I C 713/25

Sygn. akt I C 713/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2026 r. Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Ligoń-Krawczyk Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewa Kocielnik po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa T. G. (1) przeciwko Bank (...) S.A. z siedzibą w W. o ustalenie i zapłatę I. 
        oddala powództwo, II. 
        zasądza od T. G. (2) na rzecz Bank (...) S.A. z siedzibą w W. tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 5.417 zł (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych) wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt I C 713/25 UZASADNIENIE wyroku z dnia 12 stycznia 2026 r. Pozwem z dnia 10 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego) skierowanym przeciwko Bankowi (...) S.A. z siedzibą w W. , T. G. (1) wniósł o: 1. 
        ustalenie treści stosunku prawnego wynikającego z Umowy pożyczki ekspresowej nr (...) z dnia 16 października 2020 r. zawartej pomiędzy stroną powodową a stroną pozwaną, w ten sposób, że kredyt udzielony na podstawie ww. Umowy jest kredytem darmowym w rozumieniu art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim w związku ze złożeniem przez stronę powodową oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, na skutek czego kredytobiorca jest zobowiązany wyłącznie do zwrotu kapitału, bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy; 2. 
        zasądzenie od strony pozwanej na jego rzecz kwoty 51 829,66 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w zapłacie, liczonymi od dnia 25 czerwca 2025 r. do dnia zapłaty. Wniósł również o zasądzenie od strony pozwanej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że wywodzi swoje roszczenie z art. 189 k.p.c. oraz art. 45 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim w zw. z art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. Podkreślił, że strona pozwana nie zawarła w Umowie (ani w załącznikach do Umowy czy w innych dokumentach, które powinny zostać dostarczone konsumentowi jeszcze przed zawarciem Umowy lub w chwili zawarcia Umowy) informacji, które zgodnie z normami zawartymi w ustawie o kredycie konsumenckim oraz ustawie Prawo Bankowe powinny znaleźć się w Umowie kredytu/pożyczki zawartej z konsumentem. Zaprzeczył również, aby takie informacje zostały mu przekazane w innej formie niż pisemna. Zarzucił stronie pozwanej brak określenia w Umowie (a także brak określenia w harmonogramie) oraz brak prawidłowego pouczenia konsumenta o zasadach i terminach spłaty kredytu, w szczególności o kolejności zaliczania rat kredytu/pożyczki na poczet należności kredytodawcy; błędne określenia wysokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (RRSO) oraz całkowitych kosztów kredytu; brak uregulowania w Umowie skutków odstąpienia od Umowy; błędne określenie informacji o innych kosztach, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z Umową o kredyt konsumencki oraz warunkach ich zmiany; brak prawidłowego pouczenia konsumenta, że od kwoty kredytowanych kosztów naliczane będą odsetki umowne należne stronie pozwanej, a obciążające konsumenta; brak informacji o wszystkich założeniach przyjętych do ustalenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz całkowitej kwoty do zapłaty; brak prawidłowego pouczenia konsumenta o prawie do spłaty kredytu przed terminem, procedurze spłaty kredytu przed terminem oraz możliwości zwrotu proporcjonalnej części prowizji w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu. Ostatecznie powód zarzucił stronie pozwanej naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k. , art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. , art. 30 ust. 1 pkt 8 u.k.k. , art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k. , art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k. , art. 30 ust. 1 pkt 16 u.k.k. (pozew o ustalenie i zapłatę – k. 3-12) . W odpowiedzi na pozew z dnia 14 września 2025 r. (data stempla pocztowego) pozwany Bank wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pozwany przyznał, że zawarł z pożyczkobiorcą Umowę, pożyczka została wypłacona, prowizja stanowi jeden z kosztów pożyczki, a pobranie prowizji następuje przez jej doliczenie do kwoty pożyczki, zwiększając wysokość kwoty pożyczki do spłaty, a następnie poprzez jej potrącenie od wypłaconej kwoty pożyczki. Zakwestionował roszczenie powoda co do zasady, jak również co do wysokość w zakresie w jakim wyliczenia powoda nie wynikają bezpośrednio z zaświadczeń wystawionych przez Bank wskazując, że rozkład ciężaru dowodu w zakresie wykazania wartości dochodzonej kwoty obciąża stronę powodową. Zaprzeczył, jakoby jakikolwiek z zarzutów stawianych Bankowi przez powoda dla poparcia żądań pozwu był zasadny; pożyczkobiorca skutecznie skorzystał z sankcji kredytu darmowego; Bank błędnie określił w Umowie całkowite koszty pożyczki; Bank błędnie określił w Umowie RRSO; Bank błędnie naliczył odsetki od kwoty pożyczki obejmującej prowizji; Bank nie dopełnił jakichkolwiek obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o kredycie konsumenckim; Bank nie poinformował w sposób pełny pożyczkobiorcy o uprawnieniu do odstąpienia od Umowy; Bank był zobowiązany do zwrotu na rzecz powoda jakichkolwiek świadczeń. Pozwany Bank zaznaczył jednocześnie fakt upływu terminu zawitego do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego (odpowiedź na pozew – k. 36-52) . Tak sformułowane stanowiska procesowe stron nie uległy zmianie aż do zamknięcia rozprawy w dniu 11 grudnia 2025 r. (pismo przygotowawcze – k. 80-90; replika pozwanego – k. 94-103; protokół z rozprawy z dnia 11 grudnia 2025 r. – k. 121-122) . Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: T. G. (2) posiadał dwa kredyty gotówkowe z 2018 r. przeznaczone na własne cele, w tym jeden w Banku (...) S.A. z siedzibą w W. . W ramach działań marketingowych otrzymał od tegoż Banku propozycję ich skonsolidowania, z której postanowił skorzystać. W dniu 1 października 2020 r. złożył więc wniosek nr (...) o udzielenie pożyczki na kwotę 133 245,52 zł na spłatę posiadanych zobowiązań oraz pokrycie kosztów prowizji. W chwili wnioskowana o pożyczkę powód wykonywał zawód informatyka/analityka komputerowego i pracował w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony osiągając miesięczny dochód netto w wysokości 14 500,00 zł. We wniosku tym powód oświadczył, że decyzję o zaciągnięciu pożyczki podjął po otrzymaniu od Banku wszelkich informacji niezbędnych w zakresie zaciąganego zobowiązania kredytowego oraz uzyskaniu od Banku wszelkich wyjaśnień do zgłaszanych wątpliwości. Potwierdził także, że miał świadomość ryzyka związanego z zaciąganym zobowiązaniem kredytowym. Podpisanie Umowy