I C 625/25

Sygn. akt I C 625/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 listopada 2025 roku Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Elżbieta Kuryło -Maciejewska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2025 roku w L. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Sp. z o. (...) spółka komandytowa w X. przeciwko R. P. o zapłatę I. 
        oddala powództwo; II. 
        zasądza od strony powodowej (...) Sp. z o.o. (...) spółka komandytowa w X. na rzecz pozwanej R. P. kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Sygn. akt IC 625/25 UZASADNIENIE wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 12 listopada 2025 r. W pozwie wniesionym w dniu 15 maja 2025 r. strona powodowa (...) Sp. z o.o. (...) Spółka (...) spółka komandytowa w X. domagała się zasądzenia od pozwanej R. P. kwoty 4947,41 zł wraz z maksymalnymi odsetkami umownymi za opóźnienie liczonymi od dnia 9 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty. Nadto, strona powodowa wniosła także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na uzasadnienie żądania strona powodowa wskazała, że pozwana w dniu 28 czerwca 2024 r. zawarła na odległość z pierwotnym wierzycielem (...) Sp. z o.o. umowę pożyczki (...) na okres 30 dni. Pozwana R. P. nie spłaciła pożyczki. Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z umowy cesji wierzytelności zawartej w dniu 6 grudnia 2024 r. z DeltaWise (...) z siedzibą w Estonii. Pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że kwestionuje powództwo co do zasady i wysokości, w szczególności legitymację czynną powoda. Sąd ustalił następujący stan faktyczny : W dniu 28 czerwca 2024 r. pozwana R. P. zawarła na odległość z pierwotnym wierzycielem (...) Sp. z o.o. umowę pożyczki refinansującej nr (...) na okres 30 dni – z terminem spłaty do dnia 28 lipca 2024 r. Dowód: - wydruk komputerowy umowy pożyczki nr (...) – k.27 W dniu 1 września 2024 r. pożyczkodawca (...) Sp. z o.o. na podstawie umowy cesji wierzytelności zbył przysługującą mu względem pozwanej wierzytelność na rzecz (...) z siedzibą w Estonii. Pozwana pismem z dnia 9 września 2024 r. została zawiadomiona o dokonanym przelewie wierzytelności i została wezwana do zapłaty kwoty 4617,69 zł. tytułem niespłaconej pożyczki nr (...) oraz odsetek za opóźnienie. Dowód: - kserokopia umowy cesji wierzytelności z dnia 1 września 2024 r.-k.8-11 - zawiadomienie o cesji wierzytelności z dnia 9 września 2024 r.-k.30 Następnie na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 6 grudnia 2024 r. (...) z siedzibą w Estonii zbyła przysługującą jej względem pozwanej wymagalną wierzytelność na rzecz strony powodowej - (...) Sp. z o (...) Spółka (...) spółka komandytowa w X. . Dowód: - kserokopia umowy cesji wierzytelności z dnia 6 grudnia 2024 r.-k.12-24 Pismem z dnia 10 stycznia 2025 r. strona powodowa poinformowała pozwaną o przelewie wierzytelności i wskazała, że saldo zadłużenia na dzień 10 stycznia 2025 r. wynosi 5652,95 zł. Na powyższe składa się: kwota 4432,87 zł tytułem należności kapitałowej, kwota 384,16 zł tytułem naliczonych odsetek i kosztów poprzedniego wierzyciela, kwota 135,92 zł tytułem naliczonych odsetek oraz kwota 700 zł, która miała być doliczona w przypadku wydania przez Sąd tytułu egzekucyjnego. Dowód: - kserokopia wezwania do zapłaty po przelewie wierzytelności z dnia 10 stycznia 2025 r.-k.7 Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlegało oddaleniu w całości. Podstawę prawną żądania pozwu stanowił przepis art. 720 § 1 k.c. , zgodnie z którym przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Przy czym, wobec faktu, iż (...) Sp. z o.o. jest przedsiębiorcą, który w zakresie swojej działalności gospodarczej udziela pożyczek konsumentom, do umowy tej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1028 z późn. zm.). W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu braku legitymacji procesowej czynnej strony powodowej, albowiem stwierdzenie braku takowej, wiązać musi się z oddaleniem powództwa. Strona powodowa wywodzi swoją legitymację czynną z umowy cesji wierzytelności z dnia 6 grudnia 2024 r. zawartej z DeltaWise (...) z siedzibą w Estonii. Zgodnie z art. 9 ust. 1-3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (dalej u. k.k. ), kredytodawca przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki jest zobowiązany do dokonania oceny zdolności kredytowej konsumenta. Ocena zdolności kredytowej dokonywana jest na podstawie informacji uzyskanych od konsumenta lub na podstawie informacji pozyskanych z odpowiednich baz danych lub zbiorów danych kredytodawcy. Konsument jest zobowiązany do przedstawienia, na żądanie kredytodawcy, dokumentów i informacji niezbędnych do dokonania oceny zdolności kredytowej. Bardziej rygorystycznie uregulowane są obowiązki instytucji pożyczkowej, w rozumieniu art. 5 ust.2 a u.k.k. w art. 9a u.k.k. Przepis ten stanowi w ust. 1-3, że instytucja pożyczkowa uzależnia udzielenie kredytu konsumenckiego od pozytywnej oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy. Oceny zdolności