I C 840/19

Sygn. akt IC 840/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lipca 2019 roku Sąd Rejonowy w Częstochowie Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Agnieszka Kasperkiewicz - Jeruszka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Aneta Bednarek- Janik po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2019 roku w Częstochowie na rozprawie sprawy z powództwa R. S. przeciwko K. J. o zapłatę 1. powództwo oddala, 2. zasądza od powoda R. S. na rzecz pozwanej K. J. kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście zł) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 840/19 UZASADNIENIE W dniu 31 grudnia 2018 roku powód R. S. wniósł pozew, w którym domagał się zasądzenia od pozwanej K. J. kwoty 44100 zł z ustawowymi odsetkami od daty złożenia pozwu oraz zasądzenia kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, że powód przekazywał na konto pozwanej określone kwoty pieniężne o łącznej wysokości 44108 zł z zakazem dysponowania tymi kwotami bez jego zgody, pozwana jednak po każdorazowym przekazie natychmiast wypłacała z konta pieniądze. Podniósł, że wszelkie wezwania ze strony powoda o zwrot tych pieniędzy nie przyniosły rezultatu zatem pozew okazał się konieczny. Postanowieniem z dnia 20 marca 2019 roku powód został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych w całości. Pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazała, że strony przez trzy lat pozostawały w związku partnerskim i w tym czasie powód miał swobodny dostęp internetowy do konta bankowego wskazanego w załącznikach do pozwu , które należało do pozwanej. Pozwana nie zaprzeczyła , że powód wpłacał na wskazanych rachunek środki pieniężne. Zaprzeczyła natomiast aby powód zakazywał jej dysponować tymi kwotami bez jego zgody. Wskazała, że strony prowadziły w tym okresie wspólne gospodarstwo domowe i zużywały te środki na wspólne potrzeby. Podkreśliła, że pozwany akceptował dokonywane przez pozwaną wypłaty bowiem miał nieograniczony dostęp do konta i miał wiedzę o dokonywanych wypłatach a pomimo to dokonywał wpłat i nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W okresie od lutego 2017 roku do czerwca 2018 roku powód dokonywał wielokrotnych wpłat kwot w różnej wysokości na konto bankowe należące do pozwanej. Łączna kwota wpłat wyniosła 44108 zł . Za każdym razem po dokonanej wpłacie pozwana dokonywała wypłaty środków z konta. (dowód historia konta bankowego k. 5-17) Powód miał nieograniczony dostęp do konta pozwanej za pośrednictwem bankowości internetowej i miał możliwość śledzenia historii wpłat i wypłat na rachunku. (bezsporne , nadto dokumenty k. 47-57) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dokumenty , których forma i treść nie były kwestionowane prze strony i nie budziły wątpliwości. Sąd pominął dowód z zeznań stron na podstawie 299 k.p.c. i art. 302 par 1 k.p.c. . Pozwany wezwany na rozprawę nie stawił się bez usprawiedliwienia swej nieobecności. W tych okolicznościach przesłuchanie wyłącznie strony pozwanej było w ocenie Sądu niezasadne. Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie w świetle okoliczności faktycznych przedstawionych w pozwie oraz materiału dowodowego w sprawie. Poza sporem pozostawało, że powód dokonywał wpłat kwot pieniężnych na konto pozwanej oraz że pozwana kwoty te wypłacała. Powód zarzucał, że pozwana wypłacał powyższe kwoty pomimo, że nie dysponowała zgodą powoda. Nie znalazła potwierdzenia w materiale dowodowym okoliczność podnoszona przez powoda , że pozwana miała zakaz dysponowania wpłacanymi przez niego środkami bez jego zgody. Na poparcie swego stanowiska w tym zakresie powód nie przedstawił żadnych dowodów. Powód wezwany na termin rozprawy nie stawił się celem złożenia wyjaśnień. Nie usprawiedliwił też w żaden sposób swej nieobecności. Materiał dowodowy w sprawie nie pozwalał na uznanie twierdzeń powoda w tym zakresie za wiarygodne. Podkreślić należy, że powód wpłacał powyższe kwoty dobrowolnie na konto bankowe należące do pozwanej, czego miał pełną świadomość. Wpłat dokonywał wielokrotnie. W krótkim czasie po dokonywanych wpłatach pozwana za każdym razem dokonywała wypłat z konta . Pozwany przez okres ponad roku sytuację tą akceptował , nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń. Powód nie wykazał aby, jak twierdził, kiedykolwiek wzywał pozwaną do zwrotu wypłaconych kwot, czy aby zakazywał jej dokonywania wypłat. Powód miał dostęp do bankowości internetowej i historii operacji na koncie pozwanej. Okoliczności tej powód nie zaprzeczył nadto pozwana poparła ją dowodami w postaci historii logowań, których to dokumentów powód nie kwestionował. W tym stanie uznać należało, że powód znał zaistniały stan oraz akceptował zachowania pozwanej i zgadzała się na nie. Skoro zatem pozwana dokonywała wypłat za wiedzą i zgodą powoda , powództwo uznać należało za nieuzasadnione w świetle art. 415 k.c. Powód bowiem podnosił, że powódka dopuściła się bezprawnego przywłaszczenia sobie jego środków powodując powstanie po jego stronie straty. Z materiału dowodowego wynikało zaś, że nie doszło do bezprawnego dysponowania środkami powoda przez pozwaną Powództwo uznać należało również za niezasadne w kontekście przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Powód nie wykazał aby pozwana uzyskała korzyść majątkową kosztem powoda bez podstawy prawnej. Powód dokonywał wpłat na konto pozwanej dobrowolnie i w pełni świadomie i nie protestował gdy wypłacał ona pieniądze zatem zgadzał się na te zachowania. Powyższe wskazują na to że zachowania stron wynikały z uzgodnień poczynionych pomiędzy nimi . Nie może zatem być mowy o braku podstawy prawnej do dokonywania wypłat prze pozwaną. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. To strony są dysponentem postępowania dowodowego. Samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą. To interes strony, jakim jest wygranie procesu, nakazuje jej podjąć wszelkie możliwe czynności procesowe w celu udowodnienia przedstawionych twierdzeń o faktach. Tymczasem powód obowiązkowi temu nie uczynił zadość. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. obciążając nimi powoda jako stronę przegrywającą proces. Zwolnienie od kosztów sądowych nie prowadzi automatycznie do odstąpienia od obciążania pozwanego kosztami przegranego procesu. Na zasądzoną kwotę składają się 3600 zł wynagrodzenie pełnomocnika (par 2 pkt 5 rozp. Min. Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 roku ) oraz 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa.