I C 565/23

Sygn. akt I C 565/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lutego 2024 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Kuryłas po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2024 roku w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko D. B. o zapłatę 1. oddala powództwo , 2. zasądza od powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rzecz pozwanej D. B. kwotę 287 zł ( dwustu osiemdziesięciu siedmiu złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty . Sędzia Agnieszka Kuryłas Sygn. akt: I C 565/23 UZASADNIENIE W dniu 9 marca 2023 r. (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła o zasądzenie od D. B. kwoty 703,01 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia 25 listopada 2022 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że dochodzona kwota stanowi zadłużenie pozwanej z tytułu umowy pożyczki zawartej dnia 8 kwietnia 2022 r. z (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. . Pomimo upływu terminu płatności określonego w umowie pożyczki pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie zobowiązania, co skutkowało postawieniem całego zobowiązania w stan wymagalności z dniem 10 maja 2022 r. Powód nabył przedmiotową należność na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 15 września 2022 r. Na dochodzone niniejszym pozwem roszczenie składa się kwota 662,72 zł tytułem niespłaconego kapitału pożyczki i prowizji, 8,71 zł tytułem sumy niespłaconych odsetek kapitałowych oraz kwota 31,58 zł tytułem sumy skapitalizowanych odsetek za opóźnienie. W odpowiedzi na pozew pozwana D. B. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu pisma pozwana zakwestionowała roszczenie dochodzone pozwem co do zasady i co do wysokości. Podniosła zarzut niewykazania zawarcia ważnej umowy pożyczki z pozwaną, abuzywności postanowień umownych, a także niewykazania skutecznego zawarcia umowy cesji i w konsekwencji braku legitymacji procesowej czynnej po stronie powoda. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 8 kwietnia 2022 r. (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. , dla której usługi pośrednictwa kredytowego świadczy (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. , sporządziła umowę pożyczki refinansującej nr (...) na odległość z D. B. , jako pożyczkobiorcą. Na jej podstawie D. B. miała uzyskać pożyczkę w kwocie 662,72 zł, która podlegała zwrotowi w terminie 30 dni, tj. do dnia 8 maja 2022 r. wraz z prowizją 159,05 zł i odsetkami 8,71 zł. Całkowity koszt pożyczki miał wynieść 167,76 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki miała wynosić 1.457,12 %. Stopa oprocentowania pożyczki w stosunku rocznym była zmienna i wynosiła w dniu sporządzenia umowy 16 %. W dniu 18 listopada 2021 r. na rachunek nr (...) mający należeć do (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. przelała kwotę 662,72 zł tytułem pożyczki nr (...) z dnia 8 kwietnia 2022 r. Dowód: - umowa pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 8 kwietnia 2022 r. wraz z załącznikami, k. 22-31; - potwierdzenie operacji, k. 32-33; Pismem sporządzonym dnia 23 maja 2022 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. w imieniu (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. wezwała pozwaną D. B. do zapłaty kwoty 677,36 zł w terminie 5 dni od dnia doręczenia pisma. Dowód: - wezwanie do zapłaty z dnia 23 maja 2022 r., k. 34; W dniu 15 września 2022 r. (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. sporządziła umowę przelewu wierzytelności na rzecz (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. . W imieniu cedenta pod umową podpisała się prezes zarządu M. Ł. , a w imieniu cesjonariusza prezes zarządu H. L. . Zgodnie z § 2 ust. 3 ww. umowy cedent przelewa na rzecz cesjonariusza wierzytelności wskazane w umowie, a cesjonariusz te wierzytelności nabywa w całości, przy czym skutek przeniesienia własności wierzytelności następuje z dniem zapłaty przez cesjonariusza pełnej kwoty określonej w niniejszej umowie. Zapłata ceny miała nastąpić w formie przelewu na rachunek bankowy cedenta o nr (...) prowadzony przez (...) . Pismem sporządzonym dnia 10 października 2022 r. (...) sp. z o. o. w imieniu (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. poinformowała pozwaną o cesji wierzytelności i wezwała ją do zapłaty kwoty 683 zł w terminie 3 dni roboczych, tj. do dnia 12 października 2022 r. Dowód: - umowa przelewu wierzytelności z dnia 15 września 2022 r. wraz z załącznikami, k. 16-21; - zawiadomienie o przelewie wierzytelności z dnia 10 października 2022 r., k. 35. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: W ocenie Sądu Rejonowego , powództwo okazało się niezasadne i podlegało oddaleniu w całości. Przedmiotowe roszczenie powód wywodził, jak wskazał w uzasadnieniu żądania pozwu, z umowy pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 8 kwietnia 2022 r., która miała zostać zawarta przez pozwaną D. B. z (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. na odległość, na podstawie której tenże podmiot miał udzielić pozwanej pożyczki pieniężnej kwocie 662,72 zł, a pozwana zobowiązała się pożyczkę tę zwrócić na zasadach określonych w umowie. Wierzytelność z tego tytułu powód miał nabyć na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 15 września 2022 r. Podstawę prawną dochodzonego roszczenia powoda miały zatem stanowić postanowienia ww. umowy pożyczki pieniężnej. Niezależnie od postanowień umowy pożyczki podstawę prawną dochodzonego roszczenia stanowią również przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim oraz przepisy kodeksu cywilnego . Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Natomiast zgodnie z treścią art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Stosownie zaś do treści przepisu art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd ustalił w oparciu o bardzo skromny materiał dowodowy zaoferowany przez stronę powodową, który okazał się niewystarczający do uwzględnienia wniesionego przezeń powództwa. Podkreślenia wymaga bowiem, iż zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. A zatem skoro powód twierdził, iż przysługuje mu od pozwanej roszczenie wywodzące się z umowy pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 8 kwietnia 2022 r. to okoliczność tę oraz fakt późniejszej cesji wierzytelności powinien był udowodnić. W tym miejscu odnieść należało się przede wszystkim do podniesionych przez stronę pozwaną zarzutów niewykazania przez powoda okoliczności zawarcia umowy pożyczki, a także występowania klauzul niedozwolonych w odniesieniu do postanowień określających wysokość pozaodsetkowych kosztów pożyczki oraz co do skuteczności cesji wierzytelności. W przedmiotowej sprawie powód nie udowodnił, aby pozwana w jakikolwiek sposób wyraziła oświadczenie woli zawarcia przedmiotowej pożyczki. Zgodnie z twierdzeniami powoda umowa miała być zawarta na odległość, jednak nie zwalnia to z obowiązku wykazania za pomocą dowodów, iż faktycznie doszło do jej zawarcia, w szczególności, iż pożyczkobiorca złożył oświadczenie woli, kiedy i w jaki sposób. Powód tymczasem nie przedłożył żadnego dokumentu, czy innego dowodu, z którego w istocie wynikałaby wola pozwanej do zawarcia umowy pożyczki z dnia 8 kwietnia 2022 r. Powód nie złożył w tym zakresie jakiegokolwiek dokumentu, np. wniosku, który zawierałby własnoręczny podpis pozwanej, potwierdzenia przelewu przez nią konkretnej uzgodnionej kwoty celem potwierdzenia warunków umowy, dowodu z nagranej rozmowy telefonicznej lub w jakikolwiek inny sposób , w jaki zwyczajowo się to odbywa przy tego typu czynności. Na marginesie wskazać należy, że nawet gdyby uznać, iż umowa pożyczki z dnia 8 kwietnia 2022 r. została zawarta, była ważna i skuteczna, to należy po krótce odnieść się do pozostałych zarzutów dotyczących tejże umowy. W odniesieniu do postanowień określających wysokość pozaodsetkowych kosztów pożyczki , to w tym zakresie Sąd ustalił, iż wysokość prowizji określona we wzorze umowy nie przekraczała wysokości wskazanej w art. 36a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , który ustala maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu według konkretnego wzoru. Dodatkowo w ust. 2 i 3 ww. artykułu wskazano, iż pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu, zaś w części przekraczającej maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu są nienależne. Kwota prowizji nie była przy tym wyższa od kwoty pożyczki rzekomo udzielonej pozwanej. Stąd też należało uznać, iż była ona zgodna z przepisami i nie stanowiła niedozwolonej klauzuli umownej, ani nie naruszała zasad współżycia społecznego, w tym zasady ekwiwalentności świadczeń. Idąc dalej wskazać należy, iż powód nie wykazał również, aby doszło do skutecznego zawarcia w dniu 15 września 2022 r. umowy przelewu wierzytelności z (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. . W tym zakresie powód nie złożył bowiem dowodu z dokumentu świadczącego o zapłacie przez cesjonariusza pełnej kwoty ceny z umowy. Nie wiadomo nawet, jaka była wysokość ceny, gdyż w złożonej wraz z pozwem wersji umowy przelewu wierzytelności została ona ukryta. Umowa przelewu wierzytelności w jej § 2 ust. 3 uzależniała natomiast nabycie wierzytelności przez cesjonariusza od uiszczenia ceny. W postanowieniu tym wprost bowiem wskazano, iż skutek przeniesienia własności wierzytelności miał nastąpić z dniem zapłaty przez cesjonariusza pełnej kwoty określonej w niniejszej umowie przelewem na rachunek bankowy cedenta o nr (...) prowadzony przez (...) . Faktu przelania ceny tytułem ww. umowy wierzytelności powód nie wykazał, a zatem nie sposób uznać, aby przysługiwało mu roszczenie wobec pozwanej, a w konsekwencji, aby był on legitymowany czynnie do wystąpienia z niniejszym powództwem. Tym bardziej, iż wierzytelności wskazane w złożonym wraz z pozwem załączniku do umowy cesji, mającym stanowić część z wykazu wierzytelności, nie zostały w ocenie Sądu wystarczająco określone, np. nie zostały w nim wskazane dane dłużników, w tym pozwanej. Reprezentacja cedenta i cesjonariusza nie budziła przy tym wątpliwości Sądu i wbrew temu co twierdziła pozwana, wynikała z wydruków z KRS. Mając na uwadze wszystkie powyższe argumenty Sąd oddalił powództwo jako niewykazane w całości, o czym orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku. Zgodnie z treścią przepisu art. 98 § 1 i 3 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie pozwana wygrała spór w całości, stąd też , w punkcie 2. sentencji wyroku , zasądzono na jej rzecz od powoda poniesione przez nią koszty procesu, tj. koszty zastępstwa przez radcę prawnego ustalone w oparciu o wartość przedmiotu sporu i stawki minimalne w kwocie 270 zł oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa – 17 zł. Odsetki od kosztów procesu zostały zasądzone na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sędzia Agnieszka Kuryłas