I C 4579/15

Sygn. akt: I C 4579/15 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 października 2016 r. Sąd Rejonowy w Inowrocławiu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Patrycja Pacholska-Stolarz Protokolant: sekr. sądowy Natalia Sychowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. w Inowrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko M. G. o zapłatę 1. zasądza od pozwanego M. G. na rzecz powoda (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 205,30 zł (dwieście pięć złotych 30/100) z odsetkami ustawowymi od dnia 29 lipca 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie kwoty od dnia 01 stycznia 2016 r. do dnia 27 października 2016 r. 2. zasądzone w punkcie 1 wyroku świadczenie rozkłada na 4 miesięczne raty w kwotach: a. trzy pierwsze raty w kwocie po 50,00 zł, b. czwarta rata w kwocie 55,30 zł, płatnych w terminie do 15 dnia każdego miesiąca, poczynając od listopada 2016 r. oraz z ustaleniem, że w przypadku uchybienia w płatności którejkolwiek z rat cała pozostała do zapłaty należność staje się natychmiast wymagalna oraz z ustaleniem, że z ostatnią ratą płatne są również odsetki określone w punkcie 1 wyroku, 3. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 30,00 zł (trzydzieści złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. przyznaje radcy prawnemu K. B. ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Inowrocławiu kwotę 73,80 zł (siedemdziesiąt trzy złote 80/100) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną pozwanemu z urzędu. SSR Patrycja Pacholska-Stolarz Sygn. akt I C 4579/15 UZASADNIENIE Powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł w trybie elektronicznego postępowania upominawczego o zasądzenie od pozwanego M. G. kwoty 205,30 zł, z odsetkami ustawowymi od dnia 29 lipca 2014r. do dnia zapłaty, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że powód domaga się zapłaty opłaty taryfowej za przejazd oraz opłaty dodatkowej, oraz odsetek ustawowych - z tytułu odbycia przejazdu bez ważnego biletu w dniu 14 lipca 2014r. Roszczenie swoje powód oparł na art. 33a ustawy prawo przewozowe . Powód wskazał, że podstawą naliczenia opłaty dodatkowej była cena najtańszego biletu stosowanego przez przewoźnika tj. 4,00 zł. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie w dniu 18 września 2015r. wydał nakaz zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu, sygn. akt VI Nc-e 1295045/15. (k. 6) Pozwany w dniu 6 października 2015r. złożył sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości i podnosząc, że wsiadając do pociągu z I. do B. skierował się do kierownika pociągu. Z uwagi na to, że tego dnia skradziono pozwanemu pieniądze, zgłosił to kierownikowi pociągu z prośbą o kwit terminowy z I. do Z. . Kierownik zamiast nakazać pozwanemu opuszczenie pociągu zażądał od pozwanego dowodu osobistego i wypisał mu bilet w wysokości 100 zł. (k. 9-12) Sprawa została przekazana do rozpoznania Sadowi Rejonowemu w Inowrocławiu. W piśmie z dnia 15 lutego 2016r. powód zmodyfikował żądanie w zakresie odsetek, wnosząc o to, aby odsetki ustawowe zostały zasądzone za okres od 29 lipca 2014r. do 31 sierpnia 2015r., zaś od 1 stycznia 2016r. do dnia zapłaty – odsetki ustawowe za opóźnienie. (k. 22) Na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016r. pozwany wniósł o rozłożenie należności na raty. W piśmie procesowym z dnia 2 czerwca 2016r. powód wyraził zgodę na rozłożenie zadłużenia na miesięczne raty w wysokości nie niższej niż 50 zł oraz z tym, ze uchybienie w płatności którejkolwiek z rat co do wysokości lub terminu powoduje wymagalność całej zasądzonej kwoty. (k. 41) Sąd ustalił, co następuje: Pozwany M. G. w dniu 14 lipca 2014r. odbył przejazd pociągiem z I. do Z. . Okoliczność tę ujawnił konduktor pociągu w miejscowości J. . Konduktor wystawił mu w tym dniu wezwanie do zapłaty opiewające na kwotę 205,30 zł, w tym kwota 5,30 zł stanowi cenę biletu, zaś kwota 200 zł – opłatę dodatkową. Pozwany podpisał wezwanie do zapłaty. Pozwany nie uiścił należności na rzecz powoda. /dowód: wezwanie do zapłaty k. 25/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy dowód z dokumentu zaprezentowanego przez stronę powodową. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 33 a ust. 3 ustawy prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1173 z późn. zm) w razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważnioną pobiera właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawia wezwanie do zapłaty. Kwestią bezsporną pozostaje okoliczność, iż pozwany nie wywiązał się z zawartej z powodem umowy przewozu. Pozwany nie udowodnił, aby zgłaszał konduktorowi chęć zakupu biletu kredytowanego. Tymczasem podpisując wezwanie do zapłaty bez żadnego zastrzeżenia de facto potwierdził, okoliczności wskazane w tym wezwaniu – tj. jazdę bez ważnego biletu oraz świadomość co do wysokości opłaty dodatkowej. Powód natomiast wykazał, zdaniem Sądu, istnienie, wysokość i wymagalność zobowiązania pozwanego. Wysokość opłaty dodatkowej była zgodna z § 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat dodatkowych z tytułu przewozu osób, zabranych ze sobą do przewozu rzeczy i zwierząt oraz wysokości opłaty manipulacyjnej (Dz.U.2005.14.117) W związku z powyższym Sąd orzekł jak w punkcie 1. wyroku, zasądzając od pozwanego na rzecz powoda dochodzoną kwotę. Zasądzając odsetki od kwoty określonej przez powoda Sąd miał na względzie zmianę dokonaną w treści art. 359 k.c. i 481 k.c. , dotyczących odsetek, mocą ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 1830). Od 1 stycznia 2016r. nastąpiła zmiana kategorii odsetek, co znalazło odzwierciedlenie w brzmieniu wyroku w zakresie oddalenia powództwa co do żądania odsetek ustawowych od dnia 1 stycznia 2016 r. Zgodnie z art. 56 cytowanej ustawy nowelizującej – do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W punkcie 2 sentencji, zgodnie z wolą stron, zasądzone świadczenie Sąd rozłożył na cztery raty, a to na mocy art. 320 k.p.c. W ocenie Sądu wysokość rat uwzględnia zarówno wzgląd na szczególną sytuację pozwanego, jak również interes powoda polegający na zaspokojeniu roszczenia. O kosztach postępowania poniesionych przez stronę powodową Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku, a to na podstawie art. 102 k.p.c. , który pozwala w wypadkach szczególnie uzasadnionych na zasądzenie od strony przegrywającej tylko części kosztów albo nie obciążanie jej w ogóle kosztami. W ocenie Sądu pozwanego obciążyć należało wyłącznie kosztami poniesionymi przez powoda tytułem opłaty sądowej od pozwu w kwocie 30 zł. Sąd, biorąc pod uwagę szczególne położenie pozwanego, nie kwestionowane przez powoda, nie uznał za zasadne obciążania go kosztami zastępstwa procesowego powoda. W punkcie 4 sentencji wyroku kosztami nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu przez radcę prawnego K. B. obciążył Skarb Państwa, zasądzając je w wysokości zgodnej z § 2 ust. 3 w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 490 j.t.) SSR Patrycja Pacholska-Stolarz