I C 541/15

Sygn. akt I C 541/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2016 r. Sąd Rejonowy we Włocławku Wydział I Cywilny Przewodniczący: SSR Aneta Kurdubska Protokolant: sekr. sądowy Agnieszka Woźniak-Wiliszewska po rozpoznaniu w dniu 04 lutego 2016 r. we Włocławku sprawy z powództwa P. L. przeciwko (...) E. S. , L. K. , T. (...) spółka jawna we W. o zapłatę 1. oddala powództwo; 2. zasądza od powoda P. L. na rzecz pozwanego (...) E. S. , L. K. , T. (...) spółka jawna we W. kwotę 2.417 zł ( dwa tysiące czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Powód P. L. dnia 1 marca 2015 r. (data nadania) wniósł przeciwko pozwanemu E. E. S. , L. K. , T. (...) sp. jawna pozew o zwolnienie spod egzekucji (...) o nr (...) , zajętego u M. G. w miejscowości Ł. przez asesora komorniczego J. R. działającego na zlecenie komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym we Włocławku W. W. w dniu 30 stycznia 2015 r. w sprawie KM 1634/14 oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania. W uzasadnieniu pisma wskazał, iż w dniu 30 stycznia 2015 r. asesor komorniczy J. R. wszczął na wniosek E. E. S. , L. K. , T. (...) sp. jawna egzekucję przez zajęcie ruchomości znajdującej się na posesji w miejscowości Ł. . Dalej podał, iż w dniu 31 stycznia 2015 r. w trakcie wizyty na komendzie Policji w L. , celem odebrania samochodu, uzyskał informację o zajęciu pojazdu u M. G. przez komornika sądowego i jej zabezpieczeniu. Dodał, iż taką informację uzyskał od asesora komorniczego J. R. . W dniu 2 lutego 2015 r. zgłosił się do wskazanego asesora celem dostarczenia dowodu zakupu pojazdu – faktury VAT. Podniósł, iż pojazd stanowi jego własność, albowiem w listopadzie 2014 r. nabył go od P. Ł. . Pismem z dnia 9 lutego 2015 r. skierował do pozwanego wezwanie do zwolnienia pojazdu spod egzekucji. Pomimo wezwania, pozwany nie zwolnił pojazdu spod egzekucji. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosków pozwanego, z ostrożności procesowej pozwany uznaje powództwo i wnosi o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosków pozwanego i na podstawie art. 101 k. p. c. nie obciążanie pozwanego kosztami procesu. W uzasadnieniu pisma peł. pozwanego wskazał, iż z uwagi na niedochowanie przez powoda terminu do wniesienia powództwa określonego w art. 841par.3 k.p.c. powództwo powinno zostać oddalone. Miesięczny termin do wniesienia powództwa, biegnie od dnia, gdy osoba trzecia dowiedziała się o zajęcie. Powód o zajęciu dowiedział się w dniu 31 stycznia 2015 r. Z powództwem wystąpił jednak 3 marca 2015 r., czyli po upływie miesięcznego terminu. Według wiedzy pozwanego, powód otrzymał informacje o zajęciu już w dniu 30 stycznia 2015 r., gdyż w tym dniu sprawa zajęcia trafiła na Komendę Policji w L. . Uchybienie terminu powinno skutkować oddaleniem powództwa. Z ostrożności procesowej podał, iż powód wystosował do pozwanego pismo z dnia 4 lutego 2015 r. o wydanie pojazdu, który został zajęty przez komornika sądowego, nie załączając żadnych dowodów prawa własności. W odpowiedzi pozwany dnia 13 lutego 2015 r. wystosował do powoda pismo, w którym wezwał do udokumentowania swojego prawa własności, albowiem posiadane przez pozwanego informacje poprzez komornika z (...) u, wskazywały, że to dłużnik pozwanego P. Ł. jest właścicielem pojazdu a nie powód. Powód nie udzielił odpowiedzi na pismo pozwanego. W piśmie z dnia 19 listopada 2015 r. powód wskazał, iż nie uchybił miesięcznemu terminowi oznaczonemu w art. 841 par. 3 k.p.c. , albowiem wiarygodną informację o zajęciu samochodu otrzymał dopiero w dniu 2 lutego 2015 r., kiedy to udał się do kancelarii komorniczej Komornika Sądowego przy SR we Włocławku W. W. . Wprawdzie w dniu 31 stycznia 2015 r. dowiedział się o zatrzymaniu samochodu przez Policję, to jednak nie mógł jednoznacznie powiązać tego faktu z zajęciem komorniczym. Sąd ustalił, co następuje: Dnia 17 listopada 2014 r. powód kupił od P. Ł. samochód marki O. (...) o nr. rej. (...) . Dowód: faktura Vat nr (...) – k. 9 Dnia 30 stycznia 2015 r. asesor komorniczy J. R. w sprawie KM 1634/14 