I C 796/20

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Ligoń-Krawczyk Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewa Kocielnik po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa D. U. przeciwko (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. o zapłatę I. zasądza od (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz D. U. kwotę 8.133 (osiem tysięcy sto trzydzieści trzy) złote wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 października 2013 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, II. oddala powództwo w pozostałym zakresie, III. postanawia zwolnić powódkę z ponoszenia kosztów sądowych, IV. ustala, że powódka przegrała proces w 90% a pozwany w 10% i pozostawia rozliczenie kosztów postępowania referendarzowi sądowemu po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, V. zasądza na rzecz radcy prawnego Ł. O. od Skarbu Państwa – Sąd Okręgowy w Warszawie kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych podwyższoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem nieuiszczonych kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu. Sygn. akt I C 796/20 UZASADNIENIE wyroku z dnia 21 lutego 2025 r. Pozwem z dnia 31 marca 2020 r. (data nadania w UP) skierowanym przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: (...) Sp. z o.o. lub Spółka), D. U. wniosła o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 82 828,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 czerwca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wniosła również o zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 20 sierpnia 2009 r. zawarła z pozwaną Spółką umowę najmu pierwszego piętra, a w dniu 7 września 2009 r. umowę najmu drugiego piętra budynku, którego jest właścicielką. Zaznaczyła, że umowy miały tożsamą treść, na mocy której pozwana miała uiszczać czynsz w wysokości po 3 500,00 zł za zajmowane piętra budynku, przy czym przy zakwaterowaniu więcej niż 6 osób/piętro najemca obowiązany był do informowania powódki o ilości nadmiarowych osób, a kolejno do zapłaty opłaty w wysokości 17 zł za dobę/osobę. Dodała, że najemca miał również wpłacać wraz z czynszem miesięcznie po 200,00 zł tytułem zaliczki na opłaty za media. Podała, że pozwana Spółka była nadto zobowiązana do wnoszenia opłat za media, w tym za energię elektryczną, gaz, szambo, wywóz nieczystości, kanalizację (§ 7 ust. 2 lit. d umów) po otrzymaniu rachunków od powódki. Podniosła, że przez cały okres trwania umów pozwana dokonywała wpłat nieregularnie, nieterminowo w ogóle nie uiszczając zaliczek na media. Zaakcentowała także, że była obciążana przez dostawców mediów odsetkami za zwłokę, które opłacała każdorazowo i które – zgodnie z § 6 pkt 1 umów – mogła potrącić z kaucji, zaś końcowe rozliczenie w tym zakresie miało nastąpić po rozwiązaniu umów. W dalszej kolejności powódka wskazała, że obie umowy zostały wypowiedziane przez pozwaną w kwietniu 2013 r., w związku z czym skutek w postaci rozwiązania umów nastąpił, zgodnie z § 3 obu umów, z dniem 31 maja 2013 r. Podkreśliła, że po otrzymaniu oświadczenia o wypowiedzeniu umów skierowała do pozwanej pismo z rozliczeniem obu umów oraz wezwaniem do uiszczenia należności za czynsz za kwiecień i maj 2013 r., a także odnośnie uregulowania należności za media – zgodnie z przedstawionym rozliczeniem. Powódka stwierdziła, że była zapewniana przez pozwaną, iż ta ureguluje zaległe należności do dnia 31 lipca 2013 r. Zaznaczyła nadto, że w dniu 11 października 2013 r. i następnie w dniu 14 października 2013 r. otrzymała od pozwanej wyliczenie zawierające uznanie kwoty 53 276,40 zł pomniejszonej o wpłacone zaliczki na media – finalnie 39 674,14 zł. Powódka wskazała, że na wysokość żądnej przez powódkę kwoty składają się: czynsz najmu za kwiecień 2013 r. w obniżonej wysokości 6 000,00 zł i za maj 2013 r. w ustalonej wysokości 5 000,00 zł; suma opłat za energię elektryczną wynikających z przedstawionych przez powódkę faktur; suma opłat za gaz wynikających z przedstawionych przez powódkę faktur; suma opłat za wywóz nieczystości stałych (śmieci) stanowiąca równowartość wykorzystanych worków na śmieci; wynikająca z oświadczenia powódki suma opłat za wywóz szamba i ścieków oraz suma opłat za wodę obliczona na podstawie norm przeciętnych z uwagi na brak podlicznika. Powódka zaakcentowała przy tym, że przy podpisywaniu umów ustalone zostało, że opłata za wodę wynosić będzie po 200,00 zł ryczałtu z uwagi na brak podliczników. Zaznaczyła, że taka informacja pojawiła się też w końcowym rozliczeniu mediów i nigdy nie była zakwestionowana przez pozwaną. Nadto, powódka podała, że obawiała się, że pozwana będzie zaprzeczać ustaleniom co do opłaty za wodę, lub będzie chciała twierdzić, że zaliczki były płacone (mimo braku przelewów na poczet zaliczek) i postanowiła odstąpić od żądania ryczałtu za wodę co do jednej z umów i zaliczyć je w poczet zaliczek jakie miały być teoretycznie płacone oraz obniżyć o prawie 2 000,00 zł sumę należnego ryczałtu za wodę co do drugiej umowy. Powódka w dalszej części uzasadnienia wskazała, że dzień przesłania maila wraz z załączonym rozliczeniem, a mianowicie dzień 11 października 2013 r. uznała za datę przerywającą bieg przedawnienia rozpoczęty 5 czerwca 2013 r. Stwierdzając przy tym, że w dniu 11 października 2016 r. (przed upływem 3 lat) D. U. skierowała do Sądu Rejonowego w Piasecznie wniosek o zawezwanie do próby ugodowej, w przedmiocie którego posiedzenia odbyły się w dniu 3 i 31 marca 2017 r. powódka podkreśliła, że dochodzone pozwem roszczenia nie są przedawnione. Powódka dodała przy tym, że termin przedawnienia w sprawie niniejszej należy liczyć w oparciu o art. 118 k.c. Zaakcentowała jednocześnie, że odnośnie roszczenia zwrotu sumy opłat za wcześniej zakupione media zastosowanie winien znaleźć art. 555 k.c. , a w konsekwencji ogólny termin przedawnienia. Podała, że zgodnie z umowami płatność za media miała następować po otrzymaniu przez najemcę od wynajmującego rachunków, co w sprawie niniejszej nastąpiło w dniu 5 czerwca 2013 r. Końcowo, powódka zaznaczyła, że kwota 70 553,00 zł – podana we wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, była wynikiem pomyłki polegającej na nieuwzględnieniu kwoty 8 800,00 zł za wodę z drugiej umowy oraz błędu polegającego na wpisaniu zamiast kwoty 13 000,00 zł kwoty 1 300,00 zł za szambo. Wskazując, że prawidłowa kwota we wniosku o zawezwanie do próby ugodowej po dodaniu wszystkich składników powinna wynosić 91 053,00 zł powódka wskazała że pozew opiewa jedynie na kwotę 82 828,00 zł (pozew – k. 3-22) . Postanowieniem z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt I ACz 401/20 powódka została w całości zwolniona z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych (postanowienie Starszego referendarza sądowego w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt I ACz 401/20 – k. 155) . W rezultacie złożonego przez powódkę wniosku w dniu 5 maja 2021 r. (data prezentaty) został dla niej – postanowieniem z dnia 28 lipca 2021 r. – ustanowiony pełnomocnik z urzędu w osobie radcy prawnego, którego wyznaczyć miała Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. (wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu – k. 164; postanowienie Referendarza sądowego w Sądzie Okręgowym w Warszawie z dnia 28 lipca 2021 r. – k. 176) . W odpowiedzi na pozew z dnia 6 września 2021 r. (data stempla pocztowego) pozwana Spółka wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podniosła także zarzut przedawnienia roszczenia pozwu. W uzasadnieniu pozwana potwierdziła fakt zawarcia umów najmu z dnia 20 sierpnia 2009 r. oraz z dnia 7 września 2009 r., jak również fakt rozwiązania tychże umów oraz fakt bezskutecznej próby ugodowego załatwienia sporu. Podniosła jednak, że powódka nie dostarczała na bieżąco w trakcie trwania umów najmu oryginałów rachunków za media co więcej nie przedstawiła ich kompleksowo także w samym pozwie o zapłatę – przedstawiane kopie rachunków obrazują częściowo kwotę dochodzona przez powódkę, wykraczają poza okresu najmu lub też są wystawione na inny adres niż adres wynajmowanej przez pozwaną nieruchomości. Pozwana w dalszej kolejności podkreśliła, że zgodnie z postanowieniami zawartych umów najmu obowiązana była do wnoszenia opłat za energie elektryczną, gaz, szambo (lub kanalizacje po jej odbiorze), wywóz nieczystości stałych w trakcie trwania tychże umów po otrzymaniu od wynajmującego w/w rachunków, a także do zapłaty comiesięcznie po 200 zł zaliczki na poczet mediów. Dodała przy tym, że powódka nigdy nie przedstawiała pozwanej żadnych oryginałów faktur obrazujących dochodzone roszczenia, a jednocześnie pozwana wraz z czynszem dokonywała wpłat przedmiotowych zaliczek. Pozwana podkreśliła, że umowa najmu z dnia 20 sierpnia 2009 r. zawarta między stronami trwała 43 miesiące, w trakcie których pozwana przelała na konto powódki łączną kwotę 166 340,00 zł, co daje 3 868,37 zł miesięcznie przy umownym czynszu miesięcznym w kwocie 3 500,00 zł. Zaznaczyła, że umowa najmu z dnia 07 września 2009 r. trwała 42 miesiące (z czego na okres 6 miesięcy strony dokonały umownego zawieszenia trwania umowy), w trakcie których pozwana przelała na konto powódki łączną kwotę 142 000,00 zł, co daje 3 736,84 zł miesięcznie przy umownym czynszu miesięcznym w kwocie 3.500,00 zł. Pozwany wskazała również, iż w zakresie roszczenia za czynsz w kwietniu 2013 r. przelała na konto powódki 7 537,00 zł. Podsumowała, że przelała na konto powódki łączną kwotę z tytułu ww. umów najmu 336 370,26 zł, co potwierdza fakt, iż powódka nie była w ciężkiej sytuacji materialnej i mogła na bieżąco realizować wszelkie opłaty za media (odpowiedź na pozew – k. 189-192) . W rezultacie złożonego przez stronę powodową – w dniu 7 maja 2024 r. (data stempla pocztowego) – wniosku o zwolnienie od obowiązku zastępowania powódki w toczącym się procesie przez ustanowionego dla niej pełnomocnik z urzędu w osobie radcy prawnego P. Ż. tut. Sąd, postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2024 r. – sprostowanym postanowieniem z dnia 4 września 2024 r., uwzględnił tenże wniosek nakazując zwrócić się do (...) w W. o wyznaczenie radcy prawnego w celu zastępowania powódki D. U. . Nowym pełnomocnikiem z urzędu dla powódki został wyznaczony radca prawny Ł. O. (pismo z dnia 7 maja 2024 r. – k. 416; postanowienie z dnia 2 sierpnia 2024 r. – k. 431; postanowienie z dnia 4 września 2024 r. – k. 445; pismo z dnia 18 września 2024 r. – k. 451) . Do czasu zamknięcia rozprawy w dniu 21 stycznia 2025 r. tak sformułowane stanowiska procesowe stron nie uległy zmianie (pismo procesowe z dnia 4 listopada 2021 r. (data stempla pocztowego) – k. 222-226; pismo procesowe z dnia 21 grudnia 2021 r. (data stempla pocztowego) – k. 236-237v; pismo procesowe z dnia 28 lipca 2022 r. (data stempla pocztowego) – k. 280-282; pismo procesowe pełnomocnika powódki z dnia 14 października 2024 (data prezentaty) – k. 457; protokół z rozprawy z dnia 21 stycznia 2025 r. – k. 494-498) . Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: D. U. jest właścicielką dwóch sąsiadujących nieruchomości – znajdującego się na ul. (...) w P. budynku, który zamieszkuje oraz budynku przeznaczonego pod wynajem na ul. (...) w P. . (dowód: zeznania powódki – k. 270-272, 495-498; zeznania świadka A. S. złożone na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2022 r. – k. 272-275) Po krótko trwających pertraktacjach w dniu 20 sierpnia 2009 r. zawarła ona, jako wynajmująca z firmą Przedsiębiorstwo (...) S.A. z siedzibą w P. (poprzednikiem prawnym pozwanego) – reprezentowaną przez G. B. , jako najemcą umowę najmu jednego piętra – dołu, nieruchomości położonej przy ul. (...) w P. , o powierzchni użytkowej około 100 m2 (dalej: Umowa nr (...) ) (paragraf 1. Umowy nr (...) ). Na mocy Umowy nr (...) wynajmujący oddał najemcy ww. nieruchomość do wykorzystania na zakwaterowanie pracowników, zaś najemca zobowiązał się używać przedmiot najmu z dbałością o jego stan sanitarny i techniczny, w sposób nie przekraczający normalnego zużycia, wynikającego z bieżącej eksploatacji (paragraf 2 ust. 1.a) oraz ust. 2. Umowy nr (...) ). Stosownie do paragrafu 2 ust. 3-5 Umowy nr (...) z chwilą wygaśnięcia lub rozwiązania Umowy najemca zobowiązał się bezzwłocznie opuścić przedmiot najmu przekazując klucze wynajmującemu i zwrócić go w stanie nie gorszym od stanu, w którym go zasiedlił, z wyłączeniem zużycia spowodowanego normalnym użytkowaniem. Najemca miał nie ponosić odpowiedzialności za straty w substancji przedmiotu najmu wynikłe na skutek normalnego zużycia. Zniszczenia powstałe w wyniku niewłaściwego użytkowania przedmiotu najmu najemca zobowiązał się naprawić na własny koszt bądź ponieść koszty naprawy. Zgodnie z paragrafem 2 ust. 6-7 Umowy nr (...) przekazanie przedmiotu najmu nastąpić miało 20 sierpnia 2009 r. w momencie podpisania przez obie strony Protokołu Zdawczo-Odbiorczego potwierdzającego stan i wyposażenie przedmiotu najmu oraz stany liczników mediów. Protokół ten miał zostać załączony do Umowy jako Załącznik nr 1. Zwrot przedmiotu najmu wynajmującemu miał nastąpić po ustaniu stosunku najmu na podstawie Protokołu Zdawczo-Odbiorczego, sporządzonego w obecności obu stron i przez nie podpisanego w ostatnim dniu trwania Umowy lub pobytu najemcy w przedmiocie najmu ( paragraf 2 ust. 8 Umowy nr (...) ). Na podstawie paragrafu 2 ust. 9 Umowy nr (...) wynajmującemu przysługiwało prawo wizytacji przedmiotu najmu. Umowa została zawarta na czas nieokreślony od 20 sierpnia 2009 r. z możliwością rozwiązania przez każdą ze stron z 1 miesięcznym wypowiedzeniem, licząc od końca miesiąca kalendarzowego. Umowa wchodziła w życie z dniem jej podpisania ( paragraf 3 oraz 4 Umowy nr (...) ). Stosownie do paragrafu 5 ust. 1-4 Umowy nr (...) czynsz najmu strony ustaliły w wysokości 3 500,00 zł. Wraz z czynszem najemca miał wpłacać miesięcznie 200,00 zł wynajmującemu tytułem zaliczki na opłaty za media. Dodatkowe ustalenia dotyczące czynszu zawarte były w załączniku nr 2 do Umowy. Czynsz najmu i zaliczka miały być płatne przelewem na konto wynajmującego, którego numer podany był w załączniku nr 3 do umowy. Na mocy paragrafu 6 ust. 1-3 Umowy nr (...) czynsz najmu miał być regulowany, co 1 miesiąc z góry do 10-ego każdego miesiąca. W przypadku zwłoki w płatnościach doliczane miały być odsetki ustawowe za każdy