I C 55/25

Sygn. akt I C 55/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 lipca 2025 r. Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak Protokolant sądowy Katarzyna Brzozowska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2025 r. w Ciechanowie na rozprawie sprawy z powództwa (...) P. Dywidendowy Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności w G. przeciwko M. G. o zapłatę 7833,43 zł I zasądza od pozwanej M. G. na rzecz powoda (...) P. Dywidendowy Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności w G. kwotę 5018,82 zł ( pięć tysięcy osiemnaście złotych osiemdziesiąt dwa grosze ) z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od dnia 1 czerwca 2025 r. do zapłaty; II w pozostałym zakresie powództwo oddala; III zasądza od pozwanej M. G. na rzecz powoda (...) P. Dywidendowy Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności w G. kwotę 1300,00 zł ( jeden tysiąc trzysta złotych ) tytułem zwrotu części kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym kwotę 900,00 zł ( dziewięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. sędzia Lidia Grzelak Sygn. akt I C 55/25 UZASADNIENIE W dniu 31 stycznia 2024 r. (data stempla operatora pocztowego ) powód E. P. Dywidendowy Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności w G. wystąpił do Sądu Rejonowego w Ciechanowie z pozwem przeciwko M. G. wnosząc o zasądzenie kwoty 7833,43 zł, z tym że kwoty 7142,04 zł z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od dnia 10 kwietnia 2024 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 691,39 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 31 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty. Ponadto powód wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na pozew pozwana wnosiła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwana M. G. kwestionowała, aby zawarła z (...) S.A. umowę pożyczki o treści i w kwocie wskazanej przez powoda. W ocenie pozwanej strona powodowa nie wykazała, aby doszło do skutecznego zawarcia umowy pomiędzy stronami oraz, aby przedmiotowa umowa skutecznie została pozwanej wypowiedziana. Ponadto pozwana wskazała, że przedłożona przez powoda umowa pożyczki zawiera szereg klauzul abuzywnych. Wskazywała także, że powód nie potwierdził żadnymi umowami, aby wskazane Pakiety Usług do umowy pożyczki faktycznie zostały z nią uzgodnione. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 24 kwietnia 2023 r. M. G. oraz (...) Spółka Akcyjna w W. za pośrednictwem platformy internetowej zawarli umowę pożyczki nr (...) . Zawarcie umowy poprzedzone zostało zweryfikowaniem przez pożyczkodawcę tożsamości M. G. oraz oceny jej zdolności kredytowej. Na podstawie tej umowy (...) Spółka Akcyjna w W. udzielił M. G. pożyczki w kwocie 6200,00 zł. Prowizja za udzielenie pożyczki wynosiła 1853,80 zł. Roczna stopa oprocentowania ustalona została w wysokości 20,50 % w skali roku. Odsetki miały być naliczane od pozostającego do spłaty kapitału pożyczki, od dnia następującego po dniu wypłaty pożyczki do dnia poprzedzającego spłatę pożyczki, według stopy procentowej wskazanej w umowie. Całkowita kwota do zapłaty z tytułu udzielonej pożyczki wynosiła – 9539,44 zł. Pożyczka została udzielona M. G. na okres 24 miesięcy liczonych od daty wypłaty pożyczki. Ostateczny termin spłaty pożyczki ustalony został na dzień 30 kwietnia 2025 r. Umowa zawierała szczegółowe dane osobowe pożyczkobiorczyni: imię i nazwisko, PESEL, adres zamieszkania, serię i numer dowodu osobistego oraz numer rachunku bankowego. W dniu 24 kwietnia 2023 r. (...) Spółka Akcyjna w W. dokonał przelewu środków w wysokości 4000,00 zł na rachunek bankowy nr (...) należący do M. G. . Kwota udzielonej pożyczki wynosiła 6200,00 zł, lecz pomniejszona została o kwotę 2000 zł, która została przekazana w dniu 24 kwietnia 2023 r. na nr bankowy (...) na zakup pakietu usług medycznych oraz o kwotę 200,00 zł przekazaną tego samego dnia na ten sam