I C 713/25

Powód T. G. (1) wniósł pozew przeciwko Bankowi (...) S.A. o ustalenie, że umowa pożyczki ekspresowej nr (...) z dnia 16 października 2020 r. jest kredytem darmowym w rozumieniu art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, co oznaczałoby obowiązek zwrotu jedynie kapitału bez odsetek i innych kosztów. Dodatkowo domagał się zasądzenia od banku kwoty 51 829,66 zł. Powód zarzucał bankowi liczne naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o kredycie konsumenckim, w tym brak prawidłowego określenia RRSO, całkowitych kosztów kredytu, skutków odstąpienia od umowy, a także brak informacji o innych kosztach i zasadach spłaty. Bank wniósł o oddalenie powództwa, kwestionując zasadność roszczeń powoda i podnosząc zarzut upływu terminu zawitego do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo. Sąd ustalił, że umowa pożyczki została zawarta 16 października 2020 r., a powód był informowany o warunkach i ryzykach. Oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego zostało złożone przez powoda 10 czerwca 2025 r. i odebrane przez bank 17 czerwca 2025 r. Sąd uznał, że roczny termin na złożenie takiego oświadczenia, liczony od dnia wykonania umowy przez kredytodawcę (tj. od daty uruchomienia kredytu), upłynął 16 października 2021 r., co czyniło oświadczenie powoda złożonym po terminie. Ponadto, sąd przeanalizował zarzuty powoda dotyczące naruszenia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim i uznał je za niezasadne. Stwierdził, że umowa zawierała wymagane informacje dotyczące stopy oprocentowania, całkowitego kosztu pożyczki, RRSO, zasad zmiany stopy procentowej, warunków odstąpienia od umowy oraz możliwości wcześniejszej spłaty. Sąd nie dopatrzył się również abuzywności klauzul umownych. W konsekwencji, sąd oddalił powództwo w całości i zasądził od powoda na rzecz banku zwrot kosztów procesu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający