I C 446/24

Sygn. akt I C 446/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska Protokolant: Sekretarz sądowy Karolina Stańczuk po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w N. przeciwko O. R. o zapłatę I. oddala powództwo; II. przyznaje adw. E. F. wynagrodzenie w wysokości 2.656,80 zł (dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt sześć złotych osiemdziesiąt groszy), w tym podatek VAT, za pełnienie roli kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej, którą to kwotę nakazuje wypłacić w zakresie 1.440 zł (tysiąc czterysta czterdzieści złotych) z zaliczki uiszczonej przez powoda, a w pozostałej części, to jest 1.216,80 zł (tysiąc dwieście szesnaście złotych osiemdziesiąt groszy), tymczasowo ze środków Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie; III. nakazuje pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie 1.216,80 zł (tysiąc dwieście szesnaście złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo ze środków Skarbu Państwa. Sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska Sygn. akt I C 446/24 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 23 czerwca 2023 r. powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w N. wniósł o zasądzenie od pozwanej O. R. na jego rzecz kwoty 93.132,11 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu, w tym zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 5 września 2019 r. pozwana O. R. zawarła z (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we N. umowę o kredyt nr (...) . Pozwana nie zaspokoiła wszystkich należności wynikających z zaciągniętego kredytu. Bank skierował do pozwanej wezwanie do zapłaty, a następnie - z uwagi na bezskuteczność wezwania - wypowiedział umowę, wzywając pozwaną do zapłaty należności głównej wraz z odsetkami. W dniu 16 sierpnia 2022 r. wierzyciel pierwotny dokonał przelewu wierzytelności przysługującej mu w stosunku do pozwanej na rzecz (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w G. Powód pismem z dnia 9 września 2022 r. wezwał pozwaną do spłaty zadłużenia, czego jednak pozwana nie uczyniła. Powód wyjaśnił także, że na dochodzoną kwotę 93.132,11 zł składają się kwota 67.559,06 zł tytułem niespłaconego kapitału, kwota 4.559,66 zł tytułem niespłaconych odsetek kapitałowych, kwota 18.280,02 zł tytułem odsetek za opóźnienie naliczonych od niespłaconego kapitału od dnia następnego po dniu wymagalności, to jest 17 września 2020 r., do dnia cesji oraz kwota 2.733,37 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 67.559,06 zł od dnia następnego po dniu cesji do dnia wniesienia pozwu. (pozew – k. 3-8) W dniu 25 września 2023 r. Referendarz sądowy w Sądzie Okręgowym w Warszawie ustanowił dla O. R. kuratora w osobie adw. E. F. i wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniając żądanie pozwu w całości. (nakaz zapłaty – k. 127, zarządzenie – k. 129 ) W sprzeciwie od nakazu zapłaty kurator pozwanej zaskarżył ten nakaz w całości i wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów pełnienia funkcji kuratora dla pozwanej. Kurator podniósł zarzut braku skutecznego wypowiedzenia umowy o kredyt ze względu na brak skutecznego doręczenia wypowiedzenia umowy pozwanej, a nadto brak udowodnienia, iż w dniu wypowiedzenia umowy pozwana zalegała ze spłatą jakiejkolwiek należności, wskazując, że wyciąg z ksiąg bankowych nie jest wystarczającym dowodem na fakt nieuregulowania zobowiązania przez pozwaną. (sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 143-146) W odpowiedzi na sprzeciw powód podtrzymał stanowisko wyrażone w pozwie. (odpowiedź na sprzeciw – k. 168-170) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 5 września 2019 r. O. R. zawarła z (...) S.A. z siedzibą w N. umowę o kredyt gotówkowy nr (...) , zgodnie z którą Bank udzielił jej kredytu w kwocie 68.034,33 zł do dnia 5 września 2027 r. (§ 1). Zgodnie z § 2 umowy na kwotę kredytu składały się: 1. 
        kwota 49.203,37 zł, która miała zostać przelana na wskazany rachunek bankowy, 2. 
        kwota 6.796,63 zł stanowiąca prowizję z tytułu udzielenia kredytu, która miała zostać przelana na rachunek Banku, 3. 
        kwota 7.975,98 zł stanowiąca składkę z tytułu ubezpieczenia „Spokojny Kredyt – życie”, która miała zostać przelana na rachunek Banku jako agenta K. (...) Towarzystwo (...) S.A., 4. 
