I C 79/21

Sygnatura akt I C 79/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 maja 2024 roku Sąd Rejonowy w Sopocie, Wydział I Cywilny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia Anna Potyraj Protokolant: Magdalena Trąbicka-Patron po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2024 roku w S. sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. przeciwko E. K. , P. K. o uznanie czynności za bezskuteczną I. oddala powództwo; II. zasądza od powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. solidarnie na rzecz pozwanych E. K. , P. K. kwotę 6317 zł (sześć tysięcy trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; III. zwrócić zaliczkę w kwocie 1500 zł (tysiąc pięćset złotych) na rzecz powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. . Sygnatura akt I C 79/21 UZASADNIENIE Powódka (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. w pozwie skierowanym przeciwko E. K. i P. K. wniosła o uznanie za bezskuteczną w stosunku do powódki: a) umowy o podział majątku wspólnego zawartej pomiędzy pozwaną E. K. a jej małżonkiem J. K. w dniu 17 marca 2016 roku przed notariuszem M. K. w G. , Repertorium A nr 837/2016, obejmującej nieruchomość - lokal mieszkalny nr (...) położony w S. przy ulicy (...) , dla którego Sąd Rejonowy w Sopocie prowadzi księgę wieczystą numer (...) wraz z udziałem 17/100 części we współwłasności nieruchomości wspólnej, którą stanowią grunt obejmujący działkę nr (...) obszaru 300 m 2 oraz części wspólne budynku i urządzenia, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali, objętych księgą wieczystą nr (...) oraz b) umowy darowizny zawartej pomiędzy pozwaną E. K. a pozwaną P. K. w dniu 27 lipca 2016 roku przed notariuszem M. K. w G. , Repertorium A nr 2412/2016, obejmującej udział wynoszący 1/2 we współwłasności nieruchomości - lokalu mieszkalnym nr (...) położonym w S. przy ulicy (...) , dla którego Sąd Rejonowy w Sopocie prowadzi księgę wieczystą numer (...) , z którym związany jest udział wynoszący 17/100 części we współwłasności nieruchomości wspólnej, stanowiącej grunt obejmujący działkę nr (...) obszaru 300 m 2 oraz części wspólne budynku i urządzenia które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali, objętych księgą wieczystą nr (...) - w celu zaspokojenia wierzytelności objętej roszczeniami z tytułów czynów nieuczciwej konkurencji: 1) zapłatę kwoty 205 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem naprawienia wyrządzonej szkody w postaci utraconych korzyści – wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu zawartych umów ubezpieczenia za okres po dniu 24 czerwca 2013 r. do dnia wniesienia pozwu, w wyniku czynu nieuczciwej konkurencji polegającego na przejęciu enumeratywnie wymienionych klientów powódki m.in. poprzez wprowadzenie ich w błąd w wyniku posługiwania się nazwą oraz znakiem graficznym firmy, wypracowaną renomą powódki oraz powoływanie się na piastowane u powódki stanowisko prezesa zarządu, adresem poczty elektronicznej należącej do powódki, numerami telefonów należących do powódki, a także tytułem odszkodowania za bezprawnej posługiwanie się logo powódki oraz nazwą (...) w prowadzonej przez pozwanego działalności brokera ubezpieczeniowego, ewentualnie o wydanie korzyści w postaci wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu świadczonych usług brokerskich od przejętych klientów powódki za okres po 24 czerwca 2013 r. do dnia wniesienia pozwu wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, 2) nakazanie pozwanemu usunięcia z nazwy jego firmy członu firmy powódki (...) oraz zaprzestania używania znaku firmowego powódki składającego się z biało-czerwonego logotypu w kształcie tarczy herbowej zawierającej znak trójzębu oraz litery (...) a pod nią (...) , 3) zobowiązanie pozwanego do złożenia wobec enumeratywnie wymienionych w pozwie podmiotów pisemnego oświadczenia, iż posługiwał się bezprawnie nazwą firmy (...) , logotypem powódki, jej adresem poczty elektronicznej oraz numerami telefonów, a także, że wprowadził te podmioty w błąd co do podmiotu świadczącego dotychczas usługi brokerskie oraz istnienia powiązań z powódką, co stanowiło czyn nieuczciwej konkurencji dochodzonymi przed Sądem Okręgowym w Gdańsku w sprawie prowadzonej na dzień wniesienia pozwu pod sygnaturą akt IX GC 538/19. Ponadto, powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz solidarnie od pozwanych kosztów postępowania, kosztów postępowania zabezpieczającego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie zgodnie ze złożonym spisem kosztów. (pozew: k. 4-9) Zarządzeniem z 20 kwietnia 2021 roku Przewodniczący wezwał pełnomocnika powódki do uzupełnienia braków formalnych pozwu, poprzez wskazanie faktów, na których powódka opiera swoje żądanie i dowodów na ich potwierdzenie, wskazujących na istnienie, datę wymagalności i wysokość wierzytelności przysługującej powódce wobec dłużnika J. K. z tytułu czynów nieuczciwej konkurencji, których ochrony powód się domaga – pod rygorem zwrotu pozwu. W wykonaniu powyższego zobowiązania pełnomocnik powódki złożył pismo procesowe z dnia 04 maja 2021 roku, wskazując, że podstawą faktyczną roszczenia pozwu jest żądanie naprawienia szkody lub ewentualnie korzyści uzyskanych przez J. K. w latach 2013-2015, w związku z dokonaniem przez niego czynu nieuczciwej konkurencji, w wyniku którego doszło do przejęcia dotychczasowych klientów powódki. Jednocześnie wraz z pismem złożono opinię biegłego sądowego sporządzoną w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w Gdańsku w sprawie IX GC 538/19. Zarządzeniem z 9 lipca 2021 roku Przewodniczący zwrócił pozew, albowiem pomimo wezwania do usunięcia braków formalnych pozwu, powód nie wskazał, faktów, na których opiera swoje żądania i dowodów na ich potwierdzenie, wskazujących na istnienie, datę wymagalności i wysokość wierzytelności przysługującej powódce wobec dłużnika J. K. z tytułu czynów nieuczciwej konkurencji, których ochrony powódka się domaga. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że powódka nie sprecyzowała wierzytelności przysługującej jej względem J. K. ani co do wysokości, ani co do podstawy faktycznej. Ponadto, przedstawiona opinia biegłego z innej sprawy nie stanowiła usunięcia braków formalnych pozwu, albowiem powódka została wezwana do wskazania konkretnych faktów, na których opiera swoje żądanie i dowodów potwierdzających przedmiotowe i podmiotowe przesłanki wierzytelności, której ochrony się domaga. Powódka na wydane zarządzenie wywiodła zażalenie wskazując, że zwrot pozwu uznać należało za przedwczesny i nieprawidłowy. Postanowieniem z 23 listopada 2021 roku w sprawie XIV Cz 457/21 Sąd Okręgowy w G. zmienił zaskarżone zarządzenie o zwrocie pozwu poprzez jego uchylenie. (zarządzenie z 20 kwietnia 2020 roku – k. 49, pismo pełnomocnika powódki w przedmiocie uzupełnienia pozwu wraz z opinią biegłego – k. 52-92, zarządzenie z 9 lipca 2021 roku wraz z uzasadnieniem – k. 101-104, zażalenie – k. 109-112, postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z 23 listopada 2021 roku – k. 119) Zarządzeniem z 16 marca 2022 roku Przewodniczący zobowiązał pełnomocnika powoda do sprecyzowania treści pisma z 4 maja 2021 roku poprzez kategoryczne oświadczenie czy pozew w sprawie dotyczy ochrony wierzytelności powoda wobec J. K. o zwrot utraconych prowizji brokerskich uzyskanych przez J. K. w 2013 roku w kwocie 25 755, 50 zł w terminie 7 dni pod rygorem zawieszenia postępowania. Wobec niewykonania zobowiązania postanowieniem z 7 lipca 2022 roku tutejszy Sąd na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. zawiesił postępowanie w sprawie. Powódka pismem z 22 sierpnia 2022 roku wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania, z uwagi na brak istnienia podstaw do zawieszenia postępowania z art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. Postanowieniem z 12 października 2022 roku Sąd oddalił wniosek powódki o podjęcie zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że we wniosku powódki o podjęcie zawieszonego postępowania nie zawarto wyraźnego oświadczenia w przedmiocie sprecyzowania wierzytelności, której ochrony powódka się domaga. Sąd zważył, że uznanie czynności za bezskuteczną musi być niezbędne w celu zaspokojenia określonej wierzytelności powoda, której istnienie powód musi wykazać. Natomiast w treści pozwu powódka określiła wierzytelność wyłącznie rodzajowo jako roszczenie z tytułu czynów nieuczciwej konkurencji. Na powyższe postanowienie zażalenie wywiodła powódka, wskazując, że w przedmiotowej sprawie żądania pozwu zostały ściśle określone i brak było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. Postanowieniem z 14 marca 2023 roku Sąd Okręgowy w Gdańsku zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że podjął zawieszone postępowanie, pozostawiając rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. (zarządzenie z 16 marca 2022 roku – k. 123, postanowienie Sąd Rejonowego w Sopocie z 7 lipca 2022 roku w przedmiocie zawieszenia postępowania – k. 129, wniosek powódki o podjęcie zawieszonego postępowania – k. 138, postanowienie Sądu Rejonowego w Sopocie z 12 października 2022 roku w przedmiocie oddalenia wniosku powódki o podjęcie zawieszonego postępowania wraz z uzasadnieniem – k. 151-153, postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z 14 marca 2023 roku – k. 178) W odpowiedzi na pozew pozwana E. B. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenia od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych, w tym z tytułu zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Pozwana wskazała, że własność nieruchomości - lokalu mieszkalny nr (...) położony w S. przy ulicy (...) , dla którego Sąd Rejonowy w Sopocie prowadzi księgę wieczystą numer (...) nabyła na skutek umownego podziału majątku wspólnego, który składał się z innych jeszcze aktywów. W konsekwencji pozwana podnosi, że wbrew twierdzeniom powódka nie nabyła przedmiotowej nieruchomości tytułem darmym. Jednocześnie pozwana wskazała, że nieruchomość nie jest jedynym składnikiem majątku J. K. , z którego można skutecznie prowadzić postępowanie egzekucyjne. Ponadto pozwana zaprzeczyła, jakoby w dacie zawarcia umowy miała wiedzę lub w jakikolwiek sposób mogła się dowiedzieć o długach J. K. względem powódki. (odpowiedź na pozew – k. 207-211v) Postanowieniem z 27 grudnia 2023 roku Sąd zawiesił postępowanie w sprawie w stosunku do pozwanej P. K. . Postępowanie w stosunku do pozwanej zostało podjęte na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2024 roku. Pełnomocnik pozwanej P. K. wniósł wówczas o oddalenie powództwa z uwagi na niewykazanie istnienia wierzytelności, której ochrony powód się domaga, wskazując na jej niedookreślenie zarówno w toku niniejszego postępowania jaki i postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w procesie przeciwko J. K. . (postanowienie Sądu Rejonowego w Sopocie z 27 grudnia 2023 roku; protokół rozprawy z dnia 30 kwietnia 2024 roku – k. 359, 360) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W czasie trwania małżeństwa J. K. i E. K. nabyli oni w dniu 30 lipca 1993 r. odrębną własność lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w S. przy ul. (...) , dla którego Sąd Rejonowy w Sopocie założył księgę wieczystą o numerze (...) , wraz z udziałem wynoszącym 17/100 części we współwłasności nieruchomości wspólnej, objętej księgą wieczystą o numerze (...) . W dniu 17 marca 2016 r. pozwana E. K. i J. K. zawarli w formie aktu notarialnego umowę majątkową małżeńską i umowę o podział majątku wspólnego. W treści umowy małżonkowie zgodnie oświadczyli, że są właścicielami na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej lokalu przy ul. (...) w S. oraz dokonali podziału majątku wspólnego bez spłat i dopłat w ten sposób, że E. K. nabyła własność nieruchomości - lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w S. przy ulicy (...) , dla którego Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą numer (...) wraz z udziałem 17/100 części we współwłasności nieruchomości wspólnej, którą stanowią grunt obejmujący działkę nr (...) obszaru 300 m 2 oraz części wspólne budynku i urządzenia, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali, objęte księgą wieczystą nr (...) . Strony umowy wskazały w § 4.1, że niniejszą umową dokonali ostatecznego podziału majątku wspólnego i niniejszy podział czyni zadość wszystkim roszczeniom stron z tego tytułu, również w zakresie ruchomości jak i środków pieniężnych zgromadzonych w trakcie trwania związku małżeńskiego, a także oświadczyły, że nie mają wobec siebie żadnych roszczeń z tytułu rozliczenia nakładów z majątku wspólnego na majątki osobiste, z majątku osobistego na majątek wspólny i majątków osobistych na majątki osobiste. (dowód: akt notarialny rep. A nr (...) k. 15-16v) W dniu 27 lipca 2016 r. E. K. jako darczyńca zawarła ze swoją córką P. K. jako obdarowaną umowę darowizny, na podstawie której P. K. nabyła nieodpłatnie udział wynoszący ½ we współwłasności lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w S. przy ulicy (...) , dla którego Sąd Rejonowy w Sopocie prowadzi księgę wieczystą numer (...) , z którym związany jest udział wynoszący 17/100 we współwłasności nieruchomości wspólnej, objętej księgą wieczystą numer (...) . (dowód: akt notarialny Rep. A nr (...) k. 17-18) P. K. jest córką E. i J. K. . (okoliczność niesporna) W grudniu 2015 roku (...) Sp. z o.o. w G. wniosła do Sądu Okręgowego w Gdańsku pozew przeciwko J. K. o: 1) zapłatę kwoty 205.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem naprawienia wyrządzonej szkody w postaci utraconych korzyści – wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu zawartych umów ubezpieczenia za okres po dniu 24 czerwca 2013 r. do dnia wniesienia pozwu, w wyniku czynu nieuczciwej konkurencji polegającego na przejęciu enumeratywnie wymienionych klientów powódki m.in. poprzez wprowadzenie ich w błąd w wyniku posługiwania się nazwą oraz znakiem graficznym firmy, wypracowaną renomą spółki powodowej oraz powoływanie się na piastowane w spółce stanowiska prezesa zarządu, adresem poczty elektronicznej należącej do spółki, numerami telefonów należących do spółki, a także tytułem odszkodowania za bezprawne posługiwanie się logo spółki oraz nazwą (...) w prowadzonej przez pozwanego działalności brokera ubezpieczeniowego, ewentualnie o wydanie korzyści w postaci wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu świadczonych usług brokerskich od przejętych klientów powódki za okres od dnia następującego po 24 czerwca 2013 r. do dnia wniesienia pozwu wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, 2) nakazanie pozwanemu usunięcia z jego firmy członku firmy powódki (...) oraz zaprzestania używania znaku firmowego spółki powodowej składającego się z biało-czerwonego logotypu w kształcie tarczy herbowej zawierającej znak trójzębu oraz litery (...) a pod nią (...) , 3) zobowiązanie pozwanego do złożenia wobec enumeratywnie wymienionych w pozwie podmiotów pisemnego oświadczenia, iż posługiwał się bezprawnie nazwą firmy (...) , logotypem spółki powodowej, jej adresem poczty elektronicznej oraz numerami telefonów, a także że wprowadził te podmioty w błąd co do podmiotu świadczącego dotychczas usługi brokerskie oraz istnienia powiązań ze spółką, co stanowiło czyn nieuczciwej konkurencji. Postępowanie toczyło się pod sygnaturą IX GC 882/15 i zakończyło się wydaniem 25 lipca 2017 roku przez Sąd Okręgowy w Gdańsku wyroku oddalającego powództwo i zasądzającego od strony powodowej na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu. Od powyższego wyroku powódka wywiodła apelację. Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z 19 marca 2019 roku w sprawie I AGa umorzył postępowanie co do żądania z punktu 2) pozwu, a w pozostałej części uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Aktualnie postępowanie toczy się w tej sprawie przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie pod sygnaturą VII AGa 965/23 w przedmiocie apelacji (...) Sp. z o.o. w G. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2023 roku w sprawie IX GC 538/19, oddalającego ponownie roszczenie o zapłatę w całości. (okoliczność niesporna, nadto dowód: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 19 marca 2019 roku w sprawie I AGa 297/18 wraz z uzasadnieniem – k.22-30v; wydruk zarządzenia do sprawy VII AGa 965/23 Sądu Apelacyjnego w Warszawie - k. 301-302) Sąd zważył, co następuje: Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z dokumentów w postaci m.in. orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktu notarialnego. Dokumenty urzędowe korzystały z domniemania autentyczności i prawdziwości. Dokumenty prywatne w postaci umów były sporządzone w formie aktu notarialnego, nie były kwestionowane przez żadną ze stron pod względem ich autentyczności i wiarygodności. Dlatego Sąd uznał je za wiarygodny dowód czynności prawnych dokonanych przez pozwane i J. K. . Odnosząc się do opinii biegłego sądowego z zakresu zarządzania i ekonomiki przedsiębiorstw przedstawionej Sądowi wraz z pismem powódki (k. 52-92) wskazać należy, że została ona sporządzona na zlecenie Sadu Okręgowego w Gdańsku do sprawy o sygnaturze akt IX GC 538/19. W ocenie Sądu powyższa opinia stanowi dowód jedynie tego, że opinia o takiej treści została sporządzona przez wskazaną osobę na potrzeby konkretnego postępowania sądowego. W szczególności konkluzje przedmiotowej opinii nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych w sprawie. Brak było przy tym stosownego wniosku dowodowego powódki zawierającego wyszczególnienie faktów, które mają zostać wykazane przedkładanym dokumentem – jak tego wymaga art. 235 1 k.p.c. Na marginesie należy zaznaczyć, że ocena, czy powodowi wyrządzona została szkoda, jej wysokość oraz czy zaistniały inne przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej należy do domeny sądu rozpoznającego konkretną sprawę, którego wiązać może jedynie inne prawomocne orzeczenie sądu – art. 365 § 1 k.p.c. Powódka nie przedstawiła prawomocnego orzeczenia sądu, które w myśl przywołanego przepisu wiązałoby sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Powódka też w toku niniejszego procesu nie podjęła żadnej aktywności dowodowej w celu wykazania istnienia i wysokości wierzytelności, której ochrony się domagała. W świetle tak ocenionego materiału dowodowego powództwa podlegało oddaleniu w całości. Powódka (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wniosła o uznanie za bezskuteczne umowy o podział majątku E. i J. K. z 17 marca 2016 roku oraz umowy darowizny zawartej między E. K. a jej córką P. K. z 27 lipca 2016 r. w stosunku do powódki w celu zaspokojenia wierzytelności objętej roszczeniami z tytułów czynów nieuczciwej konkurencji: 1) zapłatę kwoty 205 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem naprawienia wyrządzonej szkody w postaci utraconych korzyści – wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu zawartych umów ubezpieczenia za okres po dniu 24 czerwca 2013 r. do dnia wniesienia pozwu, w wyniku czynu nieuczciwej konkurencji polegającego na przejęciu enumeratywnie wymienionych klientów powódki m.in. poprzez wprowadzenie ich w błąd w wyniku posługiwania się nazwą oraz znakiem graficznym firmy, wypracowaną renomą powódki oraz powoływanie się na piastowane u powódki stanowisko prezesa zarządu, adresem poczty elektronicznej należącej do powódki, numerami telefonów należących do powódki, a także tytułem odszkodowania za bezprawnej posługiwanie się logiem powódki oraz nazwą (...) w prowadzonej przez pozwanego działalności brokera ubezpieczeniowego, ewentualnie o wydanie korzyści w postaci wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu świadczonych usług brokerskich od przejętych klientów powódki za okres po 24 czerwca 2013 r. do dnia wniesienia pozwu wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, 2) nakazanie pozwanemu usunięcia z nazwy jego firmy członu firmy powódki (...) oraz zaprzestania używania znaku firmowego powódki składającego się z biało-czerwonego logotypu w kształcie tarczy herbowej zawierającej znak trójzębu oraz litery (...) a pod nią (...) , 3) zobowiązanie pozwanego do złożenia wobec enumeratywnie wymienionych w pozwie podmiotów pisemnego oświadczenia, iż posługiwał się bezprawnie nazwą firmy (...) , logotypem powódki, jej adresem poczty elektronicznej oraz numerami telefonów, a także, że wprowadził te podmioty w błąd co do podmiotu świadczącego dotychczas usługi brokerskie oraz istnienia powiązań z powódką, co stanowiło czyn nieuczciwej konkurencji dochodzonymi przed Sądem Okręgowym w Gdańsku w sprawie prowadzonej na dzień wniesienia pozwu pod sygnaturą akt IX GC 538/19. Zgodnie z art. 527 § 1 k.c. , gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć. W myśl art. 527 § 2 k.c. , czynność prawna dłużnika jest dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli, jeżeli wskutek tej czynności dłużnik stał się niewypłacalny albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności. Podstawową przesłanką, od której ustawodawca uzależnia uwzględnienie powództwa wytoczonego na podstawie art. 527 § 1 k.c. jest istnienie zaskarżalnej wierzytelności przysługującej wierzycielowi względem dłużnika. Celem skargi pauliańskiej jest bowiem umożliwienie wierzycielowi pokrzywdzonemu przez swojego dłużnika zaspokojenie się z majątku osoby trzeciej. W konsekwencji, to na powodzie ciąży ciężar dowodu w zakresie wykazania istnienia wierzytelności podlegającej ochronie. Wierzytelność ta musi być zaskarżalna, a zatem ochronie nie podlegają roszczenia przedawnione. Skarga pauliańska nie powinna otwierać drogi do prowadzenia egzekucji z majątku osoby trzeciej temu, kto nie ma prawnej możliwości zaspokojenia się z majątku dłużnika (tak wyrok SN z 15 lutego 2007 roku, II CSK 452/06, L. ). Ponadto, actio pauliana chroni wyłącznie wierzytelności pieniężne sensu largo , a zatem również te przypadki, w którym świadczenie pieniężne ma charakter wtórny wobec zobowiązania o charakterze pierwotnie niepieniężnym. Ustawodawca nie przewidział wymogu, aby wierzytelność mająca zostać objęta ochroną została uprzednio stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu. Już z powyższych względów w ocenie Sądu ochronie pauliańskiej nie mogą podlegać wierzytelności wskazane przez powoda w punkcie 1 b) i c) pozwu w postaci żądania nakazania usunięcia z nazwy firmy członu firmy powódki oraz zaprzestania używania znaku firmowego powódki, a także żądanie zobowiązania J. K. o złożenia pisemnego oświadczenia o określonej treści. Powyższe wierzytelności, których spełnienia powódka domaga się w nieprawomocnie zakończonym postępowaniu sądowym w innej sprawie, nie mają bowiem charakteru pieniężnego. Roszczenia te nie są dochodzone w postaci kwoty pieniężnej, a zatem a priori wyklucza to możliwość uznania ich za wierzytelności pieniężne. W dalszej kolejności wskazać należy, że sąd udzielając ochrony ze skargi pauliańskiej winien zindywidualizować wierzytelność podlegającą ochronie poprzez określenie jej cech podmiotowo-przedmiotowych. Innymi słowy w sentencji wyroku powinien określić wierzyciela, dłużnika, wysokość świadczenia oraz tytuł, z którego wierzytelność wynika (tak uchwała Sądu Najwyższego z 11 października1995 r., III CZP 139/95, OSNC 1996, Nr 1, poz. 17; wyrok Sądu Najwyższego z 13 kwietnia 2011 r., V CSK 313/10, L. ; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 30 września 2015 r., I ACa 799/15, L. ; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 22 października 2014 r. V ACa 488/14 L. ). Wierzytelność podlegająca ochronie musi być realna, skonkretyzowana, a nie hipotetyczna (tak: P. Machnikowski (red.), Zobowiązania. Część ogólna. Tom II. Komentarz, Warszawa 2024, uwagi do art. 527 k.c. oraz K. Osajda (red. serii), W. Borysiak (red. tomu), Kodeks cywilny. Komentarz. wydanie 32, Warszawa 2024, uwagi do art. 527 k.c., którzy odsyłają do uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z 13 lutego 1970 r., III CRN 546/69, OSNC 1970, Nr 10, poz. 192, Legalis; wyroku Sądu Najwyższego z 15 lutego 2013 r., I CSK 323/12, Legalis). W w/w Komentarzu pod red. P. M. wskazuje się, że jest to konieczne z dwóch powodów: „ wierzyciel musi wykazać, że jego wierzytelność nie może zostać zaspokojona z majątku dłużnika, co nie jest możliwe bez wskazania tytułu wierzytelności i jej wysokości; zaspokojeniu z przedmiotu czynności fraudacyjnej z pierwszeństwem przed wierzycielami osoby trzeciej ( art. 532 KC ) podlega tylko wierzytelność oznaczona w orzeczeniu sądu, uznającego czynność prawną dłużnika za bezskuteczną ”. Przyjęcie odmiennego poglądu skutkowałoby nieograniczoną możliwością egzekucji wszystkich wierzytelności przysługujących wierzycielowi wobec dłużnika z majątku osoby trzeciej. Z przedstawionym powyższej obowiązkiem oznaczenia w sentencji wyroku skonkretyzowanej wierzytelności ściśle związany jest obowiązek powoda domagającego się ochrony pauliańskiej do określenia w petitum pozwu tej wierzytelności. Obowiązkiem powoda jest więc dokładne określenie wierzytelności podlegającej ochronie, a następnie wykazanie jej istnienia, wysokości i niezaspokojenia z majątku dłużnika. W doktrynie jednoznacznie wskazuje się, że nieoznaczenie wierzytelności podlegającej ochronie nie tylko stanowi brak formalny pozwu, lecz skutkuje oddaleniem powództwa. Sądowi nie przysługuje bowiem kompetencja do oznaczenia wierzytelności, której ochrony domaga się powód – stanowiłoby to niedopuszczalną ingerencję sądu w sferę kształtowania treści powództwa (tak K. Osajda (red. serii), W. Borysiak (red. tomu), Kodeks cywilny. Komentarz. wydanie 32, Warszawa 2024, uwagi do art. 527 k.c. z powołaniem się na treść wyroku Sądu Najwyższego z 13 października 2010 r., I CSK 594/09, Legalis). Sąd orzekający podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2014 roku w sprawie V ACa 488/14, zgodnie z którym wierzyciel nie może wykorzystać instytucji skargi pauliańskiej dla ochrony różnych lub też jedynie ogólnie ujętych i nieskonkretyzowanych wierzytelności przysługujących mu względem danego dłużnika. W ocenie Sądu powódka nie sprostała wymaganiu sprecyzowania wierzytelności podlegającej ochronie, a tym bardziej wymaganiu wykazania jej istnienia i wysokości. Zarówno w pozwie jak i dalszych pismach procesowych powódka odnosiła się do określonych jedynie grupowo i ogólnikowo zdarzeń, mających stanowić źródło zobowiązania dłużnika J. K. wobec niej. W punkcie 1a) pozwu powódka wskazała jedynie zbiór wierzytelności wobec J. K. w łącznej wysokości 205 000 zł z tytułu zawartych umów ubezpieczenia za okres po dniu 24 czerwca 2013 roku do dnia wniesienia pozwu. Powódka skonkretyzowała jedynie osobę dłużnika i łączną wysokość zbioru wierzytelności pieniężnych. Wierzytelności zostały opisane jedynie rodzajowo, zbiorczo. Powódka nie wskazała konkretnych podstaw faktycznych, źródeł poszczególnych wierzytelności mających podlegać ochronie. Jeśli są to czyny nieuczciwej konkurencji, należało sprecyzować każdy konkretny czyn nieuczciwej konkurencji i wynikające z niego świadczenie, ale nie przez określenie rodzajowe, wskazanie ogólnego tytułu żądania, lecz przez wskazanie konkretnych, jednostkowych zachowań dłużnika, tego na czym polegały, kiedy były dokonane. Pozew takich konkretnych, indywiduwalnych czynów dłużnika, stanowiących źródło zobowiązania dłużnika i skorelowanej z nim wierzytelności powódki nie zawierał. Sąd kilkakrotnie w toku procesu w niniejszej sprawie zobowiązywał pełnomocnika powódki do sprecyzowania wierzytelności, której ochrony domaga się powódka w trybie art. 527 k.c. Zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2020 roku wezwał pełnomocnika powódki do uzupełnienia braków formalnych pozwu poprzez wskazanie faktów, na których powódka opiera swoje żądanie i dowodów na ich potwierdzenie, wskazujących na istnienie, datę wymagalności i wysokość wierzytelności wobec dłużnika J. K. z tytułu nieuczciwej konkurencji, której ochrony się domaga – w terminie 7 dni pod rygorem zwrotu pozwu (k. 49). Pełnomocnik powódki mimo powyższych wezwań, nie sprecyzował wierzytelności wobec dłużnika J. K. , której ochrony się domagał w tym procesie. W piśmie z dnia 4 maja 2021 roku wskazał, że podstawą faktyczną roszczenia pozwu jest żądanie naprawienia szkody lub wydanie ewentualnych korzyści uzyskanych przez J. K. w latach 2013-2015 w związku z dokonaniem przez niego czynu nieuczciwej konkurencji w wyniku którego doszło do przejęcia dotychczasowych klientów. Do pisma pełnomocnik powódki załączył opinię biegłego sądowego wykonaną na zlecenie Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie IX GC 538/19, wskazując, że wysokość powstałej szkody oszacowana przez biegłego w stosunku do jednego z klientów powódki została wskazana na kwotę 25755,50 zł. Tym samym pełnomocnik powódki podtrzymało zbiorcze, rodzajowe określenie wierzytelności podlegających ochronie. Przywołanie jednej pozycji z opinii biegłego z innej sprawy nie stanowi sprecyzowania żądania. Pełnomocnik powódki nie oświadczył bowiem, że domaga się w niniejszej sprawie ochrony wierzytelności w wysokości 25755,50 zł, określonej szczegółowo w pkt 7,32 na stronie 52 w/w opinii. Sprecyzowanie żądania wymaga jednoznacznego oświadczenia powoda. Informacja o treści opinii w innej sprawie nie jest takim oświadczeniem. Dlatego zarządzenie z dnia 16 marca 2022 roku zobowiązano pełnomocnika powoda do kategorycznego oświadczenia, czy pozew w sprawie dotyczy ochrony wierzytelności powoda wobec J. K. o zwrot utraconych prowizji brokerskich uzyskanych przez J. K. w 2013 roku w kwocie 25755,50 zł (wskazanej w opinii biegłego w sprawie IX GC 538/19 Sądu Okręgowego w Gdańsku w terminie 7 dni pod rygorem zawieszenia postępowania (k. 123). Pełnomocnik powódki tego zobowiązania nie wykonał. Zarządzeniem z dnia 27 grudnia 2023 roku zobowiązano pełnomocnika powódki do sprecyzowania wierzytelności wobec dłużnika J. K. podlegającej ochronie w niniejszej sprawie i przedstawienia dowodów na jej istnienie oraz wysokość w terminie 14 dni pod rygorem uznania, że istnienie ani wysokość wierzytelności nie są udowodnione (k. 247). Pomimo powyższego zobowiązania strona powodowa nie