I C 721/24

Sygn. akt I C 721/24/S UZASADNIENIE wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie z dnia 7 lutego 2025 r. Pozwem z dnia 15 maja 2023 r . (data nadania w urzędzie pocztowym) strona powodowa (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. wniosła o zasądzenie od pozwanego I. N. na swoją rzecz kwoty 4.748,00 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, liczonymi od kwoty 4.336,50 zł od dnia 4 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz strony powodowej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa podała, że pozwany zawarł w dniu 22 października 2021 r. z powodem umowę pożyczki gotówkowej nr (...) na okres 48 miesięcy, na podstawie której pozwanemu została wypłacona kwota 4.500,00 zł. Oprocentowanie umowne wynosiło 7% w stosunku rocznym. Całkowita kwota do zapłaty ustalona na dzień zawarcia umowy wynosiła 5.172,48 zł, na którą to kwotę składało się: kwota 4.500,00zł – z tytułu kwoty głównej oraz 672,48 zł tytułem odsetek umownych. Pozwany zobowiązany był spłacić pożyczkę w 48 miesięcznych ratach, w wysokości 107,76 zł (ostatnia 107,65 zł), począwszy od 22 listopada 2021 r. W związku z opóźnieniami pozwanego w spłacie pożyczki, powód wezwał go do zapłaty zaległości w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, a po bezskutecznym upływie tego okresu wypowiedział pozwanemu umowę pożyczki. Na dochodzoną w niniejsze sprawie należność składało się: 4.336,00 zł – z tytułu sumy niespłaconego kapitału pożyczki oraz 411,50 zł – z tytułu sumy skapitalizowanych odsetek za opóźnienie. W dniu 23 maja 2023 r. Referendarz Sądowy w tut. Sądzie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, sygn. akt I Nc 864/23/S (k. 29). Postanowieniem z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. akt I Nc 864/23/S, Referendarz Sądowy w tut. Sądzie zarządził ustanowić dla nieznanego z miejsca pobytu pozwnego I. N. kuratora (k. 60). We wniesionym z zachowaniem terminu sprzeciwie od nakazu zapłaty kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanego kosztów postępowaniu, a także o przyznanie kuratorowi wynagrodzenia w kwocie równej stawce minimalnej określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych, powiększonego o należy podatek VAT, a także o przyznanie kuratorowi zwrotu kosztów poniesionych w związku z prowadzeniem sprawy. W uzasadnieniu sprzeciwu kurator wskazał, iż kwestionuje on powództwo zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, podnosząc jednocześnie, że pozwany nie zawarł ze stroną powodową przedmiotowej umowy pożyczki, która została zawarta jedynie z wykorzystaniem jego danych. Pozwany nie wie, skąd osoba zawierająca przedmiotową umowę posiadała jego dane, nadto sam pozwany nigdy nie był klientem strony powodowej. Kurator podniósł również, że wysyłane do pozwanego wezwania do uregulowania zaległości i wypowiedzenie umowy nie zostały podpisane przez osoby uprawnione do reprezentowania strony powodowej, w związku z tym nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy. Kurator absetnis zakwestionował również autentyczność dołączonych do pozwu kserokopii „dokumentów” oraz podniósł, że strona powodowa przed zawarciem umowy nie udostępniła pozwanemu treści umowy ani załączników oraz wskazał na chęć skorzystania z sankcji tzw. darmowego kredytu na podstawie art. 45 ust.1 ustawy o kredycie konsumenckim. W piśmie z dnia 18 grudnia 2024 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) strona powodowa (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując m.in., że wypowiedzenie umowy było skuteczne, a strona pozwana spłaciła niektóre z rat pożyczki, co potwierdza fakt zawarcia umowy i akceptacji jej warunków. Nadto strona powodowa nadesłała pełnomocnictwo udzielone E. B. , zaś w późniejszym czasie także oryginał dokumentu umowy. Podczas rozprawy w dniu 31 stycznia 2025 r. kurator absentis podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, przedstawił wyniki czynności podjętych celem ustalenia miejsca zamieszkania pozwanego, wniósł o przyznanie zwrotu wydatków w łącznej kwocie 39,20 zł, a także zwrócił uwagę, że do wypowiedzenia przedmiotowej umowy pożyczki doszło podczas obowiązywania stanu zagrożenia pandemicznego, kiedy to związane z tym przepisy uniemożliwiały przyjmowanie tzw. fikcji doręczeń. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 22 października 2021 r. pozwany I. N. oraz strona powodowa (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. zawarli umowę pożyczki gotówkowej nr (...) na okres 48 miesięcy, na podstawie której pozwanemu została wypłacona kwota 4.500 zł. Oprocentowanie umowne wynosiło 7% w stosunku rocznym. Całkowita kwota do zapłaty ustalona na dzień zawarcia umowy wynosiła 5.172,48 zł, na którą to kwotę składało się: kwota 4.500,00 zł –z tytułu kwoty głównej oraz kwota 672,48 zł tytułem odsetek umownych. Pozwany zobowiązany był spłacić pożyczkę w 48 miesięcznych ratach w wysokości 107,76 zł (ostatnia 107,65 zł), począwszy od 22 listopada 2021 r. W pkt 17. przedmiotowej umowy strony ustaliły, że jeśli klient spóźni się ze spłatą, bank naliczy odsetki karne od kapitału pożyczki według zmiennej stopy procentowej równej wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie, określonych w art. 481 kodeksu cywilnego , natomiast pkt 34. umowy przewidywał, że bank może rozwiązać umowę pisemnie z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, jeśli klient opóźnia się w spłacie co najmniej dwóch pełnych rat. Zgodnie zaś z pkt 55. umowy bank wykorzystuje do kontaktów dane osobowe, które klient wskazał w odrębnym dokumencie (karta klienta), jednocześnie zaś zgodnie z pkt 56. umowy: na pożyczkobiorcy ciążył obowiązek powiadomienia banku o każdej zmianie swoich danych osobowych. W karcie klienta pozwany oświadczył, że jego adresem zamieszkania jest ul. (...) w K. . W tym samym dniu kwota 4.500,00 zł została wypłacona pozwanemu na nr rachunku określony w umowie pożyczki.  