        kwota 4.058,35 zł stanowiąca składkę z tytułu ubezpieczenia „ (...) ”, która miała zostać przelana na rachunek Banku jako agenta (...) S.A. Od udzielonego kredytu Bank pobierać miał odsetki według zmiennej stopy procentowej, ustalonej jako suma wartości stopy referencyjnej NBP i marży Banku w wysokości 8,29 p.p. (punktów procentowych) w stosunku rocznym, przy czym wskazano, że na dzień zawarcia umowy oprocentowanie kredytu wynosi 9,79% w stosunku rocznym (§ 3 ust. 1. Kredyt i odsetki miały być spłacane w 96 miesięcznych ratach równych. Kredytobiorca zobowiązał się do terminowego dokonywania spłat kredytu i odsetek zgodnie z umową i harmonogramem spłat, który stanowić miał integralną część umowy (§ 6 ust. 1 i 2). Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 2 umowy Bank mógł wypowiedzieć umowę o kredyt z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia i zażądać spłaty całej należności Banku z tytułu umowy w przypadku naruszenia warunków umowy. (umowa kredytu nr (...) – k. 22-26) Kredyt został uruchomiony zgodnie z postanowieniami umowy. (okoliczność niezaprzeczona, nadto historia rachunku – k. 33) Pozwana tytułem spłaty kredytu uiściła na rzecz Banku 1.030,32 zł w dniu 5 października 2019 r. (zestawienie spłat - k. 28) W dniu 16 sierpnia 2022 r. (...) Bank (...) S.A. dokonał przelewu wierzytelności z tytułu ww. umowy o kredyt nr (...) wraz ze wszelkimi prawami związanymi z tą wierzytelnością oraz przypisanymi jej zabezpieczeniami, na rzecz (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w N. . (okoliczność niezaprzeczona, umowa cesji- kopia – k. 45-107) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedłożonych w sprawie dowodów z dokumentów, w tym umowy kredytu i umowy przelewu wierzytelności, uwzględniając nadto okoliczności bezsporne bądź niezaprzeczone przez stronę przeciwną. Jako niewykazane Sąd uznał twierdzenia powoda co do doręczenia pozwanej ostatecznego wezwania do zapłaty z dnia 4 czerwca 2020 r., a następnie oświadczenia z 10 lipca 2020 r. o wypowiedzeniu umowy. Twierdzeniom tym strona pozwana zaprzeczyła, zaś dowody na ich poparcie zaoferowane przez powoda Sąd uznał za niewystarczające. Powód załączył do pozwu wydruk ostatecznego wezwania do zapłaty z 4 czerwca 2020 r. (k. 34-35), nie przedstawiając jednak żadnego dowodu doręczenia pisma pozwanej czy choćby jego wysłania – nawet w postaci wydruku z systemu bankowego, gdzie takie informacje z pewnością pracownicy Banku odnotowują. Z kolei w przypadku pisma z 10 lipca 2020 r. zawierającego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu powód załączył do pozwu wydruk samego pisma (k. 36) oraz kserokopię jednej strony koperty i potwierdzenia odbioru (k. 37-38). Strona pozwana zwróciła uwagę na fakt, że na podstawie tych dokumentów, w istocie kopii dokumentów, nie sposób stwierdzić, że koperta i potwierdzenie odbioru odnoszą się do pisma z 10 lipca 2020 r. Może o tym świadczyć pośrednio tylko data nadania pisma wynikająca z okrągłej pieczęci na kopercie – 15 lipca najprawdopodobniej 2020 r. (pieczęć częściowo nieczytelna). Na podstawie treści drugiej pieczęci pocztowej z datą 6 sierpnia 2020 r. łącznie z pieczęcią Banku z 11 sierpnia 2020 r. należy domniemywać, że przesyłkę odesłano do nadawcy w dniu 6 sierpnia 2020 r., zaś Bank odebrał przesyłkę zwrotną 11 sierpnia 2020 r. Natomiast brak jest pieczęci awizacji (tak pierwszej, jak i powtórnej), zatem nie można ustalić, czy i ewentualnie w jakich datach listonosz podejmował próby doręczenia przesyłki. Na potwierdzeniu odbioru widnieje jedynie odręczna adnotacja „AWIZOWANO (...) 22.02.2020”. Sąd nie ustalił także wysokości zadłużenia pozwanej z tytułu przedmiotowej w sprawie umowy kredytu. Powód nie złożył do akt sprawy harmonogramu spłaty – ani pierwszego, który stanowić miał załącznik do umowy kredytu, ani kolejnych, które musiały być sporządzane przez Bank wobec zmian stopy referencyjnej NBP, stanowiącej składową stawki oprocentowania zmiennego kredytu w świetle postanowienia § 3 umowy. W efekcie, niemożliwym było ustalenie wysokości rat należnych od pozwanej ani terminów ich płatności. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Poza sporem było, że pozwana w dniu 5 września 2019 r. zawarła z (...) Bank (...) S.A. umowę kredytu gotówkowego na kwotę 68.034,33 zł. Sąd nie miał także wątpliwości co do tego, że kredyt został przez Bank uruchomiony zgodnie z postanowieniami umowy. Powodowy Fundusz powoływał się na nabycie od ww. Banku wierzytelności w stosunku do pozwanej na podstawie umowy cesji z dnia 16 sierpnia 2022 r. Także i ta okoliczność nie była przedmiotem sporu w tej sprawie. Strona pozwana zakwestionowała natomiast skuteczność wypowiedzenia umowy kredytu, a w efekcie wymagalność dochodzonej pozwem wierzytelności, co zadecydowało o oddaleniu powództwa. Zgodnie z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. ciężar udowodnienia faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na tej stronie. Na powodzie ciążył zatem obowiązek wykazania, że doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu oraz że dochodzona kwota odpowiada rzeczywistemu zadłużeniu pozwanej i że wierzytelność jest