I C 893/24

Sygn. akt: I C 893/24 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 30 września 2025 roku Sąd Rejonowy w Nysie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Remigiusz Drzewiecki Protokolant: sekretarz sądowy Patrycja Szatanik po rozpoznaniu 9 września 2025 roku na rozprawie w N. sprawy z powództwa (...) Państwowych Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko stronie pozwanej Gminie P. o zapłatę I. 
        zasądza od strony pozwanej Gminy P. na rzecz strony powodowej (...) Państwowych Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. 358,35 zł (trzysta pięćdziesiąt osiem złotych trzydzieści pięć groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od tej kwoty od 15 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty, II. 
        oddala powództwo w pozostałym zakresie, III. 
        zasądza od strony powodowej (...) Państwowych Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz strony pozwanej Gminy P. 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od prawomocności niniejszego wyroku do dnia zapłaty. sygn. akt I C 893/24 upr. UZASADNIENIE Pozwem nadanym do Sądu Rejonowego w Nysie 3 września 2024 roku, strona powodowa (...) Państwowe S.A. z siedzibą w W. , reprezentowana przez radcę prawnego, domagała się zasądzenia na swoją rzecz od strony pozwanej Gminy P. 7.061,56 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od: - 486,41 zł od 24 stycznia 2023 roku, - 486,41 zł od 23 lutego 2023 roku, - 486,41 zł od 23 marca 2023 roku, - 505,85 zł od 26 kwietnia 2023 roku, - 505,85 zł od 25 maja 2023 roku, - 505,85 zł od 25 maja 2023 roku, - 505,85 zł od 24 czerwca 2023 roku, - 286,65 zł od 22 lipca 2023 roku, - 467,78 zł od 24 maja 2022 roku, - 467,78 zł od 22 czerwca 2022 roku, - 467,78 zł od 23 lipca 2022 roku, - 467,78 zł od 20 sierpnia 2022 roku, - 467,78 zł od 22 września 2022 roku, - 486,41 zł od 22 października 2022 roku, - 486,41 zł od 22 listopada 2022 roku, - 486,41 zł od 12 grudnia 2022 roku. Nadto, strona powodowa domagała się zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także kosztów poniesionych przez stronę powodową w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Strona powodowa w uzasadnieniu pozwu wskazała, że podstawa roszczenia wywodzi się z tytułu odszkodowania za korzystanie z lokalu mieszkalnego położonego w P. nr 57/4, o powierzchni 40,50 m 2 , wchodzącego w skład zasobów mieszkaniowych strony, przez lokatora wobec którego w wyroku eksmisyjnym wydanym przez Sąd Rejonowy w Nysie 21 lutego 2018 roku w sprawie o sygn. akt I C 1209/17 wstrzymano opróżnienie lokalu do czasu dostarczenia przez Gminę lokalu socjalnego. Uzasadnienie prawne powództwa oparto na art. 18 ust. 3a ustawy z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów. Przed Sądem Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie 27 maja 2024 roku strona powodowa zainicjowała postępowanie o tożsamym roszczeniu faktycznym i prawnym. Starszy referendarz sądowy 12 czerwca 2024 roku wydał postanowienie o umorzeniu postępowania wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty. W odpowiedzi na pozew nadanej 17 lutego 2025 roku, Gmina P. reprezentowana także przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od strony powodowej na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zakwestionowano powództwo co do wysokości i zasady. Zdaniem strony pozwanej, strona powodowa nie udowodniła swojego roszczenia ani w zakresie poniesionej straty ani utraconych korzyści, gdyż nie przedłożono żadnych dowodów ustalenia kosztów utrzymania lokalu i stawki czynszu najmu. Nadto, w uzasadnieniu podano, że