I C 458/23

Sygn. akt: I C 458/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 maja 2024r. Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Beata Bihuń Protokolant: sekretarz sądowy Kinga Polak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. w K. sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej budynku nr (...) przy ul. (...) w K. roszczenia z umowy sprzedaży I. Powództwo oddala; II. Zasądza od powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na rzecz pozwanego Wspólnoty Mieszkaniowej budynku nr (...) przy ul. (...) w K. kwotę 3.617,00 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 458/23 UZASADNIENIE Powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniósł o zasądzenie od pozwanego Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku nr (...) przy ulicy (...) w K. kwoty 23.560,99 zł wraz z odsetkami i kosztami procesu. W uzasadnieniu powód wskazała, że z pozwana łączyła go zawarta w dniu 14.10.2021 r. umowa o sprzedaż paliwa gazowego i świadczenia dystrybucji, na mocy której powód dostarczał pozwanej paliwo gazowe do budynku wielorodzinnego. Pozwana nie opłaciła wskazanych w pozwie czterech faktur oraz not odsetkowych na łączną kwotę 23.560,99 zł, zasądzenia której powód domaga się w pozwie. W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu wg norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu pozwana wskazała, że powód, który przygotował gotową umowę do podpisu, błędnie określił grupę taryfową dla pozwanej i naliczał jej stawki za gaz nie odpowiadające taryfie właściwej dla gospodarstw domowych, zatwierdzonej przez Prezesa URE. Właściwa stawka winna wynosić 10,544 gr/kWh, a jak wynika z faktur, powód stosował stawkę 50,379 gr/kWh. W dwóch dołączonych do pozwu fakturach powód początkowo zastosował prawidłową stawkę, ale później dokonał jej korekty i domagał się zapłaty wyższej kwoty. Dalej pozwana wskazała, że z Komunikatu Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki nr (...) wynika jednoznacznie, że w okresie przejściowym tj. od dnia 1.10.2017 r. do dnia 31.12.2023 r. zakup gazu przez Wspólnotę Mieszkaniową wyłącznie na potrzeby zużycia w gospodarstwie domowym winien być dokonywany w oparciu o taryfy zatwierdzane przez Prezesa URE właściwe dla gospodarstw domowych. Innymi słowy, jeżeli Wspólnota dokonuje zakupu gazu na potrzeby swoich członków i gaz ten jest zużywany wyłącznie w gospodarstwach domowych, to stosowanie innych taryf przez sprzedawcę gazu stanowi naruszenie przepisów ustawy, a tym samym jest niedozwolone. Pozwana dokonała częściowej płatności za sporne taryfy w oparciu o właściwą stawkę 10,544 gr/kWh. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 14.10.2021 r. pomiędzy powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz pozwana Wspólnota Mieszkaniowa Budynku nr (...) przy ulicy (...) w K. zawarli umowę kompleksowej sprzedaży paliwa gazowego i świadczenia usługi dystrybucyjnej. Umowa została zawarta do dnia 31.12.2022 r. (§ 7 ust. 3 umowy) Na jej mocy powód jako sprzedawca miał świadczyć na rzecz pozwanej usługę kompleksową polegającą na sprzedaży oraz zapewnieniu świadczenia usługi dystrybucji paliwa gazowego do miejsca odbioru określonego w załączniku nr 1 do umowy, a pozwana zobowiązała się to paliwo zakupić i odebrać (§ 1 ust. 1 i 3 umowy). Zgodnie z § 3 ust. 1 – 3 umowy pozwana miała być zakwalifikowana do Grupy taryfowej Sprzedawcy i Grupy Taryfowej (...) wskazanej w załączniku nr 1 do umowy, zgodnie z zasadami zawartymi w odpowiedniej taryfie. W takcie trwania umowy klient miał być kwalifikowany do właściwych grup taryfowych (...) zgodnie z zasadami określonymi w taryfie (...) . Zmiana grupy taryfowej (...) wymaga zmiany umowy. Klient będzie rozliczany za usługi dystrybucji paliwa gazowego na podstawie obowiązujące taryfy (...) . Zgodnie z § 5 umowy klient zobowiązywał się, że paliwo gazowe będzie przeznaczone na cele określone w załączniku nr 2 do umowy, gdzie wskazano, że będą to