I C 487/25

Sygn. akt: I C 487/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2026 r. Sąd Rejonowy w T. I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy R. N. Protokolant: starszy sekretarz sądowy N. N. po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. w H. na rozprawie sprawy z powództwa (...) w H. przeciwko P. Z. o zapłatę I. zasądza od pozwanej P. Z. na rzecz powoda (...) Spółdzielni (...) w H. kwotę 384,30 zł (trzysta osiemdziesiąt cztery złote trzydzieści groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: - od kwoty 0,30 zł od dnia 17 maja 2022 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 128,00 zł od dnia 16 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 128,00 zł od dnia 18 lipca 2022 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 128,00 zł od dnia 17 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty; II. w pozostałej części powództwo oddala; III. przyznaje kuratorowi dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej P. Z. - adwokatowi E. J. (1) kwotę 132,84 zł (sto trzydzieści dwa złote osiemdziesiąt cztery grosze) z zaliczek uiszczonych przez powoda w dniach 12 grudnia 2024 roku i 2 stycznia 2025 roku; IV. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 421,93 zł (czterysta dwadzieścia jeden złotych dziewięćdziesiąt trzy grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt I C 487/25 upr H. , dnia 16 marca 2026 roku UZASADNIENIE Pozwem z dnia 23 kwietnia 2024 roku (data nadania w placówce operatora pocztowego) powód (...) Spółdzielnia (...) w H. wniósł pozew o zasądzenie od pozwanej P. Z. kwoty 644,30 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: - od kwoty 0,30 zł od dnia 17 maja 2025 roku do dnia zapłaty, - od kwoty 128,00 zł od dnia 16 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty, - od kwoty 128,00 zł od dnia 18 lipca 2022 roku do dnia zapłaty, - od kwoty 128,00 zł od dnia 17 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty, - od kwoty 100,00 zł od dnia 11 października 2022 roku do dnia zapłaty, - od kwoty 160,00 zł od dnia 11 października 2022 roku do dnia zapłaty. Powód wniósł także o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że jest operatorem telewizji kablowej świadczącym usługi telekomunikacyjne na podstawie wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzonego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Powód podał, że pozwana zawarła z nim umowę nr (...) z dnia 30 września 2013 roku o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w postaci telewizji cyfrowej z pakietami telewizyjnymi oraz dostępu do internetu. Powód zaznaczył, że wywiązywał się z tego obowiązku dostarczając pozwanej usługę zgodnie z umową do lokalu nr (...) przy ul. (...) w H. . Pozwana zgodnie z postanowieniami umowy zawartymi w cz. I pkt 4 zobowiązała się do uiszczenia opłaty abonamentowej na podstawie wystawionych przez powoda faktur w terminie do do 15 dnia każdego miesiąca. Powód wskazał, że pozwana zalega z zapłatą faktury (...) za miesiąc maj 2022 roku na kwotę 0,30 zł, faktury (...) za miesiąc czerwiec na kwotę 128,00 zł, faktury (...) za miesiąc lipiec na kwotę 128,00 zł i faktury (...) za miesiąc sierpień na kwotę 128,00 zł. Powód podał, że w dacie zawarcia umowy powód wydał pozwanej sprzęt w postaci karty dostępu i modemu kablowego, które to zgodnie z § 8 pkt 1 regulaminu pozwana powinna była zwrócić w terminie 7 dni od daty rozwiązania umowy pod rygorem żądania zapłaty odszkodowania w wysokości wartości urządzenia. Powód wystawił noty obciążeniowe za niezdany sprzęt, tj. notę (...) na kwotę 100 zł za kartę dostępu i (...) / (...) za modem kablowy. Powód wskazał, że wartość sprzętu została wyszczególniona w załączniku cennika usług wydanego sprzętu jako podstawa wysokości żądań powoda. Powód zaznaczył, że umowa z pozwaną została rozwiązana na podstawie postanowień doręczonego pozwanej regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) . Zgodnie z treścią znajdującego się w rozdziale V § 11 pkt 8 regulaminu, zaniechanie wnoszenia abonamentu przez abonenta przez okres dłuższy niż dwa miesiące upoważnia operatora do odłączenia sieci telewizji kablowej od gniazda abonenckiego. Operator może skorzystać z tego uprawnienia po uprzednim bezskutecznym wezwaniu abonenta do zapłaty należności w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Powód wskazał też, że pozwana wezwana do dobrowolnej zapłaty należności nie uregulowała ich (k. 4-7). W dniu 16 maja 2024 roku Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w T. wydał w sprawie o sygn. akt X Nc (...) nakaz zapłaty w postepowaniu upominawczym orzekając zgodnie z żądaniem pozwu (k. 38). W związku z tym, że odpis pozwu wraz z odpisem nakazu zapłaty nie zostały odebrane przez pozwaną pod wskazanym w pozwie adresem, powód został zobowiązany na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 12 lipca 2024 roku wydanego w sprawie X Nc (...) (k. 44) do doręczenia pozwanej korespondencji za pośrednictwem komornika albo zwrotu przesyłki zawierającej korespondencję wraz z dowodem na piśmie, że pozwana zamieszkuje pod adresem wskazanym w pozwie. Zobowiązanie zostało doręczone pełnomocnikowi powoda w dniu 4 września 2024 roku. Pismem procesowym z dnia 28 listopada 2024 roku powód wniósł o ustanowienie kuratora dla pozwanej P. Z. jako osoby nieznanej z miejsca pobytu. Powód uzasadniając wniosek podał, że komornik A. R. podjęła w sprawie N. 111/24 czynności, które okazały się bezskuteczne. Powód wskazał, że pod adresem wskazanym w pozwie, tj. przy ul. (...) komornik nie zastała pozwanej, a sąsiadka oświadczyła, że pozwana pod tym adresem nie zamieszkuje. Jednocześnie komornik podjęła próby ustalenia adresu pozwanej. Informacje pozyskane przez komornik z ZUS i Krajowej Administracji Skarbowej potwierdziły jako adres zameldowania adres wskazany w pozwie. W związku z tym uprawdopodobnione zostało, że nie jest znane miejsce pobytu pozwanej i zachodzi podstawa do złożenia wniosku o ustanowienie kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej (k. 48-49). Na podstawie zarządzeń referendarza sądowego z dnia 2 grudnia 2024 roku (k. 57) i z dnia 18 grudnia 2024 roku (k. 63) powód uiścił w sumie zaliczkę na poczet wynagrodzenia kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej w łącznej kwocie 133 zł. Zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2025 roku wydanym w sprawie X Nc (...) Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w T. ustanowił dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej P. Z. kuratora w osobie adwokata E. J. (2) (k. 68). Odpis nakazu zapłaty wraz z pouczeniem i odpisem pozwu zostały doręczone kuratorowi pozwanej w dniu 24 lutego 2025 roku. W ustawowym terminie kurator pozwanej wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 16 maja 2024 roku i wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od Skarbu Państwa (ewentualnie od powoda) na jego rzecz wynagrodzenia przewidzianego dla kuratora według norm przepisanych. Kurator ustanowiony dla pozwanej podniósł zarzuty nieistnienia roszczenia oraz przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem. Kurator pozwanej podniósł, że kwestionuje roszczenie zarówno co do zasady, jak i co do wysokości oraz zaprzeczył jakoby pozwana była zobowiązana do zapłaty wskazanych w pozwie kwot, a także że powód wywiązał się z umowy poprzez dostarczanie usług telekomunikacyjnych w uzgodniony w umowie sposób. Kurator pozwanej podniósł też, że w ocenie strony pozwanej nie było podstaw do wystawienia not księgowych. Strona pozwana zauważyła, że umowa została zawarta z pozwaną w dniu 30 września 2013 roku, zaś załączony do pozwu regulamin, na podstawie którego wystawione zostały noty księgowe wszedł w życie w dniu 25 grudnia 2014 roku, w związku z czym nie mógł to być regulamin, który obowiązywał w dniu zawarcia umowy i na który godziła się pozwana. Kurator pozwanej zakwestionował także wartość sprzętu ujętego w notach księgowych wskazując, że jest ona zawyżona (k. 78-79). Na podstawie zarządzenia przewodniczącego z dnia 2 kwietnia 2025 roku (k. 86) kurator pozwanej został wezwany do usunięcia braków sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanego przez Referendarza Sądowego w Sądzie Rejonowym w T. z dnia 16 maja 2024 roku wydanego w sprawie X Nc (...) poprzez złożenie odpisu sprzeciwu oraz wskazanie zakresu zaskarżenia nakazu zapłaty (podanie czy skarży nakaz zapłaty w całości czy w części, a jeśli w części, należy podać w jakiej części) – w terminie tygodniowym od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Postanowieniem z dnia 19 maja 2025 roku sąd odrzucił sprzeciw (k. 90-91). Zażalenie na postanowienie z dnia 19 maja 2025 roku wniósł kurator pozwanej (k. 103-104). W odpowiedzi na zażalenie powód wniósł o jego oddalenie i zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych (k. 112-113). Postanowieniem z dnia 16 września 2025 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VIII Cz (...) Sąd Okręgowy w T. uchylił zaskarżone postanowienie (k. 115-116). W piśmie przygotowawczym z dnia 4 listopada 2025 roku złożonym w dniu 5 listopada 2025 roku powód podtrzymał swoje stanowisko w całości, a także wniósł o zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą od pełnomocnictwa według norm przepisanych, kosztów doręczenia pozwanej korespondencji w postaci nakazu zapłaty za pośrednictwem komornika w kwocie 187,50 zł, a także kosztów ustanowienia kuratora w kwocie 133 zł. Powód podniósł, że pozwana skorzystała ze świadczonych przez niego usług telekomunikacyjnych, przyjęła te usługi świadczone w czasie obowiązywania umowy stron, w tym w terminach wskazanych na fakturach, które stanowiły załączniki do pozwu. Co więcej, pozwana nie zgłaszała żadnych zarzutów co do wykonywania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Zdaniem powoda oznacza to, że powód wykonywał obowiązki wynikające z umowy w sposób prawidłowy. Powód wskazał też, że nie zgadza się z twierdzeniami kuratora pozwanej co do braku podstaw do wystawienia not księgowych. Punkt 9 postanowień szczegółowych umowy stron uprawnia powoda do dochodzenia odszkodowania w wysokości odpowiadającej aktualnej wartości urządzenia o takich samych funkcjach za każdy egzemplarz brakującego lub uszkodzonego sprzętu w razie braku zwrotu sprzętu w terminie 7 dni lub zwrócenia go w stanie uszkodzonym, a który to sprzęt stanowi własność operatora, czyli powoda. Powód załączył do pisma przygotowawczego z dnia 4 listopada 2025 roku także właściwy regulamin obowiązujący w dacie zawarcia przez strony umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 15 maja 2013 roku, który wszedł w życie w dniu 20 czerwca 2013 roku. Powód podkreślił, że w § 8 tego regulaminu zastrzeżono uprawnienie operatora do wystawienia not księgowych na rzecz pozwanej. Powód podniósł też, że dochodzone pozwem roszczenie nie uległo przedawnieniu, ponieważ roszczenia objęte pozwem przedawniają się z upływem trzech lat liczonych od momentu ich wymagalności, zaś wszystkie należności wynikające z wystawionych faktur i not księgowych stały się wymagalne w 2022 roku (k. 131-135). Na dalszym etapie postępowania, aż do zamknięcia rozprawy stanowiska stron pozostały bez zmian. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 30 września 2013 roku P. Z. zawarła z (...) Spółdzielnią (...) w H. umowę abonamentową na świadczenie usług telekomunikacyjnych. Umowa została zawarta na czas określony – 24 miesięcy z okresem rozliczeniowym od pierwszego dnia każdego miesiąca kalendarzowego. Pozwana jako abonent zobowiązała się do terminowego uiszczania abonamentu, na który składa się miesięczna opłata abonamentowa, opłata za dostęp do sieci (...) H. , opłata aktywacyjna oraz inne opłaty wynikające z cennika, regulaminu, regulaminu promocji lub umowy. Abonent zobowiązał się do terminowej zapłaty abonamentu na podstawie faktury VAT będącej jednocześnie wezwaniem do zapłaty. Termin płatności przypadał na 15 dzień każdego miesiąca. Zakres świadczenia na podstawie umowy określał załącznik nr 1 do umowy. Zgodnie z ust. 9 postanowień szczegółowych umowy, sprzęt wydany abonentowi na podstawie protokołu odbioru i aktywacji usługi (zał. Nr 2 do umowy) stanowi własność operatora. W przypadku jego niezwrócenia w terminie 7 dni od rozwiązania umowy lub zwrócenia w stanie uszkodzonym operator ma prawo dochodzić odszkodowania w wysokości odpowiadającej aktualnej wartości urządzenia o takich samych funkcjach za każdy egzemplarz brakującego lub uszkodzonego sprzętu. Operatorem według umowy jest (...) Spółdzielnia (...) w H. . Zgodnie z ust. 6 postanowień ogólnych umowy, operator uprawniony jest do wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieoznaczony z następujących ważnych przyczyn: a) cofnięcia zezwoleń lub uprawnień przyznanych operatorowi lub ich ograniczenia, b) naruszenia przez abonenta postanowień pkt 5 postanowień szczegółowych umowy, tj. zalegania przez abonenta z opłatą za usługi telekomunikacyjne za okres dłuższy niż 2 miesiące, c) nieuregulowania przez abonenta zaległych opłat wraz z odsetkami ustawowymi w terminie oznaczonym w wezwaniu do zapłaty, d) udostępniania otrzymanych urządzeń osobie trzeciej bez zgody operatora. Zgodnie z ust. 10 postanowień ogólnych umowy, integralną część umowy stanowią cennik oraz regulamin świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) Operatora (...) H. . Regulamin określa w szczególności: sposoby dokonywania płatności, okres rozliczeniowy, zakres obsługi serwisowej i sposób kontaktowania się z podmiotami, które je świadczą, sposób i termin odstąpienia od umowy, wysokość odszkodowania oraz zasady i termin jego wypłaty, zasady, tryb i terminy składania oraz rozpatrywania reklamacji, informację o polubownych zasadach rozwiązywania sporów, sposób uzyskiwania informacji o aktualnych cennikach oraz kosztach usług serwisowych, ograniczenia w zakresie korzystania z udostępnionych abonentowi urządzeń końcowych o ile występują i o ile zostały wprowadzone przez operatora, dane dotyczące funkcjonalności usługi, dane dotyczące jakości usługi, sposoby przekazywania abonentowi żądania uaktualnienia, sprostowania lub usunięcia danych. Zgodnie z kolei z ust. 13 postanowień ogólnych umowy, umowa zawarta na czas określony uważana będzie za przedłużoną na czas nieokreślony, o ile abonent nie wyrazi odmiennej woli na co najmniej 30 dni przed upływem okresu obowiązywania umowy. W takim przypadku świadczenie usług odbywa się na dotychczasowych warunkach, chyba że regulamin promocji stanowi inaczej. Zgodnie z załącznikiem nr 1 umowy o świadczeniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w ramach umowy świadczeniodawca zobowiązał się udostępniać usługę w postaci telewizji pakiet (...) czerwony 150/25HD oraz do podłączenia sygnału (...) . Dodatkowo powód będący operatorem zobowiązał się do świadczenia na rzecz pozwanej usług w postaci dostępu do Internetu. Z kolei świadczeniobiorczyni P. Z. zobowiązała się do opłacenia abonamentu: za usługę telewizji w wysokości 69 zł miesięcznie oraz za usługę dostępu do Internetu w kwocie 49,00 zł miesięcznie. Dodatkowo pozwana zobowiązała się do uiszczenia opłaty jednorazowej za podłączenie sygnału (...) w wysokości 30,75 zł oraz jednorazowej opłaty aktywacyjnej za Internet w kwocie 1,23 zł. W związku z zawarciem umowy pozwanej P. Z. w dniu 30 września 2013 roku wydana została karta dostępowa o numerze (...) . Pozwanej wydany został także zestaw składający się modem kablowy umożliwiający dostęp do Internetu. Zestaw zawierał modem, zasilacz, kabel A. , kabel USB, płytę ze sterownikiem i opakowanie. Pozwany złożyła oświadczenie, że przyjmuje do wiadomości, że wszystkie elementy zestawu podlegają zwrotowi w momencie rezygnacji, zawieszenia usługi lub wymianie wadliwego/uszkodzonego elementu. Brak dowolnego elementu wyposażenia podlega karze umownej zgodnie z Cennikiem Usług Abonamentowych. Pozwana złożyła także podpis po regulaminem promocji (...) w sieci (...) H. w dniu 30 września 2013 roku. Regulamin promocji określał zasady promocji usługi transmisji danych z dostępem do Internetu w sieci operatora – (...) Spółdzielni (...) w H. . Zgodnie z postanowieniami cennika usług dla usługi telewizji cyfrowej świadczonej przez (...) Spółdzielnię (...) , opłata abonamentowa brutto za dostęp do telewizji cyfrowej wynosi 10,00 zł. Z kolei w punkcie V cennika usług wskazano, że opłaty dodatkowe za brakujący/uszkodzony/niezdany sprzęt w przypadku modemu kablowego wynoszą 160,00 zł, zaś w przypadku karty dostępu 100,00 zł. Zgodnie z kolei z § 8 ust. 1 obowiązującego w dacie zawarcia z pozwaną umowy abonamentowej na świadczenie usług telekomunikacyjnych Regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) – operatora (...) H. (regulamin ten wszedł w życie w dniu 20 czerwca 2013 roku), w przypadku odstąpienia od umowy, jej rozwiązania, wygaśnięcia abonent zobowiązany jest zwrócić operatorowi sprzęt w siedzibie Biura (...) z siedzibą w H. przy ul. (...) w godzinach jego otwarcia w ciągu 7 dni od dnia odstąpienia od umowy, jej rozwiązania lub wygaśnięcia. Abonent nie ponosi odpowiedzialności za zużycie sprzętu operatora będące następstwem prawidłowego używania. W pozostałym zakresie za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania wskazanego w zdaniu pierwszy abonent ponosi odpowiedzialność zgodnie z postanowieniami kodeksu cywilnego. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wartość odszkodowania winna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania. Analogiczne postanowienie znalazło się w § 8 ust. 1 Regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) – operatora (...) H. , który wszedł w życie w dniu 25 grudnia 2014 roku. Zgodnie z jego treścią, w przypadku odstąpienia od umowy, jej rozwiązania, wygaśnięcia abonent zobowiązany jest zwrócić operatorowi sprzęt w siedzibie Biura (...) Telewizji (...) z siedzibą w H. przy ul. (...) w godzinach jego otwarcia w ciągu 7 dni od dnia odstąpienia od umowy, jej rozwiązania lub wygaśnięcia. Abonent nie ponosi odpowiedzialności za zużycie sprzętu operatora będące następstwem prawidłowego używania. W pozostałym zakresie za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania wskazanego w zdaniu pierwszy abonent ponosi odpowiedzialność zgodnie z postanowieniami kodeksu cywilnego. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania winna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili. Zgodnie z § 12 ust. 1 obowiązującego w dacie zawarcia z pozwaną umowy abonamentowej na świadczenie usług telekomunikacyjnych Regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) – operatora (...) H. , operator może zawiesić wykonywanie umowy o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych na rzecz abonenta: a) jeżeli abonent zalega z abonamentem za co najmniej jeden okres rozliczeniowy lub posiada inne niewykonane zobowiązania wobec operatora powiązane z daną usługą i pomimo wezwania nie wykonał zobowiązań we wskazanym w wezwaniu terminie. Jeśli abonent wykona zobowiązania, operator zobowiązany jest wznowić świadczenie usług w terminie do 36 godzin od dnia ich wykonania; b) na pisemny wniosek abonenta złożony do dwudziestego dnia miesiąca z jednoczesnym zawieszeniem pobierania opłat od następnego miesiąca z następującymi zastrzeżeniami: - zawieszenie określane jest w pełnych miesiącach, - całkowity czas zawieszenia jest ograniczony do trzech miesięcy, - prawo zawieszenia świadczenia usług przysługuje tylko abonentom niezalegającym z wykonaniem zobowiązań wobec operatora. W okresie zawieszenia operator zwolniony jest z wykonywania obowiązków określonych w danej umowie o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, a abonent z