I C 593/24

Sygn. akt I C 593/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Ligoń-Krawczyk Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewa Kocielnik po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa R. B. (1) przeciwko (...) S.A z siedzibą w W. o ustalenie i zapłatę (147007.50 PLN) I. 
        oddala powództwo, II. 
        zasądza od R. B. (1) na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 5.417 zł (pięć tysięcy czterysta) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; Sygn. akt I C 593/24 UZASADNIENIE wyroku z dnia 24 listopada 2025 r. Pozwem z dnia 17 maja 2024 r. (data nadania w UP) skierowanym przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W. , R. B. (1) wniosła o: 1. 
        ustalenie, że pomiędzy nią, a pozwanym nie istnieje stosunek kredytu wynikający z Umowy kredytu nr (...) z dnia 1 grudnia 2009 r. z uwagi na nieważność tej Umowy; 2. 
        zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty 147 007,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia ww. roszczeń, wniosła o: 3. 
        uznanie za nieważne postanowień Umowy dotyczących oprocentowania opartego na stawce WIBOR i zasądzenie na jej rzecz należności tytułem zwrotu świadczeń nienależnych (nadpłaconych rat spłaty kredytu) naliczonych i uiszczonych w wyniku stosowania przez pozwany Bank niedozwolonych (ewentualnie nieważnych) postanowień waloryzacyjnych – różnicy pomiędzy sumą pobranych przez pozwany Bank od powódki spłat raty od dnia 8 grudnia 2009 r. do dnia 23 lutego 2024 r. a sumą spłat, jakie byłyby pobrane, gdyby pozwany bank stosował należycie postanowienia Umowy kredytu i nie stosował niewiążących powódki, jako konsumenta względnie nieważnych klauzul. Nadto, wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, w którym zasądzono ww. koszty procesu do dnia zapłaty oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pozwu powódka podała, że WIBOR jest oprocentowaniem według którego banki udzielają sobie wzajemnie pożyczek i stanowi jednocześnie swoistą marżę dla banku. Dodała przy tym, że kredytobiorca nie miał żadnego wpływu na zastosowanie w Umowie stawki WIBOR, jej rodzaju i wysokości, co oparte jest wyłącznie o „deklaracje” banków, a nie rzeczywiste transakcje rynkowe. Wskazała przy tym, że zaciągając kredyt kredytobiorca nie tylko nie odpowiada wyłącznie za koszt w związku z własnym kredytem, jak i płaci marżę związaną z WIBOR, a składnik ten ustalany jest arbitralnie przez zainteresowane instytucje finansowe, kosztem poszkodowanego kredytobiorcy. Powódka zaznaczyła zatem, że odsetki były pobierane bezpodstawnie, a co za tym idzie winna zwrócić pozwanemu Bankowi jedynie kapitał, co już zrobiła. Nadto, powódka wskazała na niedozwolony charakter klauzul spornej Umowy podkreślając, że nie zostały jej udzielone informacje związane z zasadami spłaty kredytu, w tym w szczególności o ryzyku wynikającym z wyliczenia oprocentowania w oparciu o stawkę WIBOR oraz jego konsekwencjach, jakie mogą powstać przy niekorzystnych, niezależnych od powódki, ustaleniach tej stawki. Podniosła również, że zawierając sporną Umowę pozwany Bank zastosował wzorzec umowy, kwestionowane postanowienia umowne nie dotyczą głównych świadczeń stron, ale kształtują one prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami z rażącym naruszeniem jego interesów. Podkreśliła, że ustalenie abuzywności postanowień umownych skutkuje brakiem związania Umową w zakwestionowanym zakresie i koniecznością zwrotu świadczenia. Dodatkowo, w pozwie powódka zawarła wniosek o zabezpieczenie powództwa poprzez: a) 
        ustalenie, że na czas trwania postępowania zawieszeniu ulega spłata bieżących rat kredytu, wynikających z Umowy kredytu nr (...) z dnia 1 grudnia 2009 r.; b) 
        nakazanie pozwanemu przedstawienia powodowi harmonogramu spłaty kredytu, opartego o wysokość raty odsetkowej naliczonej wyłącznie w oparciu o marżę poprzednika prawnego pozwanego wynikającego z zawartej pomiędzy stronami Umowy (z pominięciem wskaźnika WIBOR12M; c) 
        zakazanie pozwanemu złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu Umowy kredytowej nr (...) z dnia 1 grudnia 2009 r., z uwagi na zastosowanie się do postanowienia jak w pkt 10 lit a, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie; d) 