poprzedziło stacjonarne spotkanie z pracownikami Banku, w toku którego powód pobieżnie zapoznał się z jej treścią oraz negocjował niektóre jej zapisy, w tym wysokość prowizji. (dowód: wniosek nr (...) o udzielenie pożyczki z dnia 1 października 2018 r. – k. 60-61; zeznania powoda T. G. (2) złożone na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. – k. 121v-122) W dniu 16 października 2020 r. T. G. (1) zawarł z Bankiem (...) S.A. z siedzibą w W. Umowę pożyczki ekspresowej nr (...) (dalej: Umowa), którą Bank udzielił mu pożyczki w kwocie 137 366,52 zł od dnia 16 października 2020 r. do dnia 12 października 2030 г. (§ 1 ust. 1 Umowy). Wypłata pożyczki nastąpić miała po zawarciu Umowy, ustanowieniu wszystkich prawnych zabezpieczeń spłaty pożyczki określonych w ust. 4, jednak nie później niż w terminie 5 dni od dnia zawarcia Umowy, w poniższym celu i w poniżej określony sposób: - cel konsumpcyjny, poprzez przelew na rachunek nr (...) kwoty 1 770,83 zł; - spłata kredytu poprzez przelew na rachunek nr (...) kwoty 64 258,00 zł oraz na rachunek nr (...) kwoty 67 216,69 zł; - uregulowanie prowizji za udzielenie pożyczki, - kwota wypłacanej pożyczki miała zostać automatycznie pomniejszona o wysokość należnej prowizji za udzielenie pożyczki w kwocie 4 121,00 zł (§ 1 ust. 2 Umowy). Zgodnie z § 1 ust. 3 Umowy całkowita kwota pożyczki wynosić miała 133 245,52 zł i stanowiła sumę kwot pożyczki wykorzystanej na sfinansowanie celu konsumpcyjnego i na spłatę kredytu określonego w ust. 2. Stosownie do § 2 Umowy pożyczka była oprocentowana w zakresie spłaty kwoty pożyczki określonej w § 1 ust.1 według zmiennej stopy procentowej ustalanej na podstawie zmiennej Stopy Bazowej Pożyczki Ekspresowej, zgodnie z postanowieniami § 4 i stałej, z zastrzeżeniem § 20 ust. 3 w całym okresie obowiązywania Umowy - marży Banku w wysokości 5,74%. W dniu zawarcia Umowy Stopa Bazowa Pożyczki Ekspresowej wynosiła 0,25% w stosunku rocznym, a oprocentowanie pożyczki wynosiło 5,99% w stosunku rocznym. Wysokość stopy oprocentowania pożyczki nie mogło przekroczyć wysokości odsetek maksymalnych określonej na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa, która na dzień zawarcia Umowy stanowiła dwukrotność sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego oraz 3,5 punktów procentowych i wynosiła 7,20% w stosunku rocznym. Jeżeli wysokość stopy oprocentowania pożyczki przekroczyła wysokość odsetek maksymalnych, stopa oprocentowania pożyczki miała być równa wysokości odsetek maksymalnych określonej na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Na podstawie § 3 Umowy rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki wynosiła 6,88%. Do jej obliczenia przyjęto następujące założenia: pożyczka zostanie wypłacona w dniu zawarcia Umowy, Umowa będzie obowiązywać przez czas określony w § 1 ust. 1. Bank i Pożyczkobiorca wypełnią zobowiązania wynikające z umowy pożyczki w terminach określonych w Umowie, w tym spłata pożyczki będzie następować w terminach spłat określonych w § 7 ust. 4, przy czym, do liczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania przyjęte zostały rzeczywiste terminy płatności rat (uwzględniając różną liczbę dni pomiędzy spłatami wynikają z różnej liczby dni w miesiącu). Na mocy § 4 ust. 1-5 Umowy wysokość Stopy Bazowej Pożyczki Ekspresowej dla każdego miesiąca kalendarzowego następującego po dniu zawarcia Umowy miała być wyliczana w ostatnim dniu roboczym poprzedniego miesiąca kalendarzowego, w oparciu o średnią arytmetyczną ze wszystkich dziennych notowań wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M za okres trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc kalendarzowy dla którego była obliczana. Wysokość Stopy Bazowej Poty Ekspresowej miała być podawana do publicznej wiadomości w lokalach Oddziałów Banku oraz na stronie internetowej Banku, niezależnie od działań określonych w ust. 5 pkt 2. Zmiana wysokości obowiązującej Stopy Bazowej Pożyczki Ekspresowej następowała w przypadku, gdy różnica pomiędzy wyliczoną w danym miesiącu (zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1) średnią arytmetyczną, a Stopa Bazową Pożyczki Ekspresowej dotychczas obowiązującą wyniesie więcej niż 0,10 punktu procentowego. W przypadku spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 2. ustalana była nowa wysokość Stopy Bazowe Pożyczki Ekspresowej równa średniej arytmetycznej wyliczonej zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1 i obowiązywała od 1-go roboczego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym ta różnica wystąpiła w przeciwnym razie nadal obowiązywać miała dotychczasowa wysokość Stopy Bazowej Pożyczki Ekspresowej. W przypadku zmiany wysokości Stopy Bazowej Pożyczki Ekspresowej, wysokość oprocentowania pożyczki zmieniał się tyle punktów procentowych, o ile zmieniała się Stopa Bazowa Pożyczki Ekspresowej z zastrzeżeniem postanowień § 2 ust. 2. Zmiana wysokości oprocentowania pożyczki następowała z dniem zmiany wysokości Stopy Bazowej Pożyczki Ekspresowe i nie wymagała zawarcia aneksu do Umowy. W przypadku zmiany oprocentowania zmieniała się wysokość raty annuitetowej (równe raty kapitałowo-odsetkowe), a Bank miał poinformować Pożyczkobiorcę o nowej wysokości oprocentowania oraz nowej wysokości raty annuitetowej w zawiadomieniu o wysokości raty spłaty pożyczki, o którym mowa w § 9 ust. 1. Stosownie do § 5 ust. 1 Umowy całkowity koszt kredytu (pożyczki) w dniu zawarcia Umowy wynosił 49 556,60 zł i obejmował odsetki w kwocie 45 435,60 zł i prowizję za udzielenie pożyczki w kwocie 4 121,00 zł. Całkowita kwota do zapłaty przez Pożyczkobiorcę na dzień zawarcia Umowy wynosiła 182 802,12 zł i stanowiła sumę całkowitej kwoty pożyczki, o której mowa w § 1 ust. 3 oraz całkowitego kosztu pożyczki, o którym mowa w ust. 1 (§ 5 ust. 3 Umowy). W § 6 ust. 1 Umowy określono, że zmiana kosztów określonych w Umowie na podstawie „Taryfy prowizji i opłat bankowych dla klientów detalicznych", zwanej dalej Taryfą, jest uzależniona od zaistnienia co najmniej jednej z następujących okoliczności: 1) zmiany cen według wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie od poprzedniej zmiany prowizji lub opłaty określonej w Taryfie o co najmniej 0.1 punktu procentowego, obliczanej zgodnie z metodologią Głównego Urzędu Statystycznego przy wykorzystaniu miesięcznych wskaźników cen towarów usług konsumpcyjnych opublikowanych przez ten Urząd; 2) zmiany wysokości kosztów operacji i usług ponoszonych przez Bank przy wykonywaniu danej czynności, której dotyczy opłata lub prowizja - o ile zmiana ta nie wynika z przesłanki określonej w pkt 1- o co najmniej 0.1 punktu procentowego w okresie od poprzedniej zmiany prowizji lub opłat określonych w Taryfie; 3) zmiany