obowiązku uiszczania abonamentu za ten okres. Zgodnie z § 11 ust. 7 regulaminu, abonent jest zobowiązany do uiszczania abonamentu wysokości określonej w cenniku usług zgodnie z wybranym pakietem programowym, bez osobnego wezwania, z góry za dany miesiąc, nie później niż do 15 dnia każdego miesiąca. Zgodnie z § 11 ust. 8 regulaminu, zaniechanie wnoszenia abonamentu przez abonenta przez okres dłuższy niż dwa miesiące uprawnia operatora do zaprzestania świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych do gniazda abonenckiego. Operator może skorzystać z tego uprawnienia po uprzednim bezskutecznym wezwaniu abonenta do zapłaty należności w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Ponowne uruchomienie usługi będzie wówczas możliwe po uregulowaniu zaległości łącznie z naliczonymi odsetkami ustawowymi i wniesieniu opłaty za ponowną aktywację w wysokości kosztów operatora związanych z tą czynnością. Zgodnie z § 13 ust. 1 regulaminu, umowa wygasa w przypadku: a) śmierci abonenta będącego osobą fizyczną, b) wykreślenia abonenta nie będącego osobą fizyczną z właściwego rejestru lub ewidencji. Analogiczne postanowienia co wskazane w § 12 ust. 1, 11 ust. 7 i 8 i 13 ust. 1 Regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) – operatora (...) H. obowiązującego strony w dacie zawarcia umowy znalazły się w § 12 ust. 1, § 11 ust. 7 i 8 i § 13 ust. 1 Regulaminu, który wszedł w życie 25 grudnia 2014 roku. dowód : cennik usług - k. 11-14, Regulamin świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) – operatora (...) H. z siedzibą przy ul. (...) w H. , który wszedł w życie 25 grudnia 2014 r. – k. 15-19, umowa abonamentowa na świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 30 września 2013 r. – k. 21-22, załącznik nr 1 umowy o świadczeniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych – k. 23, protokół wydania karty dostępowej z dnia 30 września 2013 r. – k. 24, protokół odbioru modemu – k. 25, regulamin promocji (...) w sieci (...) H. – k. 26, Regulamin świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) – operatora (...) H. z siedzibą przy ul. (...) w H. , który wszedł w życie 20 czerwca 2013 r. – k. 136-139 W związku z wykonywaniem umowy abonamentowej na świadczenie usług telekomunikacyjne z dnia 30 września 2013 roku (...) w H. wystawiła P. Ł. Z. następujące faktury VAT: - fakturę nr (...) z dnia 1 maja 2022 roku na kwotę 128,00 zł za abonament w okresie od 1 maja 2022 roku do 31 maja 2022 roku z terminem płatności do 16 maja 2022 roku. Na kwotę wskazaną na fakturze składały się opłata abonamentowa w kwocie 10 zł z tytułu dostępu do telewizji cyfrowej, 69 zł z tytułu pakietu telewizyjnego (...) czerwonego oraz 49 zł z tytułu usługi dostępu do Internetu, - fakturę nr (...) z dnia 1 czerwca 2022 roku na kwotę 128,00 zł za abonament w okresie od 1 czerwca 2022 roku do 30 czerwca 2022 roku z terminem płatności do 15 czerwca 2022 roku. Na kwotę wskazaną na fakturze składały się opłata abonamentowa w kwocie 10 zł z tytułu dostępu do telewizji cyfrowej, 69 zł z tytułu pakietu telewizyjnego (...) czerwonego oraz 49 zł z tytułu usługi dostępu do Internetu, - fakturę nr (...) z dnia 1 lipca 2022 roku na kwotę 128,00 zł za abonament w okresie od 1 lipca 2022 roku do 31 lipca 2022 roku z terminem płatności do 15 lipca 2022 roku. Na kwotę wskazaną na fakturze składały się opłata abonamentowa w kwocie 10 zł z tytułu dostępu do telewizji cyfrowej, 69 zł z tytułu pakietu telewizyjnego (...) czerwonego oraz 49 zł z tytułu usługi dostępu do Internetu, - fakturę nr (...) z dnia 1 sierpnia 2022 roku na kwotę 128,00 zł za abonament w okresie od 1 sierpnia 2022 roku do 31 sierpnia 2022 roku z terminem płatności do 16 sierpnia 2022 roku. Na kwotę wskazaną na fakturze składały się opłata abonamentowa w kwocie 10 zł z tytułu dostępu do telewizji cyfrowej, 69 zł z tytułu pakietu telewizyjnego (...) czerwonego oraz 49 zł z tytułu usługi dostępu do Internetu. dowód : faktura VAT nr (...) z dnia 1 maja 2022 r. - k. 29, faktura VAT nr (...) z dnia 1 czerwca 2022 r. - k. 30, faktura VAT nr (...) z dnia 1 lipca 2022 r. - k. 31, faktura VAT nr (...) z dnia 1 sierpnia 2022 r. - k. 32 W dniu 10 października 2022 roku (...) w H. wystawiła P. - Z. dwie noty księgowe – o numerze (...) oraz o numerze (...) . Nota księgowa o numerze (...) została wystawiona z tytułu niezwrócenia przez pozwaną karty dostępu i na jej mocy powód obciążył pozwaną kwotą 100 zł wskazując jako podstawę wystawienia noty księgowej § 8 Regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) w H. oraz Cennik Usług Operatora. Z kolei nota księgowa o numerze (...) została wystawiona z tytułu niezwrócenia przez pozwaną modemu kablowego i na jej mocy powód obciążył pozwaną kwotą 160 zł wskazując jako podstawę wystawienia noty księgowej § 8 Regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) w H. oraz Cennik Usług Operatora. dowód : nota księgowa o numerze (...) z dnia 10 października 2022 r. - k. 27, nota księgowa o numerze (...) z dnia 10 października 2022 r. - k. 28 Pismem z dnia 22 listopada 2022 roku (...) w H. w związku z nieuregulowaniem zobowiązań finansowych z tytułu usług telekomunikacyjnych i rozwiązaniem umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych wezwała P. Ł. Z. do zapłaty kwoty 644,30 zł w terminie 7 dni od dnia odebrania wezwania. Na kwotę wskazaną w wezwaniu do zapłaty składały się kwota 0,30 zł z tytułu faktury nr (...) , 128 zł z tytułu faktury nr (...) , 128 zł z tytułu faktury nr (...) , 128 zł z tytułu faktury nr (...) , 100 zł z tytułu niezwrócenia karty dostępu oraz 160 zł z tytułu niezwrócenia modemu kablowego. Pozwana nie odebrała skierowanego do niej wezwania do zapłaty, ani nie uregulowała długu wskazanego w wezwaniu. Nie zwróciła także sprzętu w postaci karty dostępu i modemu kablowego. dowód : wezwanie do zapłaty z dnia 22 listopada 2022 r. wraz z uwierzytelnioną kopią zwróconej przesyłki poleconej - k. 33-35 Sąd zważył, co następuje: Ł. faktyczny sprawy został ustalony w oparciu o dokumenty dołączone przez stronę powodową w postaci umowy abonamentowej na świadczenie usług telekomunikacyjnych wraz z załącznikiem, regulaminów świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) , cennika usług, faktur VAT, not księgowych oraz wezwania do zapłaty. Autentyczność tych dokumentów nie była kwestionowana, a nadto nie budziła wątpliwości. Strona pozwana nie kwestionowała faktu, że P. Z. wiązała z (...) Spółdzielnią (...) w H. umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych, przy czym podniosła formalny