XVI C 2353/16

Sygn. akt XVI C 2353/16 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym w dniu 24 czerwca 2014 roku w elektronicznym postępowaniu upominawczym do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie powód (...) z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej F. L. kwoty 178,68 złotych wraz odsetkami ustawowymi oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, że pozwana zawarła z (...) sp. z o.o. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych, na podstawie której była zobowiązana do zapłaty kwoty 130,79 złotych. Powód nabył powyższą wierzytelność na podstawie umowy cesji. Na kwotę dochodzoną pozwę składa się należność główna i odsetki skapitalizowane w wysokości 47,89 złotych ( pozew k. 1-6 ). W dniu 14 sierpnia 2014 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie w sprawie VI Nc-e (...) wydał nakaz zapłaty, uwzględniający powództwo w całości ( nakaz zapłaty k. 7 ). Na skutek sprzeciwu pozwanej od nakazu zapłaty postanowieniem z dnia 23 marca 2015 roku sprawa została przekazana do tut. Sądu ( postanowienie k. 19 ). Na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 roku pozwana podniosła, że do śmierci męża w 2011 roku korzystała z telewizji (...) , potem się z nią rozliczyła się, zwróciła dekoder, nie było żadnego długu ( protokół rozprawy k. 107 ). Pismem z dnia 20 kwietnia 2016 roku strona powodowa cofnęła powództwo bez zrzeczenia się roszczenia ze względu na zaspokojenie całej kwoty w postępowaniu egzekucyjnym toczącym się na podstawie nakazu zapłaty ( pismo k. 123 ). Pozwana nie wyraziła zgody na cofnięcie pozwu ( pismo k. 125 ). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: P. O. - męża F. L. , łączyła umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych – telefonii komórkowej i telewizji – z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. , która następnie została przejęta w trybie art. 492 § 1 i 515 § 1 w zw. z 516 § 6 ksh przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. ( okoliczność bezsporna, wydruk z KRS k. 75-80 ). P. O. zmarł w maju 2011 roku. W dniu 24 maja 2011 roku F. L. wypowiedziała umowę (...) sp. z o.o. umowę abonencką dla abonenta nr (...) . Nie istniało żadne zadłużenie z tytułu w/w umowy ( oświadczenie k. 108, wypowiedzenie umowy k. 109-110 ). W dniu 6 lipca 2011 roku F. L. zwróciła (...) sp. z o.o. karty do dekoderów i dekoder HD. Nie powstało po jej stronie żadne zobowiązanie zapłaty za nieterminowe zwrócenie sprzętu ( potwierdzenia zwrotu sprzętu k. 111-112 ). W dniu 7 sierpnia 2011 roku (...) sp. z o.o. wystawiła wobec abonenta o nr 1264490 fakturę VAT nr 108f059055_ (...) na kwotę 130,79 złotych za korzystanie z usługi telewizyjnej za okres rozliczeniowy sierpień 2011 roku ( faktura VAT k. 74 ). W dniu 5 września 2013 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarła umowę sprzedaży wierzytelności z (...) z siedzibą w W. , obejmującą m.in. rzekomą wierzytelność F. L. ( umowa z załącznikami k. 65-90 ). W dniu 13 listopada 2013 roku nabywca rzekomej wierzytelności wezwał F. L. do zapłaty ( wezwanie k. 59 ). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów złożonych do akt przez strony. W odniesieniu do dokumentów, które zostały przedłożone w formie zwykłych kserokopii, strony nie zakwestionowały rzetelności ich sporządzenia ani nie żądały złożenia przez stronę przeciwną ich oryginałów (zgodnie z art. 129 kpc ). Również i Sąd badając te dokumenty z urzędu, nie dopatrzył się w nich niczego, co uzasadniałoby powzięcie jakichkolwiek wątpliwości co do ich wiarygodności i mocy dowodowej, dlatego stanowiły podstawę dla poczynionych w sprawie ustaleń. W ocenie Sądu dowody te, w zakresie, w jakim stanowiły podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, tworzą razem zasadniczo spójny i nie budzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę materiał dowodowy. Dodatkowo czyniąc ustalenia faktyczne Sąd uwzględnił zgodne twierdzenia stron w trybie art. 229 kpc oraz twierdzenia strony, którym przeciwnik nie zaprzeczył w trybie art. 230 kpc . Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, iż podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia każdej sprawy cywilnej stanowi materiał procesowy (tzn. fakty i dowody) zebrane w toku postępowania, o czym przesądza treść art. 316 § 1 i art. 328 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku – Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 101, powoływany dalej w skrócie jako kpc ). Jednak zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 1964 roku – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 380, powoływany dalej w skrócie jako kc ) oraz art. 232 kpc to strony obowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Powyższe przepisy stanowią normatywną podstawę zasady kontradyktoryjności, zgodnie z którą ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego. To one są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania, do nich należy gromadzenie materiału i wreszcie to one ponoszą odpowiedzialność za jego wynik (uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6–7, poz. 76, z glosą A. Zielińskiego, Palestra 1998, nr 1–2, s. 204; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1997 roku, II CKN 70/96, OSNC 1997, nr 8, poz. 113). Zatem w niniejszej sprawie to powód był zobligowany do wykazania, iż zgodnie z przepisami prawa cywilnego pozwana jest zobowiązana do uiszczenia na jego rzecz kwoty 178,68 złotych. Dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, iż nie wykazano istnienia po stronie pozwanej takiego obowiązku, co w efekcie skutkowało podjęciem rozstrzygnięcia w postaci oddalenia powództwa. Należy także wskazać, iż pozwana nie wyraziła zgody na cofnięcie powództwa, a zatem podlegało ono merytorycznemu badaniu. Pozwana za pomocą złożonych do akt sprawy dokumentów wykazała, że wierzycielowi pierwotnemu, tj. (...) sp. z o.o. w W. , nie przysługiwała wobec niej żadna wierzytelność z tytułu zawartej umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Z dokumentów z dnia 6 lipca 2011 roku, podpisanych przez przedstawiciela (...) sp. z o.o. wyraźnie wynika bowiem, pozwana nie ma do zapłaty jakiejkolwiek kwoty ( potwierdzenie zwrotu sprzętu k. 111 – 112 ). Umowa ta została rozwiązana na skutek złożenia przez pozwaną oświadczenia o wypowiedzeniu umowy w dniu 24 maja 2011 roku i na tę chwilę nie istniało zadłużenie z tytułu świadczenia usług objętych umową. Ponadto sprzęt w postaci karty do dekoderów i dekodera HD został zwrócony w terminie i przyjęty przez poprzednika prawnego powoda. Wszystkie powyższe okoliczności w ocenie Sądu jednoznacznie dowodzą, że faktura VAT z dnia 7 sierpnia 2011 roku za okres rozliczeniowy sierpień 2011 roku została wystawiona bezpodstawnie, bowiem łączący strony stosunek umowny ustał przed tą datą. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, który Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, faktura, w której określony został termin jej płatności, jest wezwaniem do zapłaty w rozumieniu art. 455 kc , jednakże zobowiązanie do świadczenia nie wynika z faktury, lecz wiążącej strony umowy ( vide: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 roku, IV CK 28/05, LEX nr 180911). Wobec tego, że poprzednikowi prawnemu powoda nie przysługiwała żadna wierzytelność wobec pozwanej, nie mógł on skutecznie dokonać jej przelewu na podstawie art. 509 kc na rzecz (...) z siedzibą w W. . Wobec tego nie istnieje po stronie powodowej roszczenie przeciwko pozwanej o zapłatę kwoty objętej pozwem. Z tego względu powództwo – jako nieudowodnione co do zasady – podlegało oddaleniu. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i treść przepisów prawa, Sąd orzekł jak w sentencji. Zarządzenie: (...) .