odpowiedzialność Gminy jako pozwanego ograniczona jest do zapłaty na rzecz powoda różnicy między wysokością odszkodowania, o której mowa w art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego , a wysokością uiszczana przez byłego lokatora. Wysokość czynszu ograniczona jest do wysokości czynszu jaki byłby lokator zobowiązany płacić gdyby stosunek prawny nie wygasł. Pozwana wskazała, że stawka czynszu za m 2 wynajmowanego lokalu przed rozwiązaniem stosunku najmu na dzień 30 listopada 2010r. wynosiła 1,55 zł. zdaniem pozwanej strona powodowa nie wskazała, na jakiej podstawie przyjęła stawki czynszu przyjęte w notach obciążeniowych, żadne z załączonych do pozwu dowodów nie wskazują w jaki sposób zmieniała się stawka czynszu na przestrzeni od 30 listopada 2010r. do chwili wniesienia powództwa. Jeżeli chodzi o utracone korzyści podano, że powód nie wykazał tego, że gdyby lokal nie był zajmowany przez eksmitowanych, uzyskałby z tytułu jego najmu dochód w wysokości kwoty dochodzonej pozwem. Do odpowiedzi na pozew dołączono Zarządzenie Nr 49/04 Wójta gminy P. z dnia 20 kwietnia 2004r. w sprawie ustalenia stawek czynszu za lokale mieszkalne i użytkowe w Gminie P. . Nadto, w piśmie powołano się na operat szacunkowy wydany przez biegłego sądowego J. B. w sprawie prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Nysie o sygn. akt I C 208/23, zgodnie z którym ustalono stawkę najmu przedmiotowego lokalu w wysokości 0,96 zł za m 2 . W piśmie nadanym 7 marca 2025 roku strona powodowa, ustosunkowując się do otrzymanej odpowiedzi na pozew podtrzymała wszystkie dotychczasowe twierdzenia, zarzuty i wnioski. Nadto wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu biegłego ds. szacowania wartości nieruchomości dla wykazania wysokości czynszu najmu, jaki powód mógłby uzyskać z przedmiotowego lokalu mieszkalnego w okresie, którego dotyczy pozew. Alternatywnie, w sytuacji gdy Sąd oceni, że powołanie biegłego jest nieuzasadnione ekonomicznie wniesiono o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego wydanej w sprawie prowadzonej w tut. sadzie pod sygn. I C 208/23. W uzasadnieniu pisma wskazano, że roszczenie strony powodowej zostały wyliczone jako różnice między stawką 3% wartości odtworzeniowej dla lokali mieszkalnych położonych na terenie województwa (...) z wyłączeniem miasta O. w poszczególnych kwartałach, a stawką za lokale socjalne w Gminie P. za 1 m 2 odszkodowania za niedostarczenie lokali socjalnych zgodnie z prawomocnymi wyrokami sądu, które to wynosiły: - za okres od kwietnia 2022 r. do września 2022 r. stawka czynszu za lokal socjalny wynosiła 0,48 zł za m 2 stanowiąca różnicę wartości odtworzeniowej w II i III kwartale 2022 r. w wysokości 12,03 zł za m 2 , a stawką za lokale socjalne w Gminie P. wynoszącą 11,55 zł za m 2 , - za okres od października 2022 r. do marca 2023 r. stawka czynszu za lokal socjalny wynosiła 0,48 zł za m 2 , stanowiąca różnicę wartości odtworzeniowej w IV kwartale 2022 r. i I kwartale 2023 r. w wysokości 12,49 zł za m 2 , a stawką za lokale socjalne w Gminie P. wynoszącą 12,01 zł za m 2 , - za okres od kwietnia 2023 r. do września 2023 r. stawka czynszu za lokal socjalny wynosiła 0,48 zł za m 2 , stanowiąca różnicę wartości odtworzeniowej w II i III kwartale 2023 r. w wysokości 12,97 zł za m 2 , a stawką za lokale socjalne w Gminie P. wynoszącą 12,47 zł za m 2 . Z kolei w piśmie nadanym 8 kwietnia 2025 roku, stanowiącym odpowiedź na pismo strony pozwanej z 7 marca 2025 roku, strona powodowa raz jeszcze wskazała, że dochodzone roszczenie ma swoją podstawę prawną w art. 18 ust. 3a ustawy z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego . Zakwestionowano sposób wyliczenia wartości czynszu przez powodowa w zakresie różnicy pomiędzy 3% wartości odtworzeniowej, a stawką za lokale socjalne w Gminie P. . Na dalszym etapie postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Decyzją nr (...) z 26 kwietnia 1978 roku (...) Dyrekcja Okręgowych Kolei Państwowych we W. przydzieliła pracownikowi G. W. mieszkanie funkcyjne nr (...) przy budynku dworca w P. , o powierzchni użytkowej 44,61m 2 , obejmujące pokój i kuchnię oraz przynależną piwnicę. Do wspólnego zamieszkania uprawniono żonę i syna G. W. . Na podstawie decyzji o przydziale mieszkania, 26 kwietnia 1978 roku pomiędzy Dyrekcją Rejonową Kolei Państwowych w O. a G. W. doszło do zawarcia umowy najmu. dowód: kserokopia decyzji nr (...) z 26 kwietnia 1978 roku k. 32-33; kserokopia umowy najmu z 26 kwietnia 1978 roku, k. 30-31. Z dniem 31 października 2010 roku na podstawie art. 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, wypowiedziano G. W. najem lokalu w P. nr 57/4, zajętego na podstawie umowy najmu nr (...) zawartej 26 kwietnia 1978 roku, wskazując jednocześnie, że wypowiedzenie jest skutkiem zadłużenia czynszowego przekraczającego trzy pełne okresy płatności. W piśmie tym wskazano, że rozwiązanie stosunku prawnego nastąpi 30 listopada 2010 roku. W związku z rozwiązaniem umowy, zobowiązano G. W. do opróżnienia lokalu i przekazania go osobie reprezentującej właściciela 2 grudnia 2010 roku. Wypowiedzenie najmu lokalu zostało odebrane osobiście przez G. W. 25 października 2010 roku. dowód: rozwiązanie stosunku najmu z 18 października 2010 roku wraz z potwierdzeniem odbioru k. 34-36. Sąd Rejonowy w Nysie I Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt I C 1209/17 z powództwa (...) Państwowych S.A. w W. przeciwko G. W. 21 lutego 2018 roku wydał wyrok eksmisyjny. Zgodnie z wyrokiem, nakazano pozwanemu G. W. , aby opuścił, opróżnił i wydał stronie powodowej (...) Państwowym S.A. w W. lokal mieszkalny nr (...) położony w budynku nr (...) w miejscowości P. . Jednocześnie ustalono, że pozwanemu G. W. przysługuje prawo do lokalu socjalnego i wstrzymano wykonanie eksmisji, aż do czasu zaproponowania mu zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego przez Gminę P. . (...) Państwowe S.A. w W. pismem datowanym na 30 kwietnia 2018 roku zwróciły się do Gminy P. , przesyłając kserokopię prawomocnego wyroku eksmisyjnego, z prośbą o zapewnienie lokalu socjalnego G. W. , w celu wykonania wyroku. Pismo zostało odebrane przez Urząd Gminy P. 10 maja 2018 roku. dowód: kserokopia wyroku Sądu Rejonowego w Nysie z 21 lutego 2018 roku wraz z klauzulą prawomocności, sygn. akt I C 1209/17, k. 40-42, pismo (...) S.A. w W. z 30 kwietnia 2018 roku wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru k. 68-70. (...) Państwowe S.A. w W. wystawiły na rzecz Gminy P. następujące noty księgowe: 1. (...) za okres od 01.05.2022-31.05.2022 , na 467,78 zł , z terminem płatności do 23.05.2022 roku; 2. (...) za okres od 01.06.2022-30.06.2022 , na 467,78 zł , z terminem płatności do 21.06.2022 roku, 3. (...) za okres od 01.07.2022-31.07.2022 , na 467,78 zł , z terminem płatności 22.07.2022 roku; 4. (...) za okres od 01.08.2022-31.08.2022 , na 467,78 zł , z terminem płatności do 19.08.2022 roku; 5. (...) za okres od 01.09.2022-30.09.2022 , na 467,78 zł , z terminem płatności do 21.09.2022 roku; 6. (...) za okres od 01.10.2022-31.10.2022 , na 486,41 zł , z terminem płatności do 21.10.2022 roku; 7. (...) za okres od 01.11.2022-30.11.2022 , na 486,41 zł , z terminem płatności do 21.11.2022 roku; 8. (...) za okres od 01.12.2022-31.12.2022 , na 486,41 zł , z terminem płatności 21.12.2022 roku; 9. (...) za okres od 01.01.2023-31.01.2023 , na 486,41 zł , z terminem płatności do 23.01.2023 roku; 10. (...) za okres od 01.02.2023-28.02.2023 , na 486,41 zł , z terminem płatności do 22.02.2023 roku; 11. (...) za okres od 01.03.2023-31.03.2023 , na 486,41 zł , z terminem płatności do 22.03.2023 roku; 12. (...) za okres od 01.04.2023-30.04.2023 , na 505,85 zł , z terminem płatności do 25.04.2023 roku; 13. (...) za okres od 01.05.2023-31.05.2023 , na 505,85 zł , z terminem płatności do 24.05.2023 roku; 14. (...) za okres od 01.06.2023-30.06.2023 , na 505,85 zł , z terminem płatności do 23.06.2023 roku; 15. (...) za okres od 01.07.2023-31.07.2023 , na 505,85 zł , z terminem płatności do 21.07.2023 roku. dowód: noty księgowe wystawione przez (...) S.A. w W. k. 15-29 Pismem datowanym na 30 listopada 2023 roku (...) Państwowe S.A. w W. , działając przez pełnomocnika, wezwały Gminę P. do zapłaty należności z tytułu niedostarczenia przez Gminę lokalu socjalnego, do czego Gmina była obowiązana na mocy wyroku z 16 marca 2018 roku w sprawie I C 1209/17. W wezwaniu wskazano, że łączna należność opiewa na 7061,56 zł i jest to suma comiesięcznych rozliczeń od maja 2022r. do lipca 2023 r.. Wyznaczono również termin zapłaty do 14 grudnia 2023 roku. Zawiadomieniem z dnia 16.12.2021r. (...) S.A. poinformowało G. W. o zmianie opat za bezumowne zajmowanie lokalu (...) S.A. wskazując, że opłata miesięczna od 01.01.2022r. wynosi 180,75 zł. dowód: wezwanie do zapłaty z 30.11.2023r. k. 12-13, zawiadomienie z 16.12.2021r. k. 48. Zgodnie z Zarządzeniem nr 49/04 Wójta Gminy P. z 20 kwietnia 2004 roku w sprawie ustalenia stawek czynszu za lokale mieszkalne i użytkowe w Gminie P. , stawka czynszu za lokale mieszkalne wynosi 1,20 zł za 1m 2 lokalu. Stawka ta jednak może ulec obniżeniu ze względu m. in. na brak urządzeń sanitarnych w lokalu - o 10% oraz o brak instalacji centralnego ogrzewania - o 10%. Należna zatem stawka za lokal nr (...) położony w (...) jak za lokal będący w zasobie Gminy P. wynosi 1.088,64 zł. Kwota ta wynika dokładnie z obniżenia stawki czynszu za lokal mieszkalny w Gminie P. 1,20 zł za 1m 2 lokalu o łącznie 20% za brak urządzeń technicznych i centralnego ogrzewania, co daje 0,96 zł za m 2 , pomnożone przez powierzchnię 40,50 m 2 i 28 miesięcy stanowiące czasokres roszczenia strony powodowej. dowód: zarządzenie nr 49/04 Wójta Gminy P. z 20 kwietnia 2004 roku k. 132, opinia biegłego sądowego J. B. z 9 października 2023 roku k. 261-273v. akt I C 208/23upr., ustna opinia uzupełniająca biegłego J. B. z 12 czerwca 2024 roku k. 325-325v. akt I C 208/23upr. Uchwałą Nr XXV/226/17 Rady Gminy P. z dnia 21 kwietnia 2017r. przyjęto zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy P. stanowiące załącznik do uchwały. dowód: Uchwała Nr XXV/226/17 Rady Gminy P. z dnia 21 kwietnia 2017r. wraz z załącznikiem k. 43-47 Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w niewielkiej części, tj. jedynie co do 358,35 zł, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od daty wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zasadzie wynikającej z art. 6 k.c. , zgodnie z którą ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (ciężar dowodu), a także, że zgodnie z art. 3 k.p.c. , to na stronach spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów, a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie o których mowa w art. 227 k.p.c. , spoczywa właśnie na tej stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla ustalenia okoliczności faktycznych, które wpłynęły na rozstrzygnięcie. Sąd, mając