przedstawiła żadnych dowodów w celu wykazania istnienia i wysokości wierzytelności, które miałyby podlegać ochronie w niniejszej sprawie oraz w kolejnych pismach procesowych. Nie tylko nie wykazała więc istnienia i wysokości wierzytelności wobec dłużnika, ale ponownie jej nie dookreśliła. Podtrzymywała jedynie zbiorcze ogólnikowe określenie tych wierzytelności, wskazując, że chodzi o wierzytelności z tytułu naprawienia wyrządzonej szkody wynikającej z czynów nieuczciwej konkurencji w postaci utraconych korzyści – wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu zawartych umów ubezpieczenia za okres po dniu 24 czerwca 2013 r. do dnia wniesienia pozwu do Sądu Okręgowego w Gdańsku, w wyniku czynu nieuczciwej konkurencji polegającego na przejęciu enumeratywnie wymienionych klientów powódki m.in. poprzez wprowadzenie ich w błąd w wyniku posługiwania się nazwą oraz znakiem graficznym firmy, wypracowaną renomą powódki oraz powoływanie się na piastowane u powódki stanowisko prezesa zarządu, adresem poczty elektronicznej należącej do powódki, numerami telefonów należących do powódki, a także tytułem odszkodowania za bezprawnej posługiwanie się logiem powódki oraz nazwą (...) w prowadzonej przez pozwanego działalności brokera ubezpieczeniowego oraz o wierzytelność w postaci roszczenia o wydanie korzyści w postaci wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu świadczonych usług brokerskich od przejętych klientów powódki za okres po 24 czerwca 2013 r. do dnia wniesienia pozwu do Sądu Okręgowego w Gdańsku wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz koszty postępowania. Strona powodowa wytoczyła pozew w niniejszej sprawie, nie precyzując podstawy faktycznej żądania, od razu wnosząc o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania zainicjowanego przed Sądem Okręgowym w Gdańsku pod sygnaturą IX GC 538/19. W toku procesu pełnomocnik powódki wskazywał, iż w razie oddalenia powództwa w w/w sprawie przesądzi o bezprzedmiotowości żądania w niniejszym procesie. Sąd nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania. Sąd zważył, że w niniejszej sprawie powódka nie sprecyzowała żądania pozwu, nie dookreśliła podstawy faktycznej żądania, nie określiła konkretnej wierzytelności/konkretnych wierzytelności, które miały podlegać ochronie w trybie art. 527 k.c. Powódka odniosła się do wierzytelności dochodzonych przed Sądem Okręgowym w Gdańsku w sprawie IX GC 538/19, ale z uwagi na wskazaną wartość przedmiotu sporu 25000 zł wskazywała jednocześnie, że domaga się ochrony w niniejszej sprawie jedynie części wierzytelności dochodzonych przed Sądem Okręgowym w Gdańsku, nie wyjaśniając których. Zatem w ocenie Sądu, powódka wytoczyła pozew w niniejszej sprawie w celu przerwania biegu terminu przedawnienia roszczenia z tytułu skargi pauliańskiej i w zależności od wyniku procesu zainicjowanego przed Sądem Okręgowym w Gdańsku pod sygnaturą IX GC 538/19, zamierzała sprecyzować podstawę żądania do tych wierzytelności, które zostaną uwzględnione w tamtym procesie przeciwko dłużnikowi. W ocenie Sądu taki sposób działania powódki jest niedopuszczalny. Powódka winna w pozwie w niniejszej sprawie sprecyzować w sposób niebudzący wątpliwości wierzytelność, która ma podlegać ochronie i przedstawić dowody na jej istnienie i wysokość. Gdyby sprecyzowane żądanie obejmowało konkretną wierzytelność dochodzoną wobec dłużnika w innym procesie, możliwe byłoby zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie na zasadzie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. Jednak niezasadne było zawieszenie postępowania w sprawie w sytuacji, gdy mimo wielu wezwań strona powodowa nie precyzuje podstawy faktycznej żądania pozwu. Jest to zaniechanie powódki celowe i świadome, bowiem każdorazowo w zobowiązaniach strona powodowa była pouczona o konsekwencjach tych zaniechań. Brak skonkretyzowania wierzytelności podlegającej ochronie uzasadnia oddalenie żądania w trybie art. 527 k.c. Zatem zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie było bezpodstawne wobec istnienia podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy na obecnym etapie. Z tych względów Sąd na podstawie art. 527 § 1 k.c. a contrario oddalił żądanie pozwu z uwagi na niezindywidualizowanie wierzytelności mającej stanowić przedmiot ochrony pauliańskiej (w zakresie wierzytelności opisanych w punkcie 1a) pozwu) oraz niepieniężny charakter wierzytelności opisanej w punkcie 1 a) i b) pozwu. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c. zgodnie z ogólną zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Z uwagi na oddalenie powództwa w całości, Sąd uznał powódkę za stronę przegrywającą proces i zasądzić od powódki na rzecz pozwanych E. B. i P. K. kwotę 6300 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i 17 zł z tytułu zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego pozwanych obejmuje stawkę minimalną 3600 zł z tytułu reprezentacji pozwanych w sprawie (§ 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz 2700 zł (3 * 900 zł) z tytułu reprezentacji pozwanej E. B. w 3 postępowania zażaleniowych XVI Cz 457/21, XVI Cz 431/22, XVI Cz 224/24 (§ 10 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5 w/w Rozporządzenia). Od sumy zasądzonych kosztów procesu zasądzonych na rzecz pozwanych Sąd zasądził również odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. W punkcie III wyroku Sąd postanowił zwrócić powódce zaliczkę uiszczoną na poczet wynagrodzenia kuratora dla pozwanej P. K. w kwocie 1500 zł, albowiem wobec zgłoszenia się pełnomocnika pozwanej P. K. , nie było potrzeby wyznaczania w sprawie kuratora dla tej pozwanej. Sąd zważył, że po ogłoszeniu wyroku w niniejszej sprawie do akt sprawy dołączono wiadomość email pełnomocnika powódki z dnia 14 maja 2024 roku z godz. 9.09 (k. 368-370) z informacją, że pełnomocnik powódki w dniu 24 kwietnia 2024 roku nadał przesyłkę poleconą z dwoma wnioskami o odroczenie rozpraw w sprawach I C 79/21 oraz I C 134/24 i załączonym zaświadczeniem lekarskim. Pełnomocnik powódki wskazał, że w sprawie I C 134/24 Sąd w tym samym składzie odroczył rozprawę na wniosek. Sąd na podstawie art. sprawy I C 134/24 ustalił, że rozprawa w tej sprawie w dniu 30 kwietnia 2024 roku wbrew twierdzeniu pełnomocnika powódki odbyła się, przesłuchano na niej pozwaną E. B. , a następnie odroczono rozpoznanie sprawy w związku z koniecznością uzupełnienia postępowania dowodowego (ustalono, że postanowienie o kosztach egzekucji, których zwrotu domagał się (...) Sp. z o.o. od E. B. , wydane w sprawie KM 885/20 zostało uchylone w całości a ponowne postanowienie wydane w tym przedmiocie na datę rozprawy było nieprawomocne i Sąd uznał za konieczne ustalenie, czy to postanowienie się uprawomocni). W treści protokołu rozprawy w sprawie I C 134/24 z dnia 30 kwietnia 2024 roku nie odnotowano wpływu wniosku pełnomocnika powódki o odroczenie rozprawy, bowiem wniosek ten został załączony do akt sprawy w dniu 30 kwietnia 2024 roku o godz. 15.00, a więc po rozprawie, a wpłynął do biura podawczego Sądu w dniu 30 kwietnia 2024 roku o godz. 9.10 ( k. 42-43 akt I C 134/24 Sądu Rejonowego w Sopocie – protokół rozprawy z dnia 30 kwietnia 2024 r., k. 45-47 akt I C 134/24 Sądu Rejonowego w Sopocie - wniosek pełnomocnika powódki o zmianę terminu rozprawy ). Z prezentaty Sądu na wniosku pełnomocnika powódki o zmianę terminu rozprawy w sprawie I C 134/24 wynika, że załączony do wniosku druk (...) uznano za załącznik do wniosku oraz odnotowano złożenie jeszcze dwóch odpisów wniosku. Tymczasem nie były to odpisy, ale niemal identycznie wyglądające wnioski o zmianę terminu rozprawy w sprawie I C 79/21. Wnioski te nie zostały załączone do akt niniejszej sprawy i przedłożone sędziemu referentowi do dnia wyrokowania. Pełnomocnik powódki w dniu rozprawy w sprawie I C 79/21 tj. 30 kwietnia 2024 roku nie informował Sądu w żaden inny sposób (tj. ani telefonicznie ani mailowo) o tym, że złożył wniosek o zmianę terminu rozprawy, tak by mieć pewność, że wniosek ten dotrze do Sądu przed wywołaniem sprawy. Również po zamknięciu rozprawy w terminie publikacyjnym nie przekazał takiej wiadomości aż do dnia wyrokowania, gdzie na 51 minut przed terminem publikacji wyroku (a w czasie gdy nadal był niezdolny do pracy z powodu choroby) wysłał taką wiadomość. Z doświadczenia życiowego wiadomo, że Sąd przebywając na sali rozpraw w dniu wokandy, wywołując sprawy jedna po drugiej może nie być poinformowany o wiadomości wysłanej na adres Biura (...) Sądu w czasie jej wysłania. Należy wskazać, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że nieodroczenie rozprawy na podstawie art. 214 § 1 k.p.c. , nawet jeżeli stanowiło uchybienie procesowe sądu, nie musi powodować nieważności postępowania, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że strona (uczestnik postępowania) już zajęła stanowisko co do wszystkich kwestii prawnomaterialnych w postępowaniu, zgłosiła wszystkie istotne dowody dla poparcia swoich tez, ustosunkowała się do twierdzeń strony przeciwnej (tak postanowienie Sądu Najwyższego z 10 kwietnia 2014 r. w sprawie IV CSK 463/13, L. , wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2022 roku w sprawie II CSKP 970/22, L. ). W niniejszej sprawie pełnomocnik powódki kilkakrotnie w toku procesu sprecyzował swoje stanowisko, był wzywany do usunięcia braków, które tamowały możliwość rozpoznania sprawy według Sądu I instancji oraz był uprzedzany, że Sąd w zgromadzonym materiale dowodowym zaoferowanym przez stronę powodową nie dopatrzył się dowodów istnienia i wysokości wierzytelności, której ochronie miała służyć skarga pauliańska. Mimo tej informacji i zakreślonego terminu do uzupełnienia materiału dowodowego, pełnomocnik powódki nie skorzystał z tej możliwości i w zakreślonym terminie nie złożył żadnych nowych wniosków dowodowych. Dlatego w ocenie Sądu strona powodowa miała w toku całego procesu zapewnioną możliwość wykazywania swych racji i obrony swych praw, a obecność pełnomocnika powódki na rozprawie końcowej nie miałaby wpływu na treść końcowego rozstrzygnięcia