I C 714/24

Sygn. akt I C 714/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2025 r. Sąd Rejonowy w Kwidzynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy Radosław Schulz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. w Kwidzynie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w W. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. o zapłatę 1. 
        oddala powództwo; 2. 
        zasądza od powódki (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty. asesor sądowy Radosław Schulz Sygn. akt I C 714/24 UZASADNIENIE Pozwem z 27 czerwca 2024 roku (k. 4-97) wniesionym pierwotnie do Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku w dniu 28 czerwca 2025 roku, powódka (...) Spółka Akcyjna w W. wniosła o zasądzenie od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwoty 53 359,17 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 52 725,38 zł od 20 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że strony zawarły w ramach programu rządowego „ (...) ”, za pośrednictwem bankowości elektronicznej umowę subwencji finansowej nr (...) . W ramach wykonania tej umowy na mocy decyzji z 21 maja 2020 roku powódka udzieliła pozwanej subwencji finansowej w kwocie 316 353,00 zł. Strona powodowa wywiązała się z umowy, przekazując na rachunek bankowy pozwanej kwotę subwencji. Pozwana była zobowiązana do zwrotu części subwencji finansowej (w kwocie 158 176,50 zł) na warunkach ściśle określonych w umowie oraz decyzji z 21 czerwca 2021 roku w sprawie zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji finansowej. Powódka powołała się na zapis § 3 ust. 6 umowy subwencji, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia nieprawdziwości informacji lub oświadczeń zawartych w umowie subwencji strona powodowa mogła podjąć decyzję o zwrocie przez Beneficjenta całości lub części udzielonej subwencji finansowej. W okolicznościach sprawy, po dniu zawarcia umowy subwencji doszło do korekty danych w rejestrze Ministerstwa Finansów w zakresie elementu składowego koniecznego do wyliczenia kwoty subwencji. Wysokość subwencji zależna była od skali spadku przychodów ze sprzedaży w dowolnym miesiącu po 1 lutego 2020 roku w porównaniu do poprzedniego miesiąca lub analogicznego miesiąca ubiegłego roku. W ocenie strony powodowej pozwana otrzymała subwencję finansową w zawyżonej kwocie. To z kolei skutkowało koniecznością ustalenia prawidłowej wysokości subwencji finansowej, do której uprawniona była strona pozwana, a następnie – prawidłowej wysokości zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji. W związku z tym powódka zmieniła decyzję w sprawie zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji z 21 czerwca 2021 roku i poinformowała o tym stronę pozwaną przedsądowym wezwaniem do zapłaty z 27 października 2023 roku, w którym wskazano prawidłową kwotę subwencji podlegającą zwrotowi. Powódka naliczała odsetki ustawowe za opóźnienie w związku z uchybieniem terminowej spłacie należności od dnia wymagalności roszczenia (11 listopada 2023 roku). W treści pozwu wskazano, że na dochodzoną pozwem kwotę 53 359,17 zł składają się: a) 
        kwota 52 725,38 zł tytułem wymagalnego kapitału subwencji finansowej podlegającej zwrotowi (od tej kwoty powódka domagała się również odsetek ustawowych za opóźnienie od 20 grudnia 2023 roku), b) 
        kwota 633,79 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od kwoty subwencji podlegającej zwrotowi od dnia wymagalności roszczenia do dnia 19 grudnia 2023 r., tj. dnia poprzedzającego dzień złożenia pozwu w EPU. Pozew został wniesiony w warunkach określonych w art. 505 37 § 2 k.p.c. , to jest w terminie trzech miesięcy od wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w elektronicznym postępowaniu upominawczym (akta EPU – k. 90-97). Postanowieniem z 6 sierpnia 2024 roku (k. 103) Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku uznał się niewłaściwym miejscowo i sprawę przekazał zgodnie z właściwością do Sądu Rejonowego w Kwidzynie. W odpowiedzi na pozew (k. 118-156) pozwana wniosła o oddalenie powództwa, a także o zasądzenie od powódki na jej rzecz zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu przyznano, że powódka wypłaciła pozwanej subwencję finansową w kwocie 316 353,00, zł. Spółka zobowiązana była do realnego zwrotu 50 % ww. kwoty, z czego wywiązała się w całości. Zdaniem pozwanej, brak jest podstaw ku temu, by Spółka zwracała powódce jakąkolwiek dalszą część subwencji. Powódka wywodzi roszczenie z rzekomej zmiany – w zakresie wysokości spadku przychodów – za miesiąc marzec i kwiecień 2020 roku, co potwierdza korekta deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2020 roku, która dokonana została w czerwcu 2020 roku. Pozwana zaznaczyła, że powódka nie wzięła jednak pod uwagę dalszych korekt za miesiące marzec i kwiecień 2020 roku dokonanych 9 listopada 2023 roku, które potwierdzają, że kwota subwencji została ustalona prawidłowo, a powódce nie należą się żadne dodatkowe środki. Fakt dokonania powyższych korekt uzasadniono tym, że pozwana Spółka sprzedała kontrahentowi norweskiemu towar, który miał zostać dostarczony przez firmę pośredniczącą: (...) sp. z o. o. z siedzibą w G. , co potwierdzają wystawione w tamtym czasie faktury numer (...) z 2 marca 2020 roku oraz numer (...) z 19 marca 2020 roku. Towar – zgodnie z ustaleniami – miał być zmontowany z innymi częściami (przez polską firmę) i następnie trafić na eksport. Niemniej, dopóki pozwana nie dysponowała dokumentami potwierdzającymi wywóz towaru nie mogła ująć tej sprzedaży jako eksportu w marcu 2020 roku. Dopiero w sytuacji gdy ww. potwierdzenia zabrakło także w kolejnym miesiącu, należało sprzedaż ująć w tym miesiącu, naliczając przy tym i odprowadzając należny podatek (23% VAT), co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Stąd też w czerwcu 2020 roku powódka dokonała pierwszej korekty deklaracji VAT za miesiąc kwiecień 2020 roku i ujęła przedmiotową sprzedaż w swojej dokumentacji. W kolejnych miesiącach pozwana nadal czekała na potwierdzenie wywozu, żeby po otrzymaniu potwierdzenia odliczyć zapłacony VAT. Finalnie pozwana nigdy takiego potwierdzenia nie otrzymała. Ze względu na to, po ponownej analizie dokumentów i konsultacji z właściwym urzędem skarbowym, 9 listopada 2023 roku dokonano kolejnych korekt: za marzec i kwiecień 2020 roku, bowiem sprzedaż tę należało potraktować jako sprzedaż krajową (z dostawą do kontrahenta polskiego) i tym samym ująć ją w sprzedaży (w miesiącu marcu 2020 roku). Finalnie sprzedaż za marzec wzrosła, natomiast za kwiecień odpowiednio zmalała do wartości jaka była przedstawiona do porównania dla powódki w momencie zawierania umowy. Pozwana wskazała, że powódka od początku postępowania w przedmiocie zwrotu subwencji z niewiadomych przyczyn uznaje tylko pierwszą korektę deklaracji VAT złożoną w czerwcu 2020 roku, natomiast korekta deklaracji VAT złożona przez pozwaną w listopadzie 2023 roku pozostaje dla powódki irrelewantna. W ocenie pozwanej dochodzenie przez powódkę zwrotu subwencji w takich okolicznościach stanowi nadużycie prawa i nie zasługuje na ochronę. Powódka w piśmie procesowym z 16 stycznia 2025 roku (k. 161-163) wskazała, że w okolicznościach sprawy poza sporem pozostaje fakt zawarcia przez strony umowy o przyznanie subwencji oraz fakt wypłaty pozwanej spółce subwencji finansowej w kwocie 316 353,00 zł. Strona powodowa podniosła, że zgodnie z § 12 ust. 4 Regulaminu ubiegania się o udział w programie rządowym „ (...) ” stanowiącego integralną część umowy (§ 11 ust. 5 Umowy) w celu weryfikowania oświadczeń złożonych przez beneficjentów we wniosku, powódka mogła pozyskiwać informacje od osób trzecich i organów administracji, m.in. od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Ministra Finansów oraz Krajowej Administracji Skarbowej. Natomiast w myśl § 13 ust. 7 Regulaminu pozwana przyjęła do wiadomości i zaakceptowała, że informacje przekazane we wniosku o udzielenie subwencji stanowią podstawę do dokonania wstępnej oceny spełnienia Warunków Programowych. Powódka uprawniona była do przeprowadzenia dalszej pogłębionej analizy w celu weryfikacji spełniania przez Beneficjenta Warunków Programowych. Pozwana na potrzeby wyliczenia maksymalnej kwoty subwencji, zawierając umowę, poza informacją dotyczącą liczby pracowników określić miała również wielkość spadku przychodów ze sprzedaży w dowolnym miesiącu po 1 lutego 2020 roku w porównaniu do poprzedniego miesiąca lub analogicznego miesiąca ubiegłego roku w związku z zakłóceniami gospodarki na skutek COVID-19 (§ 1 ust. 5 i 6 Umowy). Pozwana oświadczyła, że zatrudniała 25 pracowników (§ 1 ust. 4 Umowy). W § 1 ust. 5 Umowy pozwana oświadczyła, że miesiącem, w którym doszło do spadku przychodów ze sprzedaży (Miesiącem Referencyjnym) był kwiecień 2020 roku. Zgodnie natomiast z § 1 ust. 7 Umowy, pozwana wybrała sposób porównania spadku obrotów gospodarczych (przychodów ze sprzedaży) metodą miesiąc do miesiąca, tzn. dla wybranego miesiąca kalendarzowego spadku obrotów (tu: kwiecień 2020 roku) uwzględniony miał zostać – według wyboru pozwanej – miesiąc poprzedzający ten okres, czyli marzec 2020 roku. Pozwana wskazała przy wnioskowaniu o subwencję, że w marcu 2020 roku uzyskała przychód w wysokości 299 091 zł, natomiast w kwietniu 2020 roku w wysokości 122 628 zł. W § 1 ust. 6 Umowy pozwana podała, że skala spadku obrotów gospodarczych w ww. okresie porównawczym wyniosła 59% (przedział spadku obrotów gospodarczych od <50% do 75%; a zatem maksymalna kwota subwencji mogła wynosić 6% przychodu z 2019 roku). Oświadczenia te już na etapie wnioskowania o subwencję zostały wstępnie zweryfikowane przez powódkę, w wyniku czego powódka ustaliła rozbieżności pomiędzy danymi wskazanymi przez pozwaną we wniosku a danymi widniejącymi w rejestrach organów rentowych i skarbowych, tj. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Ministerstwa Finansów (KAS). Według tych danych ustalono inną wartość obrotów gospodarczych pozwanej za 2019 rok (pozwana wskazała kwotę 7 114 349 zł, podczas gdy powódka zweryfikowała ten parametr na kwotę 5 272 556 zł), ustalono też inną liczbę pracowników (zweryfikowano tę liczbę z 25 na 21). Mając to na uwadze powódka wypłaciła niższą subwencję niż wnioskowana pierwotnie, tj. w kwocie 316 353 zł (6% z 5 272 556 zł). Następnie, w oparciu o § 5 ust. 3 lit. b Regulaminu powódka wydała 21 czerwca 2021 roku decyzję, na podstawie której pozwana została zwolniona z obowiązku zwrotu 50% uzyskanej subwencji finansowej (kwota 158 176,50 zł), a wartość subwencji pozostałej do spłaty wynosiła 158 176,50 zł. Powódka wskazała, że zgodnie z § 3 ust. 6 Umowy, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości informacji lub oświadczeń zawartych w umowie, (...) może podjąć decyzję o zwrocie przez Beneficjenta całości lub części subwencji finansowej. Jak wskazała powódka, w wyniku dalszej weryfikacji danych finansowych pozwanej uzyskanych od Ministra Finansów ustalono, że pozwana po dniu zawarcia umowy subwencji dokonała korekt deklaracji VAT-7 w zakresie wysokości przychodów ze sprzedaży za miesiąc referencyjny (kwiecień 2020 roku) – dane uległy zmianie z kwoty 122 627 zł na kwotę 153 611 zł. Realny spadek obrotów w okresie porównawczym kształtował się więc na poziomie około 49%, a nie jak wskazano w umowie – 59%, co skutkowało zakwalifikowaniem pozwanej do niższego przedziału spadku obrotów gospodarczych (z przedziału <50% do 75% na przedział <25% do 50%). Tym samym w ocenie powódki pozwana Spółka była uprawniona do uzyskania niższej kwoty subwencji niż faktycznie otrzymana, tj. w wysokości stanowiącej 4% (a nie 6%) przychodów ze sprzedaży osiągniętych w 2019 roku. Prawidłowa wysokość zwolnienia z obowiązku zwrotu tak wyliczonej subwencji wyniosła więc 105 451,12 zł. Pozwana na podstawie ww. decyzji została zwolniona z obowiązku zwrotu kwoty 158 176,50 zł. Suma 52 725,38 zł stanowi zatem różnicę pomiędzy kwotą pierwotnego zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji (158 176,50 zł) a kwotą zwolnienia ustaloną od prawidłowo wyliczonej subwencji (105 451,12 zł). W ocenie powódki korekty deklaracji VAT-7 złożone przez pozwaną 9 listopada 2023 roku, a więc po dniu skutecznego doręczenia pozwanej wezwania do zapłaty z 27 października 2023 roku, mogły zostać złożone wyłącznie po to, aby skala spadku obrotów mieściła się w podanym w Umowie przedziale. Powódka nie zakwestionowała przy tym konieczności złożenia korekt deklaracji VAT, niemniej w ocenie powódki pozwana Spółka winna mieć świadomość, że subwencja była bezzwrotna jedynie warunkowo. Subwencja przyznawana była na podstawie danych zgłaszanych przez beneficjentów do organów rentowych i skarbowych – były to zatem dane, które podlegają korektom zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami. Umowa nie wprowadzała wyjątków związanych z podstawą dokonywanych korekt, nie rozróżniała wpływu określonego rodzaju korekty na dane służące pierwotnie do wyliczenia subwencji, stanowiąc, że jeden rodzaj korekty nie skutkuje zmianą danych, a inny już tak. Pozwana Spółka w dalszym piśmie procesowym z 21 lutego 2025 roku (k. 165-168) odniosła się do zarzutów powódki i zasadniczo podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie wskazano, że konieczność złożenia korekt wynikała z zaniedbań leżących po stronie kontrahenta pozwanej, który nie przedłożył jej potwierdzenia wywozu towaru, co sprawiło, ze pozwana Spółka 24 czerwca 2020 roku zobligowana była do złożenia korekty deklaracji za kwiecień 2020 roku wraz z deklaracją za maj 2020 roku. Dopiero wtedy możliwym było ujęcie tej sprzedaży w dokumentacji księgowej i odprowadzenie podatku VAT. Co ważne, takie działanie wywołało też negatywne konsekwencje w postaci konieczności uiszczenia przez pozwaną stosownych odsetek za opóźnienie w zapłacie należności podatkowych. Pozwana dodała, że roszczenie powódki stanowi o nadużyciu prawa podmiotowego, a wynika to z faktu samodzielnej interpretacji przez (...) zapisów regulaminowych i umownych udzielanych subwencji. W czasie tworzenia programów pomocowych, podawane przedsiębiorcom informacje były niepełne, niejednoznaczne, a często nawet wzajemnie sprzeczne. W ocenie pozwanej brak jest podstaw do tego, aby jej działania ocenić jako pozostające w sprzeczności z zapisami umownymi czy regulaminowymi. Zarówno na rozprawie w dniu 23 lipca 2025 roku jak i w pismach procesowych złożonych w trybie art. 224 § 3 zd. 2 k.p.c. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. (...) spółka akcyjna w W. ( dalej jako: (...) ) jest spółką Skarbu Państwa, której na podstawie art. 21a ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o systemie instytucji rozwoju (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 923 z późn. zm.) powierzono realizację programu rządowego „ (...) ”. Programem objęci zostali przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ustawy Prawo przedsiębiorców, będący mikro, małymi lub średnimi przedsiębiorcami, którzy spełniali określone w programie warunki. ( fakt bezsporny ) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. ( dalej jako: (...) lub Spółka ) została zarejestrowana w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem (...) . Przedmiot działalności spółki to między innymi działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne, produkcja specjalistycznych urządzeń, np. urządzeń dźwigowych i chwytaków oraz łożysk, kół zębatych, przekładni i innych tego typu. ( dowód: odpis z rejestru przedsiębiorców KRS, k. 99 - 102) 20 maja 2020 roku Spółka oraz (...) reprezentowany przez (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. zawarły drogą elektroniczną umowę o udzielenie subwencji finansowej nr (...) SP (dalej jako: Umowa) dotyczącej Programu „ (...) ”. Integralną część Umowy stanowił Regulamin ubiegania się o udział w programie rządowym – (...) (§ 11 ust. 4-6 Umowy). Wysokość subwencji finansowej wypłacanej w ramach Umowy uzależniona była od skali spadku obrotów