wymagalna. Przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 75c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 38; przy czym brzmienie przepisu nie uległo zmianie od daty zawarcia analizowanej w sprawie umowy), w przypadku opóźnienia kredytobiorcy w spłacie zobowiązania bank jest zobowiązany do wezwania kredytobiorcy do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych, przy czym wezwanie to powinno zawierać informację o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem wykonania przez bank uprawnienia do wypowiedzenia umowy kredytu jest wezwanie kredytobiorcy do zapłaty zaległości pieniężnych według zasad przewidzianych w art. 75c ust. 1- 2 ustawy Prawo bankowe (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2025 r., II CSKP 1921/22, Legalis). Wypada w tym miejscu wskazać za Sądem Najwyższym (postanowienie z dnia 30 stycznia 2024 r., I CSK 312/23, Legalis), że skorzystanie przez bank z jednostronnego uprawnienia kształtującego do wypowiedzenia umowy powinno nastąpić po wyczerpaniu środków mniej dla kredytobiorcy dolegliwych, zwłaszcza uprzednich wezwań do zapłaty, z uwzględnieniem możliwości złożenia przez dłużnika z wniosku o restrukturyzację zadłużenia po uprzednim pouczeniu go o takiej możliwości Wypowiedzenie umowy zawartej z konsumentem jest bezskuteczne, jeżeli uprzednio bank nie dopełnił czynności upominawczych przewidzianych w art. 75c ustawy - Prawo bankowe . Przepis ten pełni bowiem dla kredytobiorców funkcje gwarantującą zachowanie minimalnego standardu proceduralnego poprzedzającego możliwość wypowiedzenia przez bank umowy kredytu. W konsekwencji realizacja tego standardu jest konieczną przesłanką skuteczności wypowiedzenia. Jeżeli zatem strona powodowa nie wykazała, iż wyczerpała tryb opisany w art. 75c Prawa bankowego , to w konsekwencji wypowiedzenie umowy kredytu było bezskuteczne (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 listopada 2024 r., I ACa 2678/23, Legalis). W orzecznictwie niejednolicie natomiast oceniany jest wymóg rozdzielenia przez bank oświadczeń: wzywającego do zapłaty wraz z informacją o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia oraz o wypowiedzeniu umowy. W nowszym orzecznictwie Sąd Najwyższy reprezentuje stanowisko, zgodnie z którym wypowiedzenie umowy kredytu w powiązaniu z wezwaniem do uregulowania zadłużenia i pouczeniem o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia jest dopuszczalne (tak wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2025 r., II CSKP 1953/22, Legalis; z dnia 18 marca 2025 r., II CSKP 1921/22, Legalis; z dnia 15 stycznia 2025 r., II CSKP 1050/24, Legalis; z dnia 6 czerwca 2024 r., II CSKP 1927/22, Legalis). Natomiast w okolicznościach tej sprawy o tyle nie ma to znaczenia, że Bank zdecydował się na rozbicie oświadczeń woli w przedmiocie wezwania do zapłaty i wypowiedzenia umowy, a przy tym pozwany nie zdołał wykazać doręczenia żadnego z tych oświadczeń. Dowód dojścia oświadczenia woli do adresata w taki sposób, że mógł się on zapoznać z jego treścią w rozumieniu art. 61 § 1 k.c. obarcza składającego oświadczenie, przy czym w okolicznościach tej sprawy obowiązek ten spoczywał na powodzie jako następcy prawnym pierwotnego wierzyciela. W ocenie Sądu, powód nie zdołał udowodnić, że ostateczne wezwanie do zapłaty, a następnie oświadczenie o wypowiedzeniu umowy doszły do pozwanej w taki sposób, że mogła ona zapoznać się z ich treścią. W tym zakresie należy wskazać, że zasady doręczania i awizowania przesyłek rejestrowanych określają przepisy ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (t.j. w drugiej połowie 2020 r. Dz.U. 2020, poz. 1041) oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 1026). I tak, zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa pocztowego, przesyłkę pocztową lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej. Zgodnie zaś z ust. 2 tego samego artykułu, przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia: 1) adresatowi: a) do jego oddawczej skrzynki pocztowej, z wyłączeniem przesyłek rejestrowanych, b) w placówce pocztowej, jeżeli podczas próby doręczenia przesyłki pocztowej adresat był nieobecny pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej albo doręczenie za pomocą oddawczej skrzynki pocztowej nie jest możliwe, c) w miejscu uzgodnionym przez adresata lub nadawcę z operatorem pocztowym; 2) przedstawicielowi ustawowemu adresata lub pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego: a) pod adresem wskazanym na przesyłce pocztowej, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej, b) w placówce pocztowej; 3) osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego: a) pod adresem wskazanym na przesyłce pocztowej, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej, b) w placówce pocztowej, po złożeniu na piśmie oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem; 4) osobie uprawnionej do odbioru przesyłek pocztowych w urzędzie organu władzy publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 632 i 1222 ), jeżeli adresatem przesyłki jest dany organ władzy publicznej; Stosownie zaś do § 34 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową. Dalej, rozporządzenie przewiduje w § 37, że przesyłki pocztowe operator