I C 621/25

Sygn. akt I C 621/25 UZASADNIENIE wyroku w postępowaniu uproszczonym Powód (...) Ltd . z siedzibą L. (Cypr) wystąpił przeciwko pozwanemu I. K. z powództwem o zasądzenie kwoty 15.835,12 zł z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie naliczanymi od kwoty 7.110,99 zł oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od kwoty 8.724,13 zł – od dnia 30 marca 2022 roku do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W uzasadnieniu pozwu powód wyjaśnił, iż podstawę dochodzonego roszczenia stanowi zawarta za pomocą środków porozumiewania się na odległość w dniu 5 stycznia 2019 roku pomiędzy (...) Sp. z o.o. w W. a pozwanym umowa pożyczki nr (...) , na mocy której pozwany zobowiązał się do zapłaty na rzecz wierzyciela pierwotnego – rozłożonej na 36 rat - całkowitej kwoty 8.708,54 zł, na którą to kwotę składały się: kwota 7.489,99 zł tytułem udzielonej pożyczki, kwota 461,95 zł tytułem pozaodsetkowych kosztów umowy oraz kwota 756,60 zł tytułem odsetek umownych naliczonych od kwoty udzielonej pożyczki wedle stopy równej dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 3,5% (maksymalne odsetki ustawowe) od dnia 05 stycznia 2019 roku do dnia 21 listopada 2019 roku. Wyjaśniono, że wobec braku kolejnych płatności na poczet przedmiotowego zobowiązania, pożyczkodawca – po uprzednim wezwaniu pozwanego do zapłaty – wypowiedział stosunek zobowiązaniowy łączący strony i postawił w stan wymagalność całość pozostałego do zapłaty roszczenia, a wobec czego roszczenie stało się wymagalne z dniem 21 listopada 2019 roku. Powód wyjaśnił, że pożyczkobiorca złożył wniosek o zawarcie umowy pożyczki, a wszelka dokumentacja związana z warunkami udzielenia pożyczki przesłana została na wskazany przez pozwanego i przyporządkowany do jego loginu i hasła w serwisie pożyczkowym adres poczty elektronicznej, podkreślając, że zawarcie umowy pożyczki nie wymaga zachowania formy pisemnej, a co z kolei prowadzi do wniosku, że własnoręczny podpis stron umowy pożyczki nie jest wymagany. Brak podpisu strony pozwanej pod zawartą w taki sposób umową nie może wobec tego świadczyć o tym, że między nią a wierzycielem pierwotnym nie doszło do jej zawarcia, w szczególności jeśli – tak jak w sprawie niniejszej – doszło do wypłaty środków pieniężnych tytułem udzielonej pożyczki na rachunek bankowy pozwanego, czego dowodem jest przedłożone przez powoda potwierdzenie wykonania transakcji. Powód wskazał nadto, że wysokość pozaodsetkowych kosztów umowy pożyczki stanowiącej źródło zobowiązania pozwanego, pozostaje w zgodzie z regulacjami ustawy o kredycie konsumenckim, a umowa nie zawiera elementów dezinformacji, ukrytych treści czy wykorzystywania nieświadomości bądź braku wiedzy konsumenta, jak również nie ma negatywnego odniesienia etycznego. Powód wskazał wreszcie, że w dniu 26 września 2019 roku zawarł z pierwotnym wierzycielem (pożyczkodawcą) umowę cesji wierzytelności, na podstawie której, po myśli art. 509 kc , nabył ogół praw i obowiązków dotyczących zadłużenia pozwanego, a tym samym uzyskał legitymację czynną do występowania w przedmiotowym procesie. Strona powodowa wyjaśniła, że przed dniem cesji wierzytelności na poczet zobowiązania pożyczkowego dokonano wpłaty w łącznej wysokości 495,01 zł, w konsekwencji czego na dzień wniesienia pozwu na kwotę roszczenia składały się: pozostała do spłaty kwota udzielonej pożyczki opiewająca na 7.110,99 zł, pozostała do zapłaty kwota odsetek umownych naliczona od kwoty udzielonej pożyczki wedle stopy równej dwukrotności sumy referencyjnej NBP i 3,5% od dnia 05 stycznia 2019 roku do dnia 21 listopada 2019 roku opiewająca na 756,60 zł, kwota odsetek umownych za opóźnienie naliczona przez wierzyciela pierwotnego od pozostałej do zapłaty kwoty udzielonej pożyczki wedle stopy równej dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 5,5% od dnia następującego po dniu wymagalności, tj. od dnia 22 listopada 2019 roku do dnia 10 września 2019 roku – która to data stanowi datę „cut off” pozwalającą na jednoznaczne zidentyfikowanie przedmiotu sprzedaży, na który to dzień określona została wartość nominalna nabytych przez powoda wierzytelności - opiewająca na 29,02 zł oraz kwota maksymalnych odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych przez powoda od pozostałej do zapłaty kwoty udzielonej pożyczki od dnia 11 września 2019 roku do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym opiewająca na 7.938,51 zł. W odpowiedzi na pozew (k.55-56) pozwany I. K. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych oraz zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Pozwany stanął na stanowisku, że zastrzeżone w umowie koszty pożyczki są zawyżone, a wady jakimi dotknięta jest umowa w tymże zakresie, powodują jej nieważność. Na rozprawie w dniu 30 grudnia 2025 roku (k. 65) pozwany podtrzymał uprzednio zaprezentowane stanowisko procesowe, zaprzeczając, ażeby zaciągał jakiekolwiek zobowiązanie, a jedynie z ostrożności procesowej wskazał, że koszty wynikające z przedłożonej do akt sprawy umowy pożyczki są zawyżone i tym samym umowa w tymże zakresie jest nieważna. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 26 września 2019 roku powód (...) Ltd w L. zawarł umowę przelewu wierzytelności ze zbywcą (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w W. , przedmiotem której były przysługujące pierwotnemu wierzycielowi przeterminowane wierzytelności pieniężne w liczbie 1851 szczegółowo określone w Załączniku nr 1 do umowy, sporządzonym wedle stanu na datę cut- off, tj. datę wygenerowania danych do wyceny 10.09.2019 roku. (dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 26.09.2019 r. – 22-24, oświadczenie o spełnieniu warunku – k. 25) Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód (...) Ltd w L. domagał się od pozwanego I. K. zapłaty należności, której źródłem miała być zawarta za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość w dniu 05 stycznia 2019 roku umowa pożyczki nr (...) , wskazując, iż dochodzoną wierzytelność nabył na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 26 września 2019 roku z pierwotnym wierzycielem (...) Sp. z o.o. w W. . Pozwany zakwestionował roszczenie powoda tak co do zasady, jak i co do wysokości podnosząc, że nigdy nie zaciągał żadnego zobowiązania pożyczkowego, a jedynie z ostrożności procesowej wskazał, że zastrzeżone w załączonej do pozwu umowie pożyczki koszty są rażąco wysokie, w konsekwencji czego umowa ta byłaby nieważna. W myśl art. 509 § 2 kpc w przypadku zawarcia umowy przelewu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenie o zaległe odsetki. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki łączył go z dłużnikiem. Wierzytelność, jak i prawo do jej dochodzenia przechodzi na nabywcę w takim kształcie, w jakim przysługiwała cedentowi w chwili zawarcia umowy przelewu. Warunkiem więc otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Na uwadze zatem pierwszorzędnie należało mieć, iż zobowiązanie pozwanego – wedle twierdzeń powoda – swoje źródło miało mieć w umowie pożyczki. Stosownie zaś do treści art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, wątpliwości Sądu budziła nie tylko legitymacja procesowa czynna powoda – o czym szersze rozważania poczynione zostaną w dalszej części uzasadnienia – ale już sama skuteczność zawarcia przez pozwanego I. K. z pierwotnym wierzycielem (...) Sp. z o.o. w W. umowy pożyczki z dnia 05 stycznia 2019 roku wskazywanej jako źródło rzekomo ciążącego na pozwanym zadłużenia. Zdaniem Sądu materiał dowodowy przedstawiony przez powoda zawierał tak daleko idące braki, iż nie można było przyjąć, jakoby powód sprostał ciążącemu na nim - na podstawie art. 6 kc - ciężarowi dowodu w zakresie wykazania związania pozwanego z pierwotnym wierzycielem jakimkolwiek węzłem obligacyjnym. Choć bowiem nie ulega wątpliwości, że na