z wniosku wierzyciela E. L. . K. , E. S. , T. (...) sp. jawna przeciwko dłużnikowi P. Ł. , w miejscowości Ł. nr 65 u M. G. dokonał zajęcia samochodu marki O. o nr rej. (...) . Dowód: protokół zajęcie ruchomości – k. 102 akt KM1634/14, zeznania świadka J. R. – k. 73v-74 Tego samego dnia, tj. 30 stycznia 2015 r. P. Ł. zadzwonił do powoda i poinformował go, iż samochód znajduje się na Komendzie Policji w L. . Dnia 31 stycznia 2015 r. powód zgłosił się na Komendę Policji w L. by odebrać swój samochód. Tam otrzymał informację, iż samochód nie może zostać wydany, albowiem został zajęty przez komornika. Policjanci, w celu dalszych informacji, przekazali powodowi nr telefonu do asesora komorniczego, który dokonał zajęcia pojazdu - J. R. . Tego samego dnia – w sobotę, między godziną 16 a 17 powód zadzwonił na podany nr. telefonu. Telefon odebrał asesor komorniczy J. R. . Rozmowa miała dość burzliwy przebieg. J. R. był właśnie w drodze na rodzinne spotkanie. Powód żądał wydania samochodu, podając, iż jest jego właścicielem. Asesor w trakcie rozmowy poinformował powoda na czym polega praca komornika, oraz, że samochód został zajęty w postępowanie egzekucyjnym jakie zostało wszczęte przeciwko dłużnikowi P. Ł. z wniosku wierzyciela. Poinformował również powoda, iż samochód nie zostanie zwolniony do czasu uzyskania zezwolenia sądu. Powód w rozmowie z asesorem przedstawił się jako właściciel zajętego samochodu. W celu wyjaśnienia dalszych kwestii J. R. zaprosił powoda do kancelarii komornika w dniu 2 lutego 2015 r. Dowód: zeznania świadka J. R. – k. 73v-74, zeznania powoda P. L. - k. 64-64v, 74, notatka – k. 108 akt KM 1634/14 Dnia 2 lutego 2015 r. do asesora komorniczego J. R. stawił się powód P. L. . Okazał on asesorowi fakturę Vat na dowód, iż jest właścicielem zajętego pojazdu. Został wówczas powiadomiony, iż pojazd jest przedmiotem postępowania zabezpieczającego i został zajęty w dniu 30 stycznia 2015 r. Wydano wówczas powodowi odpis protokołu zajęcia. Dowód: zeznania świadka J. R. – k. 73v-74, zeznania powoda P. L. - k. 64-64v, 74, protokół z dnia 2 lutego 2015 r. – k. 109 akt KM 1634/14 Dnia 10 lutego 2015 r. powód wezwał pozwanego do wydania pojazdu O. (...) . Dowód: pismo z dnia 4 lutego 2015 r. – k. 5, zpo – k. 6 Sąd zważył, co następuje: Roszczenie powoda nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny w sprawie został ustalony na podstawie zeznań świadka J. R. , na podstawie dowodu z przesłuchania powoda oraz na podstawie dowodów z dokumentów, których wiarygodności nikt nie kwestionował. Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadka J. R. . Jego zeznania były spójne, jasne i logiczne. Znalazły potwierdzenie w dowodach z dokumentów. Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania powoda. Zauważyć jednak należy, iż sam powód przyznał składając pozew, że o zajęcie dowiedział się w dniu 31 stycznia 2015 r. Dopiero gdy pełnomocnik pozwanego podniósł zarzut spóźnienia powództwa w związku z uchybieniem miesięcznego terminu, powód zaczął twierdzić, iż o zajęciu pojazdu dowiedział się dopiero w dniu 2 lutego 2015 r. w siedzibie komornika sądowego. Okoliczności w jakich powód zmienił zdanie co do terminu podjęcia informacji o zajęciu pojazdu, dają podstawy sądzić, iż stanowić to miało przyjętą linię obrony powoda co do zachowania terminu. Zgodnie z treścią art. 841 § 1 k.p.c. osoba trzecia może w drodze powództwa żądać zwolnienia zajętego przedmiotu od egzekucji jeżeli skierowanie do niego egzekucji narusza jej prawa. Jednakże w myśli § 3 art. 841 k.p.c. powództwo można wnieść w terminie miesiąca od dnia dowiedzenia się o naruszeniu prawa, chyba że inny termin jest przewidziany w przepisach odrębnych. Termin ten jest terminem prawa materialnego o charakterze prekluzyjnym i nie podlega przywróceniu, co w przypadku wniesienia powództwa po upływie tego terminu skutkować musi jego oddalenie (uchwała SN z dnia 17.07.2007 r. III CZP 57/2007 OSNC 2008/9/97). Termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który datą odpowiada początkowemu dniowi terminu. Jednakże gdyby w danym miesiącu nie było dnia odpowiadającego dacie rozpoczęcia terminu (jak w przypadku miesiąca luty, w którym nie występuje 31 i 30 , z wyjątkiem lat przestępnych 29 dzień) wówczas termin upłynie z końcem ostatniego dnia danego miesiąca. W orzecznictwie wskazuje się również, że dniem w którym strona dowiedziała się o naruszeniu prawa jest dzień w którym strona faktycznie dowiedziała się o zajęciu przedmiotu (wyrok SN z dnia 12.12.2007 r., V CSK 275/07, Lex nr 677785, wyrok SN z dnia 24.11.2010 r. II CSK 274/10, Lex 707865). W ocenie sądu, dniem od którego należy liczyć termin wskazany w treści art. 841 § 3 kpc , nie jest ten, w którym osoba trzecia pozyska wszystkie konieczne informacje do wytoczenia powództwa. Z akt sprawy wynika, że do zajęcia samochodu marki V. o nr rej. (...) r. doszło w dniu 30 stycznia 2015 r. Już tego dnia powód uzyskał od dłużnika pewne informację co do zajęcia samochodu. Niezbędne informacje o zajęciu samochodu otrzymał już najpóźniej w dniu 31 stycznia 2015 r., wynika to wprost z twierdzeń powoda zawartych w pozwie, zeznań powoda, świadka J. R. jak i notatki sporządzonej przez asesora komorniczego w dniu 31 stycznia 2015 r. W tej sytuacji od dnia 31 stycznia 2015 r. rozpoczął bieg terminu, o którym mowa w art. 841 § 3 kpc do złożenia powództwa o zwolnienie zajętego przedmiotu spod egzekucji . Jednocześnie wskazać należy, iż cytowany przepis mówi o dniu, w którym powód uzyskał informację o naruszeniu swojego prawa, a nie od dniu, w którym powód został pouczony o możliwości wystąpienia z powództwem z art. 841 kpc . W ocenie sadu powód składając pozew o zwolnienie zajętego przedmiotu spod egzekucji w dniu 1 marca 2015 r uchybił terminowi, o którym mowa w art. 841 § 3 kpc liczonemu od dnia, w którym dowiedział się o naruszeniu swojego prawa. Termin ten upłynął bowiem w dniu 28 lutego 2015 r., a pozew wniesiono dopiero dnia 1 marca 2015r. Jednocześnie wskazać należy, że dniem, w którym strona dowiedziała się o naruszeniu prawa jest dzień, w którym faktycznie dowiedziała się o zajęciu przedmiotu, nie ma znaczenia przy tym, czy została o tym powiadomiona oficjalnie przez organ egzekucyjny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2007 r., V CSK 275/07, LEX nr 677785). Twierdzenie powoda że formalne zawiadomienie od komornika otrzymał dopiero w dniu 2 lutego 2015 r., co pozwoliło mu uzyskać pełne dane i pełną wiedzę i od daty tej należy liczyć termin na wniesienie powództwa jest bezpodstawne i nieuprawnione w świetle tego, że wiedział o zajęciu samochodu w dniu 31 stycznia 2015 r. Istotne dla oceny zachowania terminu wniesienia powództwa jest interpretacja ustawowego zwrotu „dowiedzenia się”. Pojęcie to należy rozumieć jako każdą czynność, w wyniku której powód powziął wiarygodną informację o zajęciu przedmiotu egzekucji. Skoro w dniu 31 stycznia 2015 r. rozmawiał z asesorem komorniczym, który dokonał zajęcia pojazdu i ten poinformował go o czynności zajęcia w sprawie dłużnika P. Ł. z wniosku pozwanego, to stwierdzić należy, iż powziął on z tą datą wiarygodną informację o zajęciu. Pojęcie dowiedzenia się nie jest tożsame znaczeniowo z zawiadomieniem o zajęciu. Gdyby ustawodawca przywiązywał wagę do formalnego aktu zawiadomienia jako początku biegu terminu wyznaczonego na złożenie powództwa to wyraźnie zapisałby to w ustawie (wyrok SN z 16.12.2007 r. sygn. akt V CSK 275/2007, Lex Polonica nr 2794800). Reasumując, należało stwierdzić, iż powód uchybił terminowi wskazanemu w art. 841 par. 3 k.p.c. i powództwo z tej przyczyny należało oddalić . W przypadku gdyby powództwo zostało wniesione w zakreślonym przez ustawodawcę terminie, a tym samym powód nie uchybiłby terminowi, należałoby zwolnić zajęty pojazd spod egzekucji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w myśl zasady odpowiedzialności strony za wynik procesu i na rzecz pozwanego zasądził kwotę 2417 zł tytułem zwrotu kosztów postepowania. Pozwany poniósł koszty zastępstwa procesowego, które Sąd ustalił na kwotę 2.400 zł na podstawie § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.