dzień zwłoki, które miały być potrącone z kaucji. Czynsz najmu za pierwszy okres od 20 sierpnia 2009 r. do 31 sierpnia 2009r. w wysokości 1 240,00 zł miał zostać zapłacony do 21-go sierpnia 2009 r. Najemca miał wpłacić wynajmującemu kaucję w wysokości 3 000,00 zł do dnia 21 sierpnia 2009 r. przelewem na konto wynajmującego. Kaucja podlegała zwrotowi w ciągu miesiąca od dnia opuszczenia lokalu. W przypadku wystąpienia roszczenia wynajmującego wynikające ze stosunku najmu wynajmujący mógł potrącić te należności z kaucji. Zgodnie z paragrafem 7 ust. 1a Umowy nr (...) w związku z najmem wynajmujący zobowiązał się, że nie rozwiąże umów z dostawcami energii elektrycznej, gazu itp. w czasie trwania niniejszej umowy. Najemca zobowiązał się do informowania mailem wynajmującego o zmianie ilości zakwaterowanych pracowników; wyznaczenia pracownika spośród zakwaterowanych osób odpowiedzialnego za wpisywanie ilości zakwaterowanych pracowników do dokumentu (raportu) stworzonego do tego celu przez Wynajmującego; wnoszenia opłat za energię elektryczną, gaz, szambo (lub kanalizacja po jej odbiorze), wywóz nieczystości stałych w czasie trwania niniejszej Umowy po otrzymaniu od wynajmującego ww. rachunków ; przestrzegania terminowości wnoszenia ww. opłat – wszelkie koszty wynikłe z opóźnienia obciążać miały najemcę; po wyprowadzeniu się z przedmiotu najmu wszystkie rachunki za opłaty, o których mowa w punkcie 2. paragrafu a dotyczące okresu najmu miały zostać przekazywane najemcy przez wynajmującego do zapłacenia (paragraf 7 ust. 2a-f Umowy nr (...) ). Na podstawie paragrafu 10 ust. 1-5 Umowy nr (...) najemcę obciążały wszelkie drobne bieżące naprawy zgodnie z art. 681 k.c. i obowiązek utrzymania przedmiotu najmu w dobrym stanie, z uwzględnieniem normalnego zużycia. Najemcę obciążać miały wszelkie zawinione przez niego szkody. Wynajmujący zobowiązał się do przeprowadzenia napraw, które go obciążają, a w szczególności napraw instalacji wodnej, kanalizacyjnej, łącznie z rurami pionowymi włączając w to naprawę przecieków wodnych, napraw centralnego ogrzewania, przewodów gazowych itp., napraw bądź wymiany urządzeń w kuchni, łazience i ubikacji, o ile uszkodzenia nie mają charakteru mechanicznego, napraw zewnętrznych ram okiennych i stolarki drzwiowej, napraw i wymiany, za które odpowiedzialny jest wynajmujący, miały nastąpić niezwłocznie po zaistnieniu szkody. Najemca zobowiązany był do natychmiastowego zawiadomienia wynajmującego o konieczności napraw pod jego aktualnym adresem. Wszelkie szkody wynikłe z opóźnienia w powiadomieniu obciążać miały Najemcę. Jeżeli wynajmujący pomimo wezwania najemcy nie naprawił szkody w terminie 7 dni (bądź natychmiastowo w przypadkach niecierpiących zwłoki), najemca miał prawo przeprowadzić niezbędne naprawy na koszt wynajmującego. Najemca miał prawo potrącić poniesione koszty z kolejnych rat czynszu najmu. (dowód: umowa najmu z dnia 20 sierpnia 2009 r. – k. 45-47; zeznania świadka G. B. złożone na rozprawie w dniu 22 września 2023 r. – k. 363-367, nagranie 00:09:39) W załączniku nr 2 do Umowy nr (...) (dalej: Załącznik nr 2) strony ustaliły, iż czynsz najmu wynosi 3 500,00 zł przy zakwaterowaniu maksymalnie 6 pracowników, przy czym za każdą dodatkową osobę najemca zobowiązał się zapłacić wynajmującemu opłatę w wysokości 17 zł/dobę (punkt 1. Załącznika nr 2). Stosownie do punktu 2. Załącznika nr 2 obowiązek informowania o ilości pracowników leżał po stronie najemcy. Najemca zobowiązał się powiadomić wynajmującego o zwiększeniu liczby osób drogą mailową. Zgodnie z punktem 3. Załącznika nr 2 w przypadku zakwaterowania do 5 osób najemca mógł zapłacić czynsz w wysokości 3 000,00 zł. (dowód: załącznik nr 2 do Umowy z dnia 20 sierpnia 2009 r. – k. 47) Załącznik nr 3 do Umowy nr (...) określał, że czynsz najmu i zaliczka na media miały być płatne przelewem na konto wynajmującego, numer (...) . (dowód: załącznik nr 3 do Umowy z dnia 20 sierpnia 2009 r. – k. 48) W związku z rozpoczęciem nowych projektów w okresie letnim, a tym samym koniecznością relokacji pracowników pozwanej Spółki oraz namowami ze strony powódki w dniu 7 września 2009 r. strony zawarły drugą umowę najmu, której przedmiotem było jedno piętro – góra – należącej do powódki nieruchomości o powierzchni użytkowej około 100 m 2 położonej w P. przy ul. (...) (dalej: Umowa nr (...) ) ( paragraf 1 Umowy nr (...) ). Na mocy Umowy nr (...) wynajmujący oddał najemcy ww. nieruchomość do wykorzystania na zakwaterowanie pracowników, zaś najemca zobowiązał się używać przedmiot najmu z dbałością o jego stan sanitarny i techniczny, w sposób nie przekraczający normalnego zużycia, wynikającego z bieżącej eksploatacji (paragraf 2 ust. 1a oraz ust. 2. Umowy nr (...) ). Stosownie do paragrafu 2 ust. 3-5 Umowy nr (...) z chwilą wygaśnięcia lub rozwiązania Umowy najemca zobowiązał się bezzwłocznie opuścić przedmiot najmu przekazując klucze wynajmującemu i zwrócić go w stanie nie gorszym od stanu, w którym go zasiedlił, z wyłączeniem zużycia spowodowanego normalnym użytkowaniem. Najemca miał nie ponosić odpowiedzialności za straty w substancji przedmiotu najmu wynikłe na skutek normalnego zużycia. Zniszczenia powstałe w wyniku niewłaściwego użytkowania przedmiotu najmu najemca zobowiązał się naprawić na własny koszt bądź ponieść koszty naprawy. Stosownie do paragrafu 2 ust. 6 oraz 7 Umowy nr (...) przekazanie przedmiotu najmu nastąpić miało 07 września 2009 r. w momencie podpisania przez obie strony Protokołu Zdawczo-Odbiorczego potwierdzającego stan i wyposażenie przedmiotu najmu oraz stany liczników mediów. Protokół ten miał zostać załączony do Umowy jako Załącznik nr 1. Zwrot przedmiotu najmu wynajmującemu miał nastąpić po ustaniu stosunku najmu na podstawie Protokołu Zdawczo-Odbiorczego, sporządzonego w obecności obu stron i przez nie podpisanego w ostatnim dniu trwania Umowy lub pobytu najemcy w przedmiocie najmu ( paragraf 2 ust. 8 Umowy nr (...) ). Na podstawie paragrafu 2 ust. 9 Umowy nr (...) wynajmującemu przysługiwało prawo wizytacji przedmiotu najmu. Umowa została zawarta na czas nieokreślony od 07 września 2009 r. z możliwością rozwiązania przez każdą ze stron z 14-dniowym wypowiedzeniem. Umowa wchodziła w życie z dniem jej podpisania ( paragraf 3 oraz 4 Umowy nr (...) ). Stosownie do paragrafu 5 ust. 1-4 Umowy nr (...) czynsz najmu strony ustaliły w wysokości 3 500,00 zł. Wraz z czynszem najemca miał wpłacać miesięcznie 200,00 zł wynajmującemu tytułem zaliczki na opłaty za media. Dodatkowe ustalenia dotyczące czynszu zawarte były w załączniku nr 2 do Umowy. Czynsz najmu i zaliczka miały być płatne przelewem na konto wynajmującego, którego numer podany był w załączniku nr 3 do umowy. Na mocy paragrafu 6 ust. 1-3 Umowy nr (...) czynsz najmu miał być regulowany, co 1 miesiąc z góry do 10-ego każdego miesiąca. W przypadku zwłoki w płatnościach doliczane miały być odsetki ustawowe za każdy dzień zwłoki, które miały być potrącone z kaucji. Czynsz najmu za pierwszy okres od dnia 07 września 2009 r. do dnia 30 września 2009 r. w wysokości 2 800,00 zł miał zostać zapłacony do dnia 15 września 2009 r. Najemca miał wpłacić wynajmującemu kaucję w wysokości 2 000,00 zł do dnia 02 października 2009 r. przelewem na konto wynajmującego, w przypadka gdy w międzyczasie nie zostanie Umowa wypowiedziana. Kaucja w wysokości 2 000,00 zł podlegała zwrotowi w ciągu miesiąca od dnia opuszczenia lokalu. Jeżeli wystąpiłyby roszczenia wynajmującego wynikające ze stosunku najmu mógł on potrącić te należności z kaucji. Zgodnie z paragrafem 7 ust. 1a Umowy nr (...) w związku z najmem wynajmujący zobowiązał się, że nie rozwiąże umów z dostawcami energii elektrycznej, gazu itp. w czasie trwania niniejszej umowy. Najemca zobowiązał się do informowania mailem wynajmującego o zmianie ilości zakwaterowanych pracowników; wyznaczenia pracownika spośród zakwaterowanych osób odpowiedzialnego za wpisywanie ilości zakwaterowanych pracowników do dokumentu (raportu) stworzonego do tego celu przez Wynajmującego; wnoszenia opłat za energię elektryczną, gaz, szambo (lub kanalizacja po jej odbiorze), wywóz nieczystości stałych w czasie trwania niniejszej Umowy po otrzymaniu od wynajmującego ww. rachunków ; przestrzegania terminowości wnoszenia ww. opłat – wszelkie koszty wynikłe z opóźnienia obciążać miały najemcę; po wyprowadzeniu się z przedmiotu najmu wszystkie rachunki za opłaty, o których mowa w punkcie 2. paragrafu 7 a dotyczące okresu najmu miały zostać przekazywane najemcy przez wynajmującego do zapłacenia (paragraf 7 ust. 2a-f Umowy nr (...) ). Na podstawie paragrafu 10 ust. 1-5 Umowy nr (...) najemcę obciążały wszelkie drobne bieżące naprawy zgodnie z art. 681 k.c. i obowiązek utrzymania przedmiotu najmu w dobrym stanie, z uwzględnieniem normalnego zużycia. Najemcę obciążać miały wszelkie zawinione przez niego szkody. Wynajmujący zobowiązał się do przeprowadzenia napraw, które go obciążają, a w szczególności napraw instalacji wodnej, kanalizacyjnej, łącznie z rurami pionowymi włączając w to naprawę przecieków wodnych, napraw centralnego ogrzewania, przewodów gazowych itp., napraw bądź wymiany urządzeń w kuchni, łazience i ubikacji, o ile uszkodzenia nie mają charakteru mechanicznego, napraw zewnętrznych ram okiennych i stolarki drzwiowej, napraw i wymiany, za które odpowiedzialny jest wynajmujący, miały nastąpić niezwłocznie po zaistnieniu szkody. Najemca zobowiązany był do natychmiastowego zawiadomienia wynajmującego o konieczności napraw pod jego aktualnym adresem. Wszelkie szkody wynikłe z opóźnienia w powiadomieniu obciążać miały Najemcę. Jeżeli wynajmujący pomimo wezwania najemcy nie naprawił szkody w terminie 7 dni (bądź natychmiastowo w przypadkach niecierpiących zwłoki), najemca miał prawo przeprowadzić niezbędne naprawy na koszt wynajmującego. Najemca miał prawo potrącić poniesione koszty z kolejnych rat czynszu najmu. (dowód: umowa najmu z dnia 7 września 2009 r. – k. 210-214; zeznania świadka A. S. złożone na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2022 r. – k. 269-275; zeznania świadka Ł. S. złożone na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2022 r. – k. 275-277; zeznania świadka G. B. złożone na rozprawie w dniu 22 września 2023 r. – k. 364-367, nagranie 00:09:39) W załączniku nr 2 do Umowy nr (...) (dalej: Załącznik nr 2) strony ustaliły, iż czynsz najmu wynosi 3 500,00 zł przy zakwaterowaniu maksymalnie 6 pracowników, przy czym za każdą dodatkową osobę najemca zobowiązał się zapłacić wynajmującemu opłatę w wysokości 17 zł/dobę (punkt 1. Załącznika nr 2). Stosownie do punktu 2. Załącznika nr 2 obowiązek informowania o ilości pracowników leżał po stronie najemcy. Najemca zobowiązał się powiadomić wynajmującego o zwiększeniu liczby osób drogą mailową. Zgodnie z punktem 3. Załącznika nr 2 w przypadku zakwaterowania do 5 osób najemca mógł zapłacić czynsz w wysokości 3 000,00 zł. (dowód: załącznik nr 2 do Umowy z dnia 7 września 2009 r. – k. 215) Załącznik nr 3 do Umowy nr (...) określał, że czynsz najmu i zaliczka na media miały być płatne przelewem na konto wynajmującego, numer (...) . (dowód: załącznik nr 3 do Umowy z dnia 7 września 2009 r. – k. 216) Umowa nr (...) była umową krótszą – szybko zawieszoną na mocy porozumienia z dnia 30 września 2009 r., w którym strony również ustaliły, że pozwana Spółka nie będzie ponosić kosztów związanych z zakwaterowaniem. Umowa ta została następnie odwieszoną oświadczeniem z dnia 1 kwietnia 2010 r. (dowód: porozumienie dotyczące Umowy z dnia 7 września 2009 r. – k. 207; oświadczenie z dnia 1 kwietnia 2010 r. – k. 207; zeznania świadka G. B. złożone na rozprawie w dniu 22 września 2023 r. – k. 364-367, nagranie 00:09:39) W trakcie trwania zarówno Umowy nr (...) , jak i Umowy nr (...) strony były zadowolone z przebiegu wzajemnej współpracy z tym zastrzeżeniem, że niejednokrotnie przelewy sumy czynszów i zaliczek wykonywane były z opóźnieniem. Powódka mailowo ponaglała pozwaną Spółkę do ich wykonania. Nie obawiała się, że pozwana Spółka w ogóle nie zapłaci należności z tytułu łączącej strony umowy. Powódka sporadycznie dostarczała pozwanej faktury za media, które zawsze były następczo opłacane. Informowała ona również pozwaną o ilości pracowników zakwaterowanych w wynajmowanych nieruchomościach oraz przekazywała wysokości należności koniecznych do uiszczenia w razie przekroczenia limitu łącznie 12 pracowników. Dopłaty te były regulowane przez pozwaną. (dowód: korespondencja mailowa – k. 195-202, 227-233, 483-488; zeznania powódki – k. 270-272, 495-498, nagranie 00:13:36, 00:14:59 oraz 00:43:17; zeznania świadka A. S. złożone na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2022 r. – k. 272-275, nagranie 00:55:09, 00:56:50 oraz 00:59:32; zeznania świadka G. B. złożone na rozprawie w dniu 22 września 2023 r. – k. 364-367, nagranie 00:16:02, 00:30:17 oraz 00:49:14) Po dwóch latach trwania Umów, w 2011 r., przedmiotowa nieruchomość została podłączona do kanalizacji. Wodomierze uległy uszkodzeniu. Początkowe wartości liczników – wodomierzy, energii elektrycznej i gazomierza, nie zostały spisane i załączone do Umów, jako Załączniki nr 1. (dowód: zeznania powódki – k. 270-272, 495-498, nagranie 00:29:49; zeznania świadka G. B. złożone na rozprawie w dniu 22 września 2023 r. – k. 364-367, nagranie 00:43:13) W związku ze zrealizowaniem kontraktu ustała konieczność relokacji pracowników pozwanej Spółki w konsekwencji czego, w połowie marca 2013 r., wypowiedziała ona ww. Umowy. Okres wypowiedzenia rozpoczął swój bieg 1 kwietnia 2013 r. Wraz z wypowiedzeniem Umowy nr (...) pozwana zażądała zwrotu kaucji w wysokości 3 000,00 zł, wpłaconej zgodnie z treścią tejże Umowy. Kaucja ustalona w Umowie nr (...) nie została przez pozwaną uiszczona. Powódka nie wzywała Spółki do jej zapłacenia. (dowód: wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego – k. 208; potwierdzenie odbioru – k. 209; zeznania świadka Ł. S. złożone na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2022 r. – k. 275-277, nagranie 01:34:41; zeznania powódki D. U. złożone na rozprawie w dniu 21 stycznia 2025 r. – k. 495-498, nagranie 00:29:12) W dniu 10 kwietnia 2013 r. strony spisały Protokoły Zdawczo-Odbiorcze zarówno dolnej kondygnacji nieruchomości ( Umowa nr (...) ), jak i górnej kondygnacji nieruchomości ( Umowa nr (...) ). Nie było możliwości odczytania stanu