podstawie art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2025 r., poz. 1362) strony mogą zawrzeć umowę pożyczki bez swojej jednoczesnej obecności, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, to jednak nie można przy tym pominąć tego, że wykonanie umowy pożyczki przez podmiot jej udzielający wymaga, co do zasady, przeniesienia posiadania jej przedmiotu na biorącego pożyczkę. Zważyć już w tym miejscu należy, że w polskim systemie prawnym obowiązuje zasada, iż między stronami stosunku cywilnoprawnego obowiązek (ciężar dowodu) udowodnienia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne ( art. 6 kc ). Zasada kontradyktoryjności i dyspozycyjności zobowiązuje strony do wskazania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne ( art. 232 kpc ). Stosownie do zasady wyrażonej w art. 3 kpc , a rozwiniętej m.in. w art. 232 zd. 1 kpc , strony są obowiązane przedstawiać dowody, a rozkład ciężaru dowodu wynikający także z art. 6 kc powoduje to, że strona, która chce dochodzić roszczeń wymagających dowodzenia środkami dowodowymi, z których może skorzystać, powinna liczyć się z koniecznością przedstawienia takich dowodów, gdyż w przeciwnym razie jej powództwo może być oddalone. Podkreślić należy, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury kodeksowa definicja pożyczki wskazuje, że świadczeniem dającego pożyczkę jest przeniesienie na własności biorącego pożyczkę określonej ilości pieniędzy tudzież rzeczy oznaczonych co do gatunku i wykonanie tego świadczenia winien powód udowodnić na gruncie procesu cywilnego. Dopiero wówczas zasadne staje się oczekiwanie od biorącego pożyczkę, że udowodni on spełnienie swego świadczenia umownego, tj. zwrot pożyczki (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2012r., sygn. akt I ACa 285/12). Innymi słowy pozwany, od którego powód domaga się zwrotu pożyczki, nie musi wykazywać zwrotu pożyczki dopóty, dopóki powód nie wykaże, iż pożyczka w ogóle została udzielona. Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 60 kc z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Po myśli zaś art. 61 kc oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej (§1). Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią ( §2 ). Przytoczona regulacja wyraża zasadę swobody formy, wedle której wola osoby skierowana na wywołanie zamierzonego skutku prawnego związanego z dokonywaną czynnością prawną, może być uzewnętrzniona w każdy dowolny sposób, ujawniający ją tak, że staje się dostatecznie zrozumiała dla adresata. W konsekwencji ujawnienie woli osoby dokonującej czynności prawnej może nastąpić także w sposób dorozumiany, przez jakiekolwiek zachowanie się, uzewnętrzniające tę wolę w sposób obiektywnie zrozumiały, które wyraża wolę wywołania skutków prawnych, objętych treścią czynności prawnej. Złożenie oświadczenia może być zarówno jednostkową czynnością, jak i całym procesem zachowań podmiotu składającego to oświadczenie, o ile w oparciu o całokształt okoliczności można podmiotowi składającemu oświadczenie przypisać zamiar wywołania określonych skutków prawnych, czyli gdy zachowanie to niesie za sobą określony komunikat mający wywołać skutki prawne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2017 roku, sygn. akt IV CSK 179/16). Złożenie oświadczenia woli wyrażonego w postaci elektronicznej, w rozumieniu art. 61 § 2 kc , polega zatem na tym, że oświadczenie jest prawidłowo wprowadzone do urządzenia elektronicznego nadawcy i - przekazane przez Internet za pomocą narzędzi programowych umożliwiających indywidualne wysyłanie i odbieranie danych na odległość - trafia do operatora usług telekomunikacyjnych (serwera dostawcy usług internetowych), po czym od razu jest dostępne dla adresata oświadczenia. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 kwietnia 2018 roku, sygn. akt V Aga 259/18). Środek komunikacji elektronicznej musi należeć do adresata lub być przez niego kontrolowany, tak aby mógł zapoznać się z treścią wprowadzanych oświadczeń. Składanie oświadczeń woli w formie elektronicznej regulowane jest z kolei w art. 78 1 kc , zgodnie z treścią którego do zachowania elektronicznej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym (§1), a oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej. Tymczasem ze złożonych przez stronę powodową wydruków i dokumentów nie wynika jednak, aby pozwany złożył oświadczenie woli skutkujące zawarciem umowy pożyczki w jakiejkolwiek formie. Powód do materiału dowodowego złożył jedynie niepodpisane przez pozwanego formularze: umowy pożyczki konsolidacyjnej nr 919ebr, harmonogramu, formularza informacyjnego dotyczącego kredytu konsumenckiego, oraz wypowiedzenia umowy wraz z przedsądowym wezwaniem do zapłaty, a których to moc dowodowa w ocenie Sądu jest niewystarczająca do uwzględnienia powództwa wobec stanowiska strony pozwanej, która negowała istnienie wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki. Zważyć w tym kontekście należy, że choć powód w uzasadnieniu pozwu wskazuje, iż źródłem zadłużenia pozwanego jest umowa pożyczki nr (...) – do której to odnosi się zresztą wypowiedzenie umowy wraz z przedsądowym wezwaniem do zapłaty datowane na dzień 21 października 2019 roku (k. 38), jak również zawiadomienie o przelewie wierzytelności (k.39), to w poczet materiału dowodowego przedłożony został formularz umowy pożyczki konsolidacyjnej oznaczonej nr 919ebr. W tym stanie rzeczy, z uwagi na brak kompatybilności znajdujących się w aktach sprawy wydruków umowy pożyczki wraz z załącznikami przedłożonych w poczet materiału dowodowego, z faktami wskazywanymi w uzasadnieniu pozwu dla poparcia dochodzonego przez powoda roszczenia, powództwo jako niewykazane tak co do zasady, jak i co do wysokości winno ulec oddaleniu. Nawet zaś gdyby czysto hipotetycznie uznać, że niezgodność w zakresie numeru umowy pożyczki wskazanej jako źródło rzekomego zobowiązania pozwanego z numerem umowy pożyczki, której wydruk przedłożony został do akt stanowiło wyłącznie oczywistą omyłkę powoda, to powództwo i tak nie zasługiwałoby na uwzględnienie. Zwrócić należy uwagę, że stosownie do treści przedłożonej w poczet materiału umowy pożyczki – a właściwie jej komputerowego wydruku – w celu złożenia wniosku o pożyczkę, pożyczkobiorca musi przekazać pożyczkodawcy następujące informacje: imię i nazwisko, numer PESEL, numer dowodu osobistego, adres zamieszkania, adres do korespondencji (jeżeli jest inny niż adres zameldowania), adres e-mail, numer telefonu komórkowego, numer telefonu stacjonarnego, określenie kwot i źródeł wszystkich dochodów, okres zatrudnienia, dane dotyczące miejsca pracy i zawodu, łączną kwotę miesięcznych obciążeń z tytułu pozostałych pożyczek/ kredytów spłacanych przez pożyczkobiorcę, informacje adresowe i kontaktowe pracodawcy, numer rachunku bankowego pożyczkobiorcy (IBAN). Przed potwierdzeniem rejestracji pożyczkobiorca zobowiązany jest zapoznać się z treścią umowy pożyczki konsolidacyjnej dostępnej na stronie internetowej pożyczkodawcy na trwałym nośniku umożliwiającym jej zapisanie na komputerze pożyczkobiorcy, a dokonanie czynności określonych w § 2.3 umowy strony zgodnie uznały jako akceptację przez pożyczkobiorcę warunków umowy pożyczki. Po zaakceptowaniu przez pożyczkodawcę poprawnego wniosku pożyczkobiorcy o przyznanie pożyczki konsolidacyjnej pożyczkodawca udostępnić miał pożyczkobiorcy umowę pożyczki, formularz informacyjny oraz wzór odstąpienia od umowy pożyczki na trwałym nośniku umożliwiającym ich zapisanie na komputerze pożyczkobiorcy. Po otrzymaniu tych dokumentów pożyczkobiorca wyrazi zgodę na zawarcie umowy pożyczki konsolidacyjnej poprzez wpisanie kodu przesłanego mu przez pożyczkodawcę wiadomością SMS, a w dalszej kolejności będzie on zobowiązany do wydrukowania umowy pożyczki, podpisania jednego z egzemplarzy i przesłanie go na adres korespondencyjny