dowód: umowa pożyczki nr (...) wraz z regulaminem promocji i upoważnieniem (k.109-116), harmonogram spłaty pożyczki (k.15), zestawienie transakcji z dnia 22 października 2021 r. (k.14) , karta klienta (k.113) Pozwany dokonał spłaty dwóch rat z opóźnieniem, w łącznej wysokości 215,52 zł, po czym od dnia 22 grudnia 2021 r. całkowicie zaprzestał spłaty rat.  dowód: wyciąg z ksiąg banku z dnia 3 stycznia 2023 r. (k. 20), wykaz wpłat dokonanych przez pozwanego (k. 3). W związku z brakiem spłat rat pożyczki strona powoda - w piśmie nadanym w dniu 17 sierpnia 2022 r. - wezwała pozwanego do uregulowania zaległości, które na dzień sporządzania pisma wynosiły 793,08 zł, w terminie 14 dni od otrzymania przez pozwanego pisma. Powód poinformował jednocześnie o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia w terminie 14 dni od otrzymania pisma. Powód poinformował jednocześnie pozwanego, że w przypadku braku spłaty zaległości w terminie wypowie on przedmiotową umowę pożyczki oraz skieruje sprawę do sądu i komornika. Jako podmiot składający oświadczenie pismo wskazywało E. B. , która posiadała pełnomocnictwo m.in. do składania oświadczeń woli w imieniu banku w przedmiocie zmiany, rozwiązania, w tym poprzez wypowiedzenie umów o wykonywanie czynności bankowych. Pismo zostało wysłane na adres ul. (...) w K. , wskazany również w karcie klienta. Korespondencja awizowana w dniu 24 sierpnia 2022 r. i 1 września 2022 r. powróciła do nadawcy z adnotacją o niepodjęciu w terminie.  dowód: pismo z 12 sierpnia 2022 r. (k. 17), potwierdzenie nadania (k. 19), pełnomocnictwo z dnia 8 marca 2022 r., nr (...) (k. 98), karta klienta (k. 113). Powód pismem nadanym w dniu 24 października 2022 r. wypowiedział pozwanemu umowę pożyczki nr (...) z 30 dniowym okresem wypowiedzenia. Jednocześnie bank poinformował pozwanego, że po upływie okresu wypowiedzenia cała należność stanie się wymagalne i będą od niej naliczane odsetki karne według oprocentowania dla należności przeterminowanych. Pismo zostało podpisane przez E. B. , która posiadała pełnomocnictwo m.in. do składania oświadczeń woli w imieniu banku w przedmiocie zmiany, rozwiązania, w tym poprzez wypowiedzenie umów o wykonywanie czynności bankowych. Pismo zostało wysłane na adres ul. (...) w K. , wskazany również w karcie klienta. Korespondencja awizowana w dniu 2 listopada 2022 r. i 10 listopada 2022 r. powróciła do nadawcy z adnotacją o niepodjęciu w terminie.  dowód: pismo z wypowiedzeniem umowy kredytu z dnia 19 października 2022 r. (k.16), potwierdzenie nadania (k.18), pełnomocnictwo z dnia 8 marca 2022 r., nr (...) (k.98), karta klienta (k.113) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przywołane wyżej dowody z dokumentów. Jakkolwiek kurator absentis kwestionował moc dowodową wydruków załączonych do pozwu, warto jednak zaznaczyć, że strona pozwana nie przedstawiła żadnego konkretnego zarzutu odnoszącego się do braku autentyczności dokumentów. Pozwany stwierdził jedynie, że dokumenty przedstawione przez stronę powodową stanowią kserokopie oryginałów i kwestionuje ich autentyczność, jednak z samego stwierdzenia nie sposób odgadnąć, z czego taki wniosek wynika. Na dokumentach przedstawionych przez stronę powodową znajdują się podpisy osób składających oświadczenie woli, a ponadto wszystkie dokumenty są ze sobą zgodne i spójne. Dokumenty prywatne zostały również poświadczone za zgodność przez występującego w sprawie pełnomocnika profesjonalnego. Nie sposób więc uznać, że twierdzenie strony pozwanej kwestionujące ich wartość dowodową jest uzasadnione. Zgodzić się należy ze zdaniem strony powodowej o tym, iż z ogólnej reguły rozkładu ciężaru dowodu określonego w art.6 k.c. wynika, że kto w procesie powołuje się na przysługujące mu prawo musi wykazać poprzez dowody fakty na których opiera to żądanie. Słusznie strona powodowa przytoczyła także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I PK 228/10, w którym to wyrażono pogląd, zgodnie z których reguły rozkładu ciężaru dowodu nie można rozumieć w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, obowiązek dowodzenia wszelkich faktów o zasadniczym dla rozstrzygnięcia sporu znaczeniu spoczywa na stronie powodowej. Jeżeli to powód wykazał wystąpienie faktów przemawiających za słusznością dochodzonych pretensji, wówczas to pozwanego obarcza ciężar udowodnienia ekscepcji i okoliczności uzasadniających jego zdaniem oddalenie powództwa. Strona pozwana nie wykonała więc ciążącego na niej obowiązku i nie wykazała braku autentyczności kwestionowanych dokumentów. Ponadto należy zauważyć, że strona powodowa dołączyła oryginał umowy pożyczki zawartej z pozwanym. Jednocześnie - jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie – nie budzi wątpliwości, że wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym, stanowią one bowiem "inny środek dowodowy", o którym mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c. Jakkolwiek nie można przyjąć, że oświadczenie zawarte w wydruku komputerowym jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, to należy przyjąć, że przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku. Okoliczność, że tego typu dowody mogą być z łatwością modyfikowane nie pozbawia ich jednak per se mocy dowodowej (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2017 r., I ACa 2111/15, LEX nr 2249964). Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. (...) W pierwszej kolejności zasadnym jest w ocenie Sądu odniesienie się do kwestii ustanowienia dla pozwanego I. N. kuratora absentis. Zgodnie z art. 144 § 1 zd. pierwsze k.p.c. : przewodniczący ustanowi kuratora, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że miejsce pobytu strony nie jest znane. W niniejszej sprawie pozwany nie odebrał korespondencji (zawierającej m.in. odpis nakazu zapłaty oraz odpis pozwu) kierowanej do niego na adres wskazany w pozwie ( ul. (...) w K. ), odpowiadający wskazaniom zawartym w umowie pożyczki oraz w karcie klienta. Z uwagi na powyższe, strona powodowa - zobowiązana uprzednio w trybie art. 139 1 k.p.c. – pismem z dnia 11 kwietnia 2024 r. wniosła o ustanowienie kuratora do zastępowania nieznanego z miejsca pobytu pozwanego, dołączając do wniosku protokoły z czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie P. M. , który w dniu 30 października 2023 r. ustalił, że pozwany od około jednego roku nie zamieszkuje pod adresem ul. (...) w K. , nadto w dniu 29 listopada 2023 r. ustalono również, że pozwany nie zamieszkuje również pod adresem: ul. (...) w K. (widniejącym w zasobach ZUS oraz Urzędu Skarbowego). Zważając jednocześnie na dane wynikające z bazy PESEL-SAD, Sąd dokonał próby doręczenia pozwanemu zawiadomienia o terminie rozprawy na adres ul. (...) , (...)-(...) K. (ostatni adres ujawniony w bazie PESEL – mający pozostawać aktualnym do dnia 26 października 2022 r.), jednakże korespondencja nie została podjęta w terminie. Nadto Sąd zwrócił się również o udzielenie informacji do ZUS, NFZ a także do Sądu Okręgowego w Krakowie XI Wydziału Cywilnego-Rodzinnego, bacząc przy tym na również zawarte w bazie PESEL dane dotyczące rozwodu. W informacjach z ZUS i NFZ wskazano wyłącznie na adres: ul. (...) , (...)-(...) K. (co istotne, odpowiadający także informacji zawartej w bazie N. -Sad, tj. adresowi deklarowanemu przez I. N. po zwolnieniu z AŚ w K. w dniu 24 maja 2024 r.), z informacji uzyskanych z Sądu Okręgowego w Krakowie wynika natomiast, iż ostatnie skuteczne doręczenia korespondencji I. N. , w sprawie o rozwód, miało miejsce 3 listopada 2021 r., pod adresem: ul. (...) , (...)-(...) K. . Także korespondencja ekspediowana przez tut. Sąd bezpośrednio do pozwanego – na adres: ul. (...) , (...)-(...) K. , nie została przez pozwanego podjęta w terminie. W tym stanie rzeczy – wespół z oświadczeniami kuratora absentis, zgodnie z którymi osobiście zweryfikował on adresy pozwanego przy ul. (...) i ul. (...) , a także dokonał poszukiwań w mediach społecznościowych, a także w świetle rezultatów czynności podejmowanych przez Komornika Sądowego, zasadnym było przyjąć, iż do dnia wyrokowania nie udało się ustalić miejsca pobytu pozwanego I. N. . ZAWARCIE UMOWY POŻYCZKI Strona powodowa wywodziła swoje roszczenia z umowy pożyczki gotówkowej nr (...) , zawartej w dniu 22 października 2021 r. przez pozwanego I. N. ze stroną powodową: (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. , zgodnie z którą całkowita kwota pożyczki wynosiła 4.500,00 zł, odsetki 672,37 zł, a całkowita kwota do zapłaty 5 172,37 zł. Czas trwania umowy został ustalony na okres od 22 października 2021 r. do 22 października 2025 r., jednocześnie zaś pożyczka miała charakter ratalny i podlegała ona spłacie w 48 miesięcznych ratach – w kwotach po 107,76 zł każda (oprócz ostatniej raty, w wysokości 107,65 zł). Zgodnie z pkt 17. Umowy: w przypadku opóźnienia w spłacie pożyczki pożyczkodawca zastrzegł sobie możliwość naliczenia odsetek za czas opóźnienia w wysokości dwukrotności sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych (odsetki maksymalne za opóźnienie). Kurator absentis podniósł, że pozwany nie zawarł ze stroną powodową żadnej umowy, w szczególności zaś umowy przedłożonej wraz z pozwem, wskazując jednocześnie, iż nie wie on, które zawarł umowę wykorzystując dane I. N. , który to w żaden sposób nie podpisywał umowy oraz nigdy nie był klientem strony powodowej. Nie tracąc w tym miejscu z pola widzenia faktu występowania w niniejszej sprawie kuratora absentis pozwanego - nie zaś osobiście pozwanego - wskazać należy, iż strona pozwana nie zaoferowała żadnego dowodu na fakt tego, jakoby w istocie miało dojść do nieuprawnionego posłużenia się danymi osobowymi pozwanego, zważając przy tym także na fakt, iż tego rodzaju osoba trzecia musiałaby posiadać wiedzę nie tylko o imieniu i nazwisku pozwanego, ale i również w przedmiocie w istocie niedostępnych publicznie danych, takich jak: numer PESEL, miejscowość i kraj urodzenia, nazwisko panieńskie matki, czy też o serii i numerze karty pobytu (karta klienta – k. 113). O ile oczywiście nie sposób z całą pewnością wykluczyć, iż zdarzenie takie nie mogłoby mieć