zarzut przedawnienia dochodzonego przez stronę powodową roszczenia, podniosła także zarzut nieistnienia roszczenia, zakwestionowała wywiązanie się przez powoda z obowiązków wskazanych w umowie, zakwestionowała prawo powoda do wystawienia not księgowych oraz wartość sprzętu ujętego w tychże notach księgowych twierdząc, że jest ona zawyżona. W pierwszej kolejności trzeba jednak zauważyć, że dochodzone w niniejszej sprawie roszczenie wynikało z umowy abonamentowej na świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 30 września 2013 roku zawartej przez P. Z. z (...) Spółdzielnią (...) w H. . Umowę taką regulowały przepisy uchylonej z dniem 10 listopada 2024 roku ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1222). Stosownie do przepisu art. 56 ust. 1 powołanej ustawy świadczenie usług telekomunikacyjnych odbywa się na podstawie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. W myśl art. 56 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawiera się w formie pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej. Wymóg formy pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej nie dotyczy umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawieranej przez dokonanie czynności faktycznych obejmujących w szczególności umowy o świadczenie usług przedpłaconych, świadczonych w publicznej sieci telekomunikacyjnej, publicznie dostępnych usług telefonicznych świadczonych za pomocą aparatu publicznego lub przez wybranie numeru dostępu do sieci dostawcy usług. Dalej, zgodnie z przepisem art. 56 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego, umowa o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, wymagająca formy pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej, powinna, z zastrzeżeniem ust. 5, w jasnej, zrozumiałej i łatwo dostępnej formie określać w szczególności: 1) strony umowy, w tym nazwę (firmę), adres i siedzibę dostawcy usług; 2) świadczone usługi ze wskazaniem elementów składających się na opłatę abonamentową; 3) termin oczekiwania na przyłączenie do sieci lub termin rozpoczęcia świadczenia usług; 4) okres, na jaki została zawarta umowa, w tym minimalny okres wymagany do skorzystania z warunków promocyjnych; 5) pakiet taryfowy, jeżeli na świadczone usługi obowiązują różne pakiety taryfowe; 6) sposób składania zamówień na pakiety taryfowe oraz dodatkowe opcje usługi; 7) sposoby dokonywania płatności; 8) okres rozliczeniowy; 9) tryb i warunki dokonywania zmian umowy oraz warunki jej przedłużenia i rozwiązania; 10) ograniczenia w zakresie korzystania z udostępnionych abonentowi przez dostawcę usług telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, o ile zostały one wprowadzone przez dostawcę usług lub na jego zlecenie; 11) dane dotyczące funkcjonalności świadczonej usługi obejmujące informacje: a) czy zapewniane są połączenia z numerami alarmowymi, b) czy gromadzone są dane o lokalizacji telekomunikacyjnego urządzenia końcowego, z którego wykonywane jest połączenie, c) o wszelkich ograniczeniach w kierowaniu połączeń do numerów alarmowych, d) o wszelkich ograniczeniach w dostępie lub korzystaniu z usług i aplikacji, e) o procedurach wprowadzonych przez dostawcę usług w celu pomiaru i organizacji ruchu w sieci, aby zapobiec osiągnięciu lub przekroczeniu pojemności łącza, wraz z informacją o ich wpływie na jakość świadczonych usług, f) o działaniach, jakie dostawca usług jest uprawniony podejmować w związku z przypadkami naruszenia bezpieczeństwa lub integralności sieci i usług; 12) dane dotyczące jakości usług, w szczególności minimalne oferowane poziomy jakości usług, w tym czas wstępnego przyłączenia, a także inne parametry jakości usług, jeżeli zostały określone przez Prezesa (...) na podstawie art. 63 ust. 2a; 13) sposoby informowania abonenta o wyczerpaniu pakietu transmisji danych w przypadku usługi dostępu do sieci Internet świadczonej w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz o możliwości bieżącej kontroli stanu takiego pakietu przez abonenta; 14) zakres usług serwisowych oraz sposoby kontaktowania się z podmiotami, które je świadczą; 15) zakres odpowiedzialności z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, wysokość odszkodowania oraz zasady i terminy jego wypłaty, w szczególności w przypadku gdy nie został osiągnięty określony w umowie poziom jakości świadczonej usługi; 16) zasady, tryb i terminy składania oraz rozpatrywania reklamacji; 17) informację o postępowaniach w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich; 18) sposób uzyskania informacji o aktualnym cenniku usług oraz kosztach usług serwisowych; 19) zasady umieszczenia danych abonenta w spisie abonentów w przypadku umowy dotyczącej świadczenia usług głosowych; 20) sposób przekazywania abonentowi informacji o zagrożeniach związanych ze świadczoną usługą, w tym o sposobach ochrony bezpieczeństwa, prywatności i danych osobowych; 21) wszelkie opłaty należne w momencie rozwiązania umowy, w tym warunki zwrotu telekomunikacyjnych urządzeń końcowych ze wskazaniem, na czyj koszt zwrot ma nastąpić. Aktualnie świadczenie usług telekomunikacyjnych jest uregulowane w ustawie z dnia 12 lipca 2024 r. Prawo komunikacji elektronicznej (Dz.U. z 2024 r., poz. 1221), która weszła w życie w dniu 10 listopada 2024 roku. Na gruncie tej ustawy, odpowiednikiem umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych jest umowa o świadczenie usług komunikacji elektronicznej (art. 284 ustawy Prawo komunikacji elektronicznej). W ocenie sądu powód wykazał dochodzone pozwem roszczenie co do zasady i co do wysokości w zakresie roszczenia o zapłatę świadczeń abonamentowych wynikających z faktur nr (...) , (...) , (...) i (...) . Fakt związania pozwanej z powodem warunkami umowy abonamentowej na świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 30 września 2013 roku potwierdzał załączony do pozwu dokument umowy. Z kolei wysokość zaległości w kwocie 384,30 zł stanowiącą sumę niezapłaconego abonamentu potwierdzały dołączone przez stronę powodową do pozwu faktury VAT, które opiewały zresztą na wyższą kwotę aniżeli dochodzona przez powoda tytułem zaległych opłat abonamentowych. Należy też zauważyć, że zgodnie z ust. 5 postanowień szczegółowych umowy abonamentowej na świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 30 września 2013 roku pozwana zobowiązała się do terminowej zapłaty abonamentu na podstawie faktury VAT. Takie faktury o numerach (...) , (...) , (...) i (...) zostały wystawione przez powoda z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych za okres od 1 maja 2022 roku do dnia 31 sierpnia 2022 roku. W tych warunkach nastąpiło odwrócenie ciężaru dowodowego na pozwaną P. Z. , która chcąc zwolnić się z obowiązku zapłaty powinna udowodnić fakty niweczące roszczenie strony powodowej ( art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c. ). Tego zaś pozwana w zakresie roszczeń powoda o zapłatę zaległych opłat abonamentowych nie uczyniła. Tym samym w ocenie sądu zarzut pozwanej odnośnie braku wykazania przez powoda, że wywiązywał się z obowiązku dostarczania pozwanej usług telekomunikacyjnych był chybiony. Bezzasadny był także podniesiony przez pozwaną zarzut przedawnienia nie mógł zostać uwzględniony. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 maja 2009 roku termin przedawnienia roszczenia o opłatę abonamentową i wynagrodzenie za połączenia telefoniczne z umowy o świadczenie usług telefonicznych, zawartej na podstawie ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U Nr 171, poz. 1800 ze zm.), określa art. 118 k.c. (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009 r., III CZP 20/09, LEX nr 493968). Zgodnie natomiast z treścią art. 118 k.c. , jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Zgodnie natomiast z art. 120 § 1 k.c. , bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie. Roszczenia dochodzone przez powoda w niniejszym postępowaniu stały się wymagalne w roku 2022. Powód wytoczył powództwo o zapłatę tych roszczeń w dniu 23 kwietnia 2024 roku, zaś czyniąc to spowodował przerwanie biegu terminu przedawnienia ( art. 123 § 1 pkt 1 k.c. ). Tym samym należało uznać, że roszczenia powoda dochodzone w pozwie nie uległy przedawnieniu. Niemniej jednak roszczenie powoda nie było zasadne w całości. W zakresie roszczenia powoda o zapłatę kwoty 100 zł dochodzonej z tytułu niezwróconego sprzętu w postaci karty dostępu oraz kwoty 160 zł dochodzonej z tytułu niezwróconego sprzętu w postaci modemu kablowego sąd uznał roszczenie powoda za nieudowodnione zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Powód wystawił noty księgowe nr (...) oraz (...) za niezdany sprzęt z powołaniem na § 8 Regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) w H. oraz Cennik Usług Operatora. Sąd uznał w świetle przedstawionych przez powoda dowodów, że rzeczy w postaci modemu kablowego, jak i karty dostępu istotnie stanowiły własność powoda i faktycznie nie zostały zwrócone przez pozwaną. Świadczy o tym zarówno treść umowy z dnia 30 września 2013 roku, regulaminu, jak i protokołów wydania tych rzeczy. Były to zresztą okoliczności bezsporne. W pierwszej kolejności należało zauważyć, że w § 8 Regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) w H. (zarówno obowiązującym w dacie zawarcia umowy, jak i regulaminie, który wszedł w życie w dniu 25 grudnia 2014 roku) wskazano, że abonent jest zobowiązany zwrócić sprzęt operatorowi w siedzibie Biura (...) Telewizji (...) z siedzibą w H. przy ul. (...) w godzinach jego otwarcia w ciągu 7 dni od dnia odstąpienia od umowy, jej rozwiązania lub wygaśnięcia. Z dokumentów przedłożonych przez powoda wraz z pozwem oraz pismem przygotowawczym z dnia 4 listopada 2025 roku nie wynika natomiast, że umowa z dnia 30 września 2013 roku uległa rozwiązaniu lub wygaśnięciu. Powód wskazał w pozwie, że umowa została rozwiązana na podstawie § 11 pkt 8 Regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) w H. . Przepis ten znajdujący się zarówno w regulaminie, który wszedł w życie 20 czerwca 2013 roku, jak i w regulaminie, który wszedł w życie 25 grudnia 2014 roku wskazywał, że zaniechanie wnoszenia abonamentu przez abonenta przez okres dłuższy niż dwa miesiące uprawnia operatora do zaprzestania świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych do gniazda abonenckiego. Operator może skorzystać z tego uprawnienia po uprzednim bezskutecznym wezwaniu abonenta do zapłaty należności w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Ponowne uruchomienie usługi będzie wówczas możliwe po uregulowaniu zaległości łącznie z naliczonymi odsetkami ustawowymi i wniesieniu opłaty za ponowną aktywację w wysokości kosztów operatora związanych z tą czynnością. Postanowienie to jednak nie wskazuje, że na skutek czy to zaprzestania wnoszenia abonamentu czy to odłączenia sieci telewizji kablowej od gniazda abonenckiego następuje rozwiązanie umowy. Należy zaznaczyć, że przepis § 11 ust. 8 regulaminu przewiduje możliwość ponownego uruchomienia usługi po uregulowaniu zaległości łącznie z naliczonymi odsetkami i wniesieniu opłaty za ponowną aktywację w wysokości kosztów operatora związanych z tą czynnością. Postanowienie to wyraźnie wskazuje, że umowa na skutek odłączenia sieci telewizji kablowej od gniazda abonenckiego nie ulega rozwiązaniu, lecz co najwyżej zawieszeniu i może zostać wznowiona na skutek uiszczenia zaległych opłat wraz z odsetkami i po wniesieniu opłaty za ponowną aktywację. Gdyby skutkiem odłączenia sieci telewizji kablowej od gniazda abonenckiego było proste rozwiązanie umowy, postanowienia dotyczące ponownego uruchomienia usługi i wniesienia opłaty za ponowną aktywację straciłyby sens – ponowna aktywacja nie byłaby wszak potrzebna, bowiem wystarczyłoby zawarcie nowej umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Regulamin nie posługuje się zresztą w § 11 ust. 8 pojęciem rozwiązania umowy. Należy też zauważyć, że zgodnie z ust. 6 lit. b postanowień ogólnych umowy abonamentowej na świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 30 września 2013 roku operator jest uprawniony do wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieoznaczony z powodu zalegania przez abonenta z opłatą za usługi telekomunikacyjne za okres dłuższy niż 2 miesiące. Powyższy przepis umowy wyraźnie wskazuje, że nieopłacanie abonamentu przez okres dłuższy niż dwa miesiące skutkuje prawem powoda do wypowiedzenia umowy. W ocenie sądu wyklucza to możliwość przyjęcia, że umowa na skutek odłączenia sieci telewizji kablowej od gniazda abonenckiego ulega rozwiązaniu bądź wypowiedzeniu bez dalszej inicjatywy którejkolwiek ze stron. Gdyby strony zamierzały wywołać taki skutek, zastrzegłyby takie postanowienie w umowie. Z dokumentów załączonych do pozwu i pisma przygotowawczego powoda z dnia 4 listopada 2025 roku nie wynika natomiast, że umowa z dnia 30 września 2013 roku o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych została wypowiedziana przez którąkolwiek ze stron albo że umowa ta wygasła. Zgodnie z § 13 ust. 1 regulaminu, umowa wygasa w przypadku: a) śmierci abonenta będącego osobą fizyczną, b) wykreślenia abonenta nie będącego osobą fizyczną z