rachunek bankowy na zakup usług telekomunikacyjnych ( umowa pożyczki wraz z harmonogramem spłat k. 20-24v, załączniki do umowy k. 25-30v, potwierdzenia wypłaty k. 31-33 ). M. G. potwierdziła zawarcie umowy, początkowo dokonując spłat z tytułu zawartej umowy. Dokonała następujących wpłat na poczet spłaty zadłużenia: 1 czerwca 2023 r. w kwocie 128,84 zł, 8 lipca 2023 r. w kwocie 409,75 zł, 12 sierpnia 2023 r. w kwocie 420,00 zł, 18 października 2023 r. w kwocie 400,00 zł. Po tej dacie zaprzestała spłacać zadłużenie (historia spłat k. 52). W dniu 3 listopada 2023 r. wystosowano wobec M. G. wezwanie do zapłaty kwoty 820,15 zł z tytułu zaległości w spłacie pożyczki nr (...) . (...) Spółka Akcyjna w W. ostatecznie wezwał M. G. do spłaty wynikającego z przedmiotowej umowy pożyczki w wysokości 1237,16 zł. Wobec dalszego nieuregulowania zadłużenia, podmiot udzielający pożyczki złożył oświadczenie o wypowiedzeniu M. G. umowy pismem z dnia 27 grudnia 2023 r. wzywając do zapłaty kwoty 7475,50 zł ( wezwania do zapłaty k. 34-35, wypowiedzenie umowy pożyczki k. 36 ). Na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej dnia 30 kwietnia 2024 r. pomiędzy (...) Spółka Akcyjna w W. , a E. P. Dywidendowy Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności w G. doszło do przelewu wierzytelności przysługujących (...) Spółka Akcyjna w W. m in. w stosunku do M. G. na rzecz E. P. Dywidendowy Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności w G. . Cena za nabywane wierzytelności została zapłacona przez cesjonariusza ( umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikami k. 37-44, wykaz wierzytelności k. 45, oświadczenie o zapłacie ceny k. 46 ). E. P. Dywidendowy Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności w G. pismem z dnia 28 maja 2024 r. zawiadomił M. G. o przeniesieniu wierzytelności, informując jednocześnie, że aktualne zadłużenie wynikające z umowy pożyczki nr (...) wynosi 8044,74 zł. Następnie w dniu 4 września 2024 r. nowy wierzyciel wezwał M. G. do spłaty zadłużenia w kwocie 8431,31 zł. w terminie 14 dni od daty otrzymania przedmiotowego pisma ( zawiadomienie o przeniesieniu wierzytelności k. 47-48, ostateczne wezwanie do zapłaty k. 50-51). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów, a w szczególności umowy pożyczki wraz z załącznikami, potwierdzenia przelewów, wezwań do zapłaty, historii wpłat, wypowiedzenia umowy pożyczki, umowy przelewu wierzytelności wraz z załącznikami, zawiadomienia o przeniesieniu wierzytelności oraz ostatecznego wezwania do zapłaty. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, co potwierdzają przede wszystkim potwierdzone wpłaty dokonywane przez M. G. na poczet spłaty zadłużenia wskazują w sposób jednoznaczny na istnienie roszczenia dochodzonego pozwem, wynikającego z umowy pożyczki z dnia 24 kwietnia 2023 r. Nie zostało natomiast udowodnione, aby pozwana zawarła z podmiotem udzielającym pożyczki jakiekolwiek umowy o zakup pakietów dodatkowych w zakresie usług medycznych i usług telekomunikacyjnych podwyższających wartość udzielonej jej pożyczki łącznie o kwotę 2200,00 zł. Twierdzenia strony powodowej w tym zakresie nie zostały potwierdzone żadnymi dokumentami. Dołączone wraz z kolejnym pismem procesowym „potwierdzenie zawarcia dobrowolnej umowy sprzedaży pakietu usług medycznych” w ocenie Sądu zostało wygenerowane systemowo na potrzeby toczącego się postępowania i nie ma mocy dowodowej. Nie ma żadnego dowodu, aby z dokumentem tym zapoznała się pozwana, czemu ona również wyraźnie zaprzecza. Nie jest potwierdzeniem zawartych umów w tym zakresie wykonanie przez powoda przelewów na kwoty 2000,00 zł i 200,00 zł na rzecz podmiotów mających świadczyć wskazane usługi. Rozliczenia pomiędzy powodem a tymi podmiotami nie stanowią dowodu zwarcia umowy przez pozwaną w zakresie świadczenia takich usług. Również dołączonego do akt sprawy wypowiedzenie umowy pożyczki nie można uznać za wiążące, bowiem nie zostało dołączone potwierdzenie skutecznego doręczenia tego dokumentu M. G. . Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony pozwanej zawartych w odpowiedzi na pozew oraz dalszym piśmie procesowym należy uznać je za całkowicie bezpodstawne, gdyż brak jest podstaw do kwestionowania zawarcia przez strony za pośrednictwem platformy internetowej umowy pożyczki. Umowa taka z oczywistych względów zawarta jest bez jednoczesnej obecności obu stron; zarówno przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , jak też ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, dopuszczają taki sposób zawarcia umowy. Powód dysponował szczegółowymi danymi osobowymi pozwanej M. G. takimi jak adres zamieszkania, numer PESEL, numer dowodu osobistego i jej numer rachunku bankowego co wskazuje, że powód wszedł w posiadanie tych danych, uzyskując je od pozwanej, a nie w jakiś inny sposób. Brak podpisów na umowie zawieranej poprzez platformę internetową nie świadczy o tym, że umowa jest nieważna. Podstawą ustaleń Sądu były dokumenty złożone do akt sprawy przez powoda. Część z nich ma charakter dokumentów prywatnych, stanowiąc dowód tego, że osoby, które je podpisały, złożyły oświadczenia w nich zawarte ( art. 245 kpc ), a część stanowi wydruki komputerowe. Sąd oceniając te dowody przez pryzmat art. 233 § 1 kpc nie stwierdził, aby treść tych dokumentów budziła uzasadnione wątpliwości co do ich prawdziwości czy autentyczności. Wskazać należy, że wydruki komputerowe mogą stanowić inny środek dowodowy, pozwalający na czynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych. Nie wiążą się one z domniemaniami, jakie towarzyszą dokumentom ( art. 244 kpc , art. 245 kpc ), jednakże świadczą o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku ( Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lutego 2019 r. wydanego w sprawie I ACa 767/18 ). Przedłożone do akt sprawy wydruki komputerowe zawierają szereg danych wrażliwych dotyczących pozwanej M. G. w tym m.in. numer ewidencyjny PESEL, nr rachunku bankowego, nr i serię dowodu osobistego. Pozwana nie wskazywała, że dane te powód uzyskał bezprawnie. Sąd zważył, co następuje: W ocenie Sądu, powództwo zasługiwało na uwzględnienie częściowo tj. do kwoty 5018,82 zł tytułem należności głównej. W razie cesji wierzytelności, na nabywcę przechodzi ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, wszystkie właściwości, przywileje i braki, a więc ustawodawca zakłada identyczność wierzytelności cesjonariusza z wierzytelnością cedenta ( art. 509 § 2 kc ). Powód E. P. Dywidendowy Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności w G. nabył przedmiotową wierzytelność od (...) Spółka Akcyjna w W. . Potwierdzeniem tego jest umowa cesji wierzytelności wraz z wykazem wierzytelności, stanowiącym załącznik do umowy. w którym opisana jest wierzytelność wraz z podaniem numeru umowy kredytu, danych personalnych kredytobiorcy oraz kwoty kredytu, jak również oświadczenie o zapłacie ceny. Dokumenty te potwierdzają skuteczne nabycie wierzytelności przysługującej w stosunku do pozwanej i legitymację czynną powoda w niniejszej sprawie. Na skutek przelewu wierzytelności doszło więc do zmiany strony stosunku zobowiązaniowego po stronie wierzyciela, a zatem powód jest legitymowany czynnie do występowania w niniejszym procesie. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty potwierdzają w myśl art. 511 kc , że do zawarcia umowy doszło. Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że poprzednik prawny powoda (...) Spółka Akcyjna w W. udzielił przedmiotowej pożyczki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a pozwana M. G. działała przy zawarciu umowy jako konsument w rozumieniu art. 22 1 kc ; czynność dokonana przez pozwaną nie była bowiem związana bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Posiadanie przez pozwaną statusu konsumenta nie było zresztą kwestionowane przez powoda. Z tych względów, do umowy mają zastosowanie również przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , zgodnie z którymi, przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na podstawie której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu. Umowa pożyczki podlega ogólnym przepisom prawa cywilnego ( art. 720 i nast. kc ). Mają one zastosowanie zarówno w relacjach między osobami fizycznymi oraz w relacjach przedsiębiorca – konsument. Zgodnie z art. 720 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Zarzuty pozwanej M. G. dotyczyły niewykazania roszczenia co do zasady i wysokości, a zatem braku umowy i wykonania umowy przez wierzyciela. Twierdzenia pozwanej są, w ocenie Sądu, w tym zakresie niewiarygodne. Do zawarcia umowy pożyczki pomiędzy pozwaną, a powodem doszło za pomocą środków porozumiewania się na odległość, a zatem podpisy stron nie były wymagane. Poza wydrukiem komputerowym umowy pożyczki powód przedstawił również potwierdzenie wypłaty kwoty pożyczki pozwanej, a także wyciąg dokonanych przez pozwaną spłat na poczet zadłużenia. Pozwana nie kwestionowała, że przedmiotowych wpłat dokonała, a zatem należało uznać że dowodzi to skutecznego zawarcia umowy pomiędzy stronami. Ponadto pełnomocnik pozwanej został wezwany do wyjaśnienia czy potwierdza dokonanie przez pozwaną wskazanych wpłat, w terminie 7 dni pod rygorem uznania przez sąd, że pozwana dokonana wskazanych wpłat na poczet zadłużenia z tytułu umowy pożyczki z (...) Spółka Akcyjna w W. z dnia 24 kwietnia 2023 r. nr (...) . Pełnomocnik pozwanej nie udzielił odpowiedzi na pytanie sądu, co sąd potraktował jako przyznanie faktu. Sąd ustalił zatem, że wierzyciel pierwotny i M. G. zawarli umowę pożyczki w rozumieniu przepisów art. 720 kc oraz ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , zgodnie z którą przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na podstawie której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki ( art. 1 i 3 cyt. ustawy.). Tym samym, sąd zobligowany była do oceny uprawnień powoda w kontekście art. 385 1 kc. Stosownie do art. 385 1 § 1 i § 4 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Zastrzeżono przy tym, że postanowienia określające główne świadczenia stron, takie jak cena lub wynagrodzenie, mogą zostać uznane za niedozwolone postanowienia umowne tylko wówczas, gdy zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W celu ustalenia, czy konkretne postanowienie umowne należy kwalifikować jako „nieuzgodnione indywidualnie”, należy zbadać, czy konsument miał na treść danego postanowienia „rzeczywisty wpływ” ( art. 385 1 § 3 zd. 1 kc ). W szczególności ustawodawca zwraca uwagę na niebezpieczeństwo „nieuzgodnionego indywidualnie” charakteru postanowienia umowy przejętego z wzorca umownego. Kontroli podlegają zatem nieuzgodnione indywidualnie: postanowienia umowne przejęte z wzorca umownego bądź też nie ( w przypadku umowy zawartej bez użycia wzorca umownego chodzi o te, które nie były przez strony negocjowane ) oraz postanowienia wzorców umownych. Ciężar dowodu spoczywa oczywiście na tym, kto z okoliczności indywidualnego uzgodnienia treści postanowienia lub braku takiego uzgodnienia wyciąga skutki prawne ( art. 6 kc ). W sporze wynikłym w obrocie konsumenckim to najczęściej przedsiębiorcy zależy na wykazaniu faktu indywidualnego uzgodnienia. W uchwale z dnia 27 października 2021 r. wydanej w sprawie III CZP 43/20, którą sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, Sąd Najwyższy wskazał, że, w przypadku umowy pożyczki świadczeniem głównym po stronie pożyczkobiorcy są odsetki kapitałowe i za opóźnienie, nie jest nim natomiast wynagrodzenie prowizyjne. Zastrzeżenie to, ma zastosowanie również do opłaty przygotowawczej. Wskazać również należy na treść art. 36a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , określająca maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego. Celem tego przepisu jest zabezpieczenie przed nakładaniem na konsumentów