powszechnie obowiązujących przepisów prawa, wydania orzeczeń sądowych, uchwał, decyzji, rekomendacji oraz innych aktów wydawanych przez Komisję Nadzoru Finansowego, Narodowy Bank Polski, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub inne właściwe urzędy lub organy administracji publicznej, o ile w ich wyniku i w celu dostosowania się do nich konieczna stała się zmiana poziomu prowizji lub opłat dla danej czynności o co najmniej 0.1 punktu procentowego w okresie od poprzedniej zmiany prowizji lub opłaty określonej w Taryfie - z zastrzeżeniem, że wysokość zmiany będzie odzwierciedlać zmianę parametru wynikającego z okoliczności powyżej wymienionych. Zmiana opłaty lub prowizji w Taryfie mogła nastąpić każdorazowo po zaistnieniu przesłanek wskazanych: 1) w ust. 1 w pkt 1-2, jednakże nie częściej niż 4 razy w roku; 2) w ust. 1 w pkt 3, zgodnie z częstotliwością zmian opisanych w tym punkcie (§ 6 ust. 2 Umowy). Na podstawie § 6 ust. 3 Umowy Bank miał doręczyć Pożyczkobiorcy informację o zmianie Taryfy. Zmienione postanowienia wiązać miały Strony Umowy, jeżeli Pożyczkobiorca nie złożył Bankowi pisemnego oświadczenia o wypowiedzeniu Umowy w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji. Okres wypowiedzenia wynosił 30 dni, licząc od daty złożenia w Banku pisemnego oświadczenia o wypowiedzeniu Umowy. Do końca ostatniego dnia okresu wypowiedzenia Pożyczkobiorca zobowiązany był do spłaty całości zadłużenia. W przypadku braku spłaty Bank miał prawo przystąpić do dochodzenia swych wierzytelności z prawnych zabezpieczeń spłaty pożyczki i majątku Pożyczkobiorcy, w przypadku złożenia Bankowi pisemnego oświadczenia o wypowiedzeniu Umowy, do upływu okresu wypowiedzenia, Pożyczkobiorca był obciążany prowizjami/opiatami na dotychczasowych zasadach i w dotychczasowej wysokości wynikającej z Taryfy. Zgodnie z § 7 Umowy kwota pożyczki określona w §1 ust. 1 miała być spłacana wraz z odsetkami w ratach annuitetowych (równe raty kapitałowo-odsetkowe). Na dzień zawarcia Umowy wysokość raty annuitetowej (kapitałowo-odsetkowej) wynosiła 1 523,35 zł. Odsetki naliczane były od faktycznego zadłużenia przy założeniu, że rok ma 360 dni, a miesiąc 30 dni. Raty annuitetowe miały być spłacane co miesiąc, w 12 dniu miesiąca, z uwzględnieniem § 10 ust. 2 pkt 2. W § 8 Umowy określono, że od kwoty pożyczki określonej w § 1 ust. 1 Bank miał pobierać odsetki za okres od dnia powstania zadłużenia do dnia poprzedzającego jego spłatę. Zadłużenie z tytułu pożyczki Bank miał ewidencjonować na rachunku kredytowym, którego numer miał zostać wskazany w zawiadomieniu o wysokości raty spłaty pożyczki, a w przypadku Pożyczkobiorcy korzystającego z (...) , stanowiącej usługę bankowości elektronicznej i telefonicznej, udostępniony także za pośrednictwem tej usługi, niezwłocznie po wypłacie pożyczki. Pożyczkobiorca mógł odstąpić od Umowy, bez podania przyczyn, przed upływem 14 dni od dnia jej zawarcia poprzez złożenie oświadczenia o odstąpieniu. Dla zachowania 14 dniowego terminu do odstąpienia od Umowy wystarczające było wysłanie przez Pożyczkobiorcę oświadczenia o odstąpieniu od Umowy przed upływem wskazanego terminu na adres wybranego przez Pożyczkobiorcę Oddziału Banku. W przypadku odstąpienia od Umowy Pożyczkobiorca nie ponosił kosztów związanych z odstąpieniem, z wyjątkiem odsetek określonych w ust. 3. Pożyczkobiorca nie był zobowiązany do zwrotu na rzecz Banku żadnych opłat, z wyjątkiem poniesionych przez Bank bezzwrotnych kosztów na rzecz organów administracji publicznej. Jeśli wypłata pożyczki nastąpiła przed upływem terminu do odstąpienia od Umowy, Pożyczkobiorca, niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia złożenia oświadczenia o odstąpieniu od Umowy, zobowiązany był zwrócić, oprócz ewentualnych kosztów poniesionych przez Bank określonych w ust. 2, całkowitą kwotę pożyczki określoną w § 1 ust. 3 wraz z odsetkami za okres od dnia powstania zadłużenia do dnia poprzedzającego dzień spłaty tej kwoty na rzecz Banku. Środki na spłatę należności Banku wynikających z odstąpienia od Umowy miały być w przypadku ich zapewnienia przez Pożyczkobiorcę zgodnie z § 10 ust. 2. wypłacane z rachunku o którym mowa w § 10 ust. 1 na podstawie pełnomocnictwa, o którym mowa w § 1 ust. 4. Kwota odsetek należnych w stosunku dziennym wynosiła: 12,45 zł. Bank miał dokonać rozliczenia pożyczki z Pożyczkobiorcą najpóźniej w terminie 7 dni po dokonaniu jej spłaty. Na podstawie § 12 Umowy Pożyczkobiorca mógł dokonać wcześniejszej spłaty części lub całości pożyczki na rachunek kredytowy zgodnie z procedurą spłaty określoną w § 13. Za wcześniejszą spłatę części lub całości pożyczki, w tym z tytułu zawarcia aneksu, o którym mowa w § 13 ust. 1, Bank miał nie pobierać prowizji. Na mocy § 13 ust. 1 Umowy wcześniejsza częściowa spłata pożyczki dokonana na rachunek kredytowy 1) miała zostać zaksięgowana na poczet spłaty najbliższej/wymagalnej raty - zgodnie z kolejnością zaliczania spłat, o której mowa w § 23; 2) nadwyżka wpłaty ponad kwotę, o której mowa w pkt 1, miała zostać przeznaczona na spłatę kapitału. Za okres w którym nadpłacony kapitał pokrywał miesięczne raty w wysokości określonej dla rat annuitetowych Bank miał nie pobierać rat na zasadach określonych w § 10, nie wysyłać do Pożyczkobiorcy zawiadomienia o ich wysokości; 3) dla raty, której nadwyżka, o której mowa w pkt 2 nie pokrywała w całości na 10 dni przed terminem płatności tej raty do Pożyczkobiorcy miało być wysłane zawiadomienie o wysokości raty spłaty pożyczki wskazujące kwotę brakującą do pełnej spłaty tej raty; 4) kwota odsetek naliczonych za okres nadpłaconych rat miała być należna dla Banku i uwzględniona w zawiadomieniach, o których mowa w pkt 3 oraz § 9 ust. 1; 5) spłata kolejnej raty, następująca po terminie płatności raty, o której mowa w pkt 3, następowała zgodnie z postanowieniami § 10. Inny tryb rozliczenia dokonanej wpłaty, niż określony w pkt 1-5, miał być realizowany po zawarciu aneksu do Umowy. Pożyczkobiorcy zawierającemu aneks Bank miał wydawać nowy harmonogram spłat rat pożyczki, uwzględniający częściową spłatę pożyczki. Na podstawie § 13 ust. 2 Umowy jeżeli wcześniejsza całkowita spłata pożyczki dokonana na rachunek kredytowy wskazany w zawiadomieniu o wysokości raty spłaty pożyczki pokrywała w pełni wymagalne zadłużenie z tytułu pożyczki - rozliczenie rachunku kredytowego nastąpić miało w ciągu 14 dni od dnia dokonania wpłaty. Jeśli zaś przekroczyło kwotę wymaganą - nadpłacona kwota, miała zostać niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni, przekazana na rachunek, o którym mowa w § 10 ust. 1. W formularzu informacyjnym podpisanym tego samego dnia określono dodatkowo terminy i sposób wypłaty kredytu oraz zasady i terminy