VIII C 3652/15

Sygn. akt VIII C 3652/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 sierpnia 2016 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: S.S.R. Anna Bielecka-Gąszcz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Piasek po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2016 roku w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. przeciwko A. F. o zapłatę 1. oddala powództwo; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 77 zł (siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt VIII C 3652/15 UZASADNIENIE W dniu 25 września 2014 roku powód Miejskie Przedsiębiorstwo (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. , reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wytoczył przeciwko pozwanej A. F. w elektronicznym postępowaniu upominawczym powództwo o zapłatę kwoty 203,80 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 9 lutego 2014 roku do dnia zapłaty oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód podniósł, że w wyniku kontroli biletowej w pojeździe przeprowadzonej przez powoda w dniu 9 stycznia 2014 roku, stwierdził u pozwanej brak ważnego biletu podróżnego uprawniającego do korzystania z usług powoda. W następstwie zaistniałego zdarzenia powód wystawił pozwanej wezwanie do wniesienia w terminie 30 dni opłaty dodatkowej w kwocie 200 zł oraz kwoty 3,80 zł tytułem opłaty za podróż. Powyższe roszczenie stało się wymagalne w dniu 9 lutego 2014 roku. Pomimo wezwania do zapłaty pozwana nie uiściła w/w kwot. W dniu 7 października 2014 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny wydał przeciwko pozwanej nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym (VI Nc-e (...) ). Nakaz ten zaskarżyła sprzeciwem pozwana, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnosząc o oddalenie powództwa w całości i podnosząc zarzut przedawnienia dochodzonego roszczenia, przy czym wskazała, że inne zarzuty zgłosi po doręczeniu jej odpisu pozwu. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu i utratę mocy nakazu zapłaty w całości oraz przekazał sprawę do rozpoznania tutejszemu Sądowi. (pozew k. 2-3, nakaz zapłaty k. 4, sprzeciw k. 6v-7, postanowienie k. 10v) Następnie powód uzupełnił braki pozwu po przekazaniu sprawy z e.p.u. i podtrzymał powództwo w całości. (pismo procesowe powoda k. 17) W uzupełnieniu sprzeciwu pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zakwestionowała okoliczność podróżowania w dniu 9 stycznia 2014 roku komunikacją miejską – autobusem linii 96, na odcinku J. – W. , bez ważnego biletu. (sprzeciw k. 30-33) Nadto w piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2016 roku pozwana wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci fotokopii legitymacji członka rodziny pracownika – emeryta MPK w Ł. , na okoliczność posiadanych uprawnień do bezpłatnych przejazdów środkami MPK w Ł. w dniu, w którym pozwana miała rzekomo podróżować bez ważnego biletu, co wykluczało możliwość nałożenia na pozwaną opłaty dodatkowej za przejazd bez ważnego biletu. Pozwana podniosła przy tym, że legitymację odnalazła dopiero w dniu 8 lutego 2016 roku, zaś wcześniej się na nią nie powoływała, gdyż była przekonana, że dokument został utracony podczas zmiany miejsca zamieszkania i przeprowadzki. (pismo procesowe k. 42-43 wraz z dowodem nadania listem poleconym dla pełnomocnika powoda k. 41) W odpowiedzi na sprzeciw powód podtrzymał powództwo w całości. Wskazał, że pozwany nie załączył żadnych dokumentów potwierdzających np. fakt zagubienia dowodu osobistego, ani ważnego biletu uprawniającego pozwanego do korzystania z usług powoda. (odpowiedź na sprzeciw k. 47-48) Na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2016 roku pełnomocnik powoda nie stawił się, został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Pełnomocnik pozwanej wniósł o oddalenie powództwa w całości. Podniósł, że w chwili kontroli pozwana legitymowała się legitymacją członka rodziny pracownika MPK o numerze podanym w wezwaniu do wniesienia opłaty dodatkowej, przy czym legitymacja ta była ważna w dacie przeprowadzenia kontroli o czym świadczy fotokopia legitymacji złożona przez pozwaną. Nadto wskazał, że z samego wezwania przesądowego do zapłaty wynika, że zaległość pozwanej wobec powoda wynosił 0 zł. Pełnomocnik pozwanej wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. (protokół rozprawy k. 55-56, nagranie przebiegu rozprawy płyta CD k. 57) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 9 stycznia 2014 roku działający w imieniu powodowej Spółki kontroler biletów wystawił na A. F. wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej w wysokości 200 zł oraz opłaty za podróż w wysokości 3,80 zł, w związku ze stwierdzonym brakiem biletu w środku komunikacji lokalnego transportu zbiorowego w Ł. . Jednocześnie w uwagach na wezwaniu kontroler poczynił adnotację „leg. członka rodziny pracownika ET1 nr (...) ”. W czasie powyższego przejazdu środkiem komunikacji miejskiej w Ł. pozwana nie miała ważnego biletu, ale legitymowała się legitymacją członka rodziny pracownika – emeryta MPK (żona pracownika) nr (...) uprawniającą do przebywania w środkach ruchomych i nieruchomych MPK w Ł. , która była ważna w 2014 roku, a zatem m.in. w dacie przejazdu. (dowód: kserokopia wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej k. 23, kserokopia legitymacji k. 44-45, okoliczności bezsporne) Pismem z dnia 1 kwietnia 2014 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 0 zł, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. (dowód: kserokopia ostatecznego wezwania do zapłaty, okoliczności bezsporne) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił częściowo jako bezsporny, a w pozostałej części, w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których prawdziwości ani rzetelności ich sporządzenia nie kwestionowała żadna ze stron procesu. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo nie było zasadne i nie zasługiwało na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie bezspornym było, iż w dniu 9 stycznia 2014 roku działający w imieniu powoda kontroler biletów wystawił wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 200 zł oraz opłaty za podróż w wysokości 3,80 zł, które to wezwanie zostało wystawione pozwanej. Pozwana w toku postępowania kontestowała jednak, że w tym dniu podróżowała środkiem komunikacji lokalnego transportu zbiorowego w Ł. bez ważnego biletu. Podnosiła przy tym, że w czasie powyższego przejazdu środkiem komunikacji miejskiej w Ł. pozwana nie miała ważnego biletu, ale legitymowała się legitymacją członka rodziny pracownika – emeryta MPK (żona pracownika) nr (...) uprawniającą do przebywania w środkach ruchomych i nieruchomych MPK w Ł. , która była ważna w 2014 roku, a zatem m.in. w dacie przejazdu. Jednocześnie zauważyć należy, że sam powód w przesądowym wezwaniu do zapłaty określił wysokość zadłużenia pozwanej wobec powoda na kwotę 0 zł. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że powództwo nie było uzasadnione i nie zostało udowodnione. Wprawdzie, zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Ł. nr XXXI/551/12 i właściwymi przepisami taryfowymi, prawo do bezpłatnych przejazdów środkami MPK w Ł. przysługuje tylko pracownikom powodowej Spółki – emerytowanym lub zatrudnionym, jednak należało przyjąć, że wskutek wydania pozwanej, jako żonie pracownika MPK, w dniu 19 marca 2012 roku legitymacji nr (...) , powód uprawnił pozwaną do przebywania w środkach ruchomych i nieruchomych (...) Spółki z o.o. w Ł. (jak wynika z treści wydanej przez powoda legitymacji), przy czym ważność tej legitymacji powód przedłużał kolejno na lata 2012, 2013, 2014 i 2015. Jednocześnie sam powód w przesądowym wezwaniu do zapłaty określił wysokość zadłużenia pozwanej wobec powoda na kwotę 0 zł. W świetle powyższego uznać należało, że powód poprzez wydanie takiej legitymacji upoważnił pozwaną do darmowych przejazdów (które mieszczą się w pojęciu przebywania w środkach ruchomych MPK), co zapewne stanowiło dodatkowy element systemu wynagradzania pracowników MPK. Skoro legitymacja taka została wydana, a w wezwaniu do zapłaty wskazano, że pozwana nie posiada zadłużenia wobec powoda (wynosi ono 0 zł), to trudno uznać, że przedmiotowe powództwo było uzasadnione. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Z tych względów, orzeczono jak w sentencji.