I C 699/15

Sygn. akt I C 699/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2016 r. Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący – SSR Daniel Mychliński Protokolant – Sylwia Gawarecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. w Ciechanowie sprawy z powództwa Gminy O. przeciwko B. J. (1) o eksmisję orzeka: I. nakazuje pozwanemu B. J. (1) opuszczenie i opróżnienie lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej (...) m 2 , usytuowanego w budynku numer (...) położonego w K. gm. O. , zajmowanego przez pozwanego B. J. (1) na podstawie umowy najmu z dnia 28 listopada 2002 r., wraz ze wszystkimi rzeczami i osobami, które prawa swoje od niego wywodzą; II. ustala, że pozwanemu B. J. (1) nie przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego; III. zasądza od pozwanego B. J. (1) na rzecz powoda Gminy O. kwotę 320,00 zł (trzysta dwadzieścia złotych), tytułem zwrotu kosztów procesu; IV. nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Ciechanowie od pozwanego B. J. (1) kwotę 20,05 zł (dwadzieścia złotych pięć groszy), tytułem pokrycia wydatków Skarbu Państwa. I C 699/15 UZASADNIENIE Powód – Gmina O. wniosła w dniu 13 lipca 2015 r. pozew przeciwko B. J. (1) , żądając nakazania mu opuszczenia i opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości K. w budynku nr (...) oraz zasądzenia od niego kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu, Gmina wskazała, że wypowiedziała pozwanemu B. J. (1) umowę najmu, albowiem zalegał on z czynszem. Jednocześnie wskazała, że pozwany w sposób rażący i uporczywy narusza porządek domowy i zanieczyszcza pomieszczenia należące do wspólnego użytku lokatorów. Pozwany B. J. (1) wnosił o oddalenie powództwa. Wskazywał, że to sąsiedzi fałszywie o nim świadczą, gdyż chcą zagarnąć jego mieszkanie. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 28 listopada 2002 r. Gmina O. zawarła z B. J. (1) umowę najmu. Na mocy tej umowy, Gmina O. oddała w najem na okres 3 lat B. J. (1) lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej (...) m 2 , położony w budynku znajdującym się w K. , stanowiący własność Gminy (mienie komunalne). dowód: umowa najmu – k. 4 Po upływie 3 lat od zawarcia w/w umowy lokal ten dalej był zajmowany przez pozwanego B. J. (1) . bezsporne Pismem z dnia 10 marca 2014 r., Gmina O. wypowiedziała B. J. (1) umowę najmu lokalu znajdującego się w budynku w K. 55b. Powodem wypowiedzenia umowy najmu był fakt nie opłacania przez pozwanego czynszu najmu oraz niszczenia urządzeń przeznaczonych do wspólnego korzystania przez mieszkańców i wykraczanie w sposób rażący i uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, co czyni uciążliwym korzystanie z innych lokali znajdujących się w tym budynku. dowód: wypowiedzenie umowy najmu – k. 5 Pozwany nie opuścił zajmowanego lokalu mieszkalnego i nie wydał go właścicielowi. bezsporne Pozwany B. J. (1) nadużywa alkoholu. Bardzo często w lokalu, który zajmuje przebywają – nieraz do późnych godzin nocnych – osoby trzecie, które wspólnie z pozwanym spożywają alkohol i hałasują. W trakcie tych spotkań dochodzi do kłótni i awantur między pijącymi. Pozwany B. J. (1) wielokrotnie wyzwał Policję, celem podjęcia interwencji w związku z zakłóceniem porządku w jego lokalu. dowód: zeznania świadków E. D. – k. 50, J. S. – k. 50-51, D. P. – k. 51, E. R. – k. 51-52, T. Z. – k. 52 i K. Z. – k. 52, częściowo zeznania świadków M. K. – k. 48 i K. R. – k. 48 oraz wykaz interwencji policyjnych – k. 44 Wspólnie z pozwanym B. J. (1) zamieszkuje w tym lokalu jego konkubina E. K. . Ona również z B. J. (1) spożywa alkohol. Będąc pod wpływem alkoholu wzywała Policję na interwencje. Zdarzały się przypadki, że biegała nago przed budynkiem, w którym lokal posiada pozwany. dowód: zeznania świadków E. D. – k. 50, J. S. – k. 50-51, D. P. – k. 51, E. R. – k. 51-52, T. Z. – k. 52 i K. Z. – k. 52 oraz wykaz interwencji policyjnych – k. 44 Pozwany B. J. (1) kilka lat temu przyniósł i pozostawił przed budynkiem niewybuch. W efekcie mieszkańcy musieli na kilka godzin opuścić swoje lokale. dowód: zeznania świadków D. P. – k. 51, E. R. – k. 51-52, T. Z. – k. 52 i K. Z. – k. 52 W nocy z 4 na 5 maja 2015 r., pozwany B. J. (1) w K. groził pozbawieniem życia E. R. , T. Z. i D. P. , mówiąc: „i tak Was k…a podpalę”, przy czym groźby te