu sprzed szkody. Jak wynika z opinii biegłego niezbędny i celowy koszt naprawy przedmiotowego pojazdu wyliczony z wykorzystaniem cen nowych części zamiennych z logo producenta pojazdu na dzień wykonania naprawy wynosił 6774 złotych. (Dowód: protokół k. 70-71 akt, postanowienie k. 77 akt, opinia biegłego P. L. k. 83-91 akt) Sąd zważył co następuje: Strona powodowa roszczenie o wypłatę odszkodowania wywodziła z przepisów kodeksu cywilnego , a także z zawartej pomiędzy poszkodowanym a pozwanym umowy ubezpieczenia majątkowego typu autocasco . Umowa autocasco ma na celu ochronę ubezpieczonego przed skutkami szkód powstałych w jego pojeździe, niezależnie od odpowiedzialności osób trzecich, a jej istotą jest zobowiązanie się ubezpieczyciela do wypłaty odszkodowania w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku ubezpieczeniowego. W niniejszej sprawie bezspornym było, że pojazd poszkodowanego M. K. (1) został uszkodzony oraz że w chwili zdarzenia był objęty ochroną ubezpieczeniową w ramach polisy autocasco zawartej z pozwanym Towarzystwem (...) S.A. Pozwany, po zgłoszeniu szkody, przyjął odpowiedzialność za jej skutki i wypłacił odszkodowanie w kwocie 6.453,92 złotych. Sporna między stronami była natomiast wysokość należnego odszkodowania — powód wskazywał, że wypłacona kwota nie pokryła pełnych kosztów naprawy pojazdu, które wyniosły 7.043,58 złotych, a tym samym domagał się dopłaty brakującej części, tj. 589,66 złotych. Powód nabył przedmiotowe roszczenie w drodze dwustopniowego przelewu wierzytelności. W pierwszej kolejności poszkodowany M. K. (3) , w związku ze zleceniem naprawy pojazdu, zawarł z warsztatem naprawczym (poprzednikiem prawnym powoda) umowę przelewu wierzytelności z dnia 23 kwietnia 2024 roku, na mocy której przelał na warsztat wierzytelność wobec pozwanego ubezpieczyciela z tytułu szkody objętej umową ubezpieczenia AC. Następnie warsztat, na podstawie umowy powierniczego przelewu wierzytelności z dnia 16 września 2024 roku, przeniósł przysługującą mu wierzytelność na rzecz powoda (...) w K. . Umowy te objęły zarówno roszczenie główne wynikające z niepokrytej części kosztów naprawy, jak i wszelkie związane z nim prawa, w tym prawo do dochodzenia należności w postępowaniu sądowym. Skuteczność obu cesji nie była przez pozwanego kwestionowana, a powód legitymował się stosownymi dokumentami wykazującymi następstwo prawne. Tym samym należy uznać, że powód był uprawniony do dochodzenia przedmiotowego roszczenia. W toku postępowania sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej, którego zadaniem było ustalenie czy koszty naprawy wykazane przez powoda odpowiadały realnym i koniecznym nakładom na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody oraz czy zastosowana stawka za roboczogodzinę była zgodna z warunkami umowy i realiami rynkowymi. Z opinii biegłego wynikało jednoznacznie, że konieczny koszt naprawy uszkodzonego pojazdu z użyciem nowych części zamiennych z logo producenta wynosił 6.774 złote, a zatem był wyższy niż wypłacone przez pozwanego odszkodowanie. Tym samym różnica w kwocie 148,93 złotych, odpowiadająca części kosztów niepokrytych, stanowiła realną stratę, którą pozwany jako ubezpieczyciel powinien zrekompensować. Z drugiej strony sąd podzielił stanowisko pozwanego w zakresie braku zasadności odrębnego brania pod uwagę kosztu obsługi szkody. Czynności związane z przyjęciem pojazdu, jego oględzinami, przygotowaniem dokumentacji i kontaktem z ubezpieczycielem stanowią element standardowego procesu naprawczego i są uwzględniane w stawce za roboczogodzinę. Nie sposób zatem uznać, że obciążenie ubezpieczyciela dodatkowym kosztem za te same czynności byłoby uzasadnione. Tym bardziej, że koszt ten nie został wyodrębniony w sposób przejrzysty ani poparty szczególnymi działaniami, wykraczającymi poza zwykły proces przyjęcia pojazdu do naprawy. W ocenie sądu, wypłacone przez pozwanego odszkodowanie zrekompensowało szkodę w części, natomiast powód wykazał zasadność roszczenia co do dalszej kwoty 148,93 złotych. W tym zakresie roszczenie zostało uwzględnione. Podstawę prawną zasądzenia odsetek stanowi art. 48 § 1 i § 2 kc. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek ustawowych za czas opóźnienia. Ponieważ roszczenie o zapłatę brakującej części odszkodowania stało się wymagalne w dniu 15 lipca 2024 roku, od tego dnia powodowi przysługują odsetki za opóźnienie do dnia zapłaty. O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. , zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy. Powództwo zostało uwzględnione w części – zasądzono 148,93 zł z dochodzonej kwoty 589,66 zł, co stanowi około 25% roszczenia. Na tej podstawie zasądzono od powoda na rzecz pozwanego kwotę 718,50 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji. sędzia Wioletta Bąkiewicz-Jakubowska