        zakazanie pozwanemu dokonywania wpisów do wszelkich rejestrów dłużników, w tym przede wszystkim (...) , (...) , (...) , (...) oraz (...) o zadłużeniu lub zaległościach z tytułu spłaty spornej Umowy (pozew o zapłatę i ustalenie – k. 3-15) . Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2024 r. tut. Sąd oddalił ww. wniosek powódki o zabezpieczenie (postanowienie z dnia 4 czerwca 2024 r. – k. 96) . W odpowiedzi na pozew z dnia 1 lipca 2024 r. (data stempla pocztowego) pozwany Bank wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Ponadto, zarzucił komercyjny charakter zawartej przez powódkę Umowy oraz podniósł zarzut braku po jej stronie interesu prawnego do występowania z roszczeniem o ustalenie nieważności spornej Umowy. W uzasadnieniu pisma pozwany Bank zakwestionował udowodnienie roszczenia przez powódkę zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Zaprzeczył by powódka posiadała status konsumenta zawierając sporną Umowę. Zanegował również, iż jest obowiązany do zapłaty na rzecz powódki kwoty dochodzonej pozwem na jakiejkolwiek podstawie prawnej, a także by jakiekolwiek postanowienia Umowy, w tym dotyczące oprocentowania i jego zmiany, stanowiły klauzule abuzywne, były sprzeczne z dobrymi obyczajami, czy też naruszały interesy powoda. Podkreślił także, że sporna Umowa jest ważna, w tym zawiera precyzyjne warunki zmiany oprocentowania, a wskaźnik WIBOR ustalany był poprawnie. Zaprzeczył dodatkowo temu, aby miał możliwość dowolnego kształtowania zobowiązania powódki. Stwierdził, że poinformował powódkę w zakresie ryzyka stopy procentowej, ekonomicznych konsekwencji zawarcia Umowy z oprocentowaniem WIBOR i zasadach jego zmiany w okresie kredytowania. Dodał jednocześnie, że ryzyko zmiany oprocentowania jest ograniczone ustawowo odsetkami maksymalnymi, a zatem nie może wzrosnąć w sposób nieograniczony. Ostatecznie podważył twierdzenia strony powodowej o nieważności spornej Umowy z jakiejkolwiek przyczyny wskazanej w pozwie (odpowiedź na pozew – k. 109-124) . W dalszym toku postępowania – w piśmie z dnia 6 września 2024 r. (data nadania w UP) – strona powodowa konsekwentnie wskazywała, że powódka nie prowadzi działalności gospodarczej, jak również nie zajmuje się zawodowo wynajmem nieruchomości. Przyznała, że skredytowana nieruchomość była czasowo wynajmowana, jednak głównym celem jej nabycia było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych powódki i jej rodziny. Argumentacja ta była podważana przez stronę pozwaną, która w piśmie z dnia 28 lutego 2025 r. (data stempla pocztowego) zaznaczyła, że skredytowana nieruchomość była w całości wynajmowana, a powódka wraz z synem byli w niej wyłącznie zameldowani (replika pełnomocnika powódki na odpowiedź na pozew – k. 183-192; pismo pozwanego – k. 196-202v; pismo przygotowawcze pozwanego – k. 237-238) . Tak sformułowane stanowiska procesowe stron nie uległy zmianie. Na rozprawie w dniu 23 października 2025 r. – przed jej zamknięciem – Sąd oddalił wniosek strony powodowej o zawieszenie postępowania do czasu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne sformułowane w treści postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie prowadzonej pod sygn. akt XXVIII C 22943/22 (protokół z rozprawy z dnia 23 października 2025 r. – k. 306-308; wniosek o zawieszenie postępowania – k. 311-312, 325-327) . Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: R. B. (1) pozostając na utrzymaniu męża R. B. (2) , z którym łączy ją umowa majątkowa małżeńska ustanawiająca ustrój rozdzielności majątkowej, i jednocześnie sprawując osobistą opiekę nad małoletnim dzieckiem podjęła decyzję o nabyciu nieruchomości. W celu realizacji powziętego zamiaru podjęła czynności zmierzające do znalezienia możliwie najkorzystniejszej oferty zakupu. Przystąpiła więc do licytacji komorniczej budynku w stanie surowym znajdującego się w R. na ul. (...) , którą wygrała. Po jej zakończeniu okazało się jednak, że posiadane przez nią środki finansowe nie były wystarczające do pokrycia całości ceny nabycia nieruchomości. W konsekwencji zmuszona była posiłkować się finansowaniem zewnętrznym w postaci kredytu bankowego. W czynnościach związanych z uzyskaniem kredytu wspierał ją jej mąż, który – z uwagi na prowadzenie działalności związanej z budową nieruchomości na cele komercyjne – zarekomendował jej skorzystanie z usług pośrednika finansowego (...) , z którego pomocy wcześniej korzystał przy zawieraniu umów bankowych i z którym powódka już samodzielnie załatwiała formalności konieczne do spełnienia w celu uzyskania niezbędnego kredytowania. (dowód: zeznania powódki – k. 228-230, 307; zeznania świadka N. B. złożone na rozprawie w dniu 14 marca 2025 r. – k. 257-259) W dniu 10 września 2009 r. (prezentata Banku) – za pośrednictwem doradcy kredytowego (...) – złożyła do (...) Banku S.A. w W. – Oddziału (...) (poprzednika prawnego pozwanego Banku) wniosek o udzielenie kredytu hipotecznego w wysokości 500 000,00 zł w tym na wykończenie nieruchomości w kwocie 250 000,00 zł oraz refinansowanie wydatków w kwocie 250 000,00 zł. Powódka wykazała średni miesięczny dochód netto na poziomie 8 000,00 zł, którego źródłem był czynsz z najmu kredytowanej nieruchomości. Jako adres zameldowania i korespondencyjny powódka podała ul. (...) w W. . (dowód: wniosek o udzielnie kredytu hipotecznego nr (...) – k. 132-134; zeznania powódki – k. 228-230, 307) W dniu 4 grudnia 