na względzie art. 233 § 1 k.p.c. , dokonał także swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Rekonstruując stan faktyczny, Sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez obie strony postępowania, a nadto na opinii biegłego sądowego z zakresu szacowania nieruchomości J. B. , sporządzonej na potrzeby poprzedniej, analogicznej sprawy toczącej się między stronami w tut. Sadzie pod sygn. akt I C 208/23 upr. Opinia ta była spójna, rzeczowa i korespondowała z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Dowody stanowiące podstawę stanu faktycznego i mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zostały opisane pod poszczególnymi elementami stanu faktycznego. Zgodnie z art. 18 pkt 1 ustawy z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego , osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Odnosząc się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności należy wskazać, że rozstrzygnięcie oparto na art. 18 ust. 3a. przywołanej powyżej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, osoby uprawnione do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, uiszczają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać za zajmowany lokal, gdyby lokal ten wchodził w skład mieszkaniowego zasobu gminy, na podstawie umowy najmu socjalnego lokalu. Obowiązek pokrycia właścicielowi różnicy między wysokością odszkodowania, o której mowa w ust. 3, a wysokością odszkodowania uiszczanego przez byłego lokatora, ciąży na gminie. Z kolei art. 18 ust. 3 stanowi, że osoby uprawnione do lokalu zamiennego, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, uiszczają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny nie wygasł. Oznacza to, że do osób uprawnionych do lokalu zamiennego albo socjalnego, o ile sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu (art. 18 ust. 3) – znajduje zastosowanie przepis art. 18 ust. 2 in fine (o odszkodowaniu uzupełniającym). Powództwo materialno-prawnie opierało się na art. 18 ust. 3a ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego . Art. 18 ust. 3a zakreślił wysokość obowiązku odszkodowawczego osoby uprawnionej w wyroku eksmisyjnym do najmu socjalnego. Innymi słowy, gmina winna ustalić czynsz najmu socjalnego lokalu, jaki winien płacić były lokator. Tak ustalony czynsz będzie podstawą obowiązku byłego lokatora wobec wierzyciela (właściciela), a różnicę pomiędzy nim a należnością czynszową wymaganą za przedmiotowy lokal, z którego były lokator ma być eksmitowany, uiszcza właścicielowi, do czasu przeprowadzenia eksmisji, gmina zobowiązana do zaoferowania najmu socjalnego lokalu. Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy, Sąd w ślad za opinią biegłego sądowego sporządzoną na poczet tożsamej sprawy o sygn. akt I C 208/23 uznał, że wysokość czynszu najmu lokalu nr (...) położonego w (...) , gdyby lokal ten wchodził w skład mieszkaniowego zasobu Gminy P. , w okresie od maja 2022 roku do lipca 2023 roku wynosi 587,52 zł. Z kolei, w myśl przepisu 18 ust. 3 ustawy z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego , obliczając wysokość czynszu albo innych opłat za użytkowanie lokalu, jakie G. W. musiałby ponieść za sporny okres, gdyby stosunek prawny ze stroną powodową nie wygasł, wynosi 941,63 zł, biorąc pod uwagę stawkę najmu za m 2 zadeklarowaną na 30 listopada 2010 roku, czyli przed rozwiązaniem stosunku najmu, a to w wysokości 1,55 zł. Taka stawka została wskazana w piśmie strony powodowej z 3 lipca 2023 roku (k. 101). A zatem, biorąc pod uwagę powyższe obliczenia, a także to, że zgodnie z przywołanym art. 3a zd. drugie ustawy