I C 676/18

Sygn. akt I C 676/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2018 r. Sąd Rejonowy w Tczewie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Rafałko po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. w Tczewie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa W. G. przeciwko Ł. S. o zapłatę postanawia stwierdzić swą niewłaściwość i przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gorzowie Wielkopolskim. UZASADNIENIE Powód wniósł pozew o zapłatę przeciwko pozwanemu, podnosząc, iż strony łączyła umowa sprzedaży i o dzieło, od której powód odstąpił z uwagi na wady rzeczy. Właściwość miejscowa sądu oznaczona została na podstawie art. 34 k.p.c. zgodnie z miejscem wykonania umowy. Jednocześnie powód podniósł, iż zawarta w umowie klauzula prorogacyjna przewidująca wyłączną właściwość sądu miejsca siedziby pozwanego stanowi klauzulę abuzywną. W dniu 20 grudnia 2017 r. Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. W sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty pozwany podniósł zarzut niewłaściwości tut. Sądu, podnosząc m.in., iż przepis art. 34 k.p.c. nie może mieć w przedmiotowej sprawie zastosowania. Zgodnie z art. 34 k.p.c. powództwo o zawarcie umowy, ustalenie jej treści, o zmianę umowy oraz o ustalenie istnienia umowy, o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie, a także o odszkodowanie z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy można wytoczyć przed sąd miejsca jej wykonania. W razie wątpliwości miejsce wykonania umowy powinno być stwierdzone dokumentem. W realiach niniejszej sprawy powód nie wnosi o zawarcie umowy, ani o ustalenie jej treści, ani zmianę umowy, czy też ustalenie jej istnienia, nie domaga się jej rozwiązania ani unieważnienia. Swoje roszczenie wywodzi z przepisów regulujących skutki odstąpienia od umowy. Podstawa ta nie pokrywa się zatem także z roszczeniami o wykonanie lub o odszkodowanie z tytułu niewykonania tej umowy, lecz stanowi podstawę odrębną. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 lutego 1983 r., roszczenie o zwrot spełnionego świadczenia po odstąpieniu od umowy ( art. 494 k.c. ) nie mieści się w zakresie zastosowania art. 34 k.p.c. , nie będąc już roszczeniem o wykonanie umowy lub odszkodowanie z powodu jej niewykonania, lecz roszczeniem wynikającym ze zniweczenia łączącego strony stosunku umownego na skutek jednostronnego oświadczenia woli jednej ze stron (vide II CZ 7/83, OSNC 1983/11/178). Wyznaczenie właściwości miejscowej sądu w niniejszej sprawie winno zatem nastąpić zgodnie z zasadą ogólną, zgodnie z którą powództwo wytacza się przed sąd pierwszej instancji, w którego okręgu pozwany ma miejsce zamieszkania ( art. 27 § 1 k.p.c. ). Właściwym do rozpoznania sprawy jest zatem Sąd Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim. Właściwość ta jest jednocześnie zbieżna z właściwością określoną w klauzuli prorogacyjnej (ust. 14 umowy – k. 9). Okoliczność ewentualnego abuzywnego charakteru powyższego postanowienia umownego, wobec niemożności wyznaczenia właściwości miejscowej na podstawie art. 34 k.p.c. , pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności podniesionego przez pozwanego zarzutu niewłaściwości miejscowej tut. Sądu. Zgodnie z art. 200 § 1 k.p.c. Sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę sądowi właściwemu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 200 § 1 k.p.c. , Sąd postanowił jak w sentencji. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...) . T. , (...)