pożyczkodawcy, z tym zastrzeżeniem, że w przypadku gdy pożyczkobiorca nie prześle podpisanej wersji umowy do pożyczkodawcy, nie może powoływać się na brak działania ze swojej strony uznając to za podstawę do stwierdzenia, iż umowa pożyczki nie jest ważna lub też nie została zawarta (pkt 2 ust. 1, 4 i 5 formularza umowy pożyczki). Po myśli natomiast zapisu punktu 4 formularza umowy pożyczki pożyczkodawca przyznaje pożyczkobiorcy pożyczkę w kwocie (loan_amount), która zostanie wykorzystana w części do refinansowania oraz spłaty kwoty poprzednich zobowiązań względem pożyczkodawcy w kwotach określonych poniżej oraz w części na refinansowanie zakupu przez konsumenta dóbr sprzedawanych przez partnera handlowego w zakresie prowadzonej działalności handlu elektronicznego. Pożyczkodawca wyraża zgodę na przelew następujących części kwoty pożyczki na następujące rachunki bankowe wedle instrukcji pożyczkobiorcy: na rzecz (...) Sp. z o.o. , tytuł przelewu: 59q3dx I. K. , kwota 6.972,44 zł, konto bankowe: XX XX XXXX XXXX XXXX XXXX XXXX 2554; na rzecz (...) S.A. , tytuł przelewu: PayU w (...) (...) (...) (...) , kwota 517,55 zł, konto bankowe: XX XXXX XXXX XXXX XXXX XXXX 4078. W materiale dowodowym na próżno jednak szukać jakiegokolwiek dowodu na to, iż pozwany w ogóle dokonał czynności stanowiących przecież warunek niezbędny dla zainicjowania procesu prowadzącego do zaciągnięcia zobowiązania, a wreszcie dowodu samego zawarcia umowy pożyczki w sposób określony w przedłożonym w poczet materiału dowodowego formularzu umowy pożyczki, a którym to faktom pozwany na gruncie przedmiotowego postępowania zaprzeczał. Co nie mniej istotne, zaoferowany przez powoda materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie jakichkolwiek ustaleń w zakresie przekazania pozwanemu kwoty rzekomej pożyczki. Nie sposób przy tym nie zważyć i na to, że kwota pożyczki w zakresie niemalże 87% (6.972,44 zł) wykorzystana miała być na refinansowanie oraz spłatę poprzednich zobowiązań, których to istnienia bynajmniej nie wykazano, a które – co budzi jeszcze większe wątpliwości Sądu – zaciągnięte miały być uprzednio u pożyczkodawca, zaś w pozostałym zakresie (517,55 zł) na sfinansowanie przez pożyczkobiorcę dóbr sprzedawanych przez partnera handlowego pożyczkodawcy, przy czym także i w tym zakresie brak jest jakiegokolwiek dowodu na to, że pożyczkobiorca jakikolwiek spośród przedmiotów wskazanych w formularzu umowy pożyczki – zestaw słuchawkowy J. (...) , szlifierka m. (...) + zestaw 300EL+ frezarka, Y. lampa warsztatowa (...) L. (...) YT- (...) , zestaw 8 szt. wkrętaki precyzyjne (...) G. czy też podnośnik niskoprofilowy (...) 2.5T 80-360 mm R. – w nabył czy choćby miał zamiar nabyć. Nie ulega zaś wątpliwości, że kwota rzekomo zaciągniętej pożyczki w żadnym zakresie nie miała zostać wypłacona samemu pożyczkobiorcy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje zatem żadnych podstaw do ustalenia, iż strony złożyły zgodne oświadczenia woli w postaci elektronicznej – czy jakiejkolwiek innej - a jednocześnie brak jest dowodu na to, ażeby formularz umowy został opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym. Brak jest w szczególności możliwości zweryfikowania przedłożonych przez powoda wydruków z ewentualnie zgromadzonymi danymi z systemu teleinformatycznego, albowiem powód nie zaoferował żadnego dowodu z tym zakresie, tj. nie przedłożył na przykład przedstawionych wydruków w postaci elektronicznej, choćby poprzez nagranie na płycie CD. Powód nie przedstawił przy tym również żadnego dowodu, przedstawiającego jakąkolwiek aktywność pozwanego w systemie teleinformatycznym jak na przykład historię logów, numeru IP, czy miejsca logowania tudzież wprowadzenia wpisania kodu przesłanego pożyczkobiorcy przez pożyczkodawcę wiadomością SMS, która to czynność oznaczać miała zgodę na zawarcie umowy pożyczki. W konsekwencji nie sposób przyjąć, iż do zawarcia umowy w ogóle doszło, a