z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego , obowiązek pokrycia właścicielowi różnicy między wysokością odszkodowania gdyby stosunek prawny nie wygasł a odszkodowaniem gdyby przedmiotowy lokal wchodził w skład mieszkaniowego zasobu gminy wynosi zasądzone 358,35 zł . Taka kwota została zasądzona od Gminy P. na rzecz (...) Państwowych S.A. z siedzibą w W. tytułem roszczenia głównego w niniejszej sprawie, bowiem strona powodowa, jak wyżej wspomniano oparła powództwo o art. 18 ust. 3a ustawy o ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego . Powództwo nie zostało wywiedzione z art. 18 ust. 5 przywołanej ustawy, zgodnie z którym jeżeli osobie uprawnionej do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu na mocy wyroku gmina nie dostarczyła lokalu, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy, na podstawie k.c. , który w § 1 stanowi, że za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa, natomiast w myśl § 2 tego przepisu, jeżeli wykonywanie zadań z zakresu władzy publicznej zlecono, na podstawie porozumienia, jednostce samorządu terytorialnego albo innej osobie prawnej, solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę ponosi ich wykonawca oraz zlecająca je jednostka samorządu terytorialnego albo Skarb Państwa. W tym miejscu należy podkreślić doniosłość związania Sądu pozwem złożonym przez (...) Państwowe S.A. w W. w niniejszej sprawie. Art. 321 § 1 k.p.c. , stanowi, że Sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie. Dokładnie określone żądanie oraz przytoczenie uzasadniających je okoliczności faktycznych stanowi obligatoryjną treść pozwu o której mowa w art. 187 § 1 k.p.c. Strona powodowa wielokrotnie podkreślała, także w znaczeniu dosłownym, z jakiej podstawy wywodzi roszczenie, i że jest to jedynie art. 18 ust. 3a ustawy o ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego . Taka podstawa wynika wprost z pozwu, zarówno złożonego do tut. Sądu jak i w elektronicznym postępowaniu upominawczym, a nadto została wskazana w trakcie wymiany pism procesowych stron, w szczególności w piśmie, które wpłynęło do Sądu Rejonowego w Nysie 7 marca 2025r. Tym samym, strona powodowa odmawiała podstawy roszczenia z art. 18 ust. 5. W pozwie wyraźnie sformułowano, że wobec wyroku eksmisyjnego lokator nadal korzystał z lokalu wchodzącego w skład zasobów mieszkaniowych strony powodowej, a Gmina P. nie dostarczyła mu lokalu socjalnego, co implikuje legitymację bierną do zapłaty różnicy w czynszach pomiędzy czynszem gdyby stosunek prawny nie wygasł a czynszem gdyby lokal stanowił zasób mieszkaniowy strony pozwanej. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, wyrażonym w wyroku z 26 marca 2014 roku w sprawie V CSK 284/13, nawet w razie niewyraźnego lub wręcz niewłaściwie sformułowanego żądania sąd może je odpowiednio zmodyfikować, jednak tylko zgodnie z wolą powoda. Związanie sądu granicami żądania obejmuje nie tylko związanie co do samej treści (wysokości) żądania zasadniczego, ale także co do uzasadniających je elementów motywacyjnych. Sąd w tym zakresie podziela nadto kolejne stanowisko, wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z 9 maja 2008 roku w sprawie III CSK 17/08, w którym stwierdzono, że podstawą wyrokowania w granicach przekraczających żądanie powoda nie mogą być okoliczności faktyczne, nawet jeżeli zostały one przytoczone w toku procesu przez stronę pozwaną, jeżeli tylko powód nie objął ich następnie swoimi twierdzeniami. Ponadto, powództwo nie zostało w żaden sposób zmodyfikowane, co z resztą w myśl art. 505 4 k.p.c. jest niedopuszczalne, gdyż z uwagi na wartość przedmiotu sporu poniżej dwudziestu