potrzeby własne, na potrzeby wytwarzania ciepła. Rozliczenia za paliwo gazowe dokonywane miało być w rozliczeniach miesięcznych w oparciu o faktury wystawione z zastosowaniem taryfy sprzedawcy lub cennika w przypadku sprzedaży paliwa gazowego oraz zgodnie z taryfą (...) w przypadku świadczenia usług dystrybucji paliwa gazowego (§ 6 ust. 1 umowy). Zgodnie z treścią cennika do umowy, pozwaną zakwalifikowano do grupy taryfowej (...) , dla której w okresie od 15.10.2021 r. do 31.12.2021 r. stawka za paliwo gazowe wynosiła 50,379 gr/kWh. (dowód: umowa z załącznikami k. 14 – 28) W związku z realizacją umowy powód wystawił pozwanemu następujące faktury: 1. Nr (...) , obejmującą okres od dnia 01.12.2021 r. do 31.12.2021 r. na kwotę 16.978,44 zł, 2. Nr (...) stanowiącą korektę faktury nr (...) , obejmującą okres od dnia 01.12.2021 r. do 31.12.2021 r. na kwotę 20.353,04 zł (w miejsce kwoty 16.978,44 zł), 3. Nr (...) , obejmującą okres od dnia 26.10.2021 r. do 30.11.2021 r. na kwotę 2.909,53 zł, 4. Nr (...) , stanowiącą korektę faktury nr (...) , obejmującej okres od dnia 26.10.2021 r. do 30.11.2021 r. na kwotę 10.475,09 zł (w miejsce kwoty 2.909,53 zł) 5. Nr (...) , obejmującą okres od dnia 01.09.2022 r. do 19.09.2022 r. na kwotę 119,77 zł. W fakturach powyższych powód zastosował do sprzedaży paliwa gazowego dla pozwanej ostatecznie stawkę 50,379 gr/kWh. Korekty faktur wynikały z tego, że początkowo pozwany zastosował stawkę 10,544 gr/kWh, którą następnie podniósł do stawki 50,379 gr/kWh. W dniu 06.02.2023 r. powód wystawił osiem not odsetkowych, obejmujących należności wynikające z m.in. z powyższych faktur na łączną kwotę 1.807,20 zł. (dowód: faktury k. 29 – 42, noty odsetkowe k. 43 - 50) Pismem z dnia 21.10.2022 r. powód wezwał pozwaną do zapłaty na jego rzecz łącznie kwoty 23.560,99 zł, na która składały się nieopłacona kwota wynikającą z w/w faktur w wysokości 21.753,79 zł oraz odsetki naliczone w notach odsetkowych w łącznej kwocie 1.807,20 zł (dowód: wezwanie do zapłaty k. 51 – 52) Decyzja z dnia 15.09.2021 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, po rozpatrzeniu wniosku powoda zatwierdził zmianę nr 1 taryfy nr (...) dla gazu ziemnego wysokometanowego dla odbiorców w gospodarstwach domowych (grupy taryfowej (...) ) do celów opałowych na kwotę 10,544 gr/kWh. Cena ta była stosowana przez powoda w okresie od dnia 14.10.2021 r. do dnia 31.01.2022 roku. (decyzja k. 84 – 85, pismo k. 92) Ponieważ w spornych fakturach powód ostatecznie zastosował do pozwanej stawkę 50,379 gr/kWh wspólnota mieszkaniowa zgłaszała, że jest ona nieprawidłowa i prosiła o korektę faktur, ale powód nie uwzględnił tej prośby. (dowód: zeznania świadka D. B. k. 132) Sąd ustalił, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnianie. Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dołączonych do akt dokumentów, a nadto w oparciu o zeznania świadka D. B. , nie znajdując podstaw do podważenia ich wiarygodności. Również strony nie kwestionowały wiarygodności ani przedłożonych dokumentów ani zeznań wskazanego świadka. Treść zawartej pomiędzy stronami umowy oraz treść samych faktur była pomiędzy stronami bezsporna. Sporne była natomiast zastosowana przez powoda stawka za dostarczone paliwo gazowe (50,379 gr/kWh), która wynikała z zastosowanej przez powoda grupy taryfowej dla pozwanej. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należało ustalić, do jakiej grupy taryfowej należało zaliczyć pozwaną, w szczególności czy obowiązywać ją powinna grupa zastosowana w umowie. Jak wynika z treści art. 62b ust. 1 pkt 2 prawa energetycznego taryfy ustalane dla odbiorców paliw gazowych będących wspólnotami mieszkaniowymi, o których mowa w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali , które z mocy ustawy, umowy lub innego tytułu prawnego są uprawnione lub zobowiązane do zapewnienia paliwa gazowego w lokalach mieszkalnych na potrzeby zużycia przez gospodarstwa domowe, w lokalach podmiotów, o