2009 r. (data podpisania) R. B. (1) zawarła z (...) Bankiem S.A. w W. – Oddziałem Specjalistycznym M. (poprzednikiem prawnym pozwanego Banku) Umowę kredytu hipotecznego – „ (...) ” nr (...) (dalej jako (...) ) na łączną kwotę 525 205,48 zł w celu wykończenia nieruchomości w wysokości 250 000,00 zł, refinansowania wydatków poniesionych na zakup nieruchomości mieszkalnej w wysokości 250 000,00 zł, opłaty okołokredytowe w wysokości 34,00 zł oraz 400,00 zł i pokrycie kosztów ubezpieczenia tytułu prawnego i wad prawnych nieruchomości w wysokości 24 771,48 zł (punkt III Części Szczególnej Umowy). Zgodnie z punktem IV Części Szczególnej Umowy kredyt miał być spłacany w ratach równych w okresie 360 miesięcy z ostatecznym terminem spłaty przypadającym na dzień 7 lutego 2040 r. Marża Banku w dniu udzielenia kredytu wynosiła 10,9%, przy czym do czasu wpisu hipoteki była ona podwyższona o 2 punkty procentowe, by docelowo wynieść 8,9%. Oprocentowanie kredytu na dzień udzielania kredytu wynosiło 10,9%, a rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosiła 10,91%. Po upływie 1 roku od dnia uruchomienia kredytu (lub jego pierwszej transzy) oprocentowanie kredytu miały być zmienne i miało składać się z sumy obowiązującej stawki referencyjnej 12M WIBOR dla PLN i marży Banku w wysokości 3,95%. Po 12 miesiącach od dnia uruchomienia kredytu w przypadku stwierdzenia opóźnienia w spłacie rat kredytu (...) Bank S.A. określonych w Harmonogramie Spłat przekraczającego 30 dni kalendarzowych Bank miał podnieść marżę o 0,5% punktu procentowego (punkt VIII Części Szczególnej Umowy). Całkowity koszt kredytu na dzień sporządzania Umowy wynosił 1 261 662,06 zł. Zabezpieczeniem spłaty kredytu były: hipoteka zwykła na kwotę 525 205,48 zł oraz hipoteka kaucyjna do kwoty 367 643,84 zł na pierwszym i drugim miejscu w księdze wieczystej na cały okres kredytu na kredytowanej nieruchomości, cesja praw z polisy ubezpieczenia od ognia i innych zdarzeń losowych, oświadczenie kredytobiorcy o poddaniu się egzekucji oraz weksel in blanco wraz z deklaracją wekslową (punkt V Części Szczególnej Umowy). Zgodnie z § 1 Części Ogólnej Umowy określenia użyte w Umowie miały znaczenie nadane im w (...) Bank S.A. w W. - Oddział (...) " stanowiącym załącznik do niniejszej Umowy i będącym jej integralną częścią. Kredyt miał zostać uruchomiony bezgotówkowo, zgodnie ze złożoną Dyspozycją Uruchomienia Środków (druk Banku), o ile nie było to sprzeczne z postanowieniami Umowy Kredytu. Bank mógł wyrazić zgodę na uruchomienie kredytu lub jego transzy w przypadku zmiany kwot lub celów kredytu, pod warunkiem że kwota kredytu brutto nie ulegnie zmianie (na podstawie dokumentów przedłożonych przez kredytobiorcę). Kwota kredytu miała zostać wypłacona kredytobiorcy jednorazowo lub w transzach zgodnie z zapisami w Części Szczególnej. Uruchomienie kredytu miało nastąpić nie później niż w terminie do 14 dni roboczych od złożenia Dyspozycji Uruchomienia Środków wraz z dokumentacją, o której mowa w Umowie kredytu oraz Regulaminie. Uruchomienie ostatniej transzy kredytu nie mogło natomiast nastąpić w terminie późniejszym niż 24 miesiące od dnia uruchomienia I transzy kredytu, chyba że Harmonogram Wypłaty Transz stanowił inaczej (§ 3 ust. 1, 3, 5, 9 Części Ogólnej Umowy). Stosownie do § 4 ust. 2, 4, 6, 7 Części Ogólnej Umowy spłata wszelkich zobowiązań z tytułu niniejszej Umowy dokonywana miała być w złotych na rachunek kredytu, o którym mowa w ust. 1. Spłata następować miała zgodnie z Harmonogramem Spłat. Pierwszy Harmonogram Spłat miał zostać wysłany do kredytobiorcy listem poleconym w terminie 14 dni roboczych od dnia uruchomienia środków. Kolejne Harmonogramy Spłat wysyłane miały być do kredytobiorcy listem zwykłym w terminie do 14 dni roboczych od dnia uruchomienia środków. Na mocy § 5 ust. 1-4 Części Ogólnej Umowy oprocentowanie kredytu stanowiło sumę marży kredytowej wskazanej w Części Szczególnej Umowy i stawki referencyjnej WIBOR 12M. Stawka referencyjna obliczana była do dwóch miejsc po przecinku jako średnia ze stawek WIBOR 12M z pierwszych pięciu dni roboczych miesiąca poprzedzającego okres obowiązywania stawki (maj). Stawka referencyjna ulegała zmianie w okresach rocznych pod warunkiem zmiany o przynajmniej 10 punktów bazowych w stosunku do stawki referencyjnej poprzednio obowiązującej. Nowa stawka obowiązywała od 9 dnia najbliższego miesiąca będącego początkiem nowego kwartału rozliczeniowego (kwartał rozliczeniowy nie pokrywał się z kalendarzowym: zmiana stawki mogła mieć miejsce w czerwcu). W § 10 ust. 3 punkt c podpunkt i-ii, iv Części Ogólnej Umowy kredytobiorca oświadczył, że otrzymał Regulamin oraz (...) Bank S.A. , zapoznał się z nim i zaakceptował warunki w nim zawarte (w szczególności zapisy dotyczące warunków i konsekwencji zmiany waluty kredytu, sposobów i terminów ustalania stopy procentowej i oprocentowania kredytu, metody i terminów ustalania kursu wymiany walut, metody ustalania wysokości rat spłaty oraz warunków aktualizacji Harmonogramu Spłat), otrzymał Informację o terminie i sposobie wykonania uprawnienia do odstąpienia od Umowy kredytu, jest świadomy ryzyka związanego ze zmianą stopy procentowej (jako czynnika determinującego wysokość zadłużenia oraz wysokość rat spłaty) w całym okresie kredytowania i akceptuje to ryzyko. W § 12 ust. 5 Części Ogólnej Umowy potwierdzono, iż Umowa podlegała indywidualnym negocjacjom z kredytobiorcą. Zgodnie z § 8 ust. 1-7 Regulaminu oprocentowanie zmienna stanowi sumę marży kredytowej i stawki referencyjnej dla danej waluty kredytu (pożyczki): 1.1. WIBOR 3M lub WIBOR 12M(3) lub WIBOR 12M(12) - dla kredytu (pożyczki) udzielonego (udzielanej) w PLN; 1.2. EURIBOR 3M dla EUR - dla kredytu (pożyczki) udzielonego (udzielonej) w PLN Indeksowanego (Indeksowane)) do EUR; 1.3. LIBOR 3M dla innych walut - dla kredytu (pożyczki) udzielonego (udzielanej) w PLN indeksowanego (Indeksowanej) do Innej waluty niż EUR. Kredyt (pożyczka) jest oprocentowany (oprocentowana) wg zmiennej stopy procentowej z uwzględnieniem marży Banku określonej w dniu podjęcia decyzji kredytowej, z zastrzeżeniem par. 6 ust. 2 pkt 2.1 oraz par. 9 ust. 8, chyba że Umowa Kredytu (Umowa Pożyczki) przewiduje inaczej. Stawki referencyjna 3M oraz 12M(3) ulegają zmianie w okresach 3-miesięcznych pod warunkiem zmiany o przynajmniej 10 punktów bazowych w stosunku do stawki referencyjnej poprzednia obowiązującej dla danej waluty. Nowe stawki obowiązują od 9 (dziewiątego) dnia najbliższego miesiące będącego początkiem nowego kwartału rozliczeniowego (kwartały rozliczeniowa nie pokrywają się z kalendarzowymi: zmiana stawki może mieć miejsce w marcu, czerwcu, wrześniu I grudniu). Stawiki referencyjne obliczane są do dwóch miejsc po przecinku jako średnia ze stawek WIBOR 3M/WIBOR 12M/LIBOR 3M/EURIBOR 3M z pierwszych pięciu dni roboczych miesiąca poprzedzającego 3-miesięczny okres obowiązywania stawek. Stawka referencyjna 12M(12) ulega zmianie w okrasach rocznych pod warunkiem zmiany o przynajmniej 10 punktów bazowych w stosunku do stawki referencyjne poprzednio obowiązującej. Nowa stawka obowiązuje ad 9 (dziewiątego) dnia najbliższego miesiąca będącego początkiem nowego roku rozliczeniowego (rok rozliczeniowy nie pokrywa się z kalendarzowym: zmiana stawki może mieć miejsce w czerwcu). Stawka referencyjna 12M(12) 12M(12) obliczana jest do dwóch miejsc po przecinku jaka średnia ze stawek WIBOR 12 z pierwszych pięciu dni roboczych miesiąca poprzedzającego 12-miesięczny okres obowiązywania stawki (maj). O zmianie wysokości oprocentowania oraz nowym Harmonogramie Spłat Bank Informuje Kredytobiorcę (Pożyczkobiorcę i Poręczyciela) listem zwykłym (na życzenia Kredytobiorcy/Pożyczkobiorcy/Poręczyciela także drogą elektroniczną). (dowód: Umowa kredytu hipotecznego – (...) nr (...) – k. 28-31v; Regulamin kredytowania hipotecznego – k. 20-27, 135-142) Powyższą Umowę powódka podpisała po odbyciu z pośrednikiem finansowym w (...) dwóch spotkań, w trakcie których jednak nie zapoznała się z jej treścią. (dowód: zeznania powódki – k. 228-230, 307) Uruchomienie kredytu nastąpiło w ratach, które były wypłacane wpierw w dniu 9 grudnia 2009 r., a następnie w dniu 25 stycznia 2010 r. i 10 lutego 2010 r. (dowód: wyciąg nr (...) z dnia 16 sierpnia 2014 r. – k. 34-38) Aneksem do Umowy zawartym dnia 19 października 2010 r. m.in. powódka uzyskała prawo do odroczenia zapłaty części rat odsetkowych przez okres 24 miesięcy. W danym okresie raty miały być obliczane w oparciu o stałe oprocentowanie wynoszące 3% w skali roku. Po upływie tego okresu Bank miał wyliczyć sumę kwot wszystkich odroczonych rat odsetkowych i doliczyć ją do salda kredytu pozostającego do spłaty. (dowód: Aneks M. % II z dnia 19 października 2010 r. – k. 32-33) Powódka w dalszym ciągu zobowiązana jest do spłacania należności z tytułu spornej Umowy. Dotychczas spłat dokonywała regularnie niejednokrotnie także nadpłacając kredyt. Kredytowana nieruchomość przez pierwsze dwa lata była wynajmowana w całości. Następnie, wynajęciu podlegały dwie z trzech kondygnacji. Obecnie nieruchomość nie jest wynajmowana. Stanowiła ona również zabezpieczenie zobowiązań finansowanych powódki wynikających z jej przedsięwzięć gospodarczych. Powódka wraz z synem są zameldowani w przedmiotowej nieruchomości. Ich adresem korespondencyjnym nadal jest ul. (...) w W. . Mąż powódki natomiast – z uwagi na obowiązki zawodowe – rzadko spędza czas przy rodzinie. (dowód: umowa najmu z dnia 20 sierpnia 2009 r. – k. 147-148v;  zeznania powódki – k. 228-230, 307; „Inne informacje” zawarte w Operacie szacunkowym J. Ł. – k. 242v; zeznania świadka N. B. złożone na rozprawie w dniu 14 marca 2025 r. – k. 258-259 ) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie złożonych do akt sprawy dokumentów. Sąd w całości dał wiarę dokumentom wymienionym w stanie faktycznym, bowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności, a Sąd nie miał podstaw do podważenia ich wiarygodności bądź zawartej w nich treści z urzędu. Dokonując ustaleń faktycznych Sąd oparł się również częściowo na dowodzie z przesłuchania powódki R. B. (1) w zakresie wskazanym w ustalonym stanie faktycznym. W ocenie Sądu zeznania powódki dotyczące niespełnienia w sposób należyty obowiązków informacyjnych przez pracowników pozwanego Banku, w tym braku należytego poinformowania jej o warunkach oprocentowania kredytu, kosztach kredytu itd. nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zebrane w sprawie dowody i ustalony stan faktyczny wskazują, że w chwili zawierania Umowy kredytu powódka została należycie poinformowana i posiadała pełną świadomość wysokości zaciąganego zobowiązania oraz jego warunków. Powódka w oparciu o otrzymane dane i posiadaną wiedzę dokonała własnej analizy opłacalności produktów bankowych i zdecydowała się na skorzystanie z oferowanego produktu finansowego. Dodatkowo, rozbieżności występujące w zeznaniach powódki złożonych na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. i następczo w dniu 23 października 2025 r. w zakresie okoliczności zapoznania się przez nią z treścią spornej Umowy nie pozwalają na uznanie jej późniejszej relacji za wiarygodną. Sąd nie dał wiary zeznaniom powódki złożonym w ww. zakresie na rozprawie w dniu 23 października 2025 r., albowiem pozostawały one w sprzeczności z jej wcześniejszymi zeznaniami złożonymi w sposób spontaniczny i nieskrępowany, a tym samym – w ocenie Sądu – odzwierciedlający rzeczywisty przebieg zdarzeń. Z tego względu to właśnie tym zeznaniom należało przyznać walor wiarygodności. Zeznania złożone na późniejszym etapie postępowania nosiły natomiast cechy wypowiedzi przygotowanej i uznać je należało za element przyjętej przez stronę strategii procesowej, ukierunkowanej na wzmocnienie własnego stanowiska w sprawie. W konsekwencji istniejącą rozbieżność w zeznaniach powódki Sąd rozstrzygnął na jej niekorzyść, uznając, iż powódka w istocie z własnej woli nie zapoznała się z zapisami Umowy przed jej zawarciem. Ustaleń faktycznych Sąd również dokonał w oparciu o zeznania świadka N. B. w zakresie wskazanym w ustalonym stanie faktycznym, a mianowicie co do charakteru prowadzonej przez niego działalności zawodowej, procesu wnioskowania przez powódkę o kredyt oraz dalszego przeznaczenia kredytowanej nieruchomości. Co jednak istotne, Sąd nie dał wiary twierdzeniom zarówno powódki, jak i świadka N. B. w zakresie w jakim próbowali oni dowieść, iż kredytowana nieruchomość została nabyta przede wszystkim w celu zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych. Twierdzenia te bowiem stoją w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, w tym choćby z samym wnioskiem kredytowym czy załączonymi przez stronę pozwaną do akt sprawy niniejszej dokumentami w postaci umowy najmu czy operatu szacunkowego sporządzonego przez J. Ł. . Zdaniem Sądu, lansowane przez stronę powodową stanowisko wynikało z chęci przypisania powódce statusu konsumenta, a w konsekwencji uzyskania korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Takiego działania Sąd jednak nie mógł zaaprobować wobec braku jego spójności z ustalonym stanem faktycznym. Sąd ustalając stan faktyczny nie oparł na zeznaniach świadka W. Ż. , bowiem o ile przedstawił on posiadaną przez siebie wiedzę dotyczącą realizacji umów kredytowych zawieranych w pozwanym Banku, opisał stosowane w nim procedury to nie udzielił informacji kluczowych z punktu widzenia istoty sporu, a mianowicie w zakresie prawidłowości udzielonych powódce informacji o warunkach zaciąganego przez nią zobowiązania kredytowego. Podobnie ocenić należało zeznania świadka K. K. , która nie pamiętała szczegółów towarzyszących zawieraniu tej konkretnej Umowy, które były najistotniejsze dla oceny wywiedzionego przez R. B. (1) roszczenia. Sąd pominął pozostałe dowody z dokumentów lub kopii dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a nie wskazanych powyżej, jako niemających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu w całości. . Powódka domagała się ustalenia, że pomiędzy nią, a pozwanym nie istnieje stosunek kredytu wynikający z Umowy kredytu nr (...) z dnia 1 grudnia 2009 r. z uwagi na nieważność tej Umowy oraz zasądzenia od pozwanego na jej rzecz kwoty 147 007,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia ww. roszczeń, wniosła o uznanie za nieważne postanowień Umowy dotyczących oprocentowania opartego na stawce WIBOR i zasądzenie na jej rzecz należności tytułem zwrotu świadczeń nienależnych (nadpłaconych rat spłaty kredytu) naliczonych i uiszczonych w wyniku stosowania przez pozwany Bank niedozwolonych (ewentualnie nieważnych) postanowień waloryzacyjnych – różnicy pomiędzy sumą pobranych przez pozwany Bank od powódki spłat raty od dnia 8 grudnia 2009 r. do dnia 23 lutego 2024 r. a sumą spłat, jakie byłyby pobrane, gdyby pozwany bank stosował należycie postanowienia Umowy kredytu i nie stosował niewiążących powódki, jako konsumenta względnie nieważnych klauzul. Po pierwsze, należało więc ustalić, czy strona powodowa miała interes prawny co do dochodzonego roszczenia o ustalenie. Norma art. 189 k.p.c. kreuje szczególną formę ochrony prawnej praw podmiotowych, która to, pomimo zamieszczenia w przepisach prawa procesowego, ma charakter materialnoprawny. W doktrynie i orzecznictwie utrwalił się pogląd, zgodnie z którym interes prawny rozumieć należy jako obiektywnie występującą potrzebę ochrony sfery prawnej powoda, którego prawa zostały lub mogą zostać zagrożone, bądź też co do istnienia lub treści których występuje stan niepewności. Zatem interes prawny zachodzi, jeżeli sam skutek, jaki wywoła uprawomocnienie się wyroku ustalającego, zapewni stronie powodowej ochronę jej prawnie chronionych interesów. Oznacza to, że istnieje możliwość definitywnego zakończenia sporu istniejącego lub prewencyjnie zapobiegnie się powstaniu takiego sporu w przyszłości, na skutek uprawomocnienia się wyroku ustalającego. W ocenie Sądu powódka wykazała istnienie po jej stronie interesu prawnego w wytoczeniu niniejszego powództwa o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego ze spornej Umowy. W braku ustalenia na przyszłość przy jednoczesnym stwierdzeniu faktu niezwiązania kredytobiorcy poszczególnymi postanowieniami Umowy, istniałoby ryzyko, że powódka musiałaby w dalszym ciągu ponosić koszt kredytu wskazany w Umowie i wytaczać kolejne powództwo o zapłatę. Dopiero stwierdzenie w wyroku, że postanowienia umowne kredytu są nieważne lub bezskuteczne, gwarantują zwolnienie strony powodowej z obowiązku regulowania rat kredytu w przyszłości w wysokości zawyżonej. Na dzień dzisiejszy nie jest możliwe ze strony konsumenta wytoczenia żadnego innego powództwa, które zwalniałoby go z obowiązku dalszego płacenia rat kredytu, w zawyżonej jego zdaniem wysokości. Zatem po stronie powodowej występuje aktualnie obiektywnie stan niepewności, co do kształtu stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu, zaś wydanie rozstrzygnięcia o ustaleniu zgodnie z wnioskiem kredytobiorcy doprowadziłoby do usunięcia tej niepewności i zapewniłoby mu ochronę prawnie uzasadnionych interesów. Zatem merytoryczne rozpoznanie roszczeń powódki zgłoszonych w niniejszym postępowaniu definitywnie zakończy powstały między stronami spór. Powódka powoływała się na ochronę, jaka przysługuje jej z mocy przepisów chroniących prawa konsumentów. Należało więc rozstrzygnąć czy taki też status jej przysługuje. Art. 22 1 k.c. definiuje konsumenta jako osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. O statusie konsumenta rozstrzyga więc kilka elementów, z których kluczowym – w okolicznościach sprawy – jest niezwiązany z działalnością gospodarczą lub zawodową charakter czynności prawnej dokonywanej z przedsiębiorcą. Kryterium to oznacza, że status konsumenta nie podlega ocenie in abstracto, lecz w relacji do konkretnej czynności prawnej. To, że osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą lub zawodową nie pozbawia jej per se atrybutu konsumenta; osoba taka może bowiem korzystać ze statusu konsumenta, jeżeli dokonywana przez nią czynność nie jest bezpośrednio związana z jej działalnością gospodarczą lub zawodową (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2022 r., II CSKP 314/22, OSNC-ZD 2022, nr D, poz. 50). Badając tę kwestię, sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności sprawy, które mogą być pomocne we wskazaniu celu nabycia towaru lub usługi stanowiących przedmiot umowy. W przypadku umów kredytowych istotne znaczenie ma w tej mierze przeznaczenie (sposób wykorzystania) pożyczonego kapitału (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 8 czerwca 2023 r., C-570/21, I.S., K.S. przeciwko (...) , (...) :EU:C:2023:456). Podkreślenia wymagało w tym kontekście, że cel zawarcia Umowy stanowił quaestio facti, przy którego ustalaniu Sąd korzystał nie tylko z dowodów, lecz także wnioskowań opartych na regułach logiki i zasadach doświadczenia życiowego ( art. 231 k.p.c. ). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że powódka zawarła Umowę kredytu w celu związanym bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Bezspornym bowiem było, że już na etapie wnioskowania o kredyt wprost zostało wskazane, iż finansowana nieruchomość ma być przeznaczona do wynajmu. Uzyskanie kredytu było zatem czynnością przedsięwziętą w celu prowadzenia działalności gospodarczej o profilu, który został już w chwilą nabycia nieruchomości określony przez powódkę. Środki pozyskane na podstawie przedmiotowej Umowy kredytu ostatecznie zostały przeznaczone na zakup budynku wielolokalowego, który powódka, jako właścicielka wynajmowała. Był on także przedmiotem zabezpieczenia jej innych poczynań biznesowych. Co przy tym istotne, powódka nie zdołała wykazać by nieruchomość ta była przez nią lub przez jej najbliższych wykorzystywana w celu zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych – przeczył temu materiał dowody zebrany w sprawie. Trudno taki przedmiot kredytowania uznać za zaspokojenie potrzeb własnych powódki lub jej najbliższych. Nawet jeśli by przyjąć – za powódką – że zajmowała ona wraz z rodziną parter nieruchomości, a wynajmowane były jedynie dwie wyższe kondygnacje to niewątpliwym pozostaje, że nabycie nieruchomości stanowiło inwestycję finansową powódki, w której dochód z najmu miał stanowić zysk. Skala tej inwestycji zaś znacząco wykracza poza własne, prywatne, potrzeby powódki. Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 lutego 2013 roku (II CSK 351/12,Legalis), zgodnie z którym uznanie wynajmowania lokali za działalność gospodarczą albo pobieranie pożytków cywilnych z rzeczy zależy od skali przedsięwzięcia i aktywności związanej z pobieraniem pożytków cywilnych, a także od kontekstu prawnego. Sąd Najwyższy uznał, że wynajmowanie przez właściciela trzech lokali mieszkalnych stanowi przedsięwzięcie o skali wystarczającej do uznania najmu lokali za działalność gospodarczą. Również Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniał, że najem na szeroką skalę stanowi działalność gospodarczą w sytuacji gdy właściciel lokali podejmuje czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, które istotnie odbiegają od normalnego wykonywania prawa własności, a nadto z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania (wyrok z 8 maja 2018 roku, II FSK 887/16, Legalis, wyrok z 15 stycznia 2019 roku, II FSK 14/17). W ocenie Sądu rodzaj zakupionej przez powódkę nieruchomości oraz okoliczności temu towarzyszące, w tym wcześniejsze nieosiąganie przez nią dochodów prowadzą do przekonania, że powódka zawarła sporną Umowę w celu związanym z działalnością gospodarczą. Taką też aktywność powódka wskazała we wniosku kredytowym – co sama potwierdziła. Powyższe w świetle podstawy faktycznej powództwa zmierzającej do ukazania powódki, jako konsumenta, której prawa zostały rażąco naruszone, uzasadniało jego oddalenie. Niezależnie od powyższego celem kompleksowej oceny zasadności wiedzionego przez R. B. (1) roszczenia Sąd – zakładając hipotetycznie posiadanie przez nią statusu konsumenta – poddał sporną Umowę analizie pod kątem jej nieważności bądź abuzywności jej zapisów. Nie sposób było jednak uznać, ażeby sporna Umowa była nieważna, bądź zawierała abuzywne zapisy niewiążące powódkę, jako konsumenta. W szczególności zdaniem Sądu ważne są postanowienia Umowy oraz Regulaminu odnoszące się do zasad określenia oprocentowania umowy kredytu i określające warunki jego zmiany. Wskazać należy, iż polski ustawodawca przyjął, że jeżeli kredyt hipoteczny jest oprocentowany zmienną stopą procentową, stopa ta ma być w umowie podana jako wartość wskaźnika referencyjnego oraz wysokość marży. W ocenie Sądu analizowana Umowa oraz stanowiący jej integralną część Regulamin zawierały postanowienia określające oprocentowanie – zarówno stawkę referencyjną jak i marżę banku oraz warunki ich zmiany. Nie zostało jakkolwiek uprawdopodobnione przez stronę powodową, by sposób ich określenia był sprzeczny z powołanymi przepisami prawa. Stawka zmiennego oprocentowania została określona w sposób precyzyjny i nie pozostawiający pozwanemu miejsca na żadną dowolność. Powyższe prowadzi do wniosku, iż konsument został poinformowany o górnym limicie wysokości odsetek, których maksymalną wysokość określa przepis art. 359 § 2 1 k.c. Kolejno, zdaniem Sądu, strona powodowa w zaprezentowanym przez siebie materiale procesowym nie zdołała wykazać, by pozwany Bank w nieprawidłowy sposób zrealizował obowiązek informacyjny, a w konsekwencji by analizowane postanowienia Umowy były nieważne lub bezskuteczne w rozumieniu art. 385 1 §1 k.c. Treść Umowy zawartej między stronami dowodzi, iż informacja w powyższym zakresie została powódce udzielona, a zatem za nieuprawdopodobnione uznać należało, iż pozwany Bank tego obowiązku informacyjnego zaniechał lub nie poinformował powódki w stopniu należytym odnośnie do mechanizmu ustalania oprocentowania – w tym wskaźnika WIBOR. Co istotne w chwili zawierania umowy powódka z własnej woli się z jej treścią nie zapoznała i nie wnosiła ówcześnie do niej żadnych zastrzeżeń, tym samym zarzut niespełnienia obowiązku informacyjnego w takich okolicznościach jest tym bardziej nieuzasadniony. Odnośnie do kwestii braku wypełnienia obowiązku informacyjnego powódka nie wykazała, aby zapisy Umowy nie zostały