z pewnością już zaoferowane w tej sprawie przez powoda dowody nie pozwalają na poczynienie w tym zakresie ustaleń zgodnych z jego wolą. Ostatecznie dowodu na istnienie jakiegokolwiek stosunku zobowiązaniowego pomiędzy pozwanym, a pierwotnym wierzycielem nie stanowią przedłożone w poczet materiału dowodowego pisma adresowane do pozwanego, a zawierające wypowiedzenie umowy z przedsądowym wezwaniem do zapłaty (k. 38) czy zawiadomienie o cesji wierzytelności (k. 39), które to dokumenty mają charakter wtórny i z całą stanowczością nie potwierdzają faktu zawarcia przez strony umowy, jej treści czy też wysokości zobowiązania. Na marginesie już w tym kontekście warto zważyć, iż powód nie uprawdopodobnił nawet, iż wskazane pisma zostały do pozwanego chociażby nadane, nie mówiąc o ich skutecznym doręczeniu. Konkludując poczynione w niniejszej sprawie rozważania prawne wskazać zatem należy, iż powód w żadnej mierze nie wykazał nie tylko tego, że pozwany skutecznie zawarł z pierwotnym wierzycielem jakąkolwiek umowę, ale nawet tego, że pozwany przedsięwziął jakiekolwiek czynności zmierzające do zawarcia umowy pożyczki oznaczonej numerem (...) , wskazywanej przez powoda, jako źródło ciążącego na nim obowiązku zapłaty kwot dochodzonych pozwem. Powód wykazał właściwie tylko to, że pierwotny pożyczkodawca dysponował danymi osobowymi pozwanego, co z całą stanowczością nie pozwala na ustalenie, że pozwany złożył jakiekolwiek oświadczenie woli, na skutek którego zawarł umowę pożyczki. Co za tym idzie brak było podstaw do przyjęcia, iż po stronie pozwanej powstał obowiązek zwrotu przedmiotu tej pożyczki. Zważyć w końcu należało i na to, iż powód dochodził wskazanej w treści pozwu kwoty od pozwanego, jako nabywca rzekomo przysługującej wobec pozwanego wierzytelności. Powód nie udowodnił jednak, iż posiada legitymację czynną do występowania w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z ustalonego stanu faktycznego, powód nie wykazał nawet tego, iż pozwanego w ogóle łączył z pierwotnym wierzycielem jakikolwiek stosunek obligacyjny, który doprowadzić mógł do powstania wierzytelności. Tylko zaś istniejąca wierzytelność mogła być przedmiotem skutecznego przelewu w rozumieniu art. 509 kc , na który - jako na okoliczność uzasadniającą legitymację procesową czynną w niniejszym postępowaniu - powoływał się powód. Nawet zaś przyjmując założenie teoretyczne jakoby dochodzona przez powoda wierzytelność pozwanego istniała, to przedłożone w poczet akt dokumenty dotyczące zawartej w dniu 26 września 2019 roku umowy cesji wierzytelności nie pozwalają na uznanie, że owa wierzytelność stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania została na podstawie tejże umowy cesji wierzytelności skutecznie nabyta przez powoda. Nie sposób nie zważyć, że przedmiotem umowy cesji wierzytelności z dnia 26 września 2019 roku były przeterminowane wierzytelności pieniężne w liczbie 1851 szczegółowo określone w Załączniku nr 1 do umowy, sporządzonym wedle stanu na datę cut- off, tj. datę wygenerowania danych do wyceny 10.09.2019 roku. Wspomniany Załącznik nr 1 do umowy cesji nie został jednak załączony do akt, w konsekwencji czego niemożliwym jest ustalenie jakie konkretnie wierzytelności stanowiły przedmiot umowy cesji i czy wśród nich była wierzytelność rzekomo przysługująca wobec pozwanego. Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów, których ocena została przedstawiona przez Sąd w rozważaniach prawnych. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił powództwo, o czym orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 kpc w zw. z art. 99 kpc oraz art. 108 § 1 kpc i obciążył nimi powoda jako stronę przegrywającą niniejszy proces w całości zasądzając od niego na rzecz pozwanego kwotę 3.600 zł, obejmującą koszty zastępstwa procesowego pozwanego w stawce minimalnej ustalone na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). SSR Mariusz Grobelny