właściwego rejestru lub ewidencji. Żadna z tych okoliczności nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Skoro zatem umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 30 września 2013 roku nie została rozwiązana, wypowiedziana, ani nie wygasła, powód nie miał podstaw, by domagać się od pozwanej zwrotu stanowiącego jego własność sprzętu w postaci karty dostępu i modemu kablowego. Tym samym sąd doszedł do przekonania, że trafny był podniesiony przez kuratora pozwanej zarzut braku podstaw do wystawienia not księgowych. Oprócz powyższego, sąd doszedł też do wniosku, że powód nie wykazał roszczenia w zakresie żądania kwoty 100 zł dochodzonej z tytułu niezwróconego sprzętu w postaci karty dostępu oraz kwoty 160 zł dochodzonej z tytułu niezwróconego sprzętu w postaci modemu kablowego także co do wysokości. Powód podał, że kwoty te wynikają z cennika usług załączonego do pozwu. Istotnie, w punkcie V cennika usług zatytułowanej jako opłaty dodatkowe za brakujący/uszkodzony/niezdany/sprzęt wskazano, że opłaty dodatkowe za brakujący/uszkodzony/niezdany sprzęt w przypadku modemu kablowego wynoszą 160,00 zł, zaś w przypadku karty dostępu 100,00 zł. Niemniej jednak w ust. 9 postanowień szczegółowych umowy z dnia 30 września 2013 roku podano, że sprzęt wydany abonentowi na podstawie protokołu odbioru i aktywacji usługi (zał. Nr 2 do umowy) stanowi własność operatora. W przypadku jego niezwrócenia w terminie 7 dni od rozwiązania umowy lub zwrócenia w stanie uszkodzonym operator ma prawo dochodzić odszkodowania w wysokości odpowiadającej aktualnej wartości urządzenia o takich samych funkcjach za każdy egzemplarz brakującego lub uszkodzonego sprzętu. Zgodnie z kolei z § 8 ust. 1 obowiązującego w dacie zawarcia z pozwaną umowy abonamentowej na świadczenie usług telekomunikacyjnych Regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) – operatora (...) H. (regulamin ten wszedł w życie w dniu 20 czerwca 2013 roku), w przypadku odstąpienia od umowy, jej rozwiązania, wygaśnięcia abonent zobowiązany jest zwrócić operatorowi sprzęt w siedzibie Biura (...) z siedzibą w H. przy ul. (...) w godzinach jego otwarcia w ciągu 7 dni od dnia odstąpienia od umowy, jej rozwiązania lub wygaśnięcia. Abonent nie ponosi odpowiedzialności za zużycie sprzętu operatora będące następstwem prawidłowego używania. W pozostałym zakresie za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania wskazanego w zdaniu pierwszy abonent ponosi odpowiedzialność zgodnie z postanowieniami kodeksu cywilnego. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wartość odszkodowania winna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania. Analogiczne postanowienie znalazło się w § 8 ust. 1 Regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółdzielnię (...) – operatora (...) H. , który wszedł w życie w dniu 25 grudnia 2014 roku. Zarówno ust. 9 postanowień szczegółowych umowy, jak i § 8 ust. 1 regulaminu wyraźnie wskazują, że za niezwrócony sprzęt operatorowi przysługuje odszkodowanie w wysokości odpowiadającej wartości urządzenia o takich samych funkcjach. Odpowiedzialność odszkodowawcza z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kontraktowego jest uregulowania w art. 471 k.c. Zgodnie z jego treścią, dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Powód nie udowodnił natomiast, że wartość niezwróconego sprzętu wynosiła w przypadku karty dostępu 100 zł, zaś w przypadku modemu kablowego 160 zł. Pozwana natomiast reprezentowana przez kuratora kwestionowała wartość sprzętu ujętego w notach księgowych nr (...) i (...) wskazując, że jest ona zawyżona. To na powodzie spoczywał ciężar wykazania roszczenia w tym zakresie co do wysokości. Powód ciężarowi temu nie sprostał. Wartość sprzętu ujęta w cenniku usług powoda nie może natomiast stanowić podstawy wyliczenia wysokości odszkodowania. Ani umowa z 30 września 2013 roku, ani regulamin nie wskazują, że z tytułu niezwrócenia sprzętu pozwana jako abonent jest zobowiązana do zapłaty na rzecz powoda jako operatora kary umownej ( art. 483 § 1 k.c. ) w wysokości wskazanej w punkcie V cennika usług. W protokole odbioru modemu pozwana wprawdzie oświadczyła, że przyjmuje do wiadomości, że wszystkie elementy zestawu podlegają zwrotowi w momencie rezygnacji, zawieszenia usługi lub wymianie wadliwego/uszkodzonego elementu. Brak dowolnego elementu wyposażenia podlega karze umownej zgodnie z Cennikiem Usług Abonamentowych. Niemniej jednak kara umowna tego rodzaju nie została zastrzeżona ani w umowie, ani w regulaminie, zaś w samym tylko oświadczeniu zawartym w protokole odbioru nie wskazano jak właściwie kara umowna ma być obliczona poza tym, że ma być obliczona zgodnie z cennikiem usług. Zarówno umowa, jak i regulamin wskazują wyraźnie, że operatorowi przysługuje odszkodowanie za niezwrócony sprzęt w wysokości odpowiadającej wartości urządzenia o takich samych funkcjach. Również powód w uzasadnieniu pozwu wskazał, że pozwana powinna zwrócić mu urządzenia w terminie 7 dni od daty rozwiązania umowy pod rygorem żądania zapłaty odszkodowania w wysokości wartości urządzenia. Powód wyraźnie zatem dochodził w pozwie zapłaty odszkodowania w kwotach 100 zł i 160 zł za niezwrócony sprzęt, a nie zapłaty kary umownej. Twierdzenia te powód podtrzymał także w piśmie przygotowawczym z dnia 4 listopada 2025 roku. Powód nie wykazał natomiast wysokości należnego mu z tytułu niezdanego sprzętu odszkodowania. Poza tym należy zwrócić uwagę na okoliczność, że udostępniony pozwanej, a niezwrócony przez nią sprzęt w postaci karty dostępu i zostały wydane pozwanej w dniu 30 września 2013 roku. Urządzenia te w dacie wydania wyroku miały zatem już ponad 12 lat. Doświadczenie życiowe uczy, że sprzęt elektroniczny w tym wieku, po 12 latach eksploatacji nie przedstawia już wartości rynkowej, a ponadto często nie jest już przydatny do pełnienia swoich funkcji. Użycie modemu kablowego z roku 2013 do korzystania z aktualnych usług internetowych może być nieefektywne lub nawet niemożliwe ze względu na postęp techniczny i wzrost prędkości przesyłania danych. Podobnie może być z kartą dostępu z roku 2013. Po pierwsze należy zauważyć, że powód nie opisał w pozwie, ani żadnym innym piśmie procesowym jakie były parametry owej karty dostępu, a z protokołu wydania tego sprzętu informacje te nie wynikają, wobec czego nie da się nawet ustalić specyfikacji tego przedmiotu i ustalić jaka mogłaby być jego wartość rynkowa. Po drugie, nie wiadomo do czego właściwie miała służyć owa karta dostępu, wobec czego ustalenie czy jako ponad dwunastoletni sprzęt z takim samym okresem eksploatacji mogłaby się nadawać jeszcze do jakiegokolwiek użytku nie było możliwe. Jeśli karta dostępu stanowiła moduł V. do telewizora, to również nie ma pewności czy można byłoby jej używać na nowoczesnym sprzęcie telewizyjnym. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności sąd doszedł do przekonania, że powód nie wykazał roszczenia w zakresie żądania kwoty 100 zł dochodzonej z tytułu niezwróconego sprzętu w postaci karty dostępu oraz kwoty 160 zł dochodzonej z tytułu niezwróconego sprzętu w postaci modemu kablowego zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Sąd uznał natomiast za udowodnione co do zasady, jak i co do wysokości roszczenie powoda o zapłatę świadczenia abonamentowego wynikającego z faktury nr (...) w kwocie 0,30 zł, świadczenia abonamentowego wynikającego z faktury nr (...) w kwocie 128 zł, świadczenia abonamentowego wynikającego z faktury nr (...) w kwocie 128 zł i świadczenia abonamentowego wynikającego z faktury nr (...) w kwocie 128 zł. Mając na uwadze powyższe sąd w punkcie I wyroku zasądził od pozwanej P. Z. na rzecz powoda (...) Spółdzielni (...) w H. kwotę 384,30 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: - od kwoty 0,30 zł od dnia 17 maja 2025 roku do dnia zapłaty, - od kwoty 128,00 zł od dnia 16 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty, - od kwoty 128,00 zł od dnia 18 lipca 2022 roku do dnia zapłaty, - od kwoty 128,00 zł od dnia 17 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty. O odsetkach orzeczono po myśli art. 481 § 1 i 2 k.c. Przepis art. 481 § 1 k.c. stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie z art. 481 § 2 k.c. , jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Termin płatności faktury nr (...) przypadał na dzień 16 maja 2022 roku. Od dnia następnego, czyli od dnia 17 maja 2022 roku pozwana jest w opóźnieniu w płatności tej faktury, wobec czego powód miał prawo dochodzić odsetek za opóźnienie od dnia 17 maja 2022 roku od kwoty 0,30 zł wynikającej z nieopłaconej w części faktury nr (...) . Termin płatności faktury nr (...) przypadał na dzień 15 czerwca 2022 roku, wobec czego pozwana jest w opóźnieniu od dnia 16 czerwca 2022 roku w zakresie zapłaty kwoty 128 zł wynikającej z tej faktury. Termin płatności faktury nr (...) przypadał na dzień 15 lipca 2022 roku, wobec czego pozwana jest w opóźnieniu od dnia 16 lipca 2022 roku w zakresie zapłaty kwoty 128 zł wynikającej z tej faktury. Termin płatności faktury nr (...) przypadał na dzień 16 sierpnia 2022 roku, wobec czego pozwana jest w opóźnieniu od dnia 17 sierpnia 2022 roku w zakresie zapłaty kwoty 128 zł wynikającej z tej faktury. W pozostałym zakresie sąd oddalił powództwo jako bezzasadne orzekając o tym w punkcie II wyroku. W punkcie III wyroku sąd natomiast przyznał kuratorowi dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej P. Z. – adwokatowi E. J. (1) kwotę 132,84 zł z zaliczek uiszczonych przez powoda w dniach 12 grudnia 2024 roku i 2 stycznia 2025 roku. Zgodnie z § 1 ust. 1 Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej z dnia 9 marca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 536, dalej: Rozporządzenie) wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. Z kolei zgodnie z § 1 ust. 3 tego Rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w kwocie wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej wskazanych stawek minimalnych, jeżeli uzasadnia to: 1) nakład pracy kuratora, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do działania w postępowaniu, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie; 2) wartość przedmiotu sporu; 3) stopień zawiłości sprawy. W ocenie sądu żadna z wymienionych w § 1 ust. 3 okoliczności uzasadniających ustalenie wynagrodzenia kuratora w kwocie wyższej aniżeli wskazana w § 1 ust. 1 Rozporządzenia nie zachodzi. Sprawa nie była zawiła, wartość przedmiotu sporu nie uzasadniała sama przez się podwyższenie wynagrodzenia, podobnie jak nakład pracy kuratora. Kurator podjął standardowe czynności w sprawie - wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty i wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w T. z dnia 19 maja 2025 roku w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu od nakazu zapłaty. Nie są to czynności uzasadniające podwyższenie przyznanego wynagrodzenia w myśl § 1 ust. 3 Rozporządzenia. Zgodnie z § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 215) opłata za czynności adwokackie wynosi w sprawie o wartości przedmiotu sprawy powyżej 500 zł do 1 500 zł - 270 zł. Wartość przedmiotu sporu w przedmiotowej sprawie wynosiła 644,30 zł. Wynagrodzenie kuratora wynosi więc 108 zł (270 zł x 40%). Ponieważ kuratorem jest adwokat będący podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług, wynagrodzenie to podwyższa się o kwotę tego podatku (por. uchwała Sądu Najwyższego z 5 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt III CZP 68/20, LEX nr 3251984). Podatek od towarów i usług od kwoty przyznanego wynagrodzenia w wysokości 108 zł wynosi 24,84 zł (23 % x 108 zł), w związku z czym sąd w punkcie III wyroku przyznał kuratorowi dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej P. Z. – adwokatowi E. J. (1) kwotę 132,84 zł z zaliczek uiszczonych przez powoda w dniach 12 grudnia 2024 roku i 2 stycznia 2025 roku. O kosztach procesu orzeczono w punkcie IV wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. , stosunkowo rozdzielając je zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy. Powód wygrał sprawę w 59,65 %. Na koszty procesu poniesione przez powoda (707,34 zł) składały się: opłata sądowa od pozwu w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego ustalone na podstawie § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 118) w wysokości 270 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, oraz wydatki na pokrycie kosztów doręczenia pozwanej korespondencji przez komornika w kwocie 187,50 zł oraz wydatki na wynagrodzenie kuratora w kwocie 132,84 zł. Refundacji przez pozwaną podlegało 59,65 % tej kwoty tj. 421,93 zł. Pozwana wygrała sprawę w 40,35 %, ale jako osoba nieznana z miejsca pobytu nie poniosła kosztów procesu. Mając na uwadze powyższe, sąd zasądził w punkcie IV wyroku od pozwanej na rzecz powoda kwotę 421,93 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Kwota 421,93 zł tytułem zwrotu kosztów procesu została od pozwanej na rzecz powoda zasądzona wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z brzmieniem art. 98 § 1 1 k.p.c. , w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.