I C 540/23

Sygn. akt I C 540/23 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 maja 2024 roku Sąd Rejonowy w Radomiu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Anna Zagroda Protokolant: Sylwia Janik po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 roku w Radomiu na rozprawie sprawy z powództwa (...) z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w W. przeciwko K. W. o zapłatę I. zasądza od K. W. na rzecz (...) z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w W. kwotę 5096,35 zł (pięć tysięcy dziewięćdziesiąt sześć złotych trzydzieści pięć groszy) wraz z odsetkami: a) umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 3852,70 zł (trzy tysiące osiemset pięćdziesiąt dwa złote siedemdziesiąt groszy) od dnia 11 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty, b) ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 1243,65 zł (tysiąc dwieście czterdzieści trzy złote sześćdziesiąt pięć groszy) od dnia 11 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty; II. zasądza od K. W. na rzecz (...) z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w W. kwotę 2217 zł (dwa tysiące dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sędzia Anna Zagroda Sygn. akt I C 540/23 upr UZASADNIENIE W pozwie z dnia 8 maja 2023 roku (data nadania pocztowego) powód (...) z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata (pełnomocnictwo k. 5), wniósł o zasądzenie od pozwanej K. W. kwoty 5096,35 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie liczonymi od kwoty 3852,70 zł od dnia wniesienia pozwu w (...), tj. od dnia 11 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 1243,65 zł od dnia wniesienia pozwu w (...), tj. od dnia 11 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 3 marca 2020 roku pozwana zawarła z Centrum (...) Spółką z o.o. umowę pożyczki nr (...) poprzez wykorzystanie przez pozwanego służącej do tego platformy pożyczkowej. Udzielenie pożyczki zostało poprzedzone rejestracją pozwanego w systemie spółki i weryfikacją poprawności podanych przez niego danych. Pożyczkodawca przekazał na konto pozwanego kwotę 3000 zł, który zobowiązywał się do spłaty zadłużenia do dnia 2 kwietnia 2020 roku. Kwota do spłaty wynosiła 3763,50 zł, w tym kapitał, prowizja i oprocentowanie. Pożyczka nie została spłacona w terminie. Pozwany wystąpił o udzielenie pożyczki celowej na spłatę pierwotnego zobowiązania, wskutek czego w dniu 6 kwietnia 2020 roku została zawarta umowa pomiędzy powodem i pozwanym nr (...) na czas oznaczony. Powód spłacił zobowiązanie pozwanego. Pozwany nie spłacił zadłużenia z umowy pożyczki nr (...), tj. nie zapłacił kwoty 4459 zł do dnia 6 maja 2020 roku. Na żądanie dochodzone pozwem składa się: kwota pożyczki nr (...) w kwocie 3852,70 zł, suma skapitalizowanych odsetek za okres od dnia następnego po dniu wymagalności roszczenia do dnia poprzedzającego złożenie pozwu w epu w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (pozew k. 3-4v). Pozwana, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata (pełnomocnictwo k. 58), w odpowiedzi na pozew z dnia 8 września 2023 roku (data nadania pocztowego), wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych w niniejszym postępowaniu i w epu, w tym zwrotu kosztów korespondencji. Pozwana podniosła zarzuty: - nieudowodnienia roszczenia – powód powinien udowodnić, że została zawarta pomiędzy pozwaną a pierwotnym cedentem umowa pożyczki na odległość, powód nie udowodnił logowania się pozwanej do systemu internetowego prowadzonego przez powoda, wydruki umowy pożyczki złożone przez powoda nie pozwalają uznać, że nastąpiło skuteczne zawarcie umowy i że pozwana wyraziła wolę jej zawarcia, - zakwestionowanie legitymacji czynnej powoda do zawarcia umowy cesji, zaprzeczenie, aby pozwana otrzymała od powoda kwotę wskazaną w roszczeniu, z samego faktu dokonania przelewu określonej kwoty na rachunek bankowy prowadzony na rzecz pożyczkobiorcy nie można wyprowadzić wniosku, że doszło do zawarcia umowy pożyczki, - wydruki nie mają mocy dowodowej i nie są dokumentami (odpowiedź na pozew k. 52-57). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 3 marca 2020 roku o godzinie 12.11 z adresu email info@szybkagotowka.pl został wysłany email do kwardzynska26@gmail.com, że wniosek został zaakceptowany, pożyczka nr (...) została udzielona, a pieniądze wkrótce zostaną przekazane na konto, poinformowano, że na adres email wysłano warunki umowy pożyczki, formularz informacyjny, potwierdzenie zawarcia umowy pożyczki. Jako załączniki zostały dołączone: formularz z dnia 3 marca 2020 roku 12:10, potwierdzenie zawarcia umowy pożyczki, ramową umowę, tabelę opłat, oświadczenie o odstąpieniu od umowy pożyczki. W email poinformowano, że pożyczkobiorca może skorzystać z dodatkowej opcji – refinansowania pożyczki, jeżeli nie może spłacić pożyczki w całości i chce wydłużyć okres korzystania z pieniędzy. W tym celu po zalogowaniu się na swoim profilu należy złożyć wniosek o refinansowanie pożyczki na wybrany okres (d: email k. 79). W dniu 7 kwietnia 2020 roku o godzinie 1:03 z adresu email info@szybkagotowka.pl został wysłany email do kwardzynska26@gmail.com, w którym poinformowano, że w związku z niewypełnieniem warunków umowy i brakiem spłaty pożyczki nr (...) wobec firmy Centrum (...) Spółki z o.o. zgodnie z wnioskiem został znaleziony nowy pożyczkodawca, który dokonał refinansowania zadłużenia pożyczki. Pożyczka została zrefinansowana przez firmę (...) Spółkę z o.o., nowa umowa pożyczki to (...). W związku z przeniesieniem obowiązku płatniczego na (...) Spółkę z o.o. i odroczeniem płatności na kolejny okres 30 dni poproszono o spłatę opłaty za dokonanie refinansowania nie później niż 7 maja 2020 roku, kwota wynosiła 462,24 zł na datę wysłania emaila (d: email k. 80). W dniu 11 grudnia 2023 roku prezes zarządu Centrum (...) Spółki z o.o. z siedzibą w W. wydał zaświadczenie, w którym potwierdził, że na poczet spłaty pożyczki K. W. PESEL (...) wpłynęła kwota 3852,70 zł w dniu 7 kwietnia 2020 roku z konta spółki (...) z o.o. (d: zaświadczenie k. 77). Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powód powoływał się na fakt zawarcia umowy pożyczki nr (...) pomiędzy pozwaną a pierwotnym wierzycielem – Centrum (...) Spółką z o.o., a następnie na umowę pożyczki nr (...) zawartą pomiędzy powodem i pozwaną, na podstawie której powód spłacił powyższe zobowiązanie pożyczkowe pozwanej. Zgodnie z art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2014 roku, poz. 1497 ze zm.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się między innymi umowę pożyczki. Według art. 5 pkt 1 tej ustawy konsumentem jest konsument w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny . W myśl art. 22 1 k.c. , za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. W niniejszej sprawie pozwana jako strona umowy pożyczki była konsumentem. Pozwana zakwestionowała fakt zawarcia umowy pomiędzy z Centrum (...) Spółką z o.o. Powód złożył wydruk umowy pożyczki nr (...) z dnia 3 marca 2020 roku (k. 19), w której zostały wskazane dane osobowe pozwanej – adres, numer PESEL, dane dowodu osobistego, numer telefonu, adres poczty elektronicznej, wskazane zostały tam warunki pożyczki, w tym, że pozwana miała otrzymać kwotę 3000 zł tytułem pożyczki, prowizja wynosiła 741,30 zł, oprocentowanie 22,20 zł, data spłaty pożyczki 2 kwietnia 2020 roku, roczna stopa oprocentowania 10%, spłata jednorazowa w łącznej wysokości 3763,50 zł, został wskazany również numer rachunku bankowego, na który miało nastąpić przekazanie kwoty (...). Tożsame dane pozwanej znajdują się w ramowej umowie pożyczki zawartej w dniu 28 grudnia 2019 roku (k. 14v, 24). Powód złożył dane przelewu pożyczki na rachunek klienta (k. 31v) na kwotę 3000 zł z dnia 3 marca 2020 roku, na dane K. W. na rachunek bankowy nr (...). Jest to numer rachunku bankowego zgodny z danymi z przelewu weryfikacyjnego (k. 31), który został dokonany uprzednio w