wzbudziły u w/w osób uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione. B. J. (2) , wyrokiem Sądu Rejonowego w Ciechanowie z dnia 27 listopada 2015 r., został uznany za winnego popełnienia tego czynu, tj. przestępstwa z art. 190 par. 1 KK i został skazany na karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym. dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Ciechanowie z dnia 27 listopada 2015 r. – k. 64 akt sprawy II K726/15 Część okoliczności sprawy nie była sporna między stronami. Dotyczyło to łączącej strony umowy najmu i skierowanego do pozwanego wypowiedzenia tej umowy (pozwany potwierdził otrzymanie tego pisma) oraz posiadania tytułu własności przez Gminę O. . Sporne między stronami były okoliczności dotyczące zachowania się pozwanego w jego miejscu zamieszkania, które – w ocenie powoda – w sposób uporczywy i rażący naruszały porządek domowy, czyniąc uciążliwym korzystanie przez innych mieszkańców budynku z ich lokali mieszkalnych. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom powoda i zeznaniom tych świadków, którzy opisywali powoda jako spokojnego lokatora (zeznania M. K. , K. R. , R. T. , E. Z. i Ł. Z. ). Wskazać trzeba przede wszystkim, że osoby te nie stykają się na co dzień z pozwanym, mieszkają bowiem w innych częściach K. . Zresztą skupiają się w swych zeznaniach, bądź na jednym zdarzeniu (zeznania R. T. ) bądź na tym, że w stosunku do nich zachowuje się poprawnie (zeznania M. K. i E. Z. ). Nie negują przy tym jednak, że pozwany pije alkohol oraz, że w miejscu jego zamieszkania są interwencje Policji. Poza tym zeznania tych świadków i twierdzenia samego pozwanego, pozostają w sprzeczności z wzajemnie spójnymi zeznaniami świadków strony pozwanej, którym Sąd dał wiarę w całości. Wśród tych osób są zarówno najbliżsi sąsiedzi pozwanego, ale także osoby zupełnie obce, pracownicy Gminnego Ośrodka Pomocy (...) w O. . Wszyscy ci świadkowie jednolicie opisywali zachowanie się pozwanego w miejscu zamieszkania, zeznawali, że osobiście zetknęli się z pijanym pozwanym i towarzyszącymi mu osobami. Spotykali się z inwektywami ze strony pozwanego, a nawet groźbami pozbawienia życia. Sąd nie dopatrzył się w tych zeznaniach żadnych nieścisłości, które mogłyby pozbawić ich wiarygodności. Poza tym z zeznaniami tymi koresponduje dokument zawierający wykaz interwencji w miejscu zamieszkania pozwanego, z którego wynika, że bardzo często była wzywana tam Policja, zarówno przez pozwanego, jak i jego konkubinę, w dodatku byli wtedy niejednokrotnie pod wpływem alkoholu. Przytoczyć warto w tym miejscu choćby kilka fragmentów zeznań tych świadków dla zobrazowania skali naruszeń porządku przez pozwanego i spójności tych zeznań. Świadek E. D. , będąca pracownikiem Gminnego Ośrodka Pomocy (...) w O. zeznała, że do Ośrodka wpływały pisma od sąsiadów pana J. , były telefony, w których zarzucano pozwanemu, że w jego mieszkaniu odbywają się libacje alkoholowe, że jest tam głośno do późnych godzin wieczornych i że przychodzą tam różni ludzie, a nawet doszło do samobójstwa. Zeznała, że odwiedzała często pozwanego w jego miejscu zamieszkania, była tam również raz jeden po libacji alkoholowej, gdzie widziała poobrywane firanki i dużo butelek po alkoholu, zastała tam towarzystwo pana J. . Kolejny świadek J. S. , również pracownik Gminnego Ośrodka Pomocy (...) w O. , zeznała, że pozwany jest znany Pomocy (...) w O. . Potwierdziła, że z koleżanką z Ośrodka była często w miejscu zamieszkania pozwanego, w 2015 r. były tam mniej więcej piętnaście albo szesnaście razy. Potwierdziła, że były liczne zgłoszenia od sąsiadów pana J. na piśmie, telefonicznie i osobiście, w których była mowa o libacjach alkoholowych, które się u niego odbywają, o sprowadzaniu osób, które są źle widziane w tym środowisku. W uzupełnieniu zeznań E. D. i J. S. , przywołać należy bardzo dramatyczne i przejmujące zeznania sąsiadów pozwanego: D. P. , E. R. , T. Z. i K. Z. . Świadek D. P. zeznał m.in., że „cały czas pan J. sprawia problemy […]; nadużywa alkoholu, u niego zjawia się 7-8 osób i piją do późna w nocy; hałasują przy tym”. Świadek E. R. zeznała, że często widuje pozwanego pijanego, że często schodzą się tam różni ludzie na spotkania alkoholowe. Podała, że „w tym lokalu było samobójstwo w czasie jednej z libacji; są tam ciągłe krzyki i ciągłe