miejsca, o tyle jednak zważyć należy, iż ciężar udowodnienia tego faktu obciążał w niniejszej sprawie właśnie stronę pozwaną – która próbowała wywodzić z tego korzystane dla pozwanego skutki prawne. Nie sposób pominąć nadto także i tego, iż do zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki nie doszło za pośrednictwem Internetu, lecz bezpośrednio w placówce bankowej w K. , a więc w sposób istotnie mniej podatny na ewentualne nadużycia lub oszustwa. W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił argumentacji kuratora absentis, zgodnie z którą pozwany I. N. nie zawierał przedmiotowej umowy pożyczki – jako opartej wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach. UMOWA POŻYCZKI Przechodząc dalej wskazać należy, że podstawę prawną łączącego strony stosunku prawnego oraz roszczeń dochodzonych w niniejszym postępowaniu przez stroną powodową stanowiły regulacje art. 720 k.c. oraz ustaw: z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1028 z późn. zm.), a także z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 z późn. zm.). Zgodnie z art. 720 k.c. : przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Stosownie natomiast do regulacji art. 3 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1028 z późn. zm. – dalej u. k.k. ): przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, w szczególności zaś za umowę o kredyt konsumencki uważa się umowę pożyczki. Jednocześnie umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę (art. 29 ust. 1 ww. ustawy). Zgodnie natomiast z art. 69 ust. 1 Prawa bankowego : przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Odnotować należy także, iż: do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu ( art. 78 Prawa bankowego ). Przepisy ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie ( art. 78a Prawa bankowego ). Zgodnie natomiast z rządzącą procesem cywilnym zasadą kontradyktoryjności oraz zasadą rozkładu ciężaru dowodu ( art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. ), to na stronie powodowej spoczywał w niniejszej sprawie ciężar wykazania istniejącego zadłużenia i jego wymagalności. W ocenie Sądu strona powodowa w należyty sposób wykazała dochodzone przez siebie roszczenie zarówno co do zasady (o czym jednak szerzej też dalej), jak i co do wysokości. Strona powodowa dołączyła oryginał umowy pożyczki z dnia 22 października 2021 r., na której widnieje własnoręczny podpis pozwanego. Ponadto strona powodowa udowodniła również, że pożyczka została pozwanemu wypłacona na numer wskazany przez niego w umowie pożyczki. Na podstawie tych faktów oraz biorąc pod uwagę tabele zamieszczone przez stronę powodową w pozwie, które są spójne również z innymi dowodami w sprawie, a z których wynika, że pozwany spłacił dwie pierwsze raty przedmiotowej umowy pożyczki, nie można uznać także zasadności zarzutu kuratora absentis, zgodnie z którym to pozwanemu miałaby nie zostać udostępniona treść umowy i załączników w sposób umożliwiający pożyczkobiorcy zapoznanie się ich treścią. WYPOWIEDZENIE UMOWY POŻYCZKI I PRZEPISY (...) Kurator absentis pozwanego - na rozprawie w dniu 31 stycznia 2025 r. (k. 121v) podniósł, iż do wypowiedzenia pozwanemu przedmiotowej umowy pożyczki doszło podczas obowiązywania w Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemiologicznego, kiedy to stosowne regulacje ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa (...) 2 uniemożliwiały przyjęcie tzw. fikcji doręczenia. Przedmiotowy zarzut – niewysłowiony jednak w sprzeciwie od nakazu zapłaty, gdyż dopiero na rozprawie, aczkolwiek wciąż skutecznie – jawił się natomiast na kanwie niniejszej sprawy jako w istocie tak daleko idący, iż samo jego ewentualne uwzględnienie czyniłoby zasadnym oddalenie powództwa w całości. Zważyć należy bowiem, iż art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c. nakłada na stronę powodową obowiązek określenia żądania oraz przytoczenia okoliczności faktycznych żądanie to uzasadniających. Zakres żądanej ochrony prawnej określa zatem zarówno przedmiot postępowania, jak i przedmiot orzekania i tym zakresem Sąd jest związany. W świetle regulacji art. 321 § 1 k.p.c. zakaz orzekania ponad żądanie dotyczy więc bądź samego żądania (petitum), bądź jego podstawy faktycznej (causa petendi). Ta ostatnia była natomiast jednoznacznie wiązana przez stronę powodową nie tylko z faktem zawarciem przez pozwanego umowy pożyczki gotówkowej z dnia 3 października 2019 r., ale i właśnie z jej wypowiedzeniem. Nie budzi wątpliwości, że stan epidemii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej został wprowadzony na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii z dniem 20 marca 2020 r. i został zniesiony z dniem 16 maja 2022 r. - rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii. Stan zagrożenia epidemicznego został natomiast wprowadzony z dniem 16 maja 2022 r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1028) i zniesiony z dniem 1 lipca 2023 r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2023 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1118). Pozwany zawarł natomiast ze stroną powodową przedmiotową umowę pożyczki gotówkowej nr (...) w dniu 22 października 2021 r. (stan epidemii), natomiast do szczególnie relewantnych z punktu widzenia niniejszego sprawy czynności, tj. wezwania Pożyczkobiorcy do uregulowania należności – z pouczeniem o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia, jak i do samego wypowiedzenia umowy kredytu miało dojść podczas obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego (pisma ekspediowane do pozwanego, na adres wskazany w umowie, odpowiednio: 17 sierpnia 2022 r. i 24 października 2022 r. – k. 18, 19). Zgodnie natomiast z regulacją art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa (...) 2 (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 683 z późn. zm.): nieodebranych pism podlegających doręczeniu [podkreślenie: SR] za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone [podkreślenie: SR] w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów (ust. 1). Niejako z samego tegoż faktu kurator absentis pozwanego wywodził twierdzenia o braku zasadności (możliwości) przyjęcia skuteczności wypowiedzenia pozwanemu przedmiotowej umowy pożyczki oraz tym samym wymagalności dochodzonego w niniejszej sprawie roszczenia – zważając przy tym, iż oświadczenia Pożyczkodawcy w tym przedmiocie były kierowanego do pozwanego za zwrotnym potwierdzeniem odbioru , przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego, jednocześnie zaś nie zostały one odebrane przez pozwanego I. N. . W tym miejscu zaznaczyć należy, iż Sąd nie stracił z pola widzenia, że w orzecznictwie sądów powszechnych można spotkać judykaty, w świetle których to treść przywołanej wyżej regulacja miałaby stać na przeszkodzie m.in. możliwości przyjęcia już skuteczności czynności wypowiedzenia umowy pożyczki. W ocenie Sądu poglądy te nie zasługują jednak na bezkrytyczną aprobatę – zwłaszcza na kanwie niniejszej sprawy (in concreto). W tym zakresie w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z pkt 34. umowy pożyczki (k. 9v): bank może wypowiedzieć umowę pisemnie z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, jeżeli klient opóźnia się w spłacie co najmniej dwóch rat , stosownie natomiast do postanowień pkt 31. ww. umowy pożyczki: Bank skontaktuje się z Klientem z zastosowaniem następujących środków dokumentacji: (…) d) pocztą na adres korespondencyjny klienta. Strony przedmiotowej umowy pożyczki gotówkowej nie uzgodniły zatem w istocie jakichkolwiek innych warunków dla swojej komunikacji, czy też dla oceny skuteczności lub terminów składanych przez siebie oświadczeń (por. art. 76 k.c. , a także zważając na względnie wiążący charakter regulacji art. 61 k.c. - ius dispositivum ), w szczególności zaś nie postanowiły, iż może to następować np. wyłącznie poprzez ekspedycje i doręczanie sobie przesyłek poleconych za zwrotnym potwierdzeniem odbioru – co zresztą stanowi klauzule częstokroć spotykane także w umowach pożyczek, jednakże nieobecne w przedmiotowej umowie z dnia 22 października 2021 r. Jednocześnie zaś przepisy obowiązującego prawa (w tym zwłaszcza ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 z późn. zm.) – nie nakładają w tym przedmiocie na żadną ze stron umowy dodatkowych wymagań co do metody ekspedycji oświadczenia woli. W ocenie Sądu już z tego względu nie można przyjąć – oczywiście in concreto – iż kierowane do pozwanego przedegzekucyjne wezwanie do uregulowania zaległości (k. 17) oraz następnie także wypowiedzenie umowy pożyczki (k. 16) miałyby stanowić pisma podlegające doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe – w rozumieniu art. 98 ust. 1 ww. ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa (...) 2. W ślad za Słownikiem Języka Polskiego PWN – bacząc przy tym także na względy naczelnej roli literalnej/językowej wykładni prawa - godzi się w tym miejscu zaznaczyć, iż podlegać winno być rozumiane jako: być poddanym czyjejś władzy/zostać poddanym działaniu czegoś (zob. Słownik Języka Polskiego PWN, „podlegać”, online: https://sjp.pwn.pl/sjp/podlec-II; (...) .html - dostęp: 17/02/2025 r.). W niniejszej sprawie brak było natomiast uzasadnionych względów do przyjęcia, jakoby istniały unormowania - czy to powszechnie obowiązującego prawa, czy to wynikające z postanowień umowy – stanowiące o tym, ażeby pisma stron miały podlegać doręczeniu za potwierdzeniem odbioru – albowiem w innym razie doręczenie takie byłoby np. uznawane za nieskuteczne. Lektura postanowień umowy nie budzi także wątpliwości, iż strony nie zobligowały się również w żadnym względzie do czynienia sobie doręczeń wyłącznie przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Samo zaś posłużenie się nadaniem korespondencji za potwierdzeniem odbioru z oczywistych względów sprzyja natomiast tzw. pewności obrotu i stanowi istotny środek dowodowy. W ocenie Sądu, z samego li tylko faktu wyboru przez stronę powodową właśnie tej metody/wariantu doręczenia korespondencji, na kanwie niniejszej sprawy nie było zatem zasadnym wywodzić względem Pożyczkodawcy jakichkolwiek negatywnych skutków prawnych. Nie sposób pominąć w końcu w tym miejscu także i tego, iż przyjęcie odmiennej interpretacji musiałoby swoiście skutkować także i tym, iż dołożenie przez stronę powodową większej staranności, nie tracąc przy tym jednak z pola widzenia profesjonalnego charakteru wykonywanej przez powodowy Bank działalności - aniżeli przewidziane w umowie minimum – musiałoby swoiście zostać ocenione w istocie jako działanie na swoją własną niekorzyść, skoro podniesiony w niniejszej sprawie zarzut (związany z regulacją art. 98 ww. ustawy) nie miałby racji bytu i już a limine , gdyby Pożyczkodawca zdecydował się na ekspediowanie przeznaczonej do Pożyczkobiorcy korespondencji czy to tzw. listem zwykłym, czy też nie przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu – czynionej jednak in concreto, co należy w tym miejscu raz jeszcze podkreślić – nie można przyjąć, jakoby art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa (...) 2 (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 683 z późn. zm.) mógł być rozumiany w ten sposób, iż przewidziane tamże skutki winny być odnoszone także do doręczenia pism co prawda za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, jednakże także w odniesieniu do nieodebranych pism, niepodlegających takiemu właśnie doręczeniu, lecz jedynie wobec których zdecydowano się na taką właśnie formę doręczenia, zwłaszcza gdy ma to miejsce – o czym już wyżej – z w pełni uzasadnionych oraz zasługujących na aprobatę względów. Dopiero w przypadku, gdy przepisy ustawy lub postanowienia umowy wymagają dokonywania doręczeń za potwierdzeniem odbioru, wówczas w istocie zasadnym jest przyjąć, iż stan zagrożenia epidemiologicznego, czy też stan epidemii, mogły doprowadzić w tym zakresie do utrudnień w odbiorze korespondencji, podlegającej doręczeniu w kwalifikowanej formie, znajdującej częstokroć swoje bardziej sprecyzowane ratio, częstokroć dowodowe. Tytułem uzupełnienia zwrócić należy również uwagę, iż zgodnie z art. 61 § 1 zdanie pierwsze k.c. : oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią [podkreślenie: SR]. Słusznie wskazuje się przy tym, że rozwiązanie prawne przewidziane w art. 61 k.c. oparto na tzw. kwalifikowanej teorii doręczenia, której podstawę stosowania stanowią kryteria obiektywne, mające na celu ochronę pewności obrotu prawnego (zob. Z. Radwański [w:] System Prawa Prywatnego, t. 2, red. Z. Radwański, 2002, s. 297). Ustawodawca krajowy nie przyjął postulatów wynikających z innych teorii, tj. oświadczenia, wysłania oraz zapoznania się. Przepis art. 61 k.c. ma przy tym charakter względnie wiążący ( ius dispositivum ). Na oświadczającym spoczywa zatem obowiązek takiego uprzystępnienia oświadczenia woli jego odbiorcy, żeby ten ostatni mógł zapoznać się z jego treścią w zwykłym toku czynności, a więc bez konieczności ponoszenia szczególnych nakładów i starań. Ryzyko niedojścia oświadczenia woli do jego adresata w ogóle lub w taki sposób, że mógł zapoznać się z nim w zwykłym toku czynności, ciąży na oświadczającym (zob. M. Maciejewska-Szałas [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. II, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak, Warszawa 2024, art. 61). Natomiast to, czy adresat rzeczywiście się z tym oświadczeniem zapoznał, co do zasady nie ma znaczenia w kontekście regulacji art. 61 § 1 k.c. (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 18 listopada 1999 r., I PKN 375/99, OSNAPiUS 2001/7, poz. 227; z dnia 20 maja 2015 r., I CSK 547/14, LEX nr 1767493 i z dnia 22 marca 2017 r., III CSK 148/16, LEX nr 2352146 oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2016 r., III CZP 89/15, OSNC 2016, nr 9, poz. 97.; zob. także: Z. Radwański [w:] System Prawa Prywatnego, t. 2, 2008, s. 292). Słusznie zwraca się przy tym uwagę, że jeżeli treść oświadczenia woli składanego innej osobie zawarta jest w piśmie przesłanym pocztą, a przesyłka - wobec niemożności doręczenia - pozostawiona zostanie w urzędzie pocztowym z powiadomieniem o tym adresata, uzasadnione jest domniemanie faktyczne zapoznania się przez niego z przesyłką, przy czym zasady te stosuje się także do oświadczeń materialnoprawnych, co skutkuje przyjęciem domniemania faktycznego o możliwości zapoznania się przez adresata z przesyłką. Pogląd ten niejednokrotnie uzupełniany jest także o wskazanie, iż do złożenia oświadczenia woli dochodzi wówczas z chwilą doręczenia pisma w dniu przyjętym analogicznie do daty doręczenia pisma sądowego w trybie art. 139 § 1 k.p.c. (zob.m.in. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 31 marca 2016 r., 89/15; wyroki Sądu Najwyższego z 15 stycznia 1990 r., I CR 1410/89, niepubl.; z 17 marca 2010 r., II CSK 454/09, OSNC 2010, nr 10, poz. 142; z 30 maja 2014 r., III CSK 204/13, M.Pr.Bank. 2015, nr 1, str. 22; z 8 września 2016 r., II CSK 750/15; z 28 lutego 2002 r., III CKN 1316/00, niepubl.; i z 20 maja 2015 r., I CSK 547/14, niepubl.). Jednocześnie zaś oceniając, czy oświadczenie woli doszło do innej osoby w sposób umożliwiający jej zapoznanie się z jego treścią, należy uwzględnić, że przepis art. 61 k.c. w żaden sposób nie zwęża tej przesłanki, a w szczególności nie ma w nim mowy o możliwości zapoznania się „z łatwością” z treścią oświadczenia. Z drugiej zaś strony, oświadczając swą wolę, składający nie może oczekiwać, że jego adresat podejmie nadzwyczajne działania w celu zapoznania się z jego treścią (por. Z. Radwański [w:] System Prawa Prywatnego , t. 2, 2008, s. 287). Stosownie do popularnej w doktrynie i orzecznictwie formuły chodzi o złożenie oświadczenia woli w taki sposób, aby adresat mógł się zapoznać z jego treścią „w zwykłym toku czynności”, bez szczególnych nakładów i starań (por. przytaczana uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2016 r., III CZP 89/15, i tam przywoływane wcześniejsze orzecznictwo). Dodatkowo zauważyć należy, iż w doktrynie utrwalony jest także słuszny pogląd, stosownie do którego to zachowanie się kontrahenta stosunku cywilno-prawnego, uniemożliwiające faktyczne doręczenie mu pisma, zawierającego wymagane w danej sprawie oświadczenie woli, w tym zwłaszcza dłuższa nieobecność we wskazanym miejscu zamieszkania, uzasadnia z reguły uznanie możliwości zapoznania się z jego treścią, jeżeli pod wskazanym adresem zostało ono złożone - także awizowane (por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 15 stycznia 1990 r., I CR 1410/89, Legalis numer 26860). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy nie można stracić jednocześnie z pola widzenia, że zgodnie z pkt 56 umowy pożyczki: klient (pozwany) zobowiązał się powiadomić Bank (stronę powodową) o każdej zmianie swoich danych osobowych. Jednocześnie zaś strona pozwana nie zaoferowała jakichkolwiek dowodów celem obalenia przywołanego wyżej domniemania faktycznego zapoznania się przez adresata z przesyłką, także w przypadku pozostawiania przesyłki w urzędzie pocztowym, z powiadomieniem o tym adresata, przy czym mowa jest tutaj – co należy podkreślić - o przesyłce ekspediowanej do pozwanego na wskazywany przez niego adres, który to zobligowany był on aktualizować. Aby złożenie oświadczenia woli mogło być uznane za nieskuteczne pozwany musiałby udowodnić np. że w czasie doręczenia pism znajdował się w stanie uniemożliwiającym odebranie korespondencji (m.in. przez to, że pozwany lub któryś z jego domowników chorował na (...) lub był objęty kwarantanną – o czym jednak też dalej), czego jednak nie uczynił. Nie budzi także wątpliwości, iż pozwany winien zdawać sobie sprawę z faktu, iż zaprzestanie spłacania pożyczki (już po uiszczeniu zaledwie 2 z 48 rat) będzie skutkować kierowaniem do niego w tym przedmiocie stosownych pism przez Pożyczkodawcę. Nie sposób w końcu pominąć również i tego, iż w czasie kierowania do pozwanego przedegzekucyjnego wezwania do uregulowania zaległości (tj. w dniu 17 sierpnia 2022 r., awizacja w dniach: 24 sierpnia i 1 września 2022 r. – k. 19) oraz wypowiedzenia umowy kredytu (tj. w dniu 24 października 2022 r., awizacja w dniach: 2 i 10 listopada 2022 r. – k. 18) tzw. obostrzenia związane ze stanem zagrożenia epidemiologicznego uległy już istotnemu złagodzeniu – już bowiem z dniem 1 marca 2022. zniesiono limity oraz ograniczenia dotyczące liczby osób uczestniczących w spotkaniach, natomiast z dniem 28 marca 2022 r. zniesiono nakaz noszenia maseczek w pomieszczeniach zamkniętych z wyjątkiem placówek medycznych i aptek, a także obowiązek kierowania na izolację i kwarantannę, gdyż zakażony pozostawał zobowiązany do izolacji jedynie dokładnie w taki sam sposób, jak w przypadku zakażenia chorobą zakaźną (Dz.U. 2022 poz. 679). Co do zasady mógł on zatem opuszczać również zajmowany przez siebie lokal, robić zakupy, czy też odbierać pocztę. Z samego tylko faktu obowiązywania wciąż stanu zagrożenia epidemiologicznego – zważając przy tym także na omówioną już szerzej kwestię irrelewantności regulacji art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa (...) 2 w odniesieniu do okoliczności sprawy (in concreto) – w ocenie brak było podstaw do kwestowania skuteczności wypowiedzenia przedmiotowej umowy pożyczki. Odnotować należy również, iż przeciwny pogląd - oparty na swoiście generalnym wykluczeniu fikcji doręczeń w ww. okresie - skutkowałby istotnym paraliżem obrotu gospodarczego i poparciem prawa dla zachowań polegających na unikaniu skutków zwłaszcza prawnokształtujących oświadczeń woli, w tym m.in. oświadczeń o wypowiedzeniu umowy. Przedmiotowa umowa pożyczki przewidywała możliwość wypowiedzenia umowy pożyczki jedynie w formie pisemnej. Uznanie, że doręczenie w sposób dokonany przez powoda nie jest skuteczne oznaczałoby przyjęcie, że w okresie epidemii i stanu zagrożenia epidemicznego wypowiedzenie umowy pożyczki nie było w ogóle możliwe, jeżeli pozwany z własnej woli nie odebrałby pisma. To prowadzi z kolei do stwierdzenia, że w takiej sytuacji prawo wyrażałoby aprobatę dla niespłacania przez pożyczkobiorcę kwoty pożyczki, skoro nie grożą mu z tego powodu żadne konsekwencje, w postaci chociażby możliwości wypowiedzenia umowy kredytu. Jednocześnie zaś pożyczkodawca nie miałby w istocie żadnej prawnej możliwości obrony przed takim postępowaniem drugiej strony umowy. Tytułem uzupełnienia należy odnotować także, iż strona powodowa w należyty sposób poinformowała pożyczkobiorcę i terminach i warunkach złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia (k. 17 – por. 75c ust. 1 Prawa Bankowego ), samo zaś oświadczenia w przedmiocie wypowiedzenia umowy zostało złożone przez osobę uprawnioną do składania oświadczeń m.in. w przedmiocie wypowiedzenia umowy pożyczki w imieniu (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. (k. 98). SANKCJA KREDYTU DARMOWEGO W powiązaniu z powyższym w ocenie Sądu nie można mówić o naruszeniu przez kredytodawcę regulacji art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1497), co mogłoby skutkować zwracaniem kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Nie sposób pominąć jednak w tym miejscu nader wszystko i tego, iż skorzystanie z tzw. sankcji kredytu darmowego wymaga złożenia przez kredytobiorcę pisemnego oświadczenia, stanowiącego wykonanie prawokształtującego uprawnienia konsumenta (jednostronną czynności prawną w stosunku do kredytodawcy), posiadającego charakter materialnoprawny, nie zaś procesowy. Za ugruntowany w doktrynie i orzecznictwie należy uznać natomiast słuszny pogląd, zgodnie z którym kurator absentis uprawniony jest do składania oświadczeń woli w imieniu reprezentowanej strony, ale tylko oświadczeń mających charakter procesowy, z wyłączeniem oświadczeń mających charakter materialnoprawny. ODSETKI Sąd uwzględnił w całości żądanie strony powodowej w przedmiocie zasądzenia odsetek. Powodowy Bank wniósł o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz odsetek umownych (w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie) liczonych od kwoty 4.336,50 zł (tj. pozostała do spłaty kwoty kapitału) od dnia 4 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty. Zgodnie z pkt 36. umowy pożyczki: w przypadku braku spłaty zadłużenia Bank będzie naliczać odsetki karne od pozostałego do spłaty kapitału P. , od dnia następnego po upływie okresu wypowiedzenia - oznaczonego na czas 30 dni. Stosownie natomiast do punkt 17. Umowy pożyczki: odsetki karne (oprocentowanie zadłużenia przeterminowanego) zostało ustalone w wysokości równej wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie, określonych w art. 481 k.c. Na zasądzoną kwotę złożyło się zatem: 4336,50 zł tytułem kwoty udzielonej i wypłaconej pożyczki, 411,50 zł tytułem kwoty odsetek umownych za opóźnienie naliczonych przez powoda od pozostałej do zapłaty kwoty udzielonej pożyczki od dnia 22 grudnia 2021 r. na dzień 3 stycznia 2023 r. Sąd zasądził również odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, liczonych od niespłaconej przez powoda kwoty należności głównej (kapitału) - tj. 4.336,50 zł od dnia 4 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty. KOSZTY PROCESU W punkcie II wyroku Sąd orzekł w przedmiocie kosztów, zgodnie z tzw. odpowiedzialnością za wynik procesu ( art. 98 § 1 k.p.c. ). Wobec uwzględnienia powództwa w całości pozwany (strona przegrywająca) winien zwrócić stronie powodowej (stronie wygrywającej) koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na zasądzoną z tego tytułu kwotę złożyło się: 400 zł – tytułem uiszczonej przez stronę powodową opłatą sądowej od pozwu ( art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 959 z późn. zm.), 3,69 zł (x2), 17,00 zł (x2) oraz 31,00 zł – tytułem uiszczonych przez stroną powodową: opłaty notarialnej (k. 6v, 95), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (k. 22, 95) oraz opłaty za udostępnienie danych (k. 21), kwota 74,92 zł tytułem kosztów zlecenia doręczenia korespondencji za pośrednictwem komornika sądowego (k. 45), a także kwoty 664,20 zł oraz 39,20 zł – tytułem pokrytych z uiszczonej przez stronę powodową zaliczki: wynagrodzenia kuratora absentis i zwrotu wydatków. O odsetkach od kosztów procesu Sąd orzekł natomiast w oparciu o art. 98 § 1 1 k.p.c. WYNAGRODZENIE KURATORA I ZWROT WYDATKÓW W punktach III i IV wyroku Sąd orzekł w przedmiocie wynagrodzenia kuratora absentis oraz zwrotu wydatków. Wysokość wynagrodzenia i kwestię zwrotu wydatków poniesionych przez kuratora ustawionego dla strony w danej sprawie regulują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536) - wydanego w oparciu o delegację ustawową z art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych . Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia: wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 22 5 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł (ust. 1). Wysokość wynagrodzenia w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w kwocie wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej wskazanych stawek minimalnych, jeżeli uzasadnia to: 1) nakład pracy kuratora, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do działania w postępowaniu, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie; 2) wartość przedmiotu sporu; 3) stopień zawiłości sprawy ( ust. 3 ). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zasadnym było przyznanie kuratorowi wynagrodzenia w kwocie 60% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Przedmiotowa sprawa stanowiła sprawę o zapłatę, stosownie natomiast do regulacji § 2 pkt 3 ww. rozporządzenia: stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 1500 zł do 5000 zł (jak w niniejszej sprawie) wynosi 900 zł, a zatem 60% tejże stawki minimalnej odpowiada kwocie 540 zł. Jakkolwiek niniejsza sprawa wymagała przeprowadzenia rozprawy, o tyle jednak zdaniem Sądu nakład pracy kuratora, liczba stawiennictw w sądzie, wartość przedmiotu sporu oraz stopień zawiłości sprawy nie uzasadniały przyznania wynagrodzenia w kwocie wyższej. Nadto na podstawie art. 91a ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 959 z późn. zm.), Sąd podwyższył wynagrodzenie kuratora się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o tym wynagrodzeniu. Jednocześnie kurator należycie wykazał, iż w związku ze swoimi czynnościami poniósł on celowe i uzasadnione wydatki w łącznej kwocie 39,20 zł. W pozostałym zakresie Sąd oddalił wniosek o przyznanie kuratorowi absentis wynagrodzenia. Sygn. akt I C 721/24/S ZARZĄDZENIE Sekretariat, proszę: 1. odnotować uzasadnienie; 2. odpis wyroku wraz z odpisem uzasadnienia doręczyć kuratorowi absentis - pocztą tradycyjną, z pouczeniem o apelacji do Sądu Okręgowego w Krakowie. 3. kal. 5 tyg. lub z wpływem – z d.d. K. , dnia 18 lutego 2025 r. (...) Paweł Pabiańczyk