I C 594/17

Sygn. akt I C 594/17 UZASADNIENIE wyroku z dnia 5 kwietnia 2018 r. Strona powodowa (...) S.A. z siedzibą W. (poprzednio (...) Bank S.A. ) w pozwie przeciwko M. B. wniosła o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz w postępowaniu nakazowym kwoty 795.945,94 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, z zastrzeżeniem możliwości powoływania się pozwanej w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie odpowiedzialności do wysokości hipoteki umownej łącznej kaucyjnej do kwoty 838.500,00 zł ustanowionej na nieruchomości objętej księgą wieczystą nr (...) , prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie oraz kosztów procesu. Uzasadniając powyższe strona powodowa podniosła, że pozwana jako współwłaściciel nieruchomości w postaci lokalu stanowiącego odrębną własność położonego w K. przy ul. (...) , dla którego prowadzona jest przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie, IV Wydział Ksiąg Wieczystych księga wieczysta o numerze: (...) , posiadająca 7/8 udziału w prawie własności tejże nieruchomości - jest dłużnikiem rzeczowym powoda z tytułu ustanowionej na rzecz powoda hipoteki łącznej kaucyjnej do kwoty 838.500,00 zł na przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej zabezpieczenie zobowiązania pieniężnego wynikającego z umowy nr (...) kredytu hipotecznego dla posiadaczy rachunku bieżącego mBiznes konto w mBanku z dnia 9 grudnia 2009 r. W związku z faktem, iż powód nie uzyskał zaspokojenia swojego wymagalnego roszczenia pieniężnego bezpośrednio od dłużnika osobistego, będącego kredytobiorcą na podstawie umowy, obecnie dochodzi roszczenia od pozwanej jako dłużnika rzeczowego w granicach, w jakich jest uprawniony z tytułu ustanowionej na jego rzecz hipoteki. Wierzyciel wezwał dłużnika rzeczowego do dobrowolnego spełnienia świadczenia. Wezwanie to okazało się jednak bezskuteczne. Strona powodowa podała, iż na kwotę dochodzonego roszczenia składają się: kwota 740.065,90 zł tytułem należności głównej oraz kwota 55.880,04 zł tytułem odsetek ustawowych naliczonych od kwoty należności głównej za okres od 26 sierpnia 2015 r. do 1 grudnia 2016 r. Nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 27 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w Krakowie zasądził od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 795.945,94 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 grudnia 2016 r. do dnia zapłaty i kwotę 9.950,00 zł tytułem kosztów procesu, zastrzegając prawo pozwanej do powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie odpowiedzialności do wysokości hipoteki umownej łącznej kaucyjnej do kwoty 838.500,00 zł ustanowionej na nieruchomości objętej księgą wieczystą nr (...) , prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie (sygn. akt I Nc1138/16). W zarzutach od nakazu zapłaty, zaskarżonego w całości, pozwana M. B. domagała się uchylenia nakazu zapłaty i oddalenia powództwa. Pozwana przyznała, iż jest dłużnikiem rzeczowym strony powodowej wobec ustanowienia zabezpieczenia hipotecznego na nieruchomości stanowiącej jej własność w związku z zawarciem pomiędzy stroną powodową i A. Ł. (1) kredytu waloryzowanego kursem franka szwajcarskiego. Zarzuciła jednak, iż nie doszło do skutecznego jej wypowiedzenia. Zarówno dłużnik osobisty jak i pozwana nie otrzymali bowiem nigdy oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Oświadczenie zawarte w piśmie z dnia 2 czerwca 2014 r., skierowane do dłużnika osobistego nie mogło być skuteczne z uwagi na jego przedwczesność. Powyższe sprawia, iż kwota niespłaconego kredytu nie jest wymagalna. Pozwana zarzuciła również, iż postanowienie umowy kredytu w zakresie § 7 ust. 1, określającego wysokość kredytu w odniesieniu do cen kupna waluty szwajcarskiej ustalanych jednostronnie przez powódkę, jest klauzulą abuzywną, nie wiążącą pozwanej jako konsumentki. A. jest także klauzula zawarta w § 17 ust. 4 umowy kredytowej, przewidująca przeliczenie wierzytelności na złote polskie według tej samej, dowolnie ustalanej przez powódkę, tabeli. A. klauzul przejawia się również w podwójnym kursie — kupna i sprzedaży. Klauzule te nie odwoływały się do obiektywnych wskaźników, na które żadna ze stron nie miała wpływu, lecz pozwalały wyłącznie bankowi na określenie miernika wartości wedle swojej woli. W tym stanie rzeczy zdaniem pozwanej skoro w umowie zawarto klauzulę abuzywną odnoszącą się do świadczenia głównego, to pominięcie tej klauzuli czyni umowę niewykonywaną (niemożliwość ustalenia wysokości świadczenia głównego), a przez to nieważną z uwagi na nieokreślenie essentialiów negotii — art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 69 ust. 2 pkt 2 i pkt 10 prawa bankowego . Pozwana podniosła także, iż że strona powodowa nie wykazała wysokości wierzytelności. Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 19 grudnia 2009 r. pomiędzy (...) Bank Spółka Akcyjna w W. , a A. Ł. (1) prowadzącą działalność gospodarczą doszło do zawarcia umowy nr (...) kredytu hipotecznego dla posiadaczy rachunku bieżącego mBiznes konto w mBanku. Kredyt ten miał zostać wykorzystany przez A. Ł. (1) na sfinansowanie zakupu nieruchomości – odrębnej własności lokalu użytkowego położnego w K. przy ul. (...) oraz refinansowanie kredytu w rachunku bieżącym udzielonego przez (...) Bank S.A. Wysokość udzielonego kredytu ustalono na kwotę 559.000,00 zł. Kredyt został udzielony na okres 240 miesięcy. Zgodnie z § 1 ust. 8 kredyt został udzielony w walucie obcej frankach szwajcarskich. Jako zabezpieczenie spłaty kredytu ustanowiono hipotekę łączną kaucyjną w wysokości do kwoty 838.500,00 zł na nieruchomości w postaci lokalu stanowiącego odrębną własność, położonego w K. przy ul. (...) , dla którego jest prowadzona przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie IV Wydział Ksiąg Wieczystych księga wieczysta o numerze (...) , co do której pozwanej przysługuje udział w prawie własności w wysokości 7/8 części oraz na nieruchomości w postaci lokalu użytkowego położnego w K. przy ul. (...) , który miał zostać nabyty przez A. Ł. (1) ze środków pochodzących z udzielonego kredytu. Zgodnie z zapisem § 7 umowy kredytu mBank udzielił kredytu hipotecznego denominowanego kursem kupna waluty określonej w § 1 ust. 8 według tabeli kursowej (...) Bank S.A. Kwota kredytu wyrażona w PLN jest określona na podstawie kursu kupna waluty w tabeli kursowej (...) Bank S.A. z dnia i godziny uruchomienia kredytu. Zapis § 16 ust. 1 pkt 1 i 2 stanowi, iż w wypadku naruszenia przez kredytobiorcę warunków umowy, a w szczególności w przypadku, gdy: w terminie określonym w umowie nie dokona spłaty raty kapitałowo - odsetkowej lub części raty kapitałowo – odsetkowej lub w umówionym terminie nie dokona spłaty należnych bankowi prowizji, opłat i innych należności mBank podejmie działania upominawcze z wypowiedzeniem umowy włącznie. Okres wypowiedzenia wynosi 30 dni, a w przypadku zagrożenia upadłością kredytobiorcy 7 dni i jest liczony od doręczenia wypowiedzenia kredytobiorcy, przy czym za datę doręczenia wypowiedzenia uważa się również datę pierwszego awizowania przesyłki poleconej, wysłanej pod ostatni znany mBankowi adres kredytobiorcy. Następnego dnia po upływie okresu wypowiedzenia wszelkie zobowiązania wynikające z umowy stają się wymagalne i kredytobiorca zobowiązany jest do niezwłocznej spłaty wszystkich wymagalnych należności. W przypadku braku spłaty mBank może przystąpić do dochodzenia swoich wierzytelności z prawnych zabezpieczeń kredytu oraz całego majątku kredytobiorcy. Zgodnie z postanowieniami § 17 niespłacone w terminie określonym w umowie następnego dnia po okresie wypowiedzenia wierzytelności banku z tytułu umowy traktowane są jako wierzytelności przeterminowane a rata kapitału lub, w przypadku wypowiedzenia umowy kwota kapitału, jako kapitał przeterminowany. Od kapitału przeterminowanego mBank będzie naliczać odsetki w wysokości określone w Tabeli Stóp Procentowych mBanku, której wysokość wyznaczana jest jako suma oprocentowania nominalnego określonego w § 1 ust. 6 z zastrzeżeniem § 11 i marży Banku. dowód: umowa nr (...) kredytu hipotecznego dla posiadaczy rachunku bieżącego mBiznes konto w mBanku z dnia 9.12.2009 r., z załącznikami - k. 14 – 21, wydruk z księgi wieczystej, k. 110 – 130. Pismem z dnia 02 czerwca2014 r. strona pozwana dokonała wypowiedzenia umowy dłużnikowi osobistemu – A. Ł. (1) . Pismem z dnia 21 marca 2016 r. strona powodowa skierowała do pozwanej jako dłużnika rzeczowego przedsądowe wezwanie do zapłaty zobowiązując, w związku z wypowiedzeniem umowy nr (...) kredytu hipotecznego, do spłaty wymagalnych należności, których zabezpieczeniem jest hipoteka łączna kaucyjna do kwoty 838.500,00 zł, które na dzień jego sporządzenia wynosiły: należność główna 740.065,90 zł i odsetki 29.034,99 zł (razem 769.100,89 zł), w terminie 3 dni od daty doręczenia wezwania. dowód : pismo z dnia 02.06.2014 (k. 92), dowód doręczenia, k. 92-93, wezwanie z dnia 21.03.2016 r. wraz z potwierdzeniami odbioru, k. 9-10. W dniu 14 grudnia 2016 r. strona powodowa wystawiła wyciąg z ksiąg bankowych nr (...) , w którym stwierdziła, że na dzień wystawienia dokumentu figuruje w nim wymagalne zadłużenie wobec A. Ł. (1) z tytułu umowy kredytu hipotecznego dla posiadaczy rachunku bieżącego mBiznes konto w mBanku oraz wobec pozwanej M. B. z tytułu zabezpieczenia spłaty w.w. umowy kredytu hipoteką łączną kaucyjną do kwoty 838.500,00 zł na nieruchomości położnej przy ul. (...) , obj. kw nr (...) . Na wymagalne zadłużenie pozwanych wobec Banku składały się odpowiednio: niespłacony kapitał w wysokości 740.000,00 zł i odsetki naliczane od dnia 26 sierpnia 2015 r. do dnia 14 grudnia 2016 r. w kwocie 55.880,04 zł. dowód: wyciąg z ksiąg bankowych z dnia 14.12.2016 r. nr (...) , k. 8. W dacie zawarcia umowy kredytu ze stroną powodową A. Ł. (1) prowadziła działalność gospodarczą w lokalu przy ul. (...) w K. , który miał został przez nią zakupiony za środki pochodzące z kredytu. Działalność tę zakończyła w 2013 r. Dłużniczka spłacała kredyt w złotówkach. Kiedy kurs waluty wzrósł A. Ł. (2) zaczęła mieć problemy ze spłatą zadłużenia. Rata kredytu wzrosła o 2000,00 zł, z 3000,00 zł na 5000,00 zł. W tym czasie spadły także obroty jej firmy i zaczęła mieć trudności z regulowaniem zadłużenia. Przed zawarciem umowy dłużniczka osobista odbyła kilka spotkań z przedstawicielem banku. Nie miała wątpliwości od momentu złożenia wniosku do podpisania umowy, że zaciągnięcie kredyt we frankach będzie właściwe skoro wszyscy brali wówczas kredyty we frankach. Przed podpisaniem umowy dłużniczka przeczytała jej tekst, który nie budził jej wątpliwości. We wniosku o produkty kredytowe dla firm złożyła także oświadczenie, iż została poinformowana o ponoszeniu ryzyka zmiany kursu waluty, polegającym na tym, że zmiana kursu walutowego wpływa na wysokość comiesięcznej raty kapitałowo – odsetkowej spłaty kredytu oraz/lub wartość całego zobowiązania. dowód: wniosek o produkty kredytowe dla firm z dnia 22.09.2009 r., k. 88 – 91, zeznania świadka A. Ł. (1) , k. 190-191. Powyższy stan faktyczny ustalił Sąd na podstawie dowodów z dokumentów oraz zeznań świadka A. Ł. (1) . Dokumenty urzędowe jako sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy w zakresie ich działania stanowiły dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Brak było również przesłanek do kwestionowania autentyczności przedstawionych przez strony dokumentów prywatnych. Zeznania świadka Sąd uznał jako wiarygodne, gdyż w istotnym dla sprawy zakresie, były logiczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym. Świadek zeznawał w sposób spontaniczny i rzeczowy, jasno i czytelnie wyjaśnił okoliczności w jakich doszło do zawarcia umowy kredytowej oraz przyczyn dla których zaprzestała spłaty zobowiązania. Sąd pominął dowód z opinii biegłego ds. ekonomii i rachunkowości uznając go za zbędny dla rozstrzygnięcia niniejszej spawy, albowiem wysokość roszczenia została przez powodowy Bank wykazana stosownym dokumentem w postaci wyciągu z ksiąg bankowych, nadto kredytobiorca miał możliwość spłat zadłużenia w walucie w jakiej kredyt został udzielony, a zatem niezależnie od kursu waluty przyjmowanej przez powodowy Bank. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Strona powodowa swoje roszczenie wywodzi z faktu ustanowienia zabezpieczenia hipotecznego (hipoteki łącznej kaucyjnej) umowy nr (...) kredytu hipotecznego dla posiadaczy rachunku bieżącego mBiznes konto w mBanku z dnia 9 grudnia 2009 r., zawartej z A. Ł. (1) w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, do kwoty 838.500,00 zł na udziale w prawie własności lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (...) w K. przysługującego pozwanej M. B. . Wobec zaprzestania regulowania należności przez dłużnika osobistego powodowy Bank złożył oświadczenie o wypowiedzeniu w.w. umowy kredytu i postanowienia należności w stan wymagalności. Zgodnie z art. 65 § 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (dalej jako u.k.w.h.) w celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to czyją stała się własnością i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka). W orzecznictwie sądowym ugruntowane zostało stanowisko, że sens hipoteki polega na tym, aby w sytuacji nieuzyskania zaspokojenia od dłużnika osobistego, wierzyciel mógł uzyskać zaspokojenie od dłużnika rzeczowego - do wysokości hipoteki - pomimo tego, że żaden stosunek obligacyjny pomiędzy nimi nie istnieje. Jeżeli zatem zobowiązany osobiście nie wykonuje należnego świadczenia pieniężnego, wierzyciel może wszcząć egzekucję przeciwko dłużnikowi rzeczowemu, przedtem jednak musi uzyskać przeciwko niemu tytuł wykonawczy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 25 sierpnia 2004 r., IV CK 606/2003, LEX nr 188488). Z powołanego wyżej art. 65 ust. 1 u.k.w.h., a także z art. 75 tej ustawy, wynika, że podstawowym uprawnieniem wierzyciela z tytułu hipoteki jest prawo dochodzenia zaspokojenia z obciążonej nieruchomości, podstawą egzekucji jest tytuł wykonawczy przeciwko właścicielowi obciążonej nieruchomości. Odpowiedzialność dłużnika hipotecznego ogranicza się zaś do przedmiotu hipoteki. Zgodnie z art. 73 u.k.w.h. właściciel nieruchomości niebędący dłużnikiem osobistym może, niezależnie od zarzutów, które mu przysługują osobiście przeciwko wierzycielowi hipotecznemu, podnosić zarzuty przysługujące dłużnikowi oraz te, których dłużnik zrzekł się po ustanowieniu hipoteki. W niniejszej sprawie pozwana w zarzutach od nakazu zapłaty i dalszych pismach procesowych kwestionowała roszczenie strony powodowej zarówno co do zasady, jak i co do jego wysokości, podnosząc zarzuty odnośnie braku skutecznego wypowiedzenia umowy, jak też nieważności z uwagi na zawarcie w niej postanowień stanowiących klauzule abuzywne. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że nie zasługują na uwględnienie podniesionych przez pozwaną zarzuty co do abuzywności postanowień umowy, a to z tej przyczyny, iż kredyt został udzielony przez powodowy Bank (...) w ramach prowadzonej przez dłużnika osobistego działalności gospodarczej. Wedle treści art. 385 1 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Przepis art. 22 1 k.c. stanowi, iż za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Natomiast przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 33 1 § 1 , prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową - art. 43 1 k.c. Z okoliczności niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, iż powodowy Bank zawarł umowę kredytową z A. Ł. (1) w ramach prowadzonej przez nią jednoosobowej działalności gospodarczej pod nazwą A. Ł. (3) z siedzibą w K. . Zatem wszelkie zarzuty dotyczące kwestii konsumentów są w ocenie Sądu chybione. Pozwana nie może być traktowa jako konsumentka, ponieważ jest wyłącznie dłużnikiem rzeczowym, a jej odpowiedzialność ma charakter akcesoryjny w stosunku do odpowiedzialności dłużnika osobistego będącego przedsiębiorcą. Wbrew zarzutom pozwanej stwierdzić należy, iż dochodzona wierzytelność była wymagalna. Według zapisu art. 78 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece jeżeli wymagalność wierzytelności hipotecznej zależy od wypowiedzenia przez wierzyciela, wypowiedzenie jest skuteczne względem właściciela nieruchomości niebędącego dłużnikiem osobistym, gdy było dokonane w stosunku do niego. Przesłanki w/w przepisu są spełnione wtedy, gdy oświadczenie woli wierzyciela dotyczące wypowiedzenia zostanie doręczone właścicielowi nieruchomości niebędącemu dłużnikiem osobistym ( art. 61 § 1 k.c. ). Oświadczenie takie nie wymaga szczególnej formy. Jest to czynność niezależna od wypowiedzenia wierzyciela w stosunku do dłużnika osobistego. W konsekwencji możliwa jest