dniu 4 kwietnia 2019 roku, którym pozwana potwierdziła rejestrację i akceptację innej umowy pożyczki. Zatem uzasadniony był wniosek dowodowy powoda, aby pozwana przedstawiła wyciąg z rachunku bankowego z dnia 3 marca 2020 roku na wykazania, że nie otrzymała kwoty 3000 zł z tytułu umowy pożyczki będącej podstawą żądania pozwu. Tym samym jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości pozwana potwierdziłaby swoje twierdzenia, że nie zawierała takiej umowy pożyczki oraz że kwoty takiej nie otrzymała. Pozwana tego nie wykonała. Tymczasem powód przedstawił dane pozwanej do przelewu weryfikacyjnego (k. 31) z powyższym numerem rachunku bankowego, na który powód wskazał, że została przelana kwota pożyczki w dniu 3 marca 2020 roku. W piśmie z datą 27 lutego 2024 roku pełnomocnik pozwanej podniósł, że to powód powinien udowodnić, że numer rachunku bankowego należy do pozwanej i jednocześnie zanegował, że ten rachunek należy do pozwanej i że na ten rachunek została przekazana umowa pożyczki (k. 100-101). W ocenie Sądu, powód wykazał, że kwota pożyczki została przelana na rachunek bankowy wskazany przez pozwaną w przelewie weryfikacyjnym z dnia 4 kwietnia 2019 roku, są tam dane pozwanej i potwierdzenie rejestracji i potwierdzenie zawarcia innej umowy pożyczki. W związku z tym, to pozwana powinna wykazać, że wskazany powyższej rachunek bankowy nie należał do niej i mogła zrobić to w bardzo prosty sposób składając zaświadczenie z banku, że (...) Bank SA na jej rzecz takiego rachunku nie prowadzi. Tymczasem poza kwestionowaniem wszystkich możliwych okoliczności, pozwana nie przedstawiła sama dowodów na potwierdzenie zgłoszonych przez siebie twierdzeń. Ponadto powód złożył email z dnia 3 marca 2020 roku, w którym wysłano informację z adresu email info@szybkagotowka.pl na adres email do kwardzynska26@gmail.com, że wniosek został zaakceptowany i pożyczka nr (...) została udzielona (k. 79). Jest to adres email z wydruku umowy pożyczki z dnia 3 marca 2020 roku wskazany jako adres email K. W. (k. 19). Kolejny email został wysłany z tego samego adresu email na ten sam adres email z dnia 7 kwietnia 2020 roku, z którego wynika, że K. W. złożyła wniosek o refinansowanie pożyczki, co powód wykonał (k. 80). Reasumując, w ocenie Sądu powyżej przedstawione okoliczności potwierdzają, że pozwana zawarła umowę pożyczki w dniu 3 marca 2020 roku, a następnie złożyła wniosek o refinansowanie tej pożyczki, co wykonał powód. Zatem Sąd uznał, że została zawarta umowa pomiędzy pozwaną a Centrum (...) Spółką z o.o. w dniu 3 marca 2020 roku o treści, jaka została przestawiona w wydruku znajdującym się na karcie 19, co oznacza, że została ona udzielona na okres 30 dni do dnia 2 kwietnia 2020 roku i nie została spłacona, skoro został przez pozwaną złożony wniosek o jej refinansowanie. Treść umowy refinansującej znajduje się w wydruku na karcie 28v, przy czym opłata za refinansowanie w wysokości 462,24 zł miała zostać zapłacona do dnia 7 kwietnia 2020 roku, a pozostała kwota do dnia 6 maja 2020 roku. Terminy te minęły, w związku z tym roszczenie powoda jest wymagalne w całości. Bezprzedmiotowy jest zarzut pozwanej, że podpisy pod wypowiedzeniem umowy nie pochodzą od osób tam wskazanych i brak było upoważnienia tych osób dla dokonanie tej czynności (k. 89), gdyż wypowiedzenia umowy nie było. Nie mają znaczenie tożsame zarzuty co do wezwania do zapłaty, gdyż wezwanie to nie miało wpływu w niniejszej sprawie na wymagalność roszczenia, które nastąpiło w dacie wcześniejszej. Pozwana nie stawiła się na żadnej rozprawie, nie przyszła również na przesłuchanie stron i nie usprawiedliwiła swojej nieobecności, wskutek czego Sąd pominął dowód z przesłuchania pozwanej, podczas którego pozwana mogła wyjaśnić sporne okoliczności sprawy. Skoro tego nie uczyniła, Sąd oparł się na dokumentowym materiale dowodowym złożonym do akt sprawy. Nie jest zasadny zarzut pozwanej, że nie przekazano jej wzoru umowy (k. 89), gdyż do email z dnia 3 marca 2020 roku pozwana otrzymała: formularz, potwierdzenie zawarcia umowy pożyczki, umowę ramową, tabelę opłat, oświadczenie o odstąpieniu od umowy pożyczki (k. 79). Wbrew twierdzeniom pozwanej nie nastąpiła cesja wierzytelności z art. 509 kc , lecz były zawarte dwie umowy pożyczki. Zatem bezprzedmiotowe są zarzuty pozwanej co do umowy cesji i niewykazania skutecznego nabycia wierzytelności. Ponadto pozwana podniosła tylko ogólnie zarzut stosowania w umowie klauzul niedozwolonych w rozumieniu art. 385 1 kc (k. 89) bez sformułowania konkretnych zarzutów w tym zakresie. Również został podniesiony ogólny zarzut przeciwko wysokości dochodzonego żądania bez jego konkretyzacji. Zgodnie z art. 720§2 k.c. umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej. Zgodnie z art. 77 2 k.c. - do zachowania dokumentowej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu, w sposób umożliwiający ustalenie osoby składającej oświadczenie. Kluczowym wymogiem koniecznym do zachowania formy dokumentowej czynności prawnej jest złożenie oświadczenia woli w taki sposób, który umożliwia ustalenie osoby składającej to oświadczenie. Zgodnie z art. 74 § 1 k.c. zastrzeżenie formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej bez rygoru nieważności ma ten skutek, że w razie niezachowania zastrzeżonej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności. Przepisu tego nie stosuje się, gdy zachowanie formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej jest zastrzeżone jedynie dla wywołania określonych skutków czynności prawnej. Dokumentem jest natomiast nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią - art. 77 3 k.c. Dokument nie musi być więc opatrzony podpisem, może być też zapisany na nośniku innym niż papier. Wystarczy, że sposób utrwalenia informacji będzie umożliwiał jej zachowanie i odtworzenie. Tym samym za dokument uznać należy obrazy, dźwięki, wiadomości e-mail, sms czy też pliki komputerowe. Zgodnie z pkt 4 umowy pożyczki (k. 19) w załączeniu do umowy pożyczki miała zostać przesłana na twardym nośniku Ramowa Umowa P. nr (...) w formie pliku (...) możliwego do zapisania w systemie komputerowym pożyczkobiorcy. W tym miejscu wskazać na dwa emaile z dnia 30 marca 2020 roku i z dnia 7 kwietnia 2020 roku (k. 79, 80). Powód złożył do akt sprawy wydruki, ale dokumenty te zostały doręczone pozwanej w drodze email. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uwzględnił w całości żądanie pozwu, o czym orzekł w punkcie I wyroku. Powód dochodził kwoty 3852,70 zł, którą zapłacił na rzecz Centrum (...) Spółki z o.o. z siedzibą w W.. Kwota ta została potwierdzona w zaświadczeniu wystawionym w dniu 11 grudnia 2023 roku prezes zarządu tej spółki Centrum (...) Spółki z o.o. z siedzibą w W.. Zaświadczono tam, że na poczet spłaty pożyczki K. W. PESEL (...) wpłynęła kwota 3852,70 zł w dniu 7 kwietnia 2020 roku z konta spółki (...) z o.o. (zaświadczenie k. 77). Wysokość odsetek umownych w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie wynika z ramowej umowy pożyczki zawartej w dniu 28 grudnia 2019 roku pomiędzy pozwaną a Centrum (...) Spółką z o.o. (k. 17v) z paragrafu 15 pkt 1 i 2 oraz z umowy ramowej zawartej w dniu 28 grudnia 2019 roku pomiędzy pozwaną a (...) Spółką z o.o. z paragrafu 15 pkt 1 i 2 (k. 26v-27). Pozwana przegrała proces w całości. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art 98 § 1 i 2 k.p.c. i 108 kpc strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Powód poniósł koszty procesu w wysokości 2217 zł, na które składają się: - opłata sądowa od pozwu uiszczona przez powoda w kwocie 400 zł (300 zł + 100 zł w epu), - opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, - koszty zastępstwa procesowego – wynagrodzenie pełnomocnik będącego adwokatem w kwocie 1800 zł zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od daty uprawomocnienia się wydanego orzeczenia do dnia zapłaty. Sędzia Anna Zagroda z/ (…) Sędzia Anna Zagroda 10.06.2024 r.