gospodarczych (przychodów ze sprzedaży) przedsiębiorcy w wybranym dowolnym miesiącu referencyjnym (dowolnym miesiącu po 1 lutego 2020 roku) w porównaniu do poprzedniego miesiąca lub analogicznego miesiąca ubiegłego roku – w związku z zakłóceniami w funkcjonowaniu gospodarki wskutek pandemii COVID-19 (§ 2 ust. 6 Umowy). W Umowie strony wskazały, że porównanie spadku obrotów gospodarczych (przychodów ze sprzedaży) nastąpi w ujęciu miesiąc do miesiąca (§ 1 ust. 7 Umowy). Spółka wybrała jako miesiąc referencyjny kwiecień 2020 roku, co oznacza, że porównanie spadku obrotów gospodarczych dotyczyło kwietnia 2020 roku i marca 2020 roku, tj. poprzedniego miesiąca. Wysokość przychodów ze sprzedaży (obrotów gospodarczych) w marcu 2020 roku wyniosła zgodnie z oświadczeniem Spółki złożonym przy zawieraniu Umowy 299.091,00 zł, a w kwietniu 2020 roku – 122.628,00 zł, co odpowiadało spadkowi o 59 % (§ 1 ust. 5-7 Umowy). W § 1 ust. 2, 4 i 8 Umowy Spółka oświadczyła, że na dzień 31 grudnia 2019 roku była małym lub średnim przedsiębiorcą, to jest takim, który zatrudnia do 249 pracowników – z wyłączeniem właściciela – oraz którego roczny obrót nie przekracza 50 mln EUR lub suma bilansowa nie przekracza 43 mln EUR, przy czym nie jest mikroprzedsiębiorcą lub nie jest beneficjentem programu rządowego „ (...) ”. Spółka oświadczyła, że liczba zatrudnionych pracowników na koniec miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku o zawarcie umowy subwencji wynosi 25. Z kolei wielkość obrotów gospodarczych (przychodów ze sprzedaży) w 2019 roku wyniosła – według oświadczenia pozwanej – 7 114 349,00 zł. (...) mógł wypłacić przedsiębiorcy subwencję finansową w ramach Programu Rządowego – (...) na warunkach określonych w Umowie. Subwencja była wypłacana w PLN (§ 2 ust. 1 Umowy). Uprawnionym do udziału w programie tarczy finansowej był przedsiębiorca który odnotował określony Regulaminem spadek obrotów gospodarczych (przychodów ze sprzedaży). Zgodnie z określonymi warunkami programowymi zawartymi w § 10 pkt 8 Regulaminu ( karta 30 – 30 verte ) udzielić subwencji można wyłączenie Beneficjentowi, który m.in. odnotowuje spadek obrotów gospodarczych (przychodów ze sprzedaży), o co najmniej 25% w dowolnym miesiącu po 1 lutego 2020 r. w porównaniu do poprzedniego miesiąca lub analogicznego miesiąca ubiegłego roku. Warunki programu przewidywały trzy przedziały spadku przychodów uprawiające do wzięcia udziału w programie:  spadek przychodów większy niż 25% ale mniejszy niż 50%, który skutkował obliczeniem wysokości subwencji jako 4% przychodów ze sprzedaży w 2019 roku,  spadek przychodów większy niż 50% ale mniejszy niż 75%, który skutkował obliczeniem wysokości subwencji jako 6% przychodów ze sprzedaży w 2019 roku,  spadek przychodów większy niż 75%, który skutkował obliczeniem wysokości subwencji jako 8% przychodów ze sprzedaży w 2019 roku (§ 2 ust. 6 Umowy). Pozwana Spółka zawierając Umowę wystąpiła o udzielenie subwencji w wysokości 6% przychodów ze sprzedaży w 2019 roku, tj. o wypłatę kwoty 426 861,00 zł (§ 1 ust. 9 Umowy). Samo zawarcie Umowy nie zobowiązywało jednak (...) do automatycznego dokonania wypłaty subwencji finansowej w wysokości wskazanej we wniosku. Zgodnie z Umową (§ 2 ust. 7) po zawarciu Umowy (...) weryfikował, na podstawie informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Ministerstwa Finansów, dane przedstawione przez przedsiębiorcę i złożone oświadczenia. Wówczas miał podjąć decyzje o: (i) wypłacie subwencji finansowej w wysokości wnioskowanej, (ii) wypłacie subwencji finansowej w wysokości mniejszej niż wnioskowana lub (iii) odmowie wypłaty subwencji finansowej. Spółka zaakceptowała, że w wyniku zweryfikowania danych i oświadczeń (...) mógł podjąć wskazane decyzje (§ 13 ust. 7 Regulaminu). W myśl § 3 ust. 6 Umowy do czasu całkowitego zwrotu subwencji finansowej przez przedsiębiorcę, (...) mógł kontrolować prawidłowość informacji i oświadczeń złożonych w związku z zawarciem umowy. W przypadku stwierdzenia nieprawdziwości informacji lub oświadczeń zawartych w umowie, (...) mógł podjąć decyzję o zwrocie przez przedsiębiorcę całości lub części subwencji finansowej. W takim przypadku subwencja finansowa stawała się wymagalna w terminie 14 dni roboczych od dnia udostępnienia przedsiębiorcy informacji o decyzji (...) w sposób pozwalający przedsiębiorcy zapoznać się z informacją o decyzji (...) . Zgodnie z § 4 ust. 1 Umowy kwota subwencji finansowej była nieoprocentowana. ( dowody: umowa subwencji finansowej nr (...) z 20.05.2020 r., k. 14–19; Regulamin ubiegania się o udział w programie rządowym „ (...) ” wraz ze zmianami, k. 26–80) 21 maja 2020 roku (...) wydał decyzję w sprawie subwencji finansowej, na podstawie której zweryfikował obrót Spółki w 2019 roku i do wyliczenia kwoty subwencji przyjął z tego tytułu kwotę 5 272 556,00 zł (wobec wskazanej w Umowie kwoty 7 114 349,00 zł). Zgodnie z powyższą decyzją (...) zweryfikował również liczbę zatrudnionych pracowników przyjmując 21 osób (wobec wskazanych przez Spółkę 25 osób). W związku z powyższym (...) zobowiązał się, zgodnie z decyzją, wypłacić na rzecz Spółki subwencję finansową w kwocie 316.353,00 zł (6% z 5 272 556,00 zł). Spółka nie odwołała się od decyzji. ( dowód: decyzja w sprawie umowy subwencji z 21.05.2020 r., k. 20 – 20 verte; a nadto bezsporne) W ramach wykonania Umowy (...) w dniu 22 maja 2020 roku przelał na wskazane przez Spółkę konto bankowe kwotę 316 353,00 zł. ( dowód: potwierdzenie przelewu, k. 25, a nadto bezsporne) Decyzję o wysokości zwrotu subwencji finansowej podejmował (...) , na podstawie oświadczenia o rozliczeniu subwencji finansowej, złożonego przez przedsiębiorcę w terminie dziesięciu dni roboczych od upływu 12 miesięcy liczonych od dnia wypłaty subwencji finansowej przedsiębiorcy (§ 3 ust. 4 Umowy). Prawa i obowiązki (...) oraz przedsiębiorcy związane z wypłaconą subwencją finansową określone były także w Regulaminie ubiegania się o udział w programie rządowym „ (...) ”, który był dostępny pod wskazanym w Umowie adresem internetowym. Spółka oświadczyła, że zapoznała się z Regulaminem, rozumie go i akceptuje jego treść (§ 11 ust. 4 Umowy). Zgodnie z § 12 ust. 4 Regulaminu, (...) w celu weryfikowania prawdziwości oświadczeń złożonych przez Beneficjentów we wniosku, mógł pozyskiwać informacje od osób trzecich i organów administracji, w tym między innymi od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Ministra Finansów oraz Krajowej Administracji Skarbowej. Natomiast zgodnie z § 12 ust. 14 Regulaminu umowa subwencji finansowej wygasała z chwilą udostępnienia Beneficjentowi w bankowości elektronicznej decyzji o odmowie przyznania subwencji finansowej lub w przypadku całkowitego wykonania tej umowy przez (...) i Beneficjenta. Zgodnie z § 16 ust. 1 Regulaminu (...) mógł przekazywać informacje dotyczące Regulaminu w formie komunikatów publikowanych na stronie www. (...) .pl. Ust. 3 stanowił zaś, że Regulamin stanowi integralną część Umowy w zakresie, w jakim strony w Umowie nie ustalą odmiennie swoich prawi i obowiązków. ( dowody: umowa subwencji finansowej nr (...) z 20.05.2020 r., k. 14–19; Regulamin ubiegania się o udział w programie rządowym „ (...) ” wraz ze zmianami, k. 26–80) Spółka w dniu 31 maja 2021 roku skierowała do (...) oświadczenie o rozliczeniu subwencji finansowej. W treści pisma Spółka zwróciła się o zwolnienie z obowiązku zwrotu subwencji finansowej w kwocie nie większej niż 316 353,00 zł. ( dowód: oświadczenie o rozliczeniu subwencji finansowej, k. 21 - 22) W odpowiedzi na powyższe rozliczenie, (...) decyzją z dnia 21 czerwca 2021 roku w sprawie zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji finansowej oświadczył, że zwalnia Spółkę z obowiązku zwrotu części subwencji finansowej w kwocie 158 176,50 zł, dodając, że wartość subwencji finansowej pozostająca do spłaty wynosi 158 176,50 zł. ( dowód: decyzja w sprawie zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji finansowej z 21.06.2021 r., k. 23) Zapłata kwoty wskazanej powyżej miała nastąpić według harmonogramu spłaty subwencji finansowej w 24 ratach. Spółka dokonała zwrotu wszystkich części subwencji finansowej, zgodnie z przedstawionym jej harmonogramem. ( dowód: harmonogram spłat, k. 24; zeznania świadka J. B. – protokół rozprawy, k. 219-221; a nadto bezsporne) 27 października 2023 roku (...) na podstawie § 3 ust. 6 Umowy skierował do Spółki przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 52 725,38 zł w terminie 14 dni od otrzymania wezwania. Podstawą żądania było, zdaniem (...) to, że Spółka oświadczyła, iż skala spadku jej przychodów w wybranym przez nią okresie kwalifikuje ją do przedziału od 50% do 75%, podczas gdy skala spadku przychodów w wybranym przez Spółkę okresie ustalona przez (...) - w oparciu o informacje z Ministerstwa Finansów - kwalifikuje pozwaną do przedziału od 25% do 50%. Tym samym (...) uznał, że po dniu zawarcia Umowy doszło do zmiany danych w rejestrze Ministerstwa Finansów w zakresie wysokości przychodów wpływających na skalę spadku przychodów, a w konsekwencji Spółka otrzymała nienależną subwencję finansową. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone Spółce 31 października 2023 roku. ( dowody: przedsądowe wezwanie do zapłaty, k. 81-81 verte; potwierdzenie nadania i doręczenia wezwania, k. 82) W odpowiedzi Spółka pismem z dnia 19 listopada 2023 roku zwróciła się z prośbą o ponowne dokonanie oceny zasadności wezwania. Nadto wskazała, że wezwanie zostało skierowane na podstawie błędnie ocenionej dokumentacji księgowej spółki: po dokonaniu pierwszej korekty, a przed dokonaniem drugiej. Odpowiedź została skutecznie doręczona (...) w dniu 23 listopada 2023 roku. ( dowody: pismo z dnia 19 listopada 2023 roku, k. 152-153; potwierdzenie nadania, k. 154-155; doręczenia wezwania, k. 156) Spółka w momencie składania wniosku o przyznanie subwencji poprzez bankowość elektroniczną, wypełniając niezbędne oświadczenia, ustaliła wysokość przychodów ze sprzedaży za marzec i kwiecień 2020 roku na podstawie deklaracji VAT-7, natomiast wysokość obrotów gospodarczych (przychodów ze sprzedaży) za 2019 rok na podstawie rachunku zysków i strat Spółki oraz zeznania podatkowego CIT-8. (dowody: rachunek zysków i strat pozwanej Spółki, k. 180; deklaracja podatkowa CIT-8, k. 169-178; dane z deklaracji VAT-7 pozyskane z Ministerstwa Finansów, k. 211). Informacje o procesie wnioskowania o subwencję, z uwagi na okres pandemiczny, uzyskać można było od konsultanta (...) telefonicznie. Czas oczekiwania na połączenie z konsultantem często wynosił kilka godzin, a zdarzało się również, że połączenie z przedstawicielem (...) zostało zerwane. Procedura wypełniania wniosku nie była jasna – istniały bowiem wątpliwości co do prawidłowości jego wypełnienia oraz co do źródła danych, które mają stanowić podstawę wniosku. Sam wniosek wypełniało się za pośrednictwem bankowości elektronicznej. Nie było jasnych wytycznych (określonych w Umowie, Regulaminie, czy w innym dokumencie) co do tego, na jakiej podstawie należy wpisać dane dotyczące obrotów (przychodów ze sprzedaży). ( dowód: zeznania świadka J. B. ; zeznania prezesa zarządu pozwanej Spółki: A. S. – protokół rozprawy, k. 219-221) Zwyczajowo Spółka dostarcza towary bezpośrednio do swoich kontrahentów drogą powietrzną lub lądową. W marcu 2020 roku doszło jednak do zawarcia umowy na innych zasadach. Pozwana sprzedała towar norweskiemu kontrahentowi - (...) w S. . W tym wypadku zakupiony przez norweską spółkę towar miał być dostarczony najpierw do polskiej spółki: (...) Sp. z o. o. z siedzibą w G. , która miała zmontować nadesłane części z innymi elementami, a następnie dostarczyć zakupiony towar bezpośrednio do norweskiego kontrahenta. Dostawa towarów do (...) w G. nastąpiła w marcu 2020 roku. ( dowód: zeznania świadka J. B. – protokół rozprawy, k. 219-221; a nadto bezsporne) Pozwana wystawiła z tego tytułu dwie faktury. Pierwszą – nr (...) z 2 marca 2020 roku. W dokumencie tym jako nabywcę wskazano norweską spółkę (...) w S. . Faktura opiewa na kwotę 1 200,00 EUR (5 202,60 zł) płatną do 1 kwietnia 2020 roku za zakup urządzenia: (...) . Jako miejsce dostawy towaru wskazano: (...) Sp. z o.o. G. , ul. (...) , (...)-(...) G. . Druga faktura – nr (...) wystawiona została 19 marca 2020 roku za zakup stalowej ramy ( (...) ) na rzecz tego samego norweskiego kontrahenta, na kwotę 7 700,00 EUR (34 500,62 zł) z datą płatności do dnia 18 kwietnia 2020 roku. Jako miejsce dostawy towaru ponownie wskazano: (...) Sp. z o.o. G. , ul. (...) , (...)-(...) G. . ( dowód: faktura VAT nr (...) , k. 123; faktura VAT nr (...) , k. 126) W związku z tym, że założeniem ww. transakcji było to, aby zamówione towary trafiły do Norwegii (a zatem poza terytorium Unii Europejskiej), Spółka pierwotnie traktowała je jako eksport, nie zaś jako sprzedaż krajową. ( dowód: zeznania świadka J. B. – protokół rozprawy, k. 219-221; a nadto bezsporne) W dniu 24 kwietnia 2020 roku do (...) Urzędu Skarbowego w G. Spółka złożyła pierwotną deklarację VAT-7 za marzec 2020 roku, w której wykazano sprzedaż w łącznej wysokości 299 091 zł, tj. kwocie zgodnej ze wskazaną w Umowie. W rubryce „Rozliczenie podatku należnego” w polu C.8 „Eksport towarów” wskazano jako podstawę opodatkowania kwotę 78 123 zł, zaś w polu C.6 „Dostawa towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju, opodatkowane stawką 22% lub 23%” ujawniono jako podstawę do opodatkowania kwotę 220 968 zł. ( dowody: deklaracja dla podatku od towarów i usług za marzec 2020 r., k. 129 - 131; urzędowe poświadczenie odbioru, k. 132; dane z deklaracji VAT-7 pozyskane z Ministerstwa Finansów, k. 194-195) W dniu 15 maja 2020 roku została złożona kolejna deklaracja VAT-7, w której Spółka wykazała sprzedaż w kwietniu 2020 r. w wysokości 121 332 zł. W rubryce „Rozliczenie podatku należnego” w polu C.6 „Dostawa towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju, opodatkowane stawką 22% lub 23%” wykazano jako podstawę do opodatkowania kwotę 104 955 zł, w polu C.7 „Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów” wykazano kwotę 983 zł, a w polu C.8 „Eksport towarów” ujawniono kwotę 15 394 zł. ( dowody: deklaracja dla podatku od towarów i usług za kwiecień 2020 r., k. 137-139; urzędowe poświadczenie odbioru, k. 140; dane z deklaracji VAT-7 pozyskane z Ministerstwa Finansów, k. 194-195) Na dzień zawarcia Umowy nie składano innych deklaracji, w tym korekt. Obie wskazane wyżej deklaracje nie obejmowały jeszcze transakcji objętych fakturami wystawionymi w marcu 2020 roku na rzecz kontrahenta norweskiego, tj. fakturami nr (...) ze względu na fakt potraktowania ww. transakcji jako eksportu i odmienne zasady rozliczania tego zdarzenia gospodarczego. ( dowód: zeznania świadka J. B. – protokół rozprawy, k. 219-221; a nadto bezsporne) Pozwana nie otrzymała w marcu 2020 roku potwierdzenia wywozu zamówionych towarów poza terytorium Unii europejskiej, co wiązało się z brakiem możliwości ujęcia tej sprzedaży (rozumianej jako eksport opodatkowany stawką 0% VAT – o czym w dalszej części uzasadnienia) za marzec 2020 roku. Dokumentów świadczących o wywozie towaru Spółka nie otrzymała zarówno w kwietniu jak i w maju 2025 roku, co doprowadziło Spółkę do wniosku o konieczności ujęcia eksportu za miesiąc kwiecień 2020 roku, naliczając przy tym i odprowadzając należny podatek VAT w wysokości 23% (eksport opodatkowany stawką 23% VAT). Mając to na uwadze, ze względu na brak dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej, pozwana Spółka złożyła 24 czerwca 2020 roku korektę deklaracji VAT-7 za kwiecień 2020 roku, w której wskazano wysokość sprzedaży na łącznym poziomie 153 611 zł. W rubryce „Rozliczenie podatku należnego” w polu C.6 „Dostawa towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju, opodatkowane stawką 22% lub 23%” wykazano jako podstawę do opodatkowania kwotę 137 234 zł, w polu C.7 „Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów” wskazano kwotę 983 zł, zaś w polu C.8 „Eksport