sytuacja, w której wymagalność tej samej wierzytelności względem właściciela nieruchomości oraz dłużnika osobistego nastąpi w różnych datach. W stosunku do właściciela obciążonej nieruchomości odsetki za opóźnienie nalicza się dopiero wtedy, gdy względem niego wierzytelność stała się wymagalna. Zawiadomienie właściciela nieruchomości przez wierzyciela o dokonanym wypowiedzeniu w stosunku do dłużnika osobistego, spełnia wymogi wypowiedzenia, o którym mowa w art. 78 ust. 1 powołanej ustawy. W okolicznościach niniejszej powodowy Bank w piśmie z dnia 21 marca 2016 r. wezwał pozwaną jako dłużnika rzeczowego do zapłaty wierzytelności wynikającej z umowy kredytu i poinformował o jej wypowiedzeniu w stosunku do dłużnika osobistego. Zatem spełnione zostały przesłanki warunkujące stwierdzenie wymagalności roszczenia w stosunku do pozwanej. W związku ze skutecznym wypowiedzeniem przez powodowy Bank umowy kredytu zadłużenie z niej wynikające stało się wymagalne, a jego wysokość strona powodowa wykazała wyciągiem z ksiąg bankowych z dnia 14 grudnia 2016 r. (oryginał dokumentu - k. 8). Wskazać w tym miejscu należy, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15.03.2011 r., w sprawie P 7/09 (OTK-A 2011/2/12), przepis art. 95 ust. 1 został uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych banku w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, co znalazło następnie wyraz w nowelizacji tego przepisu poprzez dodanie do art. 95 ust. 1a o treści: "moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1, nie obowiązuje w odniesieniu do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym" ustawą z dnia 19.04.2013 r. o zmianie ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 613), która weszła w życie w dniu 20.07. 2013 r. Mimo utraty przez wyciąg z ksiąg bankowych charakteru dokumentu urzędowego nadal spełnia on wymogi co najmniej dokumentu prywatnego. Zawiera bowiem pieczęć banku i treść określonego oświadczenia wiedzy, wynikającego z ksiąg bankowych, podpisaną przez wyraźnie określone osoby fizyczne – pracownika powodowego Banku. Pozwana nie zdołała skutecznie zakwestionować przysługującej Bankowi wobec niej wierzytelności, nie wykazała bowiem, że faktycznie zaciągnięty kredyt został spłacony zarówno w odniesieniu do kapitału, jak i do odsetek, względnie że ustalone przez Bank zadłużenie jest niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Biorąc pod uwagę, iż powództwo skierowane jest przeciwko dłużnikowi hipotecznemu – który nie jest są dłużnikiem osobistymi, Sąd zasądził dochodzone roszczenie z ograniczeniem odpowiedzialności pozwanej do wysokości hipoteki umownej łącznej kaucyjnej do kwoty 838.500,00 zł, zabezpieczającej spłatę wierzytelności przysługującej stronie powodowej wobec A. Ł. (1) z tytułu umowy kredytowej nieruchomości objętej księgą wieczystą nr (...) , prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie. Na kwotę zadłużenia pozwanej wobec powodowego Banku złożyły się odpowiednio: kwota główna w wysokości 740.065,90 zł oraz kwota 55.880,04 zł tytułem odsetek umownych naliczonych od dnia 26 sierpnia 2015 r. do dnia 14 grudnia 2016 r. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. od daty wniesienia pozwu tj. 14 grudnia 2016 r. do dnia zapłaty, jako że pozwana była uprzednio wzywana do zapłaty dochodzonej należności pismem z dnia 21 marca 2016 r. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak sentencji wyroku na podstawie wyżej powołanych przepisów i art. 496 k.p.c. O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o art. 98 § 1 i 3 k.p.c. tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu zasądzając od pozwanej M. B. jako strony przegrywającej sprawę na rzecz powoda uzupełniająco kwotę 3.600,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ustaloną w oparciu o § 1 ust. 1 i 2 i § 2 pkt 7 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 poz. 1800). Na podstawie § 2 ust. 1 i 2, §4 ust. 1 i 3 i § 8 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 2016 poz. 1715), Sąd przyznał pełnomocnikowi pozwanej radcy prawnemu M. K. kwotę 8.856,00 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu, o czym orzeczono w pkt III.