nadmiernych obowiązków finansowych, co oznacza, że przedsiębiorca domagający się pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego powinien wskazać na zindywidualizowane okoliczności usprawiedliwiające naliczenie tychże kosztów w żądanej wysokości. Zarówno w orzecznictwie europejskim, jak i krajowym wskazano, że określenie w prawie krajowym maksymalnego pułapu pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego nie wyłącza z zakresu kontroli sądowej kosztów naliczonych w granicach nieprzekraczających tego pułapu ( wyrok (...) z dnia 3 września 2020 r. w sprawie C-84/19, wyrok (...) z dnia 26 marca 2020 r. w sprawie C-779/18, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2021 r. w sprawie III CZP 42/20, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie III CZP 43/20 ). Wskazać należy, że na podstawie załączonej przez stronę powodową umowy pożyczki stwierdzić należy, że całkowita kwota do zapłaty wskazana w umowie nie została udowodniona. Pozwana M. G. na mocy zawartej umowy została zobowiązana bowiem do zapłaty łącznie kwoty 9539,44 zł. Na dochodzoną kwotę składały się : 6200,00 zł z tytułu kapitału, 1485,64 zł z tytułu odsetek umownych oraz 1853,80 zł z tytułu prowizji. Ponadto wskazano, że pozwanej do dyspozycji przekazana została kwota 4000,00 zł, zaś 2000,00 zł przekazane zostało na zakup pakietu usług medycznych zaś 200,00 zł na zakup usług telekomunikacyjnych. Pozwana M. G. podniosła zarzuty w tym zakresie wskazując, że zaprzecza aby składała dyspozycję upoważniająca pożyczkodawcę do potrącenia z kwoty pożyczki tych zobowiązań. Powód nie podołał w tym zakresie obowiązkowi udowodnienia swoich twierdzeń i w ocenie sądu nie wykazał, aby taka dyspozycja przez pozwaną w tym zakresie faktycznie została zlecona. Do umowy pożyczki nie została dołączona bowiem zarówno umowa potwierdzająca zakup przez M. G. usług medycznych oraz telekomunikacyjnych. Co prawda na dalszym etapie postępowania strona powodowa dołączyła dokument zatytułowany „potwierdzenie zawarcia dobrowolnej umowy sprzedaży pakietu usług medycznych” oraz zakres tego pakietu. Jednak należy stwierdzić, że dokumentu nie można uznać za wiarygodny, a wręcz można domniemać, że został wygenerowany na potrzeby niniejszego postępowania. Sąd stoi na stanowisku, że zakup tego typu usług dodatkowych musiałby zostać wyraźnie wykazany przez stronę powodową poprzez załączenie stosownej umowy oraz wniosku strony pozwanej wyrażającego chęć zakupu tych usług. Mając na uwadze powyższe Sąd stoi na stanowisku, że roszczenie powoda w tym zakresie uznać należy za nieuwodnione. Zdaniem sądu, oznacza to tym samym, że pozwana M. G. zobowiązana jest do zapłaty na rzecz powoda E. P. Dywidendowy Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności w G. tytułem zwrotu pożyczki z dnia 24 kwietnia 2023 r. – kapitału pożyczki tj. kwoty 4000,00 zł, kwoty prowizji wyliczonej od tej kwoty oraz odsetek umownych w wysokości 20,50 % w skali roku. Wysokość prowizji Sąd ustalił przyjmując zgodnie z zawartą umową i ustalony zgodnie z nią stosunek wysokości należności głównej 6200,00 zł i prowizji 1853,80 zł, że wynosi ona 0,299 % udzielonej kwoty. A zatem przy uznaniu, że kwota kapitału wynosiła 4000,00 zł, prowizja wynosi 1196,00 zł. Sąd na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego uznał, że strona powodowa nie wykazała, aby umowa skutecznie została wypowiedziana, czyli uznał zgodnie z postanowieniami, że umowa zawarta została na okres 24 miesięcy, a więc spłata powinna nastąpić do dnia 30 kwietnia 2025 r. Skoro jednak spłata miała nastąpić dopiero od 31 maja 2023 r. to termin płatności ostatniej, 24 raty powinien zapadać na ostatni dzień maja 2025 r. Przy zastosowaniu zasad spłaty kredytu wynikających z umowy: spłata w 24 miesięcznych ratach równych, uznać należy, że pozwaną M. G. , zgodnie z umową, obciąża obowiązek zapłaty kwoty łącznie 6377,41 zł, w tym 4000,00 zł – kapitał, 1196,00 zł- prowizja