kredytowej dokonuje się na podstawie analizy danych udostępnianych przez zaufanych dostawców gromadzących i przetwarzających dane niezbędne do takiej oceny, w szczególności wskazane w tym przepisie podmioty. Jeżeli analiza danych, o których mowa w ust. 2, nie pozwala na dokonanie oceny zdolności kredytowej, a instytucja pożyczkowa nie dysponuje innymi wiarygodnymi danymi pozwalającymi na dokonanie tej oceny, w celu jej dokonania odbiera się od konsumenta oświadczenie o jego dochodach i stałych wydatkach gospodarstwa domowego, wraz z dokumentami potwierdzającymi wysokość dochodów konsumenta. Oświadczenie takie stanowi załącznik do umowy kredytu konsumenckiego. Obowiązek wykazania, że instytucja pożyczkowa dokonała oceny zdolności kredytowej w sposób zgodny z wymogami ust. 2, spoczywa na instytucji pożyczkowej lub jej następcach prawnych. Nie ulega wątpliwości, że pożyczkodawca (...) Sp. z o.o. to instytucja pożyczkowa, zobowiązana do stosowania się do powołanych przepisów. Sankcję za brak należytego zbadania zdolności kredytowej pożyczkobiorcy przewiduje art. 9a ust. 5-7 u.k.k. Jeżeli instytucja pożyczkowa udzieliła konsumentowi kredytu konsumenckiego z naruszeniem przepisów art. 9a ust. 1 i 2 lub gdy z treści oświadczenia konsumenta i uzyskanych przez instytucję pożyczkową informacji wynikało, że na dzień zawarcia umowy kredytu konsumenckiego konsument miał zaległości w spłacie innego zobowiązania pieniężnego wynoszące powyżej 6 miesięcy a kredyt konsumencki nie był przeznaczony na spłatę tej zaległości, to zbycie wierzytelności z tej umowy w drodze przelewu lub w inny sposób jest nieważne. Przepisy powyższe weszły w życie 18.05.2023 r. , a pozwana zawarła umowę w czasie gdy już obowiązywały. Obowiązek badania czy przez kredytodawcę został spełniony obowiązek wynikający z art. 9 i 9a u.k.k. potwierdza także orzecznictwo. W wyroku z dnia 5 marca 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawie C-679/18 wyraźnie wskazał, iż skuteczna ochrona konsumentów nie mogłaby zostać osiągnięta, gdyby sąd krajowy nie był zobowiązany, niezwłocznie po ustaleniu niezbędnych w tym zakresie okoliczności prawnych i faktycznych, do zbadania z urzędu czy kredytodawca dopełnił obowiązku wynikającego z art. 8 tej dyrektywy (pkt 23). Gdy sąd krajowy stwierdzi z urzędu naruszenie tego obowiązku, jest on zobowiązany, nie czekając na to, iż konsument zgłosi zmierzający ku temu wniosek, wyciągnąć wszelkie konsekwencje wynikające zgodnie z prawem krajowym z takiego naruszenia, z zastrzeżeniem poszanowania zasady kontradyktoryjności oraz tego, by ustanowione przez prawo krajowe sankcje odpowiadały wymogom art. 23 dyrektywy WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 roku. Natomiast w wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie C- (...) /13 wskazano, iż ciężar dowodu zbadania zdolności kredytowej spoczywa na powodzie. Strona powodowa, choć spoczywał na niej ciężar dowodu w zakresie wykazania, że zbadana została zdolność kredytowa pozwanej w pozwie przedstawiła jedynie raport z rejestru zastrzeżeń numerów PESEL (k. 35). Natomiast z przedłożonego pisma zatytułowanego jako „raport z oceny zdolności kredytowej” (k.34) nie wynika czy pozwana w momencie zawierania umowy z wierzycielem pierwotnym posiadała zdolność kredytową, bowiem owe pismo nie zawiera takich danych. Tak więc należy uznać, iż w niniejszej sprawie brak jest raportu z oceny zdolności kredytowej i wyniku tej oceny oraz brak jest w zgromadzonym materiale dowodowym dokumentów potwierdzających fakt pozyskania i analizy danych udostępnianych przez zaufanych dostawców gromadzących i przetwarzających dane niezbędne do takiej oceny. Należy także wskazać, że w pierwszej kolejności badanie zdolności kredytowej odbywa się na podstawie danych pozyskanych od zaufanych dostawców gromadzących i przetwarzających takie dane, a dopiero w przypadku braku możliwości oceny zdolności kredytowej na podstawie w/w danych pożyczkodawca może ocenić zdolność kredytową pożyczkobiorcy w oparciu o jego oświadczenie. Strona powodowa nie wykazała jednak, by przed udzieleniem pożyczki pozwanej pożyczkodawca w jakikolwiek sposób, w szczególności taki jak określa art. 9a u.k.k. , zbadał zdolność kredytową pozwanej. Zatem skoro strona powodowa nie wykazała, że pierwotny wierzyciel (...) Sp. z o.o. dokonał oceny zdolności kredytowej pozwanej, to zbycie wierzytelności z tej umowy w drodze przelewu wierzytelności jest nieważne. Zatem strona powodowa nie ma legitymacji czynnej z uwagi na treść art. 9a ust. 5 pkt 1 u.k.k. Mimo, że sama umowa pożyczki nie jest z tego powodu nieważna, to strona powodowa jako nabywca wierzytelności, nie może jej dochodzić. Z tego względu powództwo oddalono. Wobec powyższego rozstrzygnięcia zbędnym jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów wskazywanych przez pozwaną. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Koszty procesu, które poniosła pozwana w niniejszej sprawie to 917 zł, w tym: 900 zł wynagrodzenie radcy prawnego i 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.