I C 666/23

Sygn. akt I C 666/23 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2024 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Kuryłas po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2024 r. w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: Gminy M. S. przeciwko: J. D. i T. R. o opróżnienie i wydanie lokalu mieszkalnego postanawia : 1. podjąć postępowanie , 2. na podstawie art. 203 § 1 k.p.c. w zw. z art. 355 k.p.c. umorzyć postępowanie w sprawie ( cofnięcie pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w części dotyczącej żądania wydania lokalu ), 3. zasądzić od pozwanych J. D. i T. R. solidarnie na rzecz powódki Gminy M. S. kwotę 500 zł (pięciuset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia do dnia zapłaty. Sędzia Agnieszka Kuryłas Sygn. akt: I C 666/23 Uzasadnienie punktu 3 postanowienia z dnia 12 lutego 2024 r. Zasadą wynikającą z art. 203 § 2 zd. 2 k.p.c. jest, że w wypadku cofnięcia pozwu obowiązek zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, na jego żądanie, obciąża powoda bez względu na przyczynę cofnięcia. Cofnięcie pozwu traktowane jest bowiem jako przegranie sprawy, chyba, że wywołane było zaspokojeniem roszczenia powoda w toku procesu. W niniejszej sprawie powódka cofnęła pozew wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w części dotyczącej żądania wydania przez pozwanych lokalu mieszkalnego na skutek faktu, iż w toku postępowania wywołanego niniejszym powództwem strony podjęły czynności zmierzające do polubownego załatwienia istniejącego pomiędzy nimi sporu, w wyniku których doszło pomiędzy nimi do zawarcia nowej umowy najmu spornego lokalu. W tej sytuacji pozwanych należy uznać za przegrywających spór, albowiem na dzień wytoczenia powództwa, tj. 19 listopada 2021 r. pozwanym nie przysługiwało skuteczne wobec powódki uprawnienie do władania spornym lokalem. Pozwani zajmowali przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego, co uzasadniało po stronie powodowej wystąpienie z powództwem wydobywczym. W związku z tym, że pozwani podjęli czynności zmierzające do polubownego rozwiązania sporu po wytoczeniu przez stronę powodową powództwa, w szczególności wystąpili z wnioskiem o regulację stanu prawnego spornego lokalu dopiero w lutym 2023 r., po wcześniejszym spełnieniu niezbędnych do jego złożenia przesłanek, koszty poniesione przez stronę powodową były niezbędne i celowe do dochodzenia swoich praw od pozwanych na drodze sądowej. Uregulowanie stanu prawnego lokalu uznać należy w takiej sytuacji za tożsame ze spełnieniem świadczenia przez pozwanych, którzy dopiero po spłacie zobowiązań stanowiących podstawę wypowiedzenia pierwotnej umowy najmu, uzyskali możliwość zawarcia aktualnej umowy. Za takim sposobem oceny powyższego stanu rzeczy przemawia również stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie sygn. akt IV CZ 8/13 zgodnie z którym, w wypadku cofnięcia pozwu obowiązek zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, na jego żądanie, obciąża powoda bez względu na przyczynę cofnięcia. Jednakże dopuszczalne jest odstępstwo od tej zasady w sytuacji, gdy powód wykaże, że wystąpienie z powództwem było niezbędne dla celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, z uwzględnieniem okoliczności istniejących w dacie wytoczenia pozwu. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy cofnięcie pozwu jest konsekwencją zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powoda. W rozumieniu przepisów o kosztach procesu ( art. 98 k.p.c. ) pozwanego należy uznać wówczas za stronę przegrywająca sprawę. Mając na uwadze powyższe argumenty, w niniejszej sprawie uzasadnione było zwrócenie powódce poniesionych przez nią kosztów procesu, związanych z koniecznością zainicjowania niniejszego postępowania. Na przedmiotowe koszty postępowania złożyła się opłata sądowa od pozwu 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powódki w kwocie 240 zł ustalone na podstawie § 7 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, a także wydatek na doręczenie komornicze – 60 zł. Z uwagi na powyższe zasądzono od powódki na rzecz pozwanego kwotę łącznie 500 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Odsetki od kosztów procesu Sąd zasądził na podstawie art. 98 §1 1 k.p.c. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 3 postanowienia. Sędzia Agnieszka Kuryłas