oraz 1181,41 zł – odsetki umowne, przy założeniu wysokości raty w wysokości 265,73 zł, w której wysokość części kapitałowej raty rośnie, zaś części odsetkowej maleje. Harmonogram spłat możliwy jest do ustalenia przy użyciu ogólnodostępnych kalkulatorów kredytowych: 1. rata 265,73 zł, w tym 176,96 - kapitał, 88,77 – odsetki 2. rata 265,73 zł, w tym 179,98- kapitał, 85,74 – odsetki 3. rata 265,73 zł, w tym 183,06 - kapitał, 82,67 – odsetki 4. rata 265,73 zł, w tym 186,19 - kapitał, 79,54 – odsetki 5. rata 265,73 zł, w tym 189,37 - kapitał, 76,36 – odsetki 6. rata 265,73 zł, w tym 192,60 - kapitał, 73,12 – odsetki 7. rata 265,73 zł, w tym 195,89 - kapitał, 69,83 – odsetki 8. rata 265,73 zł, w tym 199,24 - kapitał, 66,49 – odsetki 9. rata 265,73 zł, w tym 202,64 - kapitał, 63,08 – odsetki 10. rata 265,73 zł, w tym 206,10 - kapitał, 59,62 - odsetki 11. rata 265,73 zł, w tym 209,62 - kapitał, 56,10– odsetki 12. rata 265,73 zł, w tym 213,21 - kapitał, 52,52 – odsetki 13. rata 265,73 zł, w tym 216,85 - kapitał, 48,88 – odsetki 14. rata 265,73 zł, w tym 220,55 - kapitał, 45,17 – odsetki 15. rata 265,73 zł, w tym 224,32 - kapitał, 41,41 – odsetki 16. rata 265,73 zł, w tym 228,15 - kapitał, 37,57 – odsetki 17. rata 265,73 zł, w tym 232,05 - kapitał, 33,68 – odsetki 18. rata 265,73 zł, w tym 236,01 - kapitał, 29,71 – odsetki 19. rata 265,73 zł, w tym 240,05 - kapitał, 25,68 – odsetki 20. rata 265,73 zł, w tym 244,15 - kapitał, 21,58 – odsetki 21. rata 265,73 zł, w tym 248,32 - kapitał, 17,41 – odsetki 22. rata 265,73 zł, w tym 252,56 - kapitał, 13,17 – odsetki 23. rata 265,73 zł, w tym 256,87 - kapitał, 8,85 – odsetki 24. rata 265,73 zł, w tym 261,26 - kapitał, 4,46 – odsetki Bezspornym jest, że pozwana M. G. dokonała spłat na poczet zadłużenia w łącznej wysokości 1358,59 zł, co zostało potwierdzone dołączonym przez powoda wykazem spłat. Mając powyższe na uwadze, Sąd dokonał wyliczenia, ze pozwana zobowiązana była do zapłaty na rzecz powoda z tytułu zawartej umowy pożyczki kwoty 6377,71 zł, a zatem po odliczeniu dokonanych wpłat w łącznej wysokości (...) ,59, pozwana powinna zwrócić powodowi kwotę 5018,82 zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd uwzględnił roszczenie powoda w części, zasądzając w pkt I wyroku od pozwanej na rzecz powoda kwotę 5018,82 zł z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od dnia 1 czerwca 2025 r. do dnia zapłaty. O odsetkach od kwoty dochodzonego kapitału w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie sąd orzekł zgodnie z treścią pozwu, mając na uwadze treść art. 481 § 2 1 k.c. , zgodnie z którym: maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). Sąd uznał, jak wskazano powyżej że umowa nie została skutecznie wypowiedziana pozwanej, a zatem że ostateczny termin spłaty, zgodnie z postanowieniami umowy, która zawarta została na okres 24 miesięcy przypadał na dzień 31 maja 2025 r. Odsetki maksymalne za opóźnienie od kwoty głównej powinny zostać naliczone od dnia 1 czerwca 2025 r., a więc po upływie wskazanego w ustawie terminu spłaty pożyczki. W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo uznając je za niezasadne. O zwrocie kosztów procesu przez pozwaną na rzecz powoda, Sąd orzekł stosownie do art. 100 kpc stosunkowo je rozdzielając. Sąd w pkt III wyroku zasądził zatem od pozwanej M. G. na rzecz powoda zwrot części kosztów procesu w kwocie 1300,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Na kwotę tą składają się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 400,00 zł od uwzględnionej części powództwa oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900,00 zł. Sąd biorąc pod uwagę wynik procesu, pomniejszył odpowiednio opłatę sądową od pozwu oraz zastosował stawkę kosztów zastępstwa procesowego w wysokości różnicy pomiędzy stawką kosztów od uwzględnionej oraz oddalonej części powództwa, skazując jednocześnie, iż koszty zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.