liczników, które uległy uszkodzeniu w trakcie awarii instancji wodnej. O awarii tej powódka dowiedziała się dopiero w chwili wyprowadzania się pracowników pozwanej Spółki. W odniesieniu do górnej kondygnacji nieruchomości odnotowano następuje zniszczenia: zepsute okno – brak szyby, 5 sztuk łóżek polowych połamanych. W odniesieniu do dolnej kondygnacji nieruchomości były to: nadmierne zawilgocenie sufitu w łazience, połamane 1 łóżko polowe, 1 popsuty telewizor, 2 drewniane krzesła od kompletu połamane oraz brak 2 krzeseł od tego samego kompletu. (dowód: protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 10 kwietnia 2013 r. dotyczący góry lokalu – k. 205; protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 10 kwietnia 2013 r. dotyczący dołu lokalu – k. 206; zeznania powódki – k. 270-272, 495-498, nagranie 00:29:49) Powódka za okres od marca 2009 r.,(poprzedzający zawarcie Umów) do dnia 12 lipca 2013 r., (okres następujący po dniu rozwiązania Umów) opłaciła: 1. faktury VAT za energię elektryczną i usługi dystrybucji z oznaczonym punktem odbioru – D. U. , ul. (...) , (...)-(...) P. : a. za okres od dnia 9 maja 2011 r. do dnia 7 listopada 2011 r. w kwocie 937,63 zł; b. za okres od dnia 8 listopada 2012 r. do dnia 13 maja 2013 r. w kwocie 1 026,10 zł; c. za okres od dnia 7 listopada 2011 r. do dnia 9 maja 2012 r. w kwocie 1 063,52 zł; d. za okres od dnia 9 maja 2012 r. do dnia 8 listopada 2012 r. w kwocie 933,08 zł; e. za okres od dnia 14 maja 2009 r. do dnia 4 listopada 2009 r. w kwocie 673,53 zł; f. za okres od dna 14 maja 2010 r. do dnia 9 maja 2011 r. w kwocie 2 864,12 zł; 2. faktury VAT za zużyte paliwo gazowe z oznaczonym punktem poboru - ul. (...) , (...)-(...) P. : a. za okres od dnia 16 stycznia 2013 r. do dnia 12 marca 2013 r. w kwocie 1 746,78 zł wraz z notą odsetkową w kwocie 106,64 zł; b. za okres od dnia 12 marca 2013 r. do dnia 16 maja 2013 r. w kwocie 947,12 zł wraz z notą odsetkową w kwocie 2,94 zł; c. za okres od dnia 16 maja 2013 r. do dnia 12 lipca 2013 r. w kwocie 180,58 zł wraz z notą odsetkową w kwocie 9,07 zł; 3. faktury VAT za wywóz odpadów segregowanych i nieczystości stałych z oznaczonym nabywcą usługi – (...) , (...) , (...)-(...) P. , Z. : a. za marzec 2009 r. w kwocie 234,33 zł; b. za lipiec 2009 r. w kwocie 181,90 zł; c. za październik 2009 r. w kwocie 146,59 zł; d. za grudzień 2009 r. w kwocie 256,80 zł; e. za kwiecień 2010 r. w kwocie 171,20 zł; f. za lipiec 2010 r. w kwocie 149,80 zł; g. za październik 2010 r. w kwocie 220,42 zł; h. za grudzień 2010 r. w kwocie 507,18 zł; i. za kwiecień 2011 r. w kwocie 306,72 zł; j. za lipiec 2011 r. w kwocie 487,08 zł; k. za październik 2011 r. w kwocie 897,48 zł; l. za grudzień 2011 r. w kwocie 287,28 zł; m. za grudzień 2011 r. w kwocie 191,16 zł; n. za kwiecień 2012 r. w kwocie 129,60 zł; o. za maj 2012 r. w kwocie 115,56 zł; p. za czerwiec 2012 r. w kwocie 126,36 zł; q. za lipiec 2012 r. w kwocie 313,20 zł; r. za październik 2012 r. w kwocie 123,12 zł; s. za grudzień 2012 r. w kwocie 86,40 zł. (dowód: faktura VAT nr (...) – k. 49; faktura VAT nr (...) – k. 50; faktura VAT nr (...) – k. 51; faktura VAT nr (...) – k. 52; faktura VAT nr (...) – k. 53; faktura VAT nr (...) – k. 54; faktura VAT nr (...) – k. 57; faktura VAT nr (...) – k. 58; faktura VAT nr (...) – k. 59; faktura VAT nr (...) – k. 60; faktura VAT nr (...) – k. 61; faktura VAT nr (...) – k. 62; faktura VAT nr (...) ; faktura VAT nr (...) ; faktura VAT nr (...) – k. 65; faktura VAT nr (...) – k. 66; faktura VAT nr (...) – k. 67; faktura VAT nr (...) – k. 68; faktura VAT nr (...) – k. 68a; faktura VAT nr (...) – k. 69; faktura VAT nr (...) – k. 70; faktura VAT nr (...) – k. 71; faktura VAT nr (...) – k. 72; faktura VAT nr (...) – k. 73; faktura VAT nr (...) – k. 74; faktura VAT nr (...) – k. 75; faktura VAT nr (...) k. 76; faktura VAT nr (...) – k. 77) W okresie obowiązywania Umowy nr (...) oraz Umowy nr (...) powódka uzyskała od pozwanej Spółki – tytułem opłat za czynsz najmu, zaliczek za media, opłat dodatkowych za media oraz opłat za dodatkowo zakwaterowanych pracowników – łącznie kwotę około 330 000,00 zł. (dowód: zeznania świadka Ł. S. złożone na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2022 r. – k. 275-277, nagranie 01:34:18; zeznania świadka G. B. złożone na rozprawie w dniu 22 września 2023 r. – k. 364-367, nagranie 00:29:06) W dniu 30 maja 2013 r. powódka przekazała pozwanej Spółce plik faktur celem rozliczenia uiszczonych przez nią opłat za media, w tym: ⚫ faktury VAT za energię elektryczną i usługi dystrybucji z oznaczonym punktem odbioru – D. U. , ul. (...) , (...)-(...) P. : a. za okres od dnia 8 listopada 2012 r. do dnia 13 maja 2013 r. w kwocie 1 026,10 zł; b. za okres od dnia 9 maja 2012 r. do dnia 8 listopada 2012 r. w kwocie 933,08 zł; c. za okres od dnia 14 maja 2009 r. do dnia 4 listopada 2009 r. w kwocie 673,53 zł; d. za okres od dna 14 maja 2010 r. do dnia 9 maja 2011 r. w kwocie 2 864,12 zł; ⚫ faktury VAT za zużyte paliwo gazowe z oznaczonym punktem poboru - ul. (...) , (...)-(...) P. : a. za okres od dnia 16 stycznia 2013 r. do dnia 12 marca 2013 r. w kwocie 1 746,78 zł wraz z notą odsetkową w kwocie 106,64 zł; b. za okres od dnia 12 marca 2013 r. do dnia 16 maja 2013 r. w kwocie 947,12 zł wraz z notą odsetkową w kwocie 2,94 zł. Przekazała także faktury już wcześniej rozliczone – wystawione na łączną kwotę 12 855,98 zł. (dowód: faktura VAT nr (...) – k. 50; faktura VAT nr (...) – k. 52; faktura VAT nr (...) – k. 53; faktura VAT nr (...) – k. 54; faktura VAT nr (...) – k. 57; faktura VAT nr (...) – k. 58; tabelaryczne podsumowanie faktur – k. 99-101; zeznania powódki – k. 270-272, 495-498, nagranie 00:25:22; zeznania powódki D. U. złożone na rozprawie w dniu 21 stycznia 2025 r. – k. 495-498, nagranie 00:33:21) W odpowiedzi na powyższe, w dniu 11 października 2013 r. i kolejno w dniu 14 października 2013 r. (załączenie dokumentu w innym formacie), A. S. – pracownik pozwanej Spółki, przesłała powódce tabelaryczne zestawienie i podsumowanie faktur - za energię elektryczną i usługi dystrybucji z oznaczonym punktem odbioru – D. U. , ul. (...) , (...)-(...) P. , za zużyte paliwo gazowe z oznaczonym punktem poboru - ul. (...) , (...)-(...) P. oraz za wywóz odpadów segregowanych i nieczystości stałych z oznaczonym nabywcą usługi – (...) , (...) , (...)-(...) P. , Z. , wraz z oznaczeniem już tych wcześniej zapłaconych, z uwzględnieniem wpłaconych zaliczek na media oraz rozliczeniem czynszu za kwiecień i maj 2013 r. – określając sumę opłat dotychczas nieuiszczonych na kwotę 39 674,14 zł. (dowód: korespondencja mailowa z dnia 11 października 2013 r. oraz z dnia 14 października 2013 r. – k. 98; tabelaryczne podsumowanie faktur – k. 99-101) Od dnia 30 maja 2013 r., tj. dnia przedłożenia faktur do rozliczenia, powódka kontaktowała się, przeważnie mailowo, z A. S. – pracownikiem pozwanej Spółki, która przekazywała informacje związane ze sprawą do osób uprawnionych do podjęcia decyzji w sprawie rozliczeń. Sama bowiem nie była pracownikiem upoważnionym do zaciągania w imieniu Spółki zobowiązań, ani do akceptowania należności. Pozwana Spółka nie dokonała żądanej przez powódkę płatności, bowiem nie była w stanie ustalić, jaką kwotę winna uiścić. Zdaniem pozwanej część z przedstawionych faktur dotyczyła innego budynku, inne były nieczytelne w zakresie dat i kwot. (dowód: korespondencja mailowa – k. 78-82, 104-107; zeznania świadka A. S. złożone na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2022 r. – k. 272-275, nagranie 00:54:37; zeznania świadka Ł. S. złożone na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2022 r. – k. 275-277, nagranie 01:35:41; zeznania powódki złożone na rozprawie w dniu 21 stycznia 2025 r. – k. 495-498, nagranie 00:38:58 ) W 2016 roku strony prowadziły rozmowy w celu rozliczenia mediów. Do porozumienia nie doszło. Powódka prowadziła rozmowy osobiście oraz za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego M. G. . Spółka odmówiła zapłaty żądanej przez powódki kwoty ze względu na nieścisłości w adresie, datach oraz kwotach przedstawionych faktur, jak również z uwagi na przedawnienie części roszczeń. (dowód: korespondencja mailowa – k. 256-256v; zeznania świadka A. S. złożone na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2022 r. – k. 272-275, nagranie 01:15:34; zeznania świadka Ł. S. złożone na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2022 r. – k. 275-277, nagranie 01:36:29 ) W związku z brakiem dojścia do porozumienia pomiędzy stronami w zakresie rozliczenia zakończonych Umów powódka w dniu 11 października 2016 r. (data stempla pocztowego) złożyła do Sądu Rejonowego w Piasecznie wniosek o zawezwanie Spółki do próby ugodowej w sprawie o zapłatę należności wynikających z rozliczenia kosztów zużycia mediów za okres najmu oraz czynszu za miesiące kwiecień i maj 2013 r. – łącznie kwoty 70 552,94 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 5 czerwca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. Na każdym z terminów posiedzeń jawnych – w dniu 3 marca 2017 r. oraz w dniu 31 marca 2017 r. – powódka podtrzymywała tak sformułowany wniosek. Pozwana zaś konsekwentnie stwierdzała, iż ugody zaproponowanej przez D. U. nie jest w stanie przyjąć. Finalnie, do zawarcia ugody nie doszło. (dowód: wniosek o zawezwanie do próby ugodowej – k. 1-2 akt sprawy I Co 2000/16; protokół z posiedzenia jawnego z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt I Co 2000/16 – k. 73 akt sprawy I Co 2000/16; protokół z posiedzenia jawnego z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt I Co 2000/16 – k. 77 akt sprawy I Co 2000/16;) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie złożonych do akt sprawy dokumentów, a wymienionych w ustalonym stanie faktycznym. Sąd w całości uznał za wiarygodne dokumenty powołane w stanie faktycznym, bowiem żadna ze stron nie podważała ich autentyczności, a Sąd nie miał podstaw do kwestionowania ich wiarygodności, bądź zawartej w nich treści z urzędu. Dokonując ustaleń faktycznych Sąd w dużej mierze oparł się również na dowodzie z przesłuchania świadków A. S. , Ł. S. oraz G. B. w zakresie wskazanym w ustalonym stanie faktycznym. Istotnym jest przy tym, że każdy z tych świadków posiadał informacje kluczowe dla ustalenia czy to okoliczności towarzyszących podpisywaniu spornych Umów ( G. B. ), czy też ich rozwiązywania ( A. S. ), a ostatecznie również przebiegu rozmów ugodowych ( Ł. S. ). W ocenie Sądu zeznania każdego z tych świadków wzajemnie się uzupełniały, a przekazane informacje znajdowały potwierdzenie w pozostałym zgormadzonym w sprawie materiale dowodowym. Sąd posiłkował się także zeznaniami złożonymi przez powódkę w zakresie wskazanym w ustalonym stanie faktycznym uznając je za wiarygodne jedynie w tejże części. Sąd oceniając przydatność złożonych przez powódkę zeznań miał jednocześnie na uwadze, iż była ona bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem toczącego się postępowania, co jak wynika z doświadczenia życiowego, również nie mogło pozostawać bez wpływu na ich treść. Trudno było przy tym nie zauważyć, iż zeznania te posiadały silny ładunek emocjonalny, co znacząco wpływało na możliwość dokonania przez nią obiektywnej oceny zarówno swoich roszczeń, jak i zarzutów stawianych nie tylko stronie przeciwnej, ale również przesłuchiwanym w sprawie świadkom. W tym miejscu należy także zaakcentować, iż Sąd nie mógł dać wiary twierdzeniom powódki, jakoby pozwana Spółka płacąc za czynsz najmu nie uiszczała jednocześnie czy to zaliczek na media czy opłat za zakwaterowanie dodatkowych pracowników. Twierdzenia te bowiem nie znajdują żadnego potwierdzenia w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym – o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia. Sąd zaś nie mógł dać wiary jedynie twierdzeniom powódki, która na ich poparcie nie przedstawiła przekonywujących dowodów. Sąd pominął dowód z przesłuchania świadka P. P. (k. 408). Przesyłana do świadka korespondencja była bowiem w przeważającej części zwracana, jako niepodjęta w terminie (k. 314, 346-348, 353, 384, 460, 462), zaś raz odebrane przez inną osobę – J. K. , wezwanie na rozprawę nie przyniosło zamierzonego rezultatu – świadek nie zjawił się na terminie rozprawy. Tym samym, Sąd wpierw postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 12 stycznia 2024 r. oznaczył ostateczny termin na przesłuchanie ww. świadka na dzień 9 kwietnia 2024 r. (k. 389v), a następnie – wobec dalszego niestawiennictwa świadka – postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2024 r. pominął dowód z jego zeznań (k. 408). Postanowieniami wydanymi na rozprawie w dniu 21 stycznia 2025 r. Sąd pominął wniosek strony powodowej o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu zarządzania nieruchomościami oraz rozliczania kosztów eksploatacji lokali, jako nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy (k.498). Na podstawie zgromadzonych dowodów możliwe było ustalenie stanu faktycznego i wyciągnięcie kategorycznych wniosków Dowody te również pozwalały na rozstrzygnięcie o żądaniu pozwu i przesądzenie o spornych między stronami okolicznościach. Zdaniem sądu treść Umów w sposób jednoznaczny określała podstawy rozliczenia się stron po ich zakończeniu, co nastąpić miało w oparciu o odczyty liczników i dostarczone przez D. U. faktury, a nie na podstawie hipotetycznie przyjętych danych. Tym samym ustalenia tych okoliczności nie mógł zastąpić dowód z opinii biegłego. Sąd pominął także pozostałe dowody z dokumentów lub kopii dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a nie wskazanych powyżej, jako niemających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w niewielkim zakresie. Powódka D. U. żądała zasądzenia od pozwanej Spółki kwoty 82 828,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 czerwca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. Żądanie uzasadniała koniecznością rozliczenia się z pozwaną po rozwiązaniu Umów najmu z dnia 20 sierpnia 2009 r. oraz z dnia 7 września 2009 r. – z czynszu za kwiecień i maj 2013 r. oraz należności za media wynikającej z przedstawionych po zakończeniu Umów faktur. Roszczenie strony powodowej oparte było zatem na treści art. 659 § 1 k.c. , zgodnie z którym przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Przepisy kodeksu cywilnego dotyczące