skonstruowane w sposób prosty i na tyle zrozumiały aby była w stanie oszacować skutki ekonomiczne. Co istotne w wyroku C-300/23 ( (...) SA .) (...) dopuścił, że jeśli definicja wskaźnika i jego wartości są oficjalnie opublikowane i wystarczająco dostępne dla przeciętnego konsumenta to sam fakt, że bank nie wręczył przy zawieraniu umowy historii kształtowania się wskaźnika (tutaj WIBOR) nie musi oznaczać braku poinformowania kredytobiorcy czy też braku przejrzystości warunków – zatem nie chodzi tutaj o tzw. „rytuał papieru”, ale o to czy konsument realnie mógł zrozumieć ryzyko i koszt. Powódka nie udowodniła swoich twierdzeń w tym zakresie. Kolejno za niewykazane uznać należało, by zawarte w Umowie kredytu postanowienia odnoszące się do oprocentowania kredytu miały charakter abuzywnych w rozumieniu art. 385 1 k.c. W ocenie Sądu choć co do zasady dopuszczalne było badanie wskazanych w pozwie postanowień odnoszących się do oprocentowania kredytu przez pryzmat wskazanego przepisu to nie zostało uprawdopodobnione przez stronę powodową, by postanowienia te były sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały interesy powoda jako konsumenta. Postanowienia te bowiem w klarowny i przejrzysty sposób ustalały zasady ustalania oprocentowania, w tym składniki oprocentowania, jak i warunki, w tym kierunek zmiany oprocentowania (zarówno w zakresie marży banku jak i stopy bazowej). W ocenie Sądu nie sposób było przy tym uznać, by powiązanie stopy bazowej i jej zmiany ze zmianą stawki referencyjnej WIBOR, jako stawki powszechnie występującej w transakcjach na rynku bankowym, a niepodlegającej, wbrew twierdzeniom powódki, arbitralnym ustaleniom przez pozwany Bank, nosiło cechy uregulowania sprzecznego z dobrymi obyczajami i rażąco naruszającego interesy strony powodowej– konsumentów, a co podlegało ocenie na dzień zawarcia Umowy. Wskaźnik WIBOR jest wskaźnikiem zewnętrznym, a nie zależnym od arbitralnej decyzji pozwanego Banku. Zawierając Umowę kredytu hipotecznego powódka jako kredytobiorca dobrowolnie zgodziła się, że wysokość raty będzie wyliczana przy uwzględnieniu co do zasady stałej i niezmiennej marży Banku, która podlegać będzie zmianie jedynie w określonych stricte w Umowie sytuacjach, oraz stawki referencyjnej WIBOR-u, na której wysokość żadna ze stron umowy nie ma wpływu. Zatem wskaźnik ten – wbrew argumentacji powódki – nie jest zależny od pozwanego Banku i jest zgody z prawem krajowym, a także regulacjami Unii Europejskiej. Z orzecznictwa wynika nadto, iż co do zasady nie jest wymagane przez TSUE aby konsument rozumiał model wyznaczania wskaźnika stosowany przez bank centralny, radę polityki pieniężnej lub administratora wskaźnika, jak by musiał on uzyskać informacje o wszystkich przyszłych sytuacjach, mogących wpłynąć a zmianę przez bank centralny/administratora wskaźnika wysokości wskaźnika. Podobnie, by konsument musiał mieć dostęp do danych wejściowych na podstawie których bank centralny/administrator ustala wysokość stop procentowych i samego wskaźnika. Oczywistym pozostaje przy tym, że umowa kredytu stanowi źródło zarobkowania banku właśnie poprzez odsetki kapitałowe naliczane od kwoty kredytu. Dodatkowo, tut. Sąd pragnie podkreślić, że banki nie udzielają kredytów z własnych środków, lecz ze środków finansowych uzyskanych z innych źródeł, w tym od klientów, którzy złożyli takie środki na rachunkach bankowych i lokatach, dlatego też ze względu na bezpieczeństwo powierzonych im pieniędzy, banki są wręcz zobowiązane do podejmowania wszelkich działań, pozwalających na minimalizację ryzyka w przypadku problemów ze spłatą kredytu przez konkretnego kredytobiorcę. Co więcej, każda osoba decydująca się na zaciągnięcie kredytu winna liczyć z obowiązkiem jego spłaty. Dla każdej osoby o przeciętnej wiedzy jest oczywistym, że zawierając umowę z bankiem o kredyt winna liczyć się z obowiązkiem spłaty zaciągniętego zobowiązania pieniężnego. W świetle powyższych ustaleń, zarówno powództwo główne, jak i ewentualne podlegały oddaleniu – czy to ze względu na niemożność przypisania powódce statusu konsumenta, czy też wobec bezzasadności jej twierdzeń co do nieważności Umowy lub abuzywności jej zapisów. O powyższym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Zgodnie z art. 108 §1 k.c. sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym postępowanie w instancji. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 98 §1 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W niniejszej sprawie Sąd, w punkcie II sentencji wyroku, obciążył powódkę – jako stronę przygrywającą – całością kosztów procesu, na które składały się koszty zastępstwa procesowego w wysokości 5 400,00 zł obliczone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictw w wysokości 17,00 zł. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w wyroku. Sędzia Ewa Ligoń-Krawczyk