towarów” wskazano jako podstawę opodatkowania kwotę 15 394 zł. ( dowody: deklaracja VAT-7, k. 141-143; urzędowe poświadczenie odbioru, k. 144; zeznania świadka J. B. – protokół rozprawy, k. 219-221) W kolejnych miesiącach Spółka w dalszym ciągu oczekiwała na dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej. Do dnia dzisiejszego, pomimo ponagleń kierowanych do polskiego kontrahenta, Spółka nie otrzymała wskazanych dokumentów. W związku z powyższym, po konsultacji z właściwymi organami podatkowymi, pozwana Spółka uznała, że wobec braku dowodu na opuszczenie przez towar terytorium Polski, sprzedaż powinna zostać zakwalifikowana jako krajowa (z dostawą na terytorium kraju) i tym samym, zgodnie z zasadami rozliczania tego rodzaju sprzedaży, winna zostać ujęta do opodatkowania za miesiąc marzec 2020 roku, ze stawką podatku VAT wynoszącą 23%. ( dowód: zeznania świadka J. B. – protokół rozprawy, k. 219-221; a nadto bezsporne ) Ze względu na powyższe okoliczności, Spółka 9 listopada 2023 roku wystawiła faktury korygujące do faktur (...) . Korekty w obu przypadkach polegały na naliczeniu podatku od towarów i usług w stawce 23% właściwej dla sprzedaży krajowej, metodą „w stu” (podatek zawiera się w pierwotnej cenie sprzedaży – pomniejszeniu ulega kwota netto). ( dowody: korekta faktury VAT nr (...) , k.124-125; korekta faktury VAT (...) , k. 127-128) Następnie, 9 listopada 2023 roku do (...) Urzędu Skarbowego w G. została złożona korekta deklaracji VAT-7 za marzec 2020 roku, w której pozwana Spółka wykazała podstawę opodatkowania za marzec 2020 roku w wysokości 331 370 zł. W rubryce „Rozliczenie podatku należnego” w polu C.6 „Dostawa towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju, opodatkowane stawką 22% lub 23%” wykazano jako podstawę do opodatkowania kwotę 253 247 zł, a w polu C.8 „Eksport towarów” jako podstawę opodatkowania – kwotę 78 123 zł. Korekta polegała zatem na dodaniu kwoty 32 279 zł z tytułu sprzedaży krajowej w polu C.6 (dodano sumę kwot netto z obu skorygowanych faktur). ( dowody: deklaracja VAT-7, k. 133-135; urzędowe poświadczenie odbioru, k. 136; dane z deklaracji VAT-7 pozyskane z Ministerstwa Finansów, k. 194-195) W tej samej dacie korekta została złożona również w zakresie deklaracji VAT-7 za kwiecień 2020 roku. Spółka wykazała podstawę opodatkowania za ten miesiąc w wysokości 121 332 zł. W rubryce „Rozliczenie podatku należnego” w polu C.6 „Dostawa towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju, opodatkowane stawką 22% lub 23%” wykazano jako podstawę do opodatkowania kwotę 104 955 zł, w polu C.7 „Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów” wskazano kwotę 983 zł, zaś w polu C.8 „Eksport towarów” jako podstawę do opodatkowania wskazano kwotę 15 394 zł. Korekta polegała zatem na odjęciu kwoty 32 279 zł z tytułu eksportu opodatkowanego stawką 23% - pole C-6 (odjęto sumę kwot netto z obu skorygowanych faktur). ( dowody: deklaracja VAT-7, k. 145-147; urzędowe poświadczenie odbioru, k. 148; dane z deklaracji VAT-7 pozyskane z Ministerstwa Finansów, k. 194-195) Reasumując, w efekcie dokonanych korekt deklaracji VAT-7 obrót Spółki podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w marcu 2020 roku wynosił 331 370 zł, zaś w kwietniu 2020 roku 121 332 zł. Tym samym nastąpił spadek obrotów w kwietniu 2020 roku w porównaniu do marca 2020 roku o około 63%. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych i przeprowadzonych w sprawie dowodów, których moc i wiarygodności Sąd ocenił według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, w granicach wyznaczonych treścią art. 233 § 1 k.p.c. W procesie ustalania sfery faktów Sąd oparł się przede wszystkim na dowodach w postaci dokumentów przedłożonych przez obie strony, jak i na dokumentach urzędowych pozyskanych z Ministerstwa Finansów (k. 194-195 oraz 211). Dowodom w postaci dokumentów urzędowych Sąd dał wiarę co do tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone ( art. 244 k.p.c. ), zaś dokumentom prywatnym wyłącznie co do tego, że osoba podpisana na dokumencie złożyła oświadczenie zawarte w jego treści ( art. 245 k.p.c. ). Na potrzeby postępowania dowodowego strony, poza dokumentami uwierzytelnionymi, przedłożyły również wydruki i kserokopie, które w określonych okolicznościach stanowią inny środek dowodowy, o jakim mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c. W tym kontekście odnotować należy, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie zawierają zamkniętej listy środków dowodowych, a z treści art. 309 k.p.c. wynika, że możliwe jest przeprowadzenie dowodu także innymi środkami niż wymienione w Kodeksie, o ile ich wykorzystanie nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa. Dowody te, jak każde inne, podlegają ocenie sądu na podstawie art. 233 § 1 k.p.c. Powszechnie uznaje się, że wydruki komputerowe stanowią „inny środek dowodowy”, o którym mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c. Jakkolwiek zatem nie można przyjąć, że oświadczenie zawarte w wydruku komputerowym jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy (wydruk nie korzysta bowiem w tym zakresie z domniemania), to należy przyjąć, że przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku. Co istotne, ani autentyczność ani fakt złożenia określonych oświadczeń zawartych w dokumentach (kserokopiach, wydrukach) nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Sąd z urzędu również nie znalazł żadnych okoliczności, które mogłyby doprowadzić do odmowy nadania im mocy dowodowej oraz waloru wiarygodności. Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na zeznaniach przesłuchanej w charakterze świadka J. B. , pełniącej w pozwanej Spółce obowiązki dyrektora finansowego. Depozycje świadka uznano za wiarygodne, gdyż świadek skrupulatnie, konsekwencje i logicznie wyjaśniła przyczynę składania przez Spółkę korekt deklaracji VAT-7 za miesiące marzec i kwiecień 2020 roku. Zeznania w tym zakresie były w pełni spójne z przedłożonym przez stronę pozwaną materiałem dowodowym, w tym deklaracjami podatkowymi i fakturami (korektami). Świadek logicznie relacjonowała również przebieg procesu ubiegania się o subwencję, uzasadniła w pełni fakt podania we wniosku konkretnych oświadczeń. Jej zeznania korelowały z zebranym materiałem dowodowym i przedstawiały całokształt wydarzeń zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Sąd, mając na względzie treść art. 299 k.p.c. dopuścił dowód z przesłuchania stron z ograniczeniem do strony pozwanej, przy czym za pozwaną przesłuchano prezesa zarządu A. S. . Sąd nie znalazł zasadniczo podstaw do tego, by odmówić waloru wiarygodności jego depozycjom. W ocenie Sądu, z uwagi na ograniczoną wiedzę prezesa zarządu pozwanej odnośnie szczegółów transakcji z norweskim kontrahentem, moc dowodowa zeznań tej osoby jest we wskazanym zakresie ograniczona. Jednakże przesłuchany za pozwaną A. S. konsekwentnie wskazywał na problemy komunikacyjne z powódką na etapie wnioskowania o subwencję i zasadniczo potwierdził prawdziwość słów świadka w tej kwestii – i w tym zakresie Sąd uznał zeznania ww. za w pełni wiarygodne. Depozycje te były bowiem spójne i logiczne, a nadto korespondowały z całym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Sąd miał również na względzie to, że większość okoliczności faktycznych pozostała pomiędzy stronami bezsporna. Do takich faktów zaliczyć należy fakt zawarcia umowy subwencji finansowej (oraz jej warunków), wypłaty subwencji pozwanej przez (...) , dokonania spłaty subwencji przez pozwaną zgonie z harmonogramem, wystawienia przez Spółkę faktur i faktur korygujących, szczegółów transakcji pozwanej Spółki z norweskim kontrahentem oraz fakt złożenia kolejnych deklaracji VAT-7. Strony pozostawały w sporze co do zasady w zakresie uznania, czy wskutek późniejszego złożenia przez pozwaną korekt deklaracji VAT-7 dotyczących marca i kwietnia 2020 roku nastąpił wzrost czy spadek przychodów Spółki, a w konsekwencji czy pozwana kwalifikowała się do wzięcia udziału w programie we wnioskowanym przedziale spadku przychodów tj. większym niż 50% ale mniejszym niż 75%, a nadto, czy w konsekwencji pozwana Spółka złożyła nieprawdziwe oświadczenia o skali spadku przychodów. Sąd zważył, co następuje. Powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu. W pierwszej kolejności, przed dokonaniem oceny merytorycznej wytoczonego powództwa, należy poczynić kilka uwag dotyczących charakteru niniejszej sprawy i jego wpływu na właściwość funkcjonalną sądu. Zgodnie z art. 10a zd. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 334 z późn. zm.) sądy gospodarcze rozpoznają sprawy gospodarcze oraz inne sprawy z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego należące do ich właściwości z mocy przepisów odrębnych. W ocenie Sądu przedmiotowa sprawa nie mieści się w katalogu spraw gospodarczych z art. 458 (
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    2) § 1 k.p.c. Nadto, brak jest przepisów odrębnych, które uzasadniałyby właściwość sądów gospodarczych w sprawach dotyczących zwrotu subwencji udzielonej przez (...) S.A. Co prawda, w myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju (dalej jako: u.s.i.r.; t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 923 z późn. zm.) (...) wykonuje działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, zgodnie z zasadami dobrej praktyki handlowej, dążąc w długim terminie do osiągnięcia rynkowej stopy zwrotu z zainwestowanego kapitału. Niemniej jednak, umowa będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu nie ma żadnego związku z prowadzoną przez (...) działalnością gospodarczą. Postępowanie to dotyczy bowiem zwrotu subwencji finansowej udzielonej przez (...) na rzecz beneficjenta, która to subwencja została udzielona w ramach realizacji przez (...) rządowego programu „ (...) ”. Powódka występuje zatem jako podmiot, któremu Rada Ministrów powierzyła realizację programu w związku ze zwalczaniem skutków (...) w Polsce (o czym niżej), a nie jako przedsiębiorca. Do zadań (...) należy bowiem – oprócz prowadzenia działalności gospodarczej (na co wskazuje wprost art. 11 ust. 1 u.s.i.r.) – również wykonywanie zadań powierzonych przez organy administracji rządowej, inne jednostki wykonujące zadania publiczne lub jednostki samorządu terytorialnego, w szczególności w związku z sytuacjami kryzysowymi, w tym rozprzestrzenianiem się choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2, zwanej dalej „COVID-19” (art. 11 ust. 2 pkt 1 u.s.i.r.). Powyższa okoliczność przesądza zatem o realizowaniu przez (...) w tym zakresie zadań publicznych, a w konsekwencji o braku gospodarczego charakteru sprawy (tak również: uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 04.04.2025 r., XX GC 325/24, https://orzeczenia.ms.gov.pl/). Sąd w niniejszej sprawie związany był ponadto postanowieniem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2024 roku o przekazaniu sprawy według właściwości (k. 103). Przechodząc do analizy merytorycznej powództwa, w pierwszej kolejności należy wskazać, że „ (...) ” jest programem, o którym mowa w art. 21a u.s.i.r., zgodnie z którym Rada Ministrów, w związku ze skutkami COVID-19 może powierzyć (...) realizację rządowego programu udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego. W niniejszej sprawie powódka na podstawie § 3 ust. 6 umowy subwencji finansowej z 20 maja 2020 roku dochodziła od pozwanej zapłaty kwoty 53 359,17 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 52 725,38 od 20 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty tytułem zwrotu nienależnie wypłaconej subwencji. Zasadności powództwa strona powodowa upatrywała w tym, że po dniu zawarcia Umowy nastąpiły korekty danych zawartych w deklaracjach VAT-7, a w konsekwencji również w rejestrze Ministerstwa Finansów w zakresie wysokości przychodów za marzec i kwiecień 2020 roku. Wskutek tych korekt wystąpiła rozbieżność w odniesieniu do oświadczeń złożonych przez beneficjenta (pozwaną Spółkę) w ramach umowy subwencji finansowej a rzeczywistym stanem faktycznym w zakresie skali spadku obrotów w kwietniu 2020 roku w stosunku do miesiąca poprzedniego. Beneficjent oświadczył, że skala spadku przychodów w wybranym przez niego okresie kwalifikowała go do przedziału od 50% do 75%. Natomiast skala spadku przychodów w wybranym okresie ustalona przez powódkę - w oparciu o dane Ministra Finansów - kwalifikowała pozwaną Spółkę do przedziału od 25% do 50%. Tym samym w ocenie strony powodowej oznaczało to, że po dniu zawarcia Umowy doszło do zmiany danych w rejestrze Ministerstwa Finansów w zakresie wysokości przychodów wpływających na wielkość skali spadku przychodów. W konsekwencji z § 3 ust. 6 umowy subwencji finansowej powódka wywodzi swoje uprawnienie do dochodzenia zwrotu kwoty 52 725,38 zł, stanowiącej część subwencji wypłaconej w zawyżonej kwocie, z uwagi na stwierdzenie nieprawdziwości informacji lub oświadczeń zawartych w umowie subwencji finansowej. Strona pozwana kwestionowała w całości roszczenie powoda, podnosząc, że nie doszło do podania nieprawdziwych informacji lub oświadczeń zawartych w umowie subwencji. Po dokonaniu korekt przychodu za miesiąc referencyjny, spadek przychodów ze sprzedaży nadal kategoryzował pozwaną we wnioskowanym przedziale, zaś dokonanie korekt nastąpiło w wypełnieniu dyspozycji art. 41 ust. 6 i 7 oraz art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Pozwana Spółka kwestionowała również możliwość kontroli, jakiej dokonała względem niej powódka. W ocenie pozwanej, możliwość kontrolowania prawdziwości i oświadczeń złożonych w związku z zawarciem umowy istnieje wyłącznie do czasu całkowitego zwrotu subwencji finansowej przez przedsiębiorcę (§ 3 ust. 16 Umowy). W przeciwnym wypadku umowa przyznawałaby jednej ze stron niekontrolowaną możliwość ciągłej weryfikacji danych finansowych Spółki. Sąd po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i poddaniu analizie przedłożonych dokumentów oraz stosownych przepisów prawa materialnego, mając na względzie reguły rozkładu ciężaru dowodu w procesie, w całości podzielił stanowisko strony pozwanej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z analizy stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w żaden sposób nie można wywieść, aby pozwana w oświadczeniach składanych na etapie zawierania umowy subwencji podała nieprawdziwe informacje. Ze względu na to wskazana przez powódkę zarówno w uzasadnieniu pozwu, jak i kolejnych pismach procesowych, a także w przedsądowym wezwaniu do zapłaty podstawa żądania zwrotu subwencji finansowej (§ 3 ust. 6 Umowy) jest niezasadna. Powódka winna była bowiem wykazać – zgodnie z ogólną regułą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 k.c. , której procesowym odpowiednikiem jest art. 232 k.p.c. – że informacje lub oświadczenia pozwanej Spółki zawarte w Umowie są nieprawdziwe. Żaden zapis Umowy ani Regulaminu nie definiuje pojęcia „nieprawdziwości” danych lub informacji podawanych przez beneficjenta. Słownik języka polskiego PWN definiuje słowo „nieprawdziwy” jako „niezgodny z prawdą” ( (...) ; dostęp: 23.09.2025 r.) . Za nieprawdziwe w ocenie Sądu można uznać zatem takie oświadczenie, które w momencie jego złożenia pozostaje niezgodne ze stanem rzeczywistym. Tymczasem w żadnym postanowieniu umownym nie wyjaśniono w sposób jasny i precyzyjny, skąd przedsiębiorcy mają czerpać informacje dotyczące wartości przychodów ze sprzedaży na potrzeby składanych oświadczeń. Wskazywano jednocześnie, że wnioskodawcy mają podać dane o wielkości spadku przychodów ze sprzedaży w dowolnym miesiącu po 1 lutego 2020 roku w porównaniu do poprzedniego miesiąca lub analogicznego miesiąca ubiegłego roku (§ 4 ust. 1 pkt b Regulaminu), nie precyzując, że informacje te pochodzić mają z zeznań podatkowych VAT, CIT lub dokumentacji finansowej. W ocenie Sądu pozwana Spółka już na etapie wnioskowania o subwencję mogła mieć wątpliwości, czy dane w powyższym zakresie mają pochodzić z deklaracji podatkowej (a jeżeli tak – to jakiej) czy z rachunku zysków i strat Spółki. Wniosek ten jest uzasadniony o tyle, że z uwagi na liczne wątpliwości interpretacyjne, konieczność szybkiego działania oraz niejednokrotnie prowizoryczność proponowanych rozwiązań (co wynikało z istoty okresu pandemii), udzielano przedstawicielom pozwanej Spółki różnych, często sprzecznych informacji. Zdaniem Sądu, pozwanej nie może obciążać również to, że (...) nie przewidział w przygotowanych przez siebie dokumentach programowych subwencji sytuacji związanej z dokonaniem korekt deklaracji podatkowych. Nie ulega wątpliwości, że uprawnienie takie przysługuje Spółce na podstawie przepisów Ordynacji Podatkowej, zaś wykazanie, że pozwana skorzystała ze swojego uprawnienia w sposób instrumentalny czy nieprawidłowy obciążało powódkę stosownie do art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. Brak jest bowiem podstaw do tego, aby wyłącznie na podstawie faktu złożenia korekt deklaracji podatkowych domniemywać istnienie uprawnienia powódki do żądania zwrotu subwencji finansowej. Niemniej jednak, na potrzeby niniejszego postępowania Sąd zobligowany był do tego, aby przeanalizować, czy w wyniku dokonania korekt deklaracji VAT-7 po dniu zawarcia umowy subwencji nastąpiła zmiana wysokości obrotów gospodarczych (przychodów ze sprzedaży), w wyniku której pozwana kwalifikowałaby się do niższego przedziału (od 25% do 50%). Poza sporem pozostaje, że 24 kwietnia 2020 r. Spółka złożyła do (...) Urzędu Skarbowego w G. pierwotną deklarację VAT-7 za marzec 2020 roku, w której jako podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazano kwotę 299 091 zł. Następnie, 15 maja 2020 roku do urzędu skarbowego złożono kolejną deklarację VAT-7 za kwiecień 2020 roku, w której w której jako podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazano kwotę 121 332 zł. Obie deklaracje nie uwzględniały jeszcze należności wynikających z faktur VAT nr (...) wystawionych przez (...) na rzecz norweskiego kontrahenta. W tym miejscu należy odnotować, że na dzień zawarcia umowy subwencji finansowej (20 maja 2020 roku) skala spadku obrotów gospodarczych (przychodów ze sprzedaży) zadeklarowanych przez pozwaną znajdowała odzwierciedlenie w ww. deklaracjach i wynosiła 63% - klasyfikując pozwaną do otrzymania subwencji obliczonej jako 6% przychodów ze sprzedaży w 2019 roku. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, istotą umowy zawartej przez pozwaną z kontrahentem norweskim miała być sprzedaż oraz dostarczenie towarów oferowanych przez pozwaną. Pierwotnie towary miały być dostarczone do (...) Sp. z o. o. w G. , która miała zmontować nadesłane części z innymi elementami, a następnie dostarczyć towar do norweskiego kontrahenta. Dostawa do G. nastąpiła w marcu 2020 roku. Transakcję tę pozwana początkowo potraktowała jako eksport towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu zdarzenia gospodarczego; t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106; dalej jako: uVAT). Zgodnie z art. 41 ust. 4 uVAT, w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%. Stosownie do art. 41 ust. 6 tej ustawy, stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej. Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności: 1) 
        dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu; 2) 
        dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność; 3) 
        zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny (art. 41 ust. 6a uVAT). Co istotne, jak stanowi art. 41 ust. 7 uVAT, jeżeli warunek, o którym mowa w art. 41 ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju. Przepis ten stosuje się jednak wyłącznie w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny potwierdzający procedurę wywozu (art. 41 ust. 8 uVAT). Z uwagi na brak potwierdzenia wywozu zamówionych towarów poza terytorium Unii Europejskiej, Spółka dokonała pierwszej korekty deklaracji VAT-7 za kwiecień 2020 roku i ujęła transakcję dokonaną z norweskim kontrahentem w dokumentacji finansowej Spółki, naliczając i odprowadzając do urzędu skarbowego podatek w stawce 23% (w stawce właściwej dla dostawy towaru na terytorium kraju – art. 41 ust. 7 uVAT). Następnie, pozwana Spółka oczekiwała na otrzymanie dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, jednak bezskutecznie. Finalnie – w obliczu nieotrzymania dokumentu potwierdzającego wywóz i braku wiedzy co do tego, czy towar w ogóle opuścił terytorium Polski – Spółka po licznych konsultacjach potraktowała ww. transakcje jako sprzedaż z dostawą w kraju (nie zaś eksport towarów) i tym samym 9 listopada 2023 roku dokonała ostatecznej korekty deklaracji VAT za marzec 2020 roku, dodając sprzedaż krajową dokonaną w tym miesiącu do podstawy opodatkowania, a nadto dokonała korekty deklaracji VAT za kwiecień 2020 roku odpowiednio zmniejszając podstawę opodatkowania o ujawniony wcześniej eksport towarów opodatkowany podatkiem w stawce 23%. Podstawą tych korekt były wystawione faktury korygujące, w których Spółka naliczyła podatek od towarów i usług metodą „w stu”, tj. ujmując podatek VAT w pierwotnej kwocie należności (pomniejszając kwotę netto). W ocenie Sądu ostatnie korekty deklaracji VAT-7 złożone przez pozwana Spółkę 9 listopada 2023 roku, w świetle ustalonego stanu faktycznego, znajdują oparcie w przepisach podatkowych – a to z przyczyn wskazanych poniżej. Pojęcia „eksportu towarów” oraz „sprzedaży” definiowane są w art. 2 pkt 8 i 22 uVAT. Jako „eksport towarów” należy rozumieć dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez: a) 
        dostawcę lub na jego rzecz, lub b) 
        nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. Z kolei przez „sprzedaż” rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Warunkiem uznania transakcji za „eksport towarów” jest to, aby towary opuściły terytorium kraju, przy czym wywóz towarów musi być potwierdzony przez właściwy organ celny. Jak wskazał NSA w uchwale 7 sędziów z 25.06.2012 r. (I FPS 3/12, ONSAiWSA 2012, nr 6, poz. 96) dla zastosowania przez podatnika stawki 0% w Polsce z tytułu eksportu towaru jest konieczne, aby miejscem dostawy tej czynności była Polska, co wymaga wykazania, że wywóz tego towaru poza obszar Unii Europejskiej następuje - stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. - w ramach transportu, który rozpoczął się na terytorium Polski, w wykonywaniu czynności określonej w art. 7 ustawy. Ponadto, jak wskazuje się w orzecznictwie, transakcja stanowi eksport towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. b uVAT., jeżeli towary te w momencie rozpoczęcia wysyłki do odbiorcy z kraju spoza terytorium Unii Europejskiej znajdowały się na terytorium Polski, o czym świadczą takie okoliczności, jak to, że to podatnik zleca przeprowadzenie procedur eksportowych agencji celnej; podatnik dysponuje dokumentami celnymi potwierdzającymi rozpoczęcie procedury wywozu towarów z terytorium kraju, na dokumentach tych widnieje jako nadawca, a wskazanymi krajami przeznaczenia są kraje spoza Unii Europejskiej (wyrok WSA w Gdańsku z 11.10.2017 r., I SA/Gd 973/17, LEX nr 2393079). Co więcej, można dysponować dokumentem potwierdzającym wywóz towarów z punktu widzenia celnego, lecz jednocześnie dokument ten nie będzie sam w sobie podstawą do przyjęcia, iż nastąpił eksport tych towarów w rozumieniu ustawy z 2004 r. o podatku od towarów i usług. Pozostałe elementy, które pozwalają uznać, że doszło do eksportu towarów, muszą wskazywać, iż udokumentowany celnie wywóz nastąpił w wykonaniu czynności objętych podatkiem VAT i przez określone podmioty biorące udział w tych czynnościach lub w ich imieniu. Uznanie danej operacji gospodarczej za eksport wymaga, aby wywóz realizował tę czynność, która legła u jego podstaw, a nie jakąkolwiek inną czynność mniej czy bardziej z nią związaną. Zgodność taka wiąże się nie tylko z elementami podmiotowymi (…), ale również z przedmiotem transakcji, czyli towarem i jego ceną, ustalonymi między stronami danej czynności nabycia towarów. Tylko wtedy można mówić o wywozie realizowanym w wykonaniu czynność określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1-4 u.p.t.u (wyrok NSA z 12.09.2012 r., I FSK 1437/11, LEX nr 1243740). Innymi słowy, dla przyjęcia, że transakcja stanowiła eksport towarów w rozumieniu art. 2 ust. 8 uVAT, konieczne jest wykazanie, że towar opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z zawartą umową oraz posiadanie potwierdzenie tego faktu przez właściwy urząd celny. Dopiero uznanie transakcji za eksport towarów uprawnia podatnika do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT (0%) i to pod warunkiem udokumentowania wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej stosownie do art. 41 ust. 6 uVAT. Jak wskazał WSA w Gliwicach w wyroku z 23.02.2021 r. (I SA/Gl 1459/20, LEX nr 3147042) „katalog dokumentów wskazany w art. 41 ust. 6a u.p.t.u. jest katalogiem otwartym (…). Podatnik powinien więc posiadać w swojej dokumentacji dowód wiarygodny, potwierdzający faktyczne dokonanie wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, z którego musi wynikać tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu”. Wobec tego, że nie wykazano, aby towary objęte fakturami (...) opuściły terytorium Polski lub aby rozpoczęto procedurę celną związaną z wywozem tych towarów, kwalifikację dokonanych przez Spółkę transakcji jako sprzedaży krajowej na potrzeby niniejszego postępowania uznać należy za prawidłową. Poza sporem pozostaje, że dostawa zamówionych towarów nastąpiła na rzecz podmiotu polskiego, który dopiero po ich zmontowaniu z innymi częściami miał wyeksportować je do kontrahenta norweskiego. Doszło zatem do dokonania faktycznej dostawy na rzecz innego podmiotu niż widniejący na fakturach jako odbiorca, co w tak ustalonym stanie faktycznym uniemożliwia przyjęcie, że zostały spełnione warunki sprzedaży eksportowej. Taka dostawa towarów nie spełnia warunku eksportu określonego w art. 2 pkt 8 uVAT i nie podlega opodatkowaniu zerową stawką VAT (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 24.01.2023 r., I SA/Gd 227/22, LEX nr 3518728). Zdaniem Sądu rację ma pozwana, że powyższe okoliczności obligowały Spółkę do rozliczenia przedmiotowych transakcji na zasadach właściwych dla sprzedaży krajowej, przy zastosowaniu podstawowej stawki VAT w wysokości 23%. Zgodnie z art. 19a ust. 1 uVAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Wobec dokonania dostawy towarów w marcu 2020 roku, należało wykazać kwoty netto z faktur (...) (po dokonaniu stosownej korekty) jako podstawę opodatkowania za marzec 2020 roku. Taką operację pozwana Spółka w istocie przeprowadziła, składając korekty deklaracji VAT-7 w listopadzie 2023 roku, co również znajduje oparcie w przepisach prawa podatkowego. Stosownie do art. 81 § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa , jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji. W związku z tym w przypadkach, w których zobowiązanie podatkowe, tak jak w podatku od towarów i usług, powstaje z mocy prawa, a podatnik ma obowiązek samoobliczania zobowiązania poprzez złożenie deklaracji ( art. 21 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji Podatkowej ) prawo podatnika do skorygowania uprzednio złożonej deklaracji, wynikające z przywołanego art. 81 § 1 , które jest konsekwencją nałożenia na niego obowiązku samoobliczenia, pomijając okoliczności powodujące jego zawieszenie (zob. art. 81b § 1 pkt 1) , może być przez niego realizowane do momentu przedawnienia tego zobowiązania (tak też: wyrok NSA z 6.03.2019 r., I FSK 209/17, ONSAiWSA 2020, nr 3, poz. 31). Zobowiązanie podatkowe przedawnia się co do zasady z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku ( art. 70 § 1 Ordynacji Podatkowej ). Strona powodowa nie tylko nie zdołała wykazać, że dokonane przez Spółkę korekty nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu rzeczy i przez to złożone zostały nieprawidłowo czy wręcz instrumentalnie, ale przeciwnie - wskazała, że nie kwestionuje konieczności złożenia korekt deklaracji (pismo powódki – k. 163). W tym samym piśmie powódka zresztą oświadczyła, że wiążąca strony Umowa nie wprowadzała żadnych wyjątków związanych z podstawą korekt – nie rozróżniała wpływu określonego rodzaju korekty na dane służące pierwotnie do wyliczenia subwencji stanowiąc, że jeden rodzaj korekty nie skutkuje zmianą danych, a drugi już tak. Z tego względu nielogicznym jest, dlaczego powódka całkowicie pomija fakt złożenia drugiej korekty deklaracji VAT-7, a swoje żądanie opiera na danych wynikających wyłącznie z pierwszej korekty. Powódka, poza twierdzeniem o celowym złożeniu przez Spółkę korekt deklaracji w listopadzie 2023 roku, nie zaoferowała żadnych dowodów świadczących o tym, że przedmiotowe transakcje winny być rozliczane na innych zasadach (tj. za inny okres, w innej stawce lub jako inne zdarzenie gospodarcze). Należy wskazać, że powódka jest podmiotem wyspecjalizowanym i profesjonalnym, a w niniejszym postępowaniu reprezentowana była przez zawodowego pełnomocnika. Z tych też względów Sąd nie znalazł podstaw do podjęcia inicjatywy dowodowej z urzędu. Niezależnie od poczynionych rozważań, w ocenie Sądu samodzielną przesłanką oddalenia powództwa było także i to, że w myśl postanowień Umowy, wskutek wydania przez powoda decyzji w sprawie zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji i zapłaty przez pozwanego wszystkich rat wynikających z harmonogramu spłat subwencji (fakty bezsporne), umowa subwencji finansowej stosownie do § 12 ust. 14 pkt II Regulaminu wygasła. Nie można tracić z pola widzenia brzmienia § 3 ust. 6 Umowy, zgodnie z którym powódka mogła kontrolować prawdziwość informacji i oświadczeń złożonych w związku z zawarciem umowy przez przedsiębiorcę lub osobę go reprezentującą jedynie do czasu całkowitego zwrotu subwencji finansowej przez przedsiębiorcę, przez co należy rozumieć bądź datę wydania decyzji o całkowitym umorzeniu subwencji, bądź upływ terminu płatności ostatniej raty wynikającej z decyzji (...) o rozłożeniu nieumorzonej części subwencji na raty. Powódka od dnia złożenia wniosku o przyznanie subwencji, poprzez wydanie decyzji w sprawie zwolnienia pozwanej z obowiązku zwrotu subwencji, aż do dnia uiszczenia ostatniej raty wynikającej z harmonogramu spłaty do tej decyzji miała ponad 3 lata na weryfikację oświadczeń złożonych przez pozwaną, które to uprawnienie wynikało wprost z postanowień Umowy jak i Regulaminu. Możliwość przeprowadzenia kontroli oświadczeń pozwanej obwarowana była jednak całkowitym wykonaniem umowy przez strony, przez co rozumieć należy bądź datę wydania decyzji o całkowitym umorzeniu subwencji, bądź upływ terminu płatności ostatniej raty wynikającej z decyzji (...) o rozłożeniu nieumorzonej części subwencji na raty. Co więcej, zdaniem Sądu przyznanie powódce prawa kontroli oświadczeń nieskrępowanego czasem, pomimo treści § 3 ust. 6 Umowy, wygaśnięcia umowy i późniejsza negatywna dla beneficjentów weryfikacja ich wniosków, pomimo zaniedbania takiego obowiązku przez powódkę przez okres ponad 3 lat jest nieuprawniona, narusza zasady pewności prawa, zaufania obywatela do państwa i jako taka nie może zasługiwać na ochronę Sądu ( art. 5 k.c. ). Mając to na uwadze, powództwo podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął w punkcie 2. na zasadzie przepisu art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z regułą odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty procesu w kwocie 5 400,00 zł złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej, będącego adwokatem, wynikające z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.). Powódka przegrała, zaś pozwana wygrała sprawę w całości i w związku z tym należało orzec zwrot kosztów procesu na rzecz pozwanej w pełnej wysokości. W związku z powyższym Sąd zasądził od powódki na rzecz pozwanej wyżej wskazaną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z art. 98 § 1 1 k.p.c. Z tych względów orzeczono jak w sentencji. asesor sądowy Radosław Schulz