najmu lokalu nie określają terminu przedawnienia roszczenia związanego z opłatami czynszowymi czy też dotyczącego dochodzenia opłat za media, w związku z czym zastosowanie znajdzie przepis art. 118 k.c. zgodnie z którym, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Na gruncie sprawy niniejszej koniecznym było rozważenie czy roszczenie o zasądzenie należności za media wynikającej z przedstawionych po zakończeniu Umów faktur – podobnie jak roszczenie o zasądzenie sumy czynszów za kwiecień i maj 2013 r. – są świadczeniami okresowymi. Świadczenie jest okresowe, jeżeli polega na periodycznym dawaniu uprawnionemu w czasie trwania określonego stosunku prawnego pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku, których ogólna ilość nie jest z góry określona. Zgodnie natomiast z treścią paragraf 7 ust. 2f zarówno Umowy z dnia 20 sierpnia 2009 r. oraz Umowy z dnia 7 września 2009 r. po wyprowadzeniu się z przedmiotu najmu wszystkie rachunki za opłaty, o których mowa w punkcie 2. Paragrafu, a dotyczące okresu najmu miały zostać przekazywane najemcy przez wynajmującego do zapłacenia. Treść spornych Umów przesądziła więc o braku możliwości zakwalifikowania opisanego w ww. paragrafie świadczenia za media, jako okresowego. W stosunku do roszczeń o zasądzenie sumy czynszów za kwiecień i maj 2013 r. oraz odsetek zastosowanie ma trzyletni termin przedawnienia, zaś co do roszczenia o zasądzenie należności za media wynikającej z przedstawionych po zakończeniu Umów faktur – dziesięcioletni termin przedawnienia. Nie może przy tym umknąć uwadze, że w dniu 11 października 2016 r. (data stempla pocztowego) powódka złożyła do Sądu Rejonowego w Piasecznie wniosek o zawezwanie do próby ugodowej, zaś postępowanie zainicjowane tym wnioskiem zakończone zostało dnia 31 marca 2017 r. wobec stwierdzenia, że do zawarcia ugody nie doszło. Tym samym po dniu 30 kwietnia 2016 r. oraz po dniu 31 maja 2016 r., za przedawnione uznać należało roszczenia powódki o zasądzenie sumy czynszów za kwiecień i maj 2013 r. Co istotne, po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym albo przez wszczęcie mediacji, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone ( art. 124 § 1 i 2 k.c. ). Stwierdzając zatem, że ostatnie posiedzenie odbyło się w dniu 31 marca 2017 r. należało przyjąć, że po jego zakończeniu zaczęły biec na nowo terminy trzyletni oraz dziesięcioletni przedawnienia roszczeń przysługujących powódce. Przyjąć więc należało, że składając pozew w dniu 31 marca 2020 r. (data nadania w UP) D. U. czynności tej dokonała w przepisanego do tego terminie. W konsekwencji powyższego pozwana podnosząc zarzut przedawnienia, stosownie do art. 117 § 2 k.c. , skutecznie uchyliła się jedynie od spełnienia roszczenia w zakresie opłat czynszowych. Odnosząc się do pozostałej części dochodzonego roszczenia zdaniem sądu, że w przeważającej części nie zostało ono w żaden sposób udowodnione. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że postępowanie cywilne ma kontradyktoryjny charakter, czego wyrazem jest przede wszystkim dyspozycja art. 232 k.p.c. , określająca obowiązek stron do wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, co z kolei jest potwierdzeniem reguły art. 6 k.c. , wyznaczającej sposób rozłożenia ciężaru dowodu. Zasady art. 6 k.c. i 232 k.p.c. nie określają jedynie zakresu obowiązku zgłaszania dowodów przez strony, ale rozumiane muszą być przede wszystkim i w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. Zaznaczyć należy, że nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie za stronę dowodów przez nią nie wskazanych, mających na celu udowodnienie jej twierdzeń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17.12.1996 r.). Dopuszczenie dowodów z urzędu jest bowiem prawem, a nie obowiązkiem sądu, z którego to prawa powinien szczególnie ostrożnie korzystać, tak by swym działaniem nie wspierać żadnej ze stron procesu. Faktycznie działanie Sądu z urzędu powinno ograniczać się tylko do sytuacji, gdy strona działa bez fachowego pełnomocnika i dodatkowo jest nieporadna, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, bowiem po pierwsze postanowieniem Referendarza sądowego w Sądzie Okręgowym w Warszawie z dnia 28 lipca 2021 r. dla powódki ustanowiony został pełnomocnik z urzędu w osobie radcy prawnego (postanowienie Referendarza sądowego w Sądzie Okręgowym w Warszawie z dnia 28 lipca 2021 r. – k. 176), a po drugie aktywny udział samej powódki w procesie polegający przede wszystkim na składaniu pism procesowych, jak również zgłaszaniu wniosków dowodowych wykluczyły zdaniem sądu możliwość uznania jej za osobę wymagająca dodatkowego wsparcia. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z ogólną regułą z art. 6 k.c. i w myśl art. 232 k.p.c. , który odpowiada temu przepisowi na gruncie prawa procesowego, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wskazana zasada oznacza, że strona powodowa składając pozew powinna udowodnić fakty, które świadczą o zasadności powództwa, przy pomocy wszelkich środków dowodowych przewidzianych przez kodeks postępowania cywilnego . Przepis ten jest zatem normą decyzyjną w tym znaczeniu, że przesądza w określonych sytuacjach o sposobie wyrokowania sądu w postaci oddalenia powództwa. W niniejszej sprawie strona powodowa, domagając się od pozwanej Spółki należności z tytułu opłat czynszowych i opłat za media powinna była wykazać nie tylko czasookres trwania zaległości, za który domaga się zapłaty – co oczywiste zamykający się w czasie trwania spornych Umów, ale także dokładną ich wartość oraz ich podstawę – tak by dokumenty te stanowiły spójną całość. Strona powodowa tymczasem konsekwentnie powoływała się na przesłane jej przez A. S. – pracownika Spółki, w dniu 11 października 2013 r. tabelaryczne zestawienie faktur (k. 102), a oprócz sześciu faktur załączonych do pozwu – za energię elektryczną i usługi dystrybucji: faktury VAT nr (...) (k. 50), faktury VAT nr (...) (k. 52), faktury VAT nr (...) (k. 53), faktury VAT nr (...) (k. 54) oraz za zużycie paliwa gazowego: faktury VAT nr (...) (k. 57), faktury VAT nr (...) (k. 58), nie przedłożyła innych faktur wynikających z zestawienia sporządzonego przez pozwaną na podstawie uprzednio przedstawionych przez powódkę faktur, co umożliwiałoby sądowi ich weryfikację, tak jak było to możliwe w przypadku załączonych tego rodzaju dokumentów przez powódkę do pozwu. Jednocześnie sąd podzielił stanowisko pozwanej odnośnie niemożności uwzględnienia przedstawionych przez powódkę faktur za wywóz nieczystości stałych i odpadów segregowanych (k. 60-77). Nie ulega bowiem wątpliwości, że na podstawie łączących strony umów Spółka zobowiązana została – po wyprowadzeniu się z przedmiotu najmu – do rozliczenia mediów, których odbiorcą była nieruchomość zajmowana przez pracowników Spółki – mieszcząca się przy ul. (...) w P. . Skoro więc na fakturach tych, jako nabywca została oznaczona nieruchomość zlokalizowana przy ul. (...) w P. to oczywistym było, iż to nie pozwana winna być zobowiązana do pokrycia tak wystawionych faktur. Nadto, nie można stracić z pola widzenia, iż stosownie do postanowień umownych to powódka wpierw miała opłacać media zużyte przez pracowników Spółki, a dopiero potem poniesione przez nią koszty miały być jej zwracane przez pozwaną, przy uwzględnieniu wpłacony na poczet tych należności zaliczek. Tym samym nieuzasadnione jest objęcie żądaniem pozwu także not odsetkowych naliczonych przez dostawców mediów w następstwie opóźniania się D. U. z ich opłacaniem skoro pozwana Spółka – płacąc regularnie czynsze najmu i zaliczki na media – nie mogła mieć żadnego wpływu na terminowe regulowanie zobowiązań powódki. Ponad to dochodzone pozwem żądanie zapłaty obejmowało także roszczenie zwrotu dokonanych przez powódkę opłat za zużytą przez pracowników pozwanej Spółki wodę, jednakże jak ustalono w toku postępowania początkowe wartości wodomierzy nigdy nie zostały przez powódkę spisane i załączone do Umów, jako Załączniki nr 1, zaś końcowe ich spisanie było niemożliwe ze względu na awarię instalacji wodnej. Zaistniała więc obiektywna przeszkoda w rozliczeniu tejże części mediów skoro zniweczona została możliwość obliczenia faktycznego zużycia wody ciepłej i zimnej przez pracowników pozwanej Spółki, zaś powódka nie podjęła żadnych starań celem zabezpieczenia swoich interesów – w tym choćby nie sporządziła wymaganych Umowami (...) nr (...) . Co istotne, zawnioskowany przez stronę powodową dowód z opinii biegłego w świetle postanowień łączących strony Umów nie mógł, w ocenie Sądu, zastąpić podstawy ustaleń faktycznych w tym zakresie. To też przesądzało o konieczności jego pominięcia, jako nieistotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie sądu wbrew twierdzeniom powódki przesłanie przez pracownika strony pozwanej w dniu 11 października 2013 r. tabelarycznego zestawienia wcześniej przedstawionych przez powódkę faktur, nie sposób było uznać za uznanie długu czy to właściwe czy choćby niewłaściwe skoro A. S. – pracownik pozwanej Spółki, która owe zestawienie powódce wysłała drogą mailową, nie była pracownikiem upoważnionym do zaciągania w imieniu Spółki zobowiązań, ani do akceptowania długów. Jest to oczywiste tym bardziej, iż zarówno w toku rozmów ugodowych prowadzonych w 2016 r., jak i postępowania zainicjowanego wnioskiem powódki o zawezwanie pozwanej Spółki do próby ugodowej złożonym w dniu 11 października 2016 r. (data stempla pocztowego) pozwana konsekwentnie stwierdzała, iż warunków zaproponowanych przez D. U. nie jest w stanie przyjąć. Sąd doszedł więc do konstatacji, iż powódka ani w okresie poprzedzającym postępowanie sądowe, ani w toku sprawy niniejszej nie przedłożyła dokumentów w sposób jasny i jednoznaczny wskazujących na wartość opłat za media koniecznych do uiszczenia przez pozwaną. Ta natomiast potwierdziła jedynie, że Umowy najmu w istocie ją obowiązywały. Powołani w sprawie świadkowie w osobach A. S. i G. B. – bezpośrednio związanych z obsługą spornych Umów, w sposób spójny i jednoznaczny potwierdziły, że w toku realizacji Umów pozwana uiszczała należne powódce opłaty czynszowe, zaliczki na media oraz opłaty za dodatkowo dostarczane faktury za media i dodatkowo zakwaterowanych pracowników. Co istotne, kwota żądana przez powódkę, a mająca stanowić sumę opłat czynszowych za kwiecień i maj 2013 r. oraz opłat za media koniecznych do rozliczenia po zakończeniu Umów najmu, wielokrotnie ulegała zmianom, a strona powodowa nie zaoferowała spójnych dowodów potwierdzających, jak kształtowały się opłaty za media. Pozwana zakwestionowała przy tym prawidłowość jej wyliczenia, a także kwoty tam opisane oświadczając jednocześnie, że nie jest w stanie stwierdzić prawidłowości obliczenia wskazanych kwot i argumentacja ta, wobec całkowicie nieudolnej inicjatywy dowodowej strony powodowej, jest uzasadniona. Wobec powyższego stwierdzić należało, że roszczenie strony powodowej pozostało w przeważającym zakresie nieudowodnione, niezależnie od tego, że było także częściowo przedawnione. Ostatecznie, Sąd zasądził na rzecz powódki od pozwanej Spółki jedynie tę część roszczenia, która w sposób jednoznaczny i spójny znajdowała odzwierciedlenie w dokumentach załączonych do akt sprawy niniejszej – tabelarycznego zestawienia przedstawionych przez powódkę faktur z dnia 11 października 2013 r. (k. 102) oraz faktur za energię elektryczną i usługi dystrybucji: (k. 50, 52, 53, 54) oraz za zużycie paliwa gazowego (k. 57, 58), które zarówno dotyczyły okresu obowiązywania spornych Umów, ale również zostały wcześniej doręczone pozwanej Spółce i nierozliczone – łącznie kwotę 8 133,00 zł. Jednocześnie należało przyjąć, iż do żądanych przez powódkę odsetek zastosowanie znajdował 3-letni termin przedawnienia. Uwzględniając przy tym, że w dniu 11 października 2013 r. powódka złożyła wniosek o zawezwanie do próby ugodowej stwierdzić należało, że żądanie odsetkowe obejmujące okres od dnia 5 czerwca 2013 r. do dnia 10 października 2013 r. uległo przedawnieniu. Tym samym należną powódce kwotę należało zasądzić wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 października 2013 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty (punkt I. sentencji wyroku). W pozostałej więc części, a mianowicie zarówno tej przedawnionej, jak i nieudowodnionej roszczenie pozwu podlegało oddaleniu, o czym Sąd orzekł w punkcie II. sentencji wyroku. W punkcie III. sentencji wyroku Sąd postanowił zwolnić powódkę z ponoszenia kosztów sądowych kierując się dyspozycją art. 113 § 4 ustaw z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 959) przy jednoczesnym uwzględnieniu zwolnienia powódki w całości z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie niniejszej (postanowienie Starszego referendarza sądowego w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt I ACz 401/20 – k. 155) . Powyższe, to jest zwolnienie z kosztów sądowych, nie zwalnia powódki, stosownie do art. 108 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 959), od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. Sąd nie znalazł przy tym podstaw do odstąpienia od obciążenia powódki kosztami procesu w trybie art. 102 k.p.c. Odstąpienie od obciążania strony przegrywającej kosztami procesu może nastąpić tylko w wyjątkowych przypadkach. W sprawie niniejszej zaś powódka konsekwentnie popierała żądanie pozwu nie przedkładając w przeważającej mierze dowodów mających świadczyć o jego zasadności. Tym samym uwzględniając zakres uwzględnienia żądania pozwu Sąd za podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przyjął art. 100 k.p.c. dokonując ich stosunkowego rozdzielenia i przyjmując, że powódka przegrała proces w 90%, a pozwany w 10%. Korzystając jednak z dobrodziejstwa przepisu art. 108 § 1 k.p.c. szczegółowe ich wyliczenie Sąd pozostawił Referendarzowi Sądowemu (punkt IV. sentencji wyroku). W punkcie V. sentencji wyroku Sąd zasadził na rzecz radcy prawnego Ł. O. od Skarbu Państwa – Sąd Okręgowy w Warszawie kwotę 5 400,00 zł podwyższoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem nieuiszczonych kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu. Wysokość ww. wynagrodzenia została obliczona stosownie do § 4 pkt 1 w zw. z § 8 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2024 r. poz. 764). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak na wstępie. Sędzia Ewa Ligoń-Krawczyk