I C 468/17

Sygn. akt: I C 468/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 listopada 2017 r. Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Janusz Supiński Protokolant: Katarzyna Kucharska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. w Giżycku na rozprawie sprawy z powództwa (...) Bank S.A. z siedzibą w W. przeciwko J. K. o zapłatę I. Zasądza od pozwanego J. K. na rzecz powoda (...) Bank S.A. z siedzibą w W. kwotę 2.820,46 (dwa tysiące osiemset dwadzieścia 46/100) złotych. II. Umarza postępowanie w części przekraczającej kwotę z pkt I. III. Zasadza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 183,92 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 468/17 UZASADNIENIE Powód (...) Bank S.A. z siedzibą w W. domagał się zasądzenia od pozwanego J. K. kwoty 11.820,46 zł wraz z kosztami procesu. Roszczenie swoje wywiódł z umowy o kredyt gotówkowy, zawartej z pozwanym, wskazując, że pozwany nie wywiązał się z warunków w niej określonych. Argumentował, że próby polubownego rozwiązania sporu z pozwanym nie doprowadziły do dobrowolnego uregulowania zadłużenia. Nakazem zapłaty z dnia 6.12.2016 r. wydanym w elektronicznym postępowaniu upominawczym w sprawie VI Nc-e (...) Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie uwzględnił powództwo w całości (k. 5). Postanowieniem z dnia 16.03.2017 r. w/w orzeczenie zostało uchylone, zaś sprawę przekazano do rozpoznania tut. Sądowi. Pozwany J. K. nie kwestionował zadłużenia w powodowym banku ani co do zasady, ani co do wysokości. Wskazał, że w toku procesu wpłacił powodowemu bankowi kwotę 9.000 zł tytułem części zadłużenia. Podnosił, że po otrzymaniu odprawy z tytułu rezygnacji z pracy ureguluje pozostałą część dochodzonego roszczenia. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 8.01.2014 r. (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W. zawarł z pozwanym J. K. umowę konsolidacyjnego kredytu gotówkowego nr (...) . Zgodnie z umową powód przekazał na rzecz pozwanego określoną kwotę, zaś pozwany zobowiązał się dokonywać spłat w wysokościach ustalonych w zawartej umowie. ( dowód : umowa pożyczki gotówkowej – k. 23-26, oświadczenie kredytobiorcy- k. 27, aneks do umowy kredytu- k. 28-29) Pozwany nie wywiązywał się z zawartej umowy pożyczki. ( dowód : okoliczności bezsporne) W dniu 11.05.2016 r. powód wypowiedział pozwanemu w/w umowę pożyczki z zachowaniem okresu wypowiedzenia. W dniu 29.03.2016 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty zadłużenia, wynikającego z zawartej umowy o kredyt gotówkowy. Pomimo prób polubownego załatwienia sprawy nie doszło do uregulowania zadłużenia. ( dowód : oświadczenie banku o wypowiedzeniu umowy- k. 31-32v, wezwanie do zapłaty- k. 33) Wobec braku spłaty wszystkich zobowiązań kredytowych określonych zawartą z pozwanym umową powód w dniu 14.09.2016 r. powód wystawił wyciąg z ksiąg banku, zgodnie z którym wymagalne zadłużenie pozwanego wynosiło 11.820,46 zł. ( dowód : wyciąg z ksiąg banku- k. 22) W dniu 1.09.2017 r. pozwany dokonał na rzecz powoda wpłaty w wysokości 9.000 zł z tytułu zawartej umowy pożyczki. Wpłata została zaksięgowana przez powoda na kapitał. ( dowód : potwierdzenie wykonania przelewu- k. 42) W dniu 2.10.2017 r. powód ograniczył roszczenie w części żądanego kapitału, tj. w części dotyczącej zapłaty kwoty 9.000 zł. ( dowód : okoliczności bezsporne) Sąd zważył, co następuje: Stan faktyczny przedmiotowej sprawy w ostatecznym kształcie pozostał bezsporny. Pozwany nie kwestionował posiadanego u powoda zadłużenia, ani nawet jego wysokości, wskazując, że ureguluje zadłużenie po zgromadzeniu odpowiednich środków. Owe bezsporności wynikają z zalegających w aktach dokumentów, w szczególności umowy pożyczki gotówkowej, jak i z twierdzeń stron. Stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, zaś zgodnie z art. 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. W procesie ciężar dowodu stanowi wymaganie dostarczenia sądowi dowodów potwierdzających przytoczone fakty pod rygorem przegrania procesu. Odnosi się on zarówno do powoda, jak i pozwanego. Zgodnie z dyspozycją art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W kontekście powyższego Sąd dostrzegł dowody z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową, w szczególności: umowę o kredyt gotówkowy, wyciąg z ksiąg powodowego banku, aneks do umowy kredytu gotówkowego oraz dokumenty dotyczące wypowiedzenia umowy pożyczki pozwanemu. Wiarygodność owych dokumentów nie była kwestionowana przez pozwanego. Pod dokumentem umowy kredytu złożony jest podpis pozwanego, którego autentyczności nie kwestionował. Pozwany nie przeczył nadto, by posiadał konto w powodowym banku. Wysokość dochodzonego pozwem roszczenia wynika z kolei wprost z wyciągu z ksiąg powodowego banku (vide: k. 22). Pozwany nie tylko nie kwestionował samej zasady odpowiedzialności wobec powoda, ani jego wysokości, ale nawet w toku procesu wpłacił uregulował część dochodzonego roszczenia, która została zaksięgowana na pokrycie kapitału. Wskazywał też, że po otrzymaniu pieniędzy z tytułu rezygnacji z pracy, ureguluje pozostałą część dochodzonego roszczenia. Z brzmienia art. 203 § 4 k.p.c. wynika, iż Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd nie dostrzegł żadnych okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem oświadczenia powoda o ograniczeniu roszczenia, za sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo by zmierzało ono do obejścia prawa. Zgodnie z art. 355 § 1 i 2 k.p.c. , Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, zważywszy, że pozwany nie przeczył zasadności roszczeń powoda, ani ich wysokości, a powód ograniczył powództwo w zakresie kwoty 9.000 zł zaspokojonej przez pozwanego w toku procesu, po myśli powołanych przepisów należało orzec jak w pkt I i II sentencji. Zasądzone roszczenie stanowi kwota 2.820,46 zł, stanowiąca różnicę między dochodzoną przez powoda kwotą, a kwotą uiszczoną przez pozwanego w toku procesu (11.820,46 zł – 9.000 zł). Wskazać należy jedynie na marginesie, że pozwany nie przedłożył w toku sprawy dowodu na uregulowanie pozostałej części zadłużenia z tytułu z umowy kredytu, ograniczając się jedynie do twierdzeń co do zamiaru spłaty, co skutkowało uwzględnieniem powództwa w zakresie owej nieuregulowanej kwoty. Podstawową zasadą rozstrzygania o kosztach procesu, jest zasada odpowiedzialności za wynik sprawy ( art. 98 § 1 k.p.c. ), zgodnie z którą strona przegrywająca sprawę jest obowiązana zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Sąd w realiach tej sprawy, nie miał wątpliwości co do tego, że pozwany J. K. dał powodowi powód do wystąpienia z pozwem, gdyż uregulował należności dochodzone pozwem dopiero po wniesieniu pozwu (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 1951 r., C 593/51, publ. OSN(C) 1952, nr 2, poz. 49). Jest on zatem stroną przegrywającą proces. Na zasądzoną kwotą składały się kwota 148 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz koszty notarialnego uwierzytelnienia przedłożonych do sprawy dokumentów. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w pkt III sentencji.