I C 771/15

Sygn. akt I C 771/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 lutego 2016 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodnicząca: S S.R. Kinga Grzegorczyk Protokolant: st. sekr. sąd. Monika Miller po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2016 roku w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa Gminy Ł. przeciwko K. P. o eksmisję 1. nakazuje K. P. opróżnienie lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem (...) położonego w Ł. przy ulicy (...) wraz z całym jego mieniem, 2. przyznaje K. P. prawo do lokalu socjalnego, 3. nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu opisanego w punkcie 1 (pierwszym) do czasu złożenia K. P. przez gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, 4. nie obciąża K. P. obowiązkiem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 771/15 UZASADNIENIE W dniu 2 października 2015 r. Gmina Ł. wystąpiła przeciwko K. P. z pozwem o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem (...) , położonego w Ł. przy ulicy (...) . Pełnomocnik powoda wniósł również o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik Gminy podniósł, że pozwany zajmuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego, zaś wezwanie do opróżnienia lokalu pozostało bezskuteczne. [pozew k.2-2 odwr.] Pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał powództwo za zasadne, pełnomocnik pozwanego wniósł o przyznanie pozwanemu prawa do lokalu socjalnego. Pełnomocnik pozwanego przyznał, że K. P. mieszkał w spornym lokalu wraz ze swoją matką - H. R. , a od lipca 2012 r. zamieszkuje w nim sam. Pozwany odrzucił spadek po matce, albowiem pozostawiła ona długi, których nie był w stanie spłacić. Jest osobą niepełnosprawną i wymaga częściowej pomocy innych osób. Nadto wymaga korzystania z usług opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych. Otrzymuje zasiłek w wysokości 604 zł. Pozwany nie ma możliwości zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. [odpowiedź na pozew k.29-30] Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: H. R. była właścicielką lokalu mieszkalnego oznaczonego nr (...) , położonego w Ł. przy ulicy (...) . [dowód: wypis z księgi wieczystej k.12-16] W lokalu tym wraz z H. R. mieszkał jej syn - K. P. . [okoliczność bezsporna] H. R. zmarła w dniu 9 lipca 2012 r., zaś spadek po niej w całości nabyła Gmina Ł. . [dowód: postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku k.5] Po śmierci swojej matki pozwany nadal zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Nie uiszcza opłat związanych z jego eksploatacją. Na dzień 30 kwietnia 2015 r. zaległość z tego tytułu wynosiła 17428,29 zł. [dowód: pismo k.10] Pismem z dnia 20 stycznia 2015 r. strona powodowa wezwała pozwanego do opuszczenia spornego lokalu w terminie dwóch tygodni od otrzymania wezwania. Termin ten upłynął bezskutecznie w dniu 9 lutego 2015 r. W dniu 26 marca 2015 r. pozwany otrzymał ostateczne przedsądowe wezwanie do opuszczenia przedmiotowego lokalu w terminie 14 dni. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie. [dowód: wezwania k.6 i 9, dowody doręczenia k.7-8] Pozwany ma przyznany umiarkowany stopień niepełnosprawności od dnia 20 lipca 2009 r. na stałe. Może wykonywać zatrudnienie, ale tylko w warunkach chronionych. Wymaga zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie. Wymaga również korzystania z systemu środowiskowego wsparcia samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki. Od dnia 1 października 2015 r. pozwany uzyskuje zasiłek stały w wysokości 604 zł miesięcznie. Ponadto otrzymuje zasiłek okresowy w wysokości 30 zł oraz dodatek na dożywianie w wysokości 60 zł. Na leki wydaje ok. 150-200 zł miesięcznie. Pozwany jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Nie ma prawa do innego lokalu mieszkalnego. [dowód: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności k.33, decyzja k.34, zeznania pozwanego od min. 4 sek. 20 do min. 6 sek. 47 e-protokół k.45] Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 222 § 1 k.c. właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Konieczną przesłanką jest zatem nie tylko status właściciela i fakt, że nie włada on (sam lub przez inną osobę) swoją rzeczą, ale także fakt, że rzeczą tą faktycznie włada osoba do tego nieuprawniona (tak m. in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1992.09.23, II CRN 99/92). W rozpoznawanej sprawie Gmina Ł. jest właścicielem lokalu mieszkalnego oznaczonego nr (...) , położonego w Ł. przy ul. (...) , który nabyła w drodze dziedziczenia po matce pozwanego - H. R. , zmarłej w dniu 9 lipca 2012 r. Pozwany zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu ze swoją matką, a obecnie zajmuje ten lokal bez tytułu prawnego. Zmarła H. R. nie uiszczała opłat związanych z użytkowaniem spornego lokalu. Po jej śmierci nie czynił tego również pozwany z uwagi na swoją złą sytuację finansową. Żadna ze stron nie kwestionowała powyższych okoliczności. Pomimo wezwania przez powoda do wydania lokalu, pozwany nadal w nim zamieszkuje. Z uwagi na powyższe, strona powodowa jest uprawniona do żądania eksmisji pozwanego. Sąd nakazał w związku z tym pozwanemu opróżnienie przedmiotowego lokalu. Pozwany utracił tytuł prawny do lokalu niewchodzącego w skład publicznego zasobu mieszkaniowego, a zatem zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów , mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu Cywilnego (Dz. U. nr 71, poz. 733 z późn. zm.) w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 14 ust. 4 tej ustawy. Oznacza to jednak tylko tyle, że Sąd nie ma obowiązku przyznania osobie eksmitowanej prawa do lokalu socjalnego na podstawie tego przepisu. Sąd może jednak fakultatywnie orzec o takim prawie wobec osoby, której nakaz opróżnienia lokalu dotyczy, a która należy do jednej z kategorii osób wymienionych w przepisie art. 14 ust. 4 cyt. ustawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 14 ust. 1 i 3 cyt. ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Sąd orzeka o uprawnieniu do lokalu socjalnego, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną. Pozwany mieszkał w lokalu przy ul. (...) wraz ze swoją matką i korzystał z niego w normalny sposób. Tytuł prawny do przedmiotowego lokalu utracił, albowiem ze względów finansowych odrzucił spadek po swojej matce. Strona powodowa nie miała żadnych zastrzeżeń, że pozwany korzysta z lokalu w sposób niewłaściwy. Z uwagi na to, że pozwany spełnia przesłankę określoną w art. 14 ust. 4 pkt 2 cyt. ustawy o ochronie praw lokatorów , albowiem jest osobą niepełnosprawną w rozumieniu ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i korzysta z pomocy społecznej, oraz mając na uwadze sytuację życiową i majątkową pozwanego, a ponadto dotychczasowy sposób korzystania przez niego z przedmiotowego lokalu, Sąd przyznał pozwanemu prawo do lokalu socjalnego. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 6 cyt. ustawy o ochronie praw lokatorów , Sąd nakazał wstrzymanie wykonania eksmisji pozwanego z przedmiotowego lokalu do czasu złożenia mu przez gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Pozwany jest osobą niepełnosprawną. Uzyskuje dochód nie przekraczający 700 zł. Ponosi koszty leczenia w wysokości 150-200 zł miesięcznie. Jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. M. ma żadnego majątku. Z uwagi na powyższą sytuację rodzinną i majątkową pozwanego, Sąd na podstawie art. 102 k.p.c. nie obciążył go obowiązkiem zwrotu kosztów procesu.