tysięcy złotych, sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym. Przepis ten wyklucza jakiekolwiek zmiany powództwa zarówno o charakterze podmiotowym jak i przedmiotowym. Przedmiotowa zmiana powództwa będzie bezskuteczna, nawet jeśli zgłoszone nowe roszczenie może być rozpoznane w postępowaniu uproszczonym. Sąd tym samym oddalił żądanie pozwu w części ponad zasądzone 358,35 zł, czyli w wysokości 6.703,21 zł, z przyczyn wskazanych powyżej oraz dodatkowo wobec jednoznacznego przekonania Sądu o tym, że podstawa ontyczna żądania pozwu nie została przez stronę powodową udowodniona, w myśl art. 6 k.c. , zgodnie z którym ciężar dowodu - onus probandi spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W pozwie wskazano, że wartość przedmiotu sporu (7.061,56 zł) wynika z różnicy pomiędzy odszkodowaniem które zobowiązane są pokrywać osoby, gdyby stosunek prawny wygasł, a wysokością odszkodowania uiszczanego przez byłego lokatora za lokal, gdyby ten lokal wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy i na podstawie umowy najmu lokalu socjalnego. Tymczasem słusznie podniosła strona pozwana, że w pozwie nie została oznaczona stawka za m 2 lokalu, jaka obowiązywałaby, gdyby stosunek prawny pomiędzy stroną powodową a G. W. nie wygasł. W dołączonych do pozwu notach księgowych, nie wskazano sposobu wyliczenia dochodzonego odszkodowania, nie doszło do wyszczególnienia należności także na dalszym etapie postępowania. W notach tych nadto nie wyszczególniono jaka kwota wynika z wynagrodzenia za czynsz, a jaka dotyczy innych opłat za użytkowanie lokalu. Jedyna stawka za m 2 wynajmowanego lokalu, w wysokości 1,55 zł została ujawniona w piśmie strony pozwanej z 19 lutego 2025 roku (data prezentaty), natomiast w przedłożonej w poczet dowodów w sprawie dokumentacji, nie ujawniono innych wyliczeń za m 2 . Strona powodowa przedłożyła szereg płatności nieprzydanych dowodowo w sprawie, bowiem płatności te dotyczą całej wspólnoty w (...) , i także w nich nie uwypuklono należności za przedmiotowy lokal. Strona powodowa domaga się opisywanej już parokrotnie różnicy wynikającej z art. 18 ust. 3a, natomiast w wartości przedmiotu sporu nie wskazuje tej różnicy, a wskazuje sumę naliczanych według bliżej nieokreślonych stawek odszkodowań za sporne okresy należne gdyby nie wygasł stosunek prawny z G. W. . Mylne jest stanowisko strony powodowej w tym zakresie, że do obliczenia wspomnianej różnicy należy przyjąć stawki rynkowe możliwe do osiągnięcia w przypadku najmu lokalu, gdyż wówczas roszczenie opierałoby się na roszczeniu odszkodowawczym z art. 417 k.c. , który nie nawiązuje do artykułu wielokrotnie przytaczanej przez stronę powodową podstawy prawnej roszczenia. Tym samym, roszczenie główne strony powodowej ponad zasądzoną kwotę zostało oddalone w oparciu o przepisy art. 18 ust. 3a ustawy o ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego w zw. z art. 6 k.c. w zw. z art. 321 § 1 k.p.c. oraz w zw. z art. 505 4 k.p.c. Orzeczenie w przedmiocie kosztów procesu, tak jak wskazano w pkt III tenoru wyroku, oparto na art. 100 zd. 2 k.p.c. , zgodnie z którym Sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. W zasądzonym na rzecz strony pozwanej zwrocie kosztów procesu uwzględniono 5,07% przegranej strony pozwanej, gdyż w takim procencie strona pozwana przegrała proces, co z kolei daje zwrot kosztów w wysokości 1800 zł. Zasądzone koszty zostały powiększone o należne odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, uregulowane w art. 98 § 1 1 k.p.c. Stosownie do art. 98 § 1 1 zdanie trzecie k.p.c. o obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu.