I C 90/24

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2025 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodnicząca: sędzia Alina Szymanowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą we W. przeciwko M. W. ( W. ) o zapłatę na skutek apelacji wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Obornikach z dnia 23 lipca 2024 r. sygn. akt I C 90/24 I. 
        oddala apelację; II. 
        przyznaje radcy prawnemu K. K. ze środków Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Obornikach kwotę 442,80 zł (w tym 23% podatku VAT) z tytułu wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w instancji odwoławczej; III. 
        nakazuje ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Obornikach kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote 80/100) z tytułu wydatków obejmujących wynagrodzenie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w instancji odwoławczej. Alina Szymanowska UZASADNIENIE Powód (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. wniósł pozew przeciwko M. W. , domagając się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz kwoty 6.508,22 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, liczonymi od kwoty 5.726,30 zł od dnia 6 października 2022 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów poniesionych w elektronicznym postępowaniu upominawczym. W dniu 30 marca 2023 r. w Sądzie Rejonowym w Obornikach został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodnie z żądaniem pozwu (k. 44). Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2024 r. ustanowiono dla pozwanego kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu w osobie radcy prawnego (k. 72). Strona pozwana złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym zaskarżyła nakaz zapłaty w całości, domagając się oddalenia powództwa, zasądzenia na rzecz pozwanego kosztów procesu, ewentualnie nieobciążania go kosztami oraz przyznania kuratorowi wynagrodzenia według norm przepisanych. W uzasadnieniu swego stanowiska pozwany wskazał, że dowody przedłożone przez powoda nie dają podstaw do uwzględnienia powództwa. Zakwestionował skuteczność zawartej umowy, albowiem nie wiadomo kto ją zawierał w imieniu banku i czy osoba ta była należycie umocowana. Powód nie wykazał też, że umowa została zawarta w lokalu przedsiębiorstwa, ani nie udowodnił istnienia wierzytelności. Wyciąg z ksiąg bankowych nie ma mocy dokumentu urzędowego, a pozwany zaprzeczył, by wskazane w nim kwoty zostały wyliczone prawidłowo. Powód nie udowodnił, że umowa została skutecznie rozwiązana, albowiem wskazana w piśmie stanowiącym wypowiedzenie przyczyna nie stanowi żadnej z tych, które enumeratywnie zostały wymienione w punkcie 71 umowy. Nadto wypowiedzenie nie zostało poprawnie doręczone, ponieważ pozwany nie przebywał już pod wskazanym w piśmie adresem i zaprzeczył, by osoba, która odebrała korespondencję była do tego upoważniona. Nadto powód nie załączył dokumentów, z których wynikałoby, że osoba, która z ramienia banku podpisała się pod wypowiedzeniem i wezwaniem do zapłaty była do tego upoważniona (k. 82-83). Sąd Rejonowy w wyroku z dnia 23 lipca 2024 r. - w punkcie I. oddalił powództwo; - w punkcie II. przyznał radcy prawnemu K. K. wynagrodzenie za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w wysokości 885,60 zł (w tym 23% podatku VAT), którą to kwotę nakazał wypłacić z zaliczki uiszczonej przez powoda. Apelację od powyższego wyroku wniósł powód. Powód zaskarżył orzeczenie w całości i zarzucił: I. 
        naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 6 k.c. poprzez uznanie przez Sąd, iż powód przedstawił niewystarczający materiał dowodowy niepozwalający na ocenę podniesionego w sprawie zarzutu niewykazania roszczenia co do zasady; II. 
        naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie art. 232 k.p.c. poprzez przyjęcie, że powód powinien wykazać datę i wysokość wpłat minimalnych podczas gdy jak wynika z wyliczeń przedstawionych przez powoda znaczna część kwot określonych wyciągami została spłacona; III. 
        naruszenie prawa procesowego, tj. tym art. 233 § 1 k.p.c. przez błędną ocenę dowodów polegającą na przyjęciu, że powód zamierzał udowodnić zasadność i wysokość roszczenia wyłącznie za pomocą wyciągu z ksiąg banku, które jako dokument prywatny nie korzystają z domniemania prawdziwości, przy jednoczesnym pominięciu, że fakt zawarcia umowy oraz wysokość zobowiązania powód wykazał załączoną do akt sprawy umową oraz szczegółowym wyliczeniem roszczenia potwierdzając istnienie oraz wysokość zobowiązania. Wobec powyższego powód wniósł o zmianę wyroku z dnia 23 lipca 2024 r. oraz wydanie wyroku zasądzającego roszczenie zgodnie z pozwem bądź ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto powód domagał się zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych w tym również kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja okazała się bezzasadna. Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa jest rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, jako sprawa o świadczenie, której wartość przedmiotu sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych. W związku z tym rozpoznanie apelacji, która w postępowaniu uproszczonym ma charakter apelacji tzw. niepełnej, jest – poza uchybieniami skutkującymi nieważnością postępowania, które w niniejszej sprawie nie miały miejsca – ograniczone wyłącznie do podniesionych w niej zarzutów. W modelu apelacji niepełnej sąd odwoławczy nie rozpoznaje ponownie roszczenia powoda, a jedynie ocenia trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz prawidłowość postępowania przed sądem I instancji, będąc ściślej związanym zarzutami apelacyjnymi. Z tego też względu, zgodnie z art. 505 13 § 2 k.p.c. , sąd drugiej instancji, który nie przeprowadził postępowania dowodowego, sporządza uzasadnienie wyroku zawierające jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy i przyjmuje je za własne. Niezasadne okazały się podniesione w apelacji zarzuty naruszenia prawa procesowego art. 232 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. Sąd I instancji rozstrzygając sprawę w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów i tym samym nie naruszył przepisu art. 233 k.p.c. Obowiązkiem powoda było wykazanie zasadności powództwa. Trzeba zauważyć, że w dniu 11 czerwca 2024 r. Sąd zobowiązał stronę powodową do przedłożenia w terminie 14 dni, pod rygorem ujemnych skutków procesowych, historii rachunku prowadzonej dla karty kredytowej wydanej pozwanemu, z której jednoznacznie będzie wynikało jakich wypłat i jakich wpłat dokonywał pozwany, a które miały doprowadzić do powstania zadłużenia w kwocie 5.726,30 zł. Po doręczeniu zobowiązania wynikającego z postanowienia sądu z dnia 11 czerwca 2024 r. powód nie odpowiedział na skierowane zobowiązanie i wskazanej historii rachunku nie przedstawił. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skoro pozwany zakwestionował wysokość dochodzonego roszczenia, obowiązkiem strony powodowej było udowodnienie tej wysokości. Zadaniu temu powód nie sprostał. Na podstawie powołanych złożonych w toku procesu dokumentów nie sposób zweryfikować prawidłowości wyliczeń przedstawionych w pozwie. Przedstawienie wyliczeń w treści apelacji nie może zostać uznane za wystarczające i nie może prowadzić do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego w szczególności art. 6 k.c. Słusznie Sąd Rejonowy zauważył, iż z dokumentu na k. 18 - 23 stanowiącego wykaz transakcji i operacji z karty kredytowej wskazana wysokość zadłużenia nie wynika. Nie wynika ona również z wyciągu z rachunku na k. 36 ani z wyciągów z karty kredytowej na k. 96 - 123. Nie wiadomo zatem jak powód ustalił, że zaległość z tytułu należności głównej stanowi kwotę 5.726,30 zł. Mając na względzie powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelację wniesioną przez powoda jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. (punkt I wyroku). Orzekając o kosztach postępowania w instancji odwoławczej sąd miał na uwadze brzmienie art. 98 k.p.c. W punkcie II wyroku Sąd odwoławczy przyznał radcy prawnemu K. K. ze środków Skarbu Państwa wynagrodzenie za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w instancji odwoławczej w wysokości 442,80 zł (w tym 23% podatku VAT) ustalonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej w zw. z § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, przy czym wynagrodzenie to należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku VAT. Koszty związane z udziałem w procesie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego winien ponieść powód jako strona przegrywająca. W związku z tym kwota ta podlega ściągnięciu od powoda na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Obornikach (punkt III wyroku). Alina Szymanowska