interwencje Policji”. Świadek T. Z. również podała, że u pozwanego są libacje alkoholowe, sprowadzane jest różne towarzystwo. Zeznała, że „bardzo często ma miejsce obnażanie się przez B. J. (1) i przez jego konkubinę przed dziećmi”. Świadek K. Z. zeznał z kolei, że B. J. (1) jest osobą niepoczytalną i niebezpieczną, zdolną do różnych czynów. Podał, że pozwany „sprowadza do swojego mieszkania osoby, które również nadużywają alkoholu; później dochodzi do burd, awantur, w efekcie jest wzywana policja, pogotowie, straż pożarna”. Również on potwierdził, że z B. J. (1) mieszka jego konkubina, która też jest alkoholiczką i nadużywa alkoholu, a po spożyciu alkoholu rozbiera się i biega nago przed domem. Jak widać, ich relacje są wzajemnie spójne. Świadkowie ci rzeczowo, choć z dużym przejęciem, opowiadają o trudnych przeżyciach związanych z sąsiedztwem pozwanego. Brak jest w tych zeznaniach zasadniczych sprzeczności czy nielogiczności, które mogłyby wzbudzić w Sądzie zasadnicze zastrzeżenia co do prawdomówności tych osób. Należy zwrócić uwagę, że z opisem zachowania pozwanego, który wyłania się z tych zeznań, koresponduje fakt kierowania gróźb karalnych wobec niektórych sąsiadów. Ta okoliczność wpisuje się niejako w ten naganny obraz postępowania pozwanego. Fakt skazania pozwanego B. J. (1) za groźby karalne wobec sąsiadów E. R. , T. Z. i D. P. , wynika zaś wprost z wyroku jaki zapadł w sprawie karnej II K 726/15. Zgodnie z art. 11 KPC zdanie pierwsze , ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. Pozwany został skazany prawomocnym wyrokiem karnym za groźby pozbawienia życia E. R. , T. Z. i D. P. , mówiąc: „i tak Was k…a podpalę”, przy czym groźby te wzbudziły u w/w osób uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione. W postępowaniu cywilnym pozwany nie może bronić się zarzutem, że nie popełnił przestępstwa, za które wcześniej został skazany prawomocnym wyrokiem w postępowaniu karnym. Związanie dotyczy, ustalonych w sentencji wyroku, znamion przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia, dotyczących czasu, miejsca, poczytalności sprawcy (por. wyrok SN z dnia 17 czerwca 2005 r. – sygn. akt III CK 642/04, publ. Lex nr 177207). Sąd zważył, co następuje: Powództwo należało uwzględnić w całości. Ustalony w sprawie stan faktyczny podlega ocenie prawnej na podstawie regulacji zawartej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31 poz. 266 z późn. zm.). W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy pozwany B. J. (1) jest lokatorem, ponieważ korzystał z zajmowanego przez siebie lokalu na podstawie umowy najmu. Podstawowym obowiązkiem najemcy jest regularne i terminowe płacenie należnego czynszu. Zaleganie z opłatami czynszowymi uprawnia do zakończenia łączącego strony stosunku prawnego poprzez wypowiedzenie umowy. Innym obowiązkiem lokatora, nie mniej ważnym, a z punktu widzenia społecznego – mającym wręcz zasadnicze znaczenie – jest przestrzeganie porządku domowego, właściwe zachowanie i dbanie o wspólne rzeczy, w tym wspólne części nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że pozwany nie dość, że nie płaci czynszu, to w dodatku jego zachowanie i osób, które razem z nim w tym lokalu zamieszkują, uniemożliwiają spokojne i harmonijne zamieszkiwanie w tym budynków przez innych lokatorów. Nie sposób inaczej traktować ciągłych kłótni i awantur, które odbywają się w mieszkaniu pozwanego i licznych związanych z tym interwencji policji, jak naruszanie porządku i spokoju domowego. Nie dość tego, to pozwany groził jeszcze sąsiadom spaleniem ich mieszkań i ich samych. Do tego dochodzą naganne i nieprzystosowane społecznie zachowania konkubiny pozwanego. Trudno wyobrazić sobie, aby te okoliczności nie czyniły uciążliwym korzystanie z innych lokali w tym budynku. Wszystko to sprawia, że należało uznać za spełnione przesłanki do eksmisji pozwanego z zajmowanego przez niego lokalu z powodu jego zachowania. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 w/w ustawy, jeżeli lokator wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali w budynku, inny lokator lub właściciel innego lokalu w tym budynku może wytoczyć powództwo o rozwiązanie przez sąd stosunku prawnego uprawniającego do używania lokalu i nakazanie jego opróżnienia. W orzecznictwie przyjmuje się, że od powinności przestrzegania zasad współżycia społecznego mających na celu zapewnienie bezkonfliktowych zachowań w ramach poszczególnych stosunków społecznych i prawnych nie zwalnia ani wiek, ani określony status społeczny. Szczególnego znaczenia nabiera powinność bezkonfliktowego, harmonijnego współżycia w stosunkach między najemcą i wynajmującym. Wszelkie bowiem nieprawidłowości w tym zakresie mają z reguły szersze reperkusje w określonej społeczności lokalnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 1980 r. – sygn. akt III CRN 41/80, publ. Legalis). Zwrócić należy uwagę, że mimo wielokrotnych interwencji pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy (...) w O. i wezwań Gminy, pozwany swego zachowania nie zmienił. Zachowanie się pozwanego było przedmiotem skarg mieszkańców budynku (pismo z dnia 5 maja 2015 r. – k. 8). Mimo to nadal rażąco i uporczywie naruszał zasady porządku domowego. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w toku niniejszego procesu potwierdziło naganny sposób zachowywania się pozwanego B. J. (3) . Spotkania zakrapiane alkoholem, wzywanie Policji często pod wpływem alkoholu, lekceważenie zasad bezpieczeństwa, obrzucanie napotykanych osób wyzwiskami, obsceniczne zachowania konkubiny pozwanego, a także kierowanie gróźb wywołania pożaru, taki właśnie obraz wyłania się z zeznań świadków oraz z wykazu interwencji policyjnych. Mając powyższe na uwadze, należało stwierdzić, że Gmina O. – jako właściciel lokalu, który zajmuje pozwany B. J. (1) – miała prawo wypowiedzieć umowę najmu oraz żądać eksmisji pozwanego. Ustalenia dokonane przez Sąd, dają zaś podstawy do eksmisji pozwanego, gdyż zachodzi tu stan rażącego i uporczywego wykraczania przez niego przeciwko porządkowi domowemu, uniemożliwiający innym lokatorom i właścicielom pozostałych lokali spokojne korzystanie z ich lokali, usytuowanych w tym samym budynku. W związku z powyższym, Sąd w pkt I wyroku nakazał pozwanemu B. J. (1) opuszczenie i opróżnienie lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej (...) m 2 , usytuowanego w budynku numer (...) położonego w K. gm. O. , zajmowanego przez niego na podstawie umowy najmu z dnia 28 listopada 2002 r. Jednocześnie Sąd ustalił, orzekając o tym w pkt II wyroku, że pozwanemu B. J. (1) nie przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego , Sąd ma obowiązek orzeczenia o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego lub o braku takiego uprawnienia, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania z lokalu oraz szczególną sytuację materialną i rodzinną osób, których takie orzeczenie dotyczy. Zgodnie z ustępem 5 w/w artykułu, Sąd może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego, w szczególności jeżeli nakazanie opróżnienia następuje z przyczyn, o których mowa art. 13 ustawy. Biorąc pod uwagę, że pozwany został eksmitowany z przyczyn wskazanych właśnie w art. 13 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz mając na uwadze okoliczności tej sprawy, a zwłaszcza wyjątkowo naganne zachowanie pozwanego, Sąd nie znalazł podstaw do przyznania mu uprawnień do otrzymania lokalu socjalnego. Zresztą pozwany nie wykazał, aby takie uprawnienia wynikające z ustawy, w ogóle posiadał. O kosztach procesu orzeczono w oparciu o art. 98 KPC , zgodnie z którym strona przegrywająca proces jest zobowiązana zwrócić stronie przeciwnej koszty procesu. Pozwany proces przegrał, a zatem jest zobowiązany zwrócić powodowi wszystkie koszty poniesione w związku z tą sprawą. Dlatego też w pkt III wyroku, zasądzono od pozwanego B. J. (1) na rzecz powoda Gminy O. kwotę 320,00 zł. Na koszty procesu, które poniósł powód złożyły się bowiem: opłata od pozwu w wysokości 200,00 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 120,00 zł. Jednocześnie, mając na uwadze wynik procesu oraz treść art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd w pkt IV wyroku, nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Ciechanowie od pozwanego B. J. (1) kwotę 20,05 zł, tytułem pokrycia wydatków Skarbu Państwa. W tym przypadku chodzi o przyznaną świadkowi M. K. – orzeczeniem referendarza sądowego z dnia 14 marca 2016 r. – kwotę 20,05 zł, tytułem zwrotu kosztów podróży, która to kwota został wydatkowana tymczasowo z sum budżetowych. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w wyroku.