których mowa w lit. d, w zakresie, w jakim zużywają paliwo gazowe na potrzeby określone w tym przepisie lub do lokalnej produkcji ciepła zużywanego w gospodarstwach domowych znajdujących się w budynkach wielolokalowych należących do podmiotów, o których mowa w tym przepisie lub w lokalach podmiotów określonych w lit. d, oraz będących lokalami mieszkalnymi stanowiącymi gospodarstwa domowe, które są zlokalizowane w budynkach wielomieszkaniowych, które nie wchodzą w skład zasobu spółdzielni mieszkaniowej, wspólnoty mieszkaniowej lub nie stanowią lokali mieszkalnych zaliczanych do gospodarstw domowych, w lokalach podmiotów, o których mowa w lit. d, które stosuje się do dnia 31 grudnia 2027 r. przez przedsiębiorstwa energetyczne posiadające koncesję na obrót paliwami gazowymi lub na obrót gazem ziemnym z zagranicą podlegają zatwierdzeniu przez Prezesa URE. Jak wynika z komunikatu Prezesa URE nr (...) w sprawie zakresu stosowania taryf dla paliw gazowych zatwierdzanych przez Prezesa URE (k. 83) celem wprowadzenia powyższego przepisu było ustanowienie okresu przejściowego stosowania zatwierdzonych przez Prezesa URE taryf dla odbiorców gazowych w gospodarstwach domowych, którymi w świetle treści art. 3 pkt 13b ustawy prawo energetyczne odbiorca końcowy dokonujący zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła wyłącznie w celu ich zużycia w gospodarstwie domowym. Oznacza to, że sprzedawca gazu ma obowiązek stosować w rozliczeniach ceny ustalone w zatwierdzonej taryfie , zarówno gdy odbiorcą jest mieszkaniec domu jednorodzinnego jak również w przypadku gdy w imieniu odbiorców w gospodarstwach domowych zamieszkujących budynek wielolokalowy stroną umowy ze sprzedawcą jest np. wspólnota mieszkaniowa. Dalej w komunikacie wskazano, że w przypadku gdy paliwo gazowe kupowane jest przez odbiorcę będącego właściciele lub zarządcą budynku wielolokalowego jest wykorzystywane w celu wytwarzania ciepła, wyłącznie na potrzeby gospodarstw domowych w budynku, rozliczenia winny być dokonywane zgodnie z cennikami zatwierdzonymi przez Prezesa URE. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że nie budzi wątpliwości sądu okoliczność, że do pozwanej wspólnoty powód był zobowiązany stosować stawki jak dla gospodarstwa domowych, ponieważ jak wynika z załącznika nr (...) do umowy, paliwo gazowe miało być wykorzystywane jedynie dla celów własnych do wytwarzania ciepła (k.27v). Dodatkowo pozwany nie kwestionował, że pozwana wspólnota składa się wyłącznie z lokali mieszkalnych, które są odbiorcami końcowym paliwa gazowego. Okoliczności powyższej nie zmienia fakt, że powód w umowie łączącej go z pozwaną wspólnotą zastosował inną taryfę. Przepis art. 62b ust. 1 pkt 2 prawa energetycznego jest przepisem bezwzględnie obowiązującym i brak możliwości, aby przedsiębiorca w ramach swobody umów mógł w umowie z klientem samodzielnie ustalić inną, niż obowiązującą zgodnie z przepisami prawa grupę taryfową dla klienta, zwłaszcza gdy ostatecznie dotyczy to konsumentów – członków wspólnoty mieszkaniowej. W związku z powyższym, jak wynika z przytoczonej wyżej decyzji Prezesa URE z dnia 15.09.2021 r. dla pozwanej wspólnoty powód winien stosować stawkę 10,544 gr/kWh, a nie zastosowaną ostatecznie stawkę 50,379 gr/kWh. Z przedstawionego przez pełnomocnika pozwanej rozliczenia (k. 126), którego powód nie kwestionował, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że przy zastosowaniu prawidłowej stawki pozwana uiściła w całości należność za dostarczone paliwo gazowe, ponieważ różnica wynikająca z rozliczenia tj. kwota 23.101,47 zł przewyższa kwotę 21.753,79 zł, tj, kwotę dochodzoną przez powoda z tytułu części nieopłaconych faktur. W związku z powyższym powództwo należało oddalić. O kosztach procesu orzeczono w pkt II wyroku, na podstawie art. 98 §1 kpc poprzez obciążanie powoda obowiązkiem ich zwrotu na rzecz pozwanej w całości, stosownie do wyniku procesu . ZARZĄDZENIE (...) (...) 31.05.2024 r. Sędzia Beata Bihuń