spłaty kredytu. Wskazano, że całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta to 182 802,12 zł, która jest sumą wszystkich środków pieniężnych, które kredytodawca udostępnia kredytobiorcy oraz wszelkie koszty, które zobowiązany będzie on ponieść w związku z Umową. Ponownie podano stopę oprocentowania kredytu oraz warunki jej zmiany oraz rzeczywistą roczną stopę oprocentowania stwierdzając, iż jest to całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym przedstawiona aby pomóc w porównaniu oferowanych kredytów. (dowód: umowa pożyczki ekspresowej nr (...) – k. 16-20; formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego – k. 66-68v) Wraz z podpisaniem Umowy powód podpisał również oświadczenia i informacje, w których m.in. potwierdził, że został poinformowany przez Bank, iż zastosowanie zmiennej stopy procentowej jest związane z ryzykiem wzrostu oprocentowania zaciągniętej pożyczki, a co za tym idzie spłaty rat w wysokości wyższej niż jest to przedstawione w prognozowanym harmonogramie spłat przekazanym wnioskodawcy przy wnioskowaniu o pożyczkę. Nadto, oświadczył m.in. że został poinformowany i jest świadomy ryzyka wynikającego z zastosowania zmiennej stopy procentowej oraz ryzyka spadku wartości prawnego zabezpieczenia, w tym ryzyka wzrostu wysokości oprocentowania wnioskowanej pożyczki, a co za tym idzie możliwości wzrostu spłacanej raty. Potwierdził, że otrzymał prognozowane harmonogramy spłat sporządzone dla oprocentowania obowiązującego w dniu 16 października 2020 r., dla oprocentowania obowiązującego w tym dniu powiększonego o 400 punktów bazowych, dla oprocentowania obowiązującego w tym dniu powiększonego o różnicę między maksymalnym i minimalnym poziomem stopy procentowej w ciągu ostatnich 12 miesięcy; a także symulacje kosztów ekspozycji kredytowej dla różnych poziomów Stopy Bazowej Pożyczki Ekspresowej tj. 3%, 5%, 10% oraz 15%. Ostatecznie w podpisanych oświadczeniach przyznał, że sporną Umowę podpisał przy pełnej znajomości zawartych w jej treści warunków, po zapewnieniu przez Bank czasu niezbędnego do zapoznania się z treścią Umowy i przeanalizowaniu zawartych w niej warunków i po udzieleniu przez Bank wszystkich dodatkowych wyjaśnień i informacji, o które poprosił. (dowód: informacja – k. 62; oświadczenia – k. 63-65) Wypłata pożyczki nastąpiła tego samego dnia, tj. 16 października 2020 r. Kwota wypłaconej pożyczki została automatycznie pomniejszona o wysokość należnej prowizji za udzielenie pożyczki w kwocie 4 121,00 zł. (dowód: zaświadczenie z dnia 26 maja 2025 r. – k. 21-22; zaświadczenie – k. 70-70v) Realizując dyspozycję powoda złożoną w dniu 8 grudnia 2023 r. Bank skrócił okres kredytowania ustalając, że na dzień 11 grudnia 2023 r. wysokość rat kapitałowo-odsetkowych wynosi 1 885,66 zł z wyjątkiem ostatniej raty wyrównującej oraz że nową datą zakończenia okresu kredytowania będzie 12 września 2030 r. (dowód: potwierdzenie dyspozycji przez Bank z dnia 11 grudnia 2023 r. – k. 22v) W dniu 10 czerwca 2025 r. T. G. (1) złożył wobec pozwanego Banku oświadczenie w trybie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. W piśmie tym powołał się na brak określenia w Umowie oraz brak prawidłowego pouczenia konsumenta o zasadach i terminach spłaty pożyczki, w szczególności o kolejności zaliczania rat pożyczki na poczet należności przedsiębiorcy; brak określenia wysokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz całkowitej kwoty do zapłaty; brak określenia w Umowie oraz brak pouczenia konsumenta o skutkach odstąpienia przez niego od Umowy; brak informacji o innych kosztach, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki oraz warunkach ich zmiany; brak prawidłowego pouczenia konsumenta, że od kwoty kredytowanych kosztów naliczane będą odsetki umowne należne przedsiębiorcy, a obciążające konsumenta; brak określenia (lub błędne określenie) w umowie informacji o wszystkich założeniach przyjętych do ustalenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz całkowitej kwoty do zapłaty; brak prawidłowego pouczenia konsumenta o prawie do spłaty kredytu przed terminem, procedurze spłaty kredytu przed terminem oraz o możliwości zwrotu proporcjonalnej części prowizji w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu. Powód wskazał przy tym, że w związku ze skorzystaniem z sankcji kredytu darmowego jest zobowiązany do spłaty wyłącznie kapitału umowy, bez odsetek i innych kosztów, a dotychczas spłacone odsetki i koszty podlegają zwrotowi na rzecz konsumenta. Wezwał Bank do zapłaty na jego rzecz kwoty 51 829,66 zł stanowiącej wpłaty konsumenta w okresie od dnia zawarcia Umowy do dnia 12 maja 2025 r., w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Oświadczenie to zostało odebrane przez pozwany Bank w dniu 17 czerwca 2025 r. (dowód: oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego – k. 23-23v; tracking – śledzenie przesyłek – k. 25-25v) W odpowiedzi z dnia 20 czerwca 2025 r. Bank stwierdził, że nie ma podstaw, aby powód mógł skorzystać z sankcji kredytu darowego. Nie podzielił również zastrzeżeń powoda w zakresie Umowy odnośnie zapisów ustawy z dnia 21 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Wskazał m.in. że RRSO oraz założenia do jej obliczenia precyzyjnie zostały określone w Umowie, a Bank uprawniony jest do pobierania odsetek od kredytowanych kosztów, co też nie jest prawnie zabronione. (dowód: odpowiedź na reklamacje – k. 71-74) T. G. (1) nadal spłaca pożyczkę. (dowód: zeznania powoda T. G. (2) złożone na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. – k. 121v-122) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie złożonych do akt sprawy dokumentów. Sąd w całości dał wiarę dokumentom wymienionym w stanie faktycznym, bowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności, a Sąd nie miał podstaw do podważenia ich wiarygodności bądź zawartej w nich treści z urzędu. Oparł się również na dowodzie z przesłuchania powoda T. G. (1) w zakresie wskazanym w ustalonym stanie faktycznym. W ocenie Sądu zeznania powoda dotyczące niespełnienia w sposób należyty obowiązków informacyjnych przez pracowników Banku, w tym braku należytego poinformowania go o warunków pożyczki, w tym o ryzyku i zasadach zmiany wysokości oprocentowania nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zebrane w sprawie dowody wskazują, że w chwili zawierania Umowy pożyczki powód został należycie poinformowany i posiadał pełną świadomość istniejących ryzyk oraz warunków oferowanego produktu. Powód w oparciu o otrzymane dane i posiadaną wiedzę dokonał własnej analizy opłacalności produktów bankowych i zdecydował się na skorzystanie z oferowanej mu pożyczki celem konsolidacji posiadanych zobowiązań. Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu11 grudnia 2025 r., na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. , oddalił zawarty w pozwie wniosek strony powodowej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości i bankowości, jako nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz z przyczyn jakie legły u podstaw nieuwzględnienia żądania pozwu, o czym w dalszej części uzasadnienia. Pominięte zostały pozostałe dowody z dokumentów lub kopii dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a nie wskazanych powyżej, jako niemające istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu w całości. Strona powodowa domagała się – w rezultacie złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego – ustalenia treści stosunku prawnego wynikającego z Umowy pożyczki ekspresowej nr (...) z dnia 16 października 2020 r. w ten sposób, że kredyt udzielony na podstawie ww. Umowy jest kredytem darmowym w rozumieniu art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , a kredytobiorca jest zobowiązany wyłącznie do zwrotu kapitału, bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy, a także zasądzenia kwoty 51 829,66 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w zapłacie, liczonymi od dnia 25 czerwca 2025 r. do dnia zapłaty. Przechodząc do oceny zgłoszonego powództwa o ustalenie, wskazać należy na podstawę prawną dochodzonego przez powoda roszczenia, a więc art. 189 k.p.c. Stosownie do wymienionego przepisu powód może żądać ustalenia przez Sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 6 k.c. strona powodowa powinna wykazać istnienie po jej stronie interesu prawnego. Sąd z urzędu bada interes prawny będący materialno-prawną przesłanką powództwa o ustalenie, a ustalenie jego braku skutkuje oddaleniem powództwa wprost bez analizy żądania strony powodowej. Interes prawny w rozumieniu art. 189 k.p.c. występuje wówczas, gdy istnieje niepewność stanu prawnego lub prawa; niepewność ta powinna być obiektywna, tj. zachodzić według rozumnej oceny sytuacji, a nie tylko subiektywna, tj. według odczucia powodów. Interes ten należy rozumieć jako potrzebę wprowadzenia jasności co do konkretnego prawa lub stosunku prawnego – w celu ochrony przed grożącym naruszeniem sfery uprawnień powoda (wyrok Sądu Najwyższego z 24 marca 1987 r., sygn. akt III CRN 57/87, OSNPG 1987, Nr 7, poz. 27). Skuteczne powołanie się na interes prawny wymaga wykazania, że oczekiwane rozstrzygnięcie wywoła takie skutki w stosunkach między stronami, w następstwie których ich sytuacja prawna zostanie określona jednoznacznie i tym samym wyeliminowane zostanie ryzyko naruszenia w przyszłości praw powodów. W przypadku, gdy dojdzie już do naruszenia prawa, w związku z którym stronie służy dalej idące roszczenie np. o świadczenie (danie, czynienie, zaniechanie lub znoszenie), wyłączona jest możliwość skutecznego wystąpienia z powództwem o ustalenie, skoro sfera podlegająca ochronie jest w takiej sytuacji szersza, a rozstrzygnięcie o różnicy zdań w stanowiskach stron nabiera charakteru przesłankowego. Takie stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 marca 2002 r. sygn. akt: II CKN 919/99 (LEX nr 54376) , które Sąd Okręgowy w całości podziela. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd doszedł do przekonania, że strona powodowa ma interes prawny w wytoczeniu powództwa o ustalenie. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie, oceniając interes prawny w powództwie o ustalenie, szczególną uwagę zwrócić należy na fakt, iż powoda oraz pozwany Bank w dalszym ciągu łączy Umowa pożyczki ekspresowej nr (...) z dnia 16 października 2020 r., jak również brak jest spłaty całości zadłużenia wygenerowanego w oparciu o zawartą między stronami Umowę. W tej sytuacji nie sposób jest przyjąć, że powodowi służy dalej idące roszczenie, w szczególności o przyszłe należności przysługujące Bankowi, które mógłby on uiścić na podstawie nieważnej w jego ocenie Umowy. Można rozważać, czy jeśli powód nadal spłaca pożyczkę w wysokości podawanej przez Bank, to czy istnieje jakakolwiek niepewność jego sytuacji prawnej zważywszy na pogląd zaprezentowany w cytowanym wyżej wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2015 r. (sygn. IV CSK 362/14). Uznać jednak należy, że niepewność sytuacji prawnej powoda została wykazana w sposób uzasadniający rozpoznanie sprawy merytorycznie w zakresie powództwa o ustalenie. Przed przystąpieniem do meritum sprawy należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1) ustawy o kredycie konsumenckim (dalej: u. k.k. ) za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Tym samym przepisy przywołanej ustawy znajdowały zastosowanie do Umowy pożyczki zawartej pomiędzy powodem a pozwanym Bankiem i w tym reżimie też należało ocenić wywiedzione roszczenie. Mając powyższe na uwadze podkreślić należy, że podstawę prawną powództwa stanowił przepis art. 45 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym w przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Sankcja kredytu darmowego polega w ogólności na uprawnieniu konsumenta do spłaty kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy. Wykładnia językowa art. 45 ust. 1 u.k.k. wskazuje, że skutki związane z sankcją kredytu darmowego powstają – verba legis – "po złożeniu" oświadczenia. Oświadczenie konsumenta uznaje się za złożone z chwilą, gdy doszło do kredytodawcy w taki sposób, że mógł zapoznać się z jego treścią ( art. 61 § 1 k.c. ). Oświadczenie konsumenta powinno być złożone w formie pisemnej ad probationem ( art. 45 ust. 1 u.k.k. w zw. z art. 73 § 1 k.c. ). Artykuł 45 u.k.k. jest przepisem o charakterze sankcyjnym, restrykcyjnym wobec kredytodawców i dlatego nie może być poddany wykładni rozszerzającej. Celem sankcji kredytu darmowego jest pozbawienie kredytodawcy prawa do pobierania odsetek i innych opłat określonych w umowie z tytułu udzielonego kredytu za naruszenie obowiązków informacyjnych. Sankcja ta w daleko idący sposób modyfikuje treść stosunku prawnego łączącego kredytodawcę z konsumentem na niekorzyść tego pierwszego. Co do zasady zatem przepisy sankcjonujące dane postępowanie winny być możliwie ściśle interpretowane, nie pozwalając na pojawienie się obszarów niepewności prawnej. W myśl art. 45 ust. 5 u.k.k. uprawnienie do skorzystania z sankcji kredytu darmowego wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy. Ustawodawca nie sprecyzował, co rozumie pod pojęciem „wykonania” umowy, co doprowadziło do powstania odmiennych interpretacji tego terminu w orzecznictwie sądów powszechnych. Istnieje koncepcja zgodnie z którą moment, od którego zaczyna biec roczny termin na wygaśnięcie uprawnienia konsumenta do złożenia oświadczenia o sankcji kredytu darmowego, dotyczy momentu, w którym wszelkie zobowiązania obu stron umowy zostały w pełni wykonane i nie można odnosić tego wyłącznie do wykonania zobowiązania przez kredytodawcę. Nie ma jednocześnie znaczenia, czy zostały one wykonane w terminie, dobrowolnie, czy też przymusowo, np. w drodze egzekucji komorniczej. Należy przy tym zaznaczyć, że chodzi tutaj o zobowiązania określone treścią umowy o kredyt konsumencki bez uwzględnienia skutków sankcji kredytu darmowego (zob. wyrok Sądu Rejonowego w Szczytnie z 28 września 2017 r., sygn. akt I C 531/17, Legalis nr 1988362; wyrok Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z 07 lipca 2017 r., sygn. akt X C 615/17, Legalis nr 2025036; wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 20 czerwca 2022 r., sygn. akt XXVII Ca 3081/21, Legalis nr 2845358). Zgodnie z odmienną koncepcją zwrot „wykonanie umowy” użyty w art. 45 ust. 5 u.k.k. oznacza dzień wykonania umowy przez kredytodawcę, czyli dzień przekazania kwoty kredytu. Przemawia za tym fakt, że w przeciwnym wypadku unicestwiony byłby cel tego przepisu. Ma on bowiem za zadanie ograniczyć uprawnienie konsumenta krótkim terminem prekluzyjnym, tak aby ustabilizować stosunek prawny i kredytodawca nie pozostawał w nieskończoność w niepewności co do zakresu swojej wierzytelności. Gdyby zaś wygaśnięcie uprawnienia zależało od wykonania umowy przez kredytobiorcę (konsumenta), mógłby on przez jej celowe niewykonywanie odwlekać upływ tego terminu. Niedopuszczalne jest, aby jedna ze stron stosunku prawnego mogła według własnej woli regulować rozpoczęcie biegu (wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 13 czerwca 2018 r., sygn. XIV C 1375/17, Legalis nr 2113819; wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z 3 listopada 2022 r., sygn. II C 2736/22, Legalis nr 2849855). W ocenie Sądu termin, o którym mowa w art. 45 ust. 5 u.k.k. rozpoczyna swój bieg z chwilą wykonania umowy przez kredytodawcę, a zatem z chwilą spełnienia przez bank świadczenia charakterystycznego dla tej umowy, czyli w dacie zawarcia umowy i uruchomienia kredytu (por. M. Grochowski (w:) Ustawa o kredycie konsumenckim. Komentarz. Red. K. Osajda, Legalis 2023, uwagi do art. 45, teza 18-21 ). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że umowa pożyczki ekspresowej z dnia 16 października 2020 r., następnie zmieniona dnia 11 grudnia 2023 r., została wykonana zgodnie z postanowieniami Umowy. Termin na złożenie oświadczenia upłynął zatem bezskutecznie w dniu 16 października 2021 r. podczas gdy oświadczenie powoda złożone w trybie art. 45 u.k.k. doręczone zostało stronie przeciwnej (Bankowi) w dniu 17 czerwca 2025 r. (tracking – śledzenie przesyłek – k. 25-25v). Z tych względów Sąd uznał, iż roszczenie pożyczkobiorcy wygasło, a w konsekwencji powództwo zostało wniesione po upływie terminu, o którym mowa w art. 45 ust. 5 u.k.k. . Jednocześnie przy przyjęciu, iż strona powodowa dochowała rocznego terminu do skutecznego złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego należało uznać, iż powód nie wykazał spełnienia przesłanek do skorzystania z sankcji kredytu darmowego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.k.k. kredytem konsumenckim jest kredyt w wysokości nie większej niż 255 550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie z ww. ustawą, na etapie zawierania umowy kredytodawcę obciążają liczne obowiązki związane z formą umowy ( art. 29 ust. 1 ), doręczeniem jej egzemplarza konsumentowi ( art. 29 ust. 2 ) oraz kształtowaniem treści dokumentu umowy ( art. 29 ust. 3, art. 30-34 u.k.k. ). Wskazać należy, że stosownie do treści art. 45 ust. 1 u.k.k. w razie uchybienia przez kredytodawcę określonym obowiązkom informacyjnym na etapie przedkontraktowym, wynikającym z przepisów art. 29 ust. 1 (forma pisemna) art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33 (umowa o kredyt wiązany lub w formie odroczonej płatności, umowa o kredyt w rachunku, umowa restrukturyzacyjna), art. 33a (maksymalna wysokość opłat i odsetek) i 36a-36c u. k.k. (maksymalna wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, odroczenie spłaty zadłużenia, koszty kredytu przy udzieleniu kolejnych kredytów przed dokonaniem spłaty kredytu wcześniejszego), konsumentowi (po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia) przysługuje uprawnienie do zwrotu kwoty kredytu w wysokości kapitału, bez konieczności zapłaty na rzecz kredytodawcy odsetek oraz pozostałych kosztów zastrzeżonych w umowie kredytu (określonych w art. 5 pkt 6 u.k.k. ), co czyni z umowy kredytu de facto stosunek nieodpłatny (tak: M. Grochowski, Komentarz do art. 45 [w:] K. Osajda (red.), Ustawa o kredycie konsumenckim. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 2019, Nb 1). W ocenie Sądu twierdzenia strony powodowej co do naruszenia przepisów ustawy z dnia 12 maja 2012 r. o kredycie konsumenckim (tj. art. 30 ust. 1 pkt 6, 7, 8, pkt 10 oraz 16 ustawy o kredycie konsumenckim) nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt. 6 u.k.k . powód uzasadniał nieprawidłowym naliczeniem odsetek od finansowanych kosztów pożyczki, a także nieprawidłowym wskazaniem całkowitego kosztu pożyczki, całkowitej kwoty do zapłaty oraz błędnie podanego RRSO. Zgodnie z powołaną wyżej regulacją umowa o kredyt konsumencki powinna określać stopę oprocentowania kredytu, warunki stosowania tej stopy, a także okresy, warunki i procedury zmiany stopy oprocentowania wraz z podaniem indeksu lub stopy referencyjnej, o ile ma zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu; jeżeli umowa o kredyt konsumencki przewiduje różne stopy oprocentowania, informacje te podaje się dla wszystkich stosowanych stóp procentowych w danym okresie obowiązywania umowy. W Umowie wskazano rodzaj stawki referencyjnej, jej wysokość na dzień zawarcia Umowy oraz sposób i zakres jej ustalania oraz zmiany (§2, 3, 4 Umowy, k. 16-16v). W przedmiotowej Umowie wskazano, że Bank pobiera prowizję za udzielenie pożyczki w wysokości 4 121,00 zł (§ 5 ust. 1 Umowy – k. 16v). Wbrew twierdzeniom strony powodowej, pozwany Bank prawidłowo określił też całkowity koszt pożyczki stanowiący sumę wszelkich kosztów, które konsument jest zobowiązany ponieść, tj. należnych odsetek umownych w wysokości 45 435,60 zł i prowizji od udzielonej pożyczki w wysokości 4 121,00 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 182 802,12 zł, na którą składała się całkowita kwota pożyczki oraz całkowity koszt pożyczki (§ 5 ust. 3 Umowy, k. 16v). Całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta to suma całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu ( art. 5 pkt 8 u.k.k. ). Całkowity koszt kredytu to wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach – z wyjątkiem jednak kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta ( art. 5 pkt 6 u.k.k. ). Z kolei całkowita kwota kredytu to maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt ( art. 5 pkt 7 u.k.k. ). W umowie pożyczki wskazano, że całkowita kwota pożyczki wynosi 133 245,52 zł (k.16) . Kwota ta (zgodnie z formularzem informacyjnym) stanowiła jedynie maksymalną kwotę wszystkich środków udostępnionych pożyczkobiorcy. Nie obejmowała ona więc finansowanych kosztu kredytu w postaci odsetek umownych i prowizji . Z kolei w § 5 ust. 1 Umowy wskazano, ile wynosi całkowity koszt pożyczki, tj. 49 556,60 zł (k. 16v) . Kwota finansowanej prowizji wchodziła wobec tego w zakres całkowitej kwoty do zapłaty, ale nie w zakres całkowitej kwoty pożyczki. Jako całkowitą kwotę do zapłaty w umowie pożyczki wskazano kwotę 182 802,12 zł stanowiącą sumę całkowitego kosztu pożyczki i całkowitej kwoty pożyczki (§ 5 ust. 3 Umowy, k. 16v). W konsekwencji przyjąć należy, że w spornej Umowie pożyczki prawidłowo wskazano zarówno rzeczywistą roczną stopę oprocentowania (RRSO), jak i całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia tejże Umowy, wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia. W tym miejscu należy zaznaczyć, że obowiązujące przepisy nie wprowadzają zakazu naliczania odsetek od kredytowanego kosztu kredytu (pożyczki). Wynika to z treści art. 5 pkt 7 u.k.k. , w którym expressis verbis mowa jest o „kredytowanych kosztach kredytu”. Ustawa nie zakazuje kredytowania takich kosztów, a jedynie wyłącza je z zakresu pojęcia całkowitej kwoty kredytu (pożyczki). Potwierdza to także wyrok z dnia 30 stycznia 2019 r. (sygn. akt I NSK 9/18, LEX nr 2643248) , w którym Sąd Najwyższy wskazał, że w aktualnym stanie prawnym nie jest dopuszczalne prezentowanie tej samej kwoty (np. opłaty przygotowawczej, prowizji itp.) zarówno w ramach całkowitej kwoty kredytu, jak i w kosztach kredytu. I to nawet wówczas, gdy składniki kosztów kredytu są kredytowane przez kredytodawcę. Za taką tezą sformułowaną przez Sąd Najwyższy, przemawia wyraźna treść art. 5 pkt 7 u.k.k. Wynika z tego – po pierwsze, że składniki kosztu kredytu mogą być kredytowane przez kredytodawcę, a po drugie, że prowizja – nawet jeśli jest kredytowana – nie może być wykazywana w umowie zarówno w całkowitej kwocie kredytu, jak też w kosztach kredytu. Istota omawianego w tym miejscu zagadnienia została wyjaśniona w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2016 r., C-377/14 i sprowadza się do tego, że włączenie jakiejkolwiek kwoty należącej do całkowitego kosztu kredytu, do całkowitej kwoty kredytu może mieć wpływ na obliczenie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania i w konsekwencji może wpłynąć na prawidłowość informacji, które kredytodawca powinien wskazać w danej umowie o kredyt ( vide pkt 89 i 91 uzasadnienia). Również w literaturze wskazuje się, iż dopuszczalne jest finansowanie kosztów kredytu udzielonego przez bank oraz naliczanie odsetek od kwoty przeznaczonej na ten cel. Brak jest podstaw do przyjęcia w przepisach ustawy o kredycie konsumenckim odmiennych zasad pobierania odsetek od wykorzystanego kredytu, zależnych w szczególności od tego, czy celem kredytowania są koszty udzielanego kredytu (J. Gil, M. Szlaszyński, Problematyka odsetek od kredytowanych kosztów bankowego kredytu konsumenckiego , „Monitor Prawa Bankowego ” z 2022 r. Nr 6, s. 59-74). Podobnie T. Czech ([w:] Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. II , Warszawa 2018 r., art. 5) wskazuje, że pojęcie „wypłaconej kwoty”, o której mowa w art. 5 pkt 10 u.k.k. , obejmuje także część kapitału kredytu przeznaczoną na sfinansowanie koszów związanych z tym kredytem. W zakresie więc oznaczenia RRSO, w Umowie pożyczki zawartej przez powoda – konsumenta, z pozwanym Bankiem prawidłowo wskazano zarówno rzeczywistą stopę oprocentowania, jak i całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta, ustaloną w dniu zawarcia Umowy, wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia. Wymienione zapisy umowne wyczerpują w ocenie Sądu spełnienie obowiązku przewidzianego w art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. Wskazywany przez powoda zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 8 u.k.k. poprzez poprzestanie wyłącznie na wysokości rat, bez wskazania – w ramach tych rat – wszelkich innych kosztów kredytu, które pożyczkodawca miał obowiązek ponieść, tj. w szczególności kosztów prowizji, zdaniem Sądu również jest niezasadny. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w Umowie pożyczki, w jej § 3 wskazano, że do liczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania przyjęte zostały rzeczywiste terminy płatności rat. W § 10 ust. 1 Umowy wskazano szczegółowo, w jakiej kolejności rozliczane będą zobowiązania kredytobiorcy z tytułu Umowy. Ponadto, z opisanych już wyżej postanowień umownych wyraźnie wynika, że kredytowana prowizja wchodziła w skład kwoty do wypłaty na podstawie Umowy, czyli podstawy do obliczania oprocentowania, a skoro tak, to jasne było też, że do raty kapitałowej wlicza się także kredytowana prowizja, zaś do raty odsetkowej – odsetki od tejże prowizji. Sąd uznał zatem, że nie doszło do naruszenia art. 30 ust. 1 pkt. 8 u.k.k. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że sporna Umowa narusza art. 30 ust. 1 pkt 10 i 16 u.k.k. poprzez odpowiednio abuzywność zapisu o warunkach zmiany wysokości opłat, a w konsekwencji jego eliminacji brak należytego poinformowania pożyczkobiorcy o klauzulach modyfikacyjnych, jak również brak należytego poinformowania pożyczkobiorcy o możliwości, warunkach i skutkach przedterminowej spłaty pożyczki. W zakresie tak stawianych zarzutów przede wszystkim Sąd pragnie podkreślić, że strona powodowa nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności wskazujące na abuzywny charakter kwestionowanego zapisu, tj. § 6 ust. 1 Umowy. W ocenie Sądu, nie ma żadnych przesłanek do uznania wskazanego zapisu za niedozwolone klauzule umowne. Postanowienie to jest zgodne z przepisami prawa bankowego , w sposób prosty i jasny reguluje kwestie związane z uprawieniami banku i obowiązkami pożyczkobiorcy. W żaden sposób nie można stwierdzić, by stał w sprzeczności z wymogami dobrej wiary. Zupełnie niezrozumiałym byłoby ponadto twierdzenie, że powoduje on znaczącą nierównowagę wynikających z Umowy praw i obowiązków ze szkodą dla konsumenta. Umowy pożyczek, tak jak kredytów są umowami odpłatnymi i fakt, że pożyczkodawca chroni swoje roszczenia wprowadzeniem klauzul modyfikacyjnych stanowiących zabezpieczenie i możliwość kontroli wykorzystania środków pochodzących z pożyczki oraz sytuacji majątkowej pożyczkobiorców, nie stanowi o wprowadzeniu nierównowagi lub o szkodzie konsumenta, ale jest immanentną cechą takich umów. Również sama możliwość zmiany wysokości prowizji i opłat bankowych jest powszechną praktyką i nie ma żadnych podstaw prawnych do jej kwestionowania. Strona powodowa w żaden sposób zresztą nie wskazała, czy kwestionowany zapis miał do niej zastosowanie, a jeżeli tak, to na czym miałaby polegać szkoda powoda związana z zastosowaniem danego postanowienia. Uznając więc, że zapis § 6 ust. 1 Umowy obowiązuje i ma zastosowanie w stosunku do powoda Sąd stwierdził kolejno, że został on sformułowany w sposób jednoznaczny, precyzyjny i niewywołujący wątpliwości interpretacyjnych. Postanowienie to określa bowiem jasno zasady oraz przesłanki dopuszczalności zmiany wysokości opłat, w tym prowizji, odwołując się wyłącznie do obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów, pozostających poza wpływem zarówno konsumenta, jak i Banku. W szczególności Umowa przewiduje możliwość modyfikacji opłat w oparciu o wskaźniki makroekonomiczne publikowane przez Główny Urząd Statystyczny, w tym miesięczne wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych, obliczane zgodnie z przyjętą metodologią tego organu, jak również w przypadku zmiany powszechnie obowiązujących przepisów prawa, wydania orzeczeń sądowych, uchwał, decyzji, rekomendacji lub innych aktów pochodzących od uprawnionych organów, takich jak Komisja Nadzoru Finansowego, Narodowy Bank Polski, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów bądź inne właściwe organy administracji publicznej. Wskazane przesłanki mają charakter obiektywny oraz zewnętrzny wobec stron stosunku prawnego, co wyklucza uznanie, iż Bank został wyposażony w niczym nieograniczoną swobodę kształtowania wysokości opłat. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiotowe postanowienie narusza zasadę transparentności bądź zostało sformułowane w sposób niejasny lub nieprecyzyjny. Nadto, w § 6 ust. 3 Umowy w sposób wyczerpujący uregulowano zarówno obowiązek poinformowania pożyczkobiorcy o planowanej zmianie taryfy opłat i prowizji, jak i skutki braku akceptacji tych zmian, w szczególności poprzez przyznanie pożyczkobiorcy uprawnienia do złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Powyższe rozwiązanie zapewnia konsumentowi realną możliwość podjęcia świadomej decyzji co do dalszego trwania stosunku umownego, a tym samym odpowiada standardom ochrony konsumenta wynikającym z przepisów prawa. Nie sposób zatem uznać, ażeby zapisami zawartymi w § 6 Umowy Bank naruszył art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k. Do takich samych wniosków należało dojść w zakresie art. 30 ust. 1 pkt 16 u.k.k. Powód został bowiem poinformowany o możliwości spłaty przedterminowej w § 12 i 13 Umowy (k. 17v) . Z ust. 2 § 13 Umowy wynika, że jeżeli wcześniejsza całkowita spłata pożyczki dokonana na rachunek kredytowy wskazany w zawiadomieniu o wysokości raty spłaty pożyczki pokrywała w pełni wymagalne zadłużenie z tytułu pożyczki - rozliczenie rachunku kredytowego nastąpić miało w ciągu 14 dni od dnia dokonania wpłaty. Jeśli zaś przekroczyło kwotę wymaganą - nadpłacona kwota, miała zostać niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni, przekazana na rachunek, o którym mowa w § 10 ust. 1. Taka treść informacji nie jest sprzeczna z żadnym przepisem wskazanym w art. 45 u.k.k. Należy więc uznać, że pożyczkodawca spełnił ciążący na nim na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 16 ustawy obowiązek informacyjny. Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k. poprzez błędne poinformowanie konsumenta o uprawnieniu i skutkach finansowych odstąpienia od Umowy. Według przywołanego przepisu umowa o kredyt konsumencki powinna określać termin, sposób i skutki odstąpienia konsumenta od umowy, obowiązek zwrotu przez konsumenta udostępnionego przez kredytodawcę kredytu oraz odsetek zgodnie z rozdziałem 5 tej ustawy, a także kwotę odsetek należnych w stosunku dziennym. Wbrew twierdzeniom powoda postanowienia spornej Umowy wskazywały zarówno 14. dniowy termin, jak i sposób złożenia przez pożyczkobiorcę oświadczenia o odstąpieniu od umowy, a ponadto jego skutki polegające na zobowiązaniu do zwrotu kwoty udostępnionego kredytu wraz z bliżej określonymi odsetkami za okres od dnia wypłaty do dnia spłaty – wynoszących w stosunku dziennym 12,45 zł. Zarzut powoda co do naruszenia przez pozwany Bank regulacji art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k. należało zatem uznać za niezasadny. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że powód nie wykazał, aby nie miał odpowiedniego czasu do zapoznania się z treścią Umowy i dołączonych do niej dokumentów (załączników). Strona powodowa nie podnosiła też twierdzeń jakoby poszczególne zapisy Umowy były dla powoda nieodpowiednie w dacie zawierania Umowy. Ostatecznie sama treść Umowy nie była indywidualnie uzgadniana co do końcowego słownego brzmienia, lecz na kształt ostatecznie przyjętego wariantu Umowy i w ogóle na decyzję o jej zawarciu decydujący wpływ miał powód. Zdaniem Sądu, w chwili zawierania Umowy powód znał i akceptował obecnie kwestionowane postanowienia umowne. Podsumowując powyższe rozważania, dokonane przy założeniu, że oświadczenie zostało złożone w terminie, zdaniem Sądu, nie zaktualizowały się określone w art. 45 ust. 1 u.k.k. przesłanki do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. W ocenie Sądu postanowienia umowne były sformułowane w sposób zwięzły, tak by uzyskać większą czytelność dokumentu i uniknięcia negatywnych konsekwencji po stronie konsumenta w postaci tzw. przeładowania informacyjnego, które utrudniałoby mu percepcję treści zawartych w dokumencie. Zgodnie z art. 354 k.c. dłużnik powinien wykonywać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje – także w odpowiadający tym zwyczajom. Jest niewątpliwe, że powód dokonał świadomie wyboru pożyczki i jej warunków, zaś po zapoznaniu się z treścią Umowy i jej załącznikami, zawarł ważną Umowę, której warunkami jest związany do chwili obecnej. W świetle powyższych ustaleń powództwo podlegało oddaleniu w całości, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Zgodnie z art. 108 §1 k.c. sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym postępowanie w instancji. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 98 §1 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W niniejszej sprawie Sąd, w punkcie II sentencji wyroku, obciążył powoda – jako stronę przygrywającą – całością kosztów procesu, na które złożyły się koszty zastępstwa procesowego w wysokości 5 400,00 zł obliczone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictw w wysokości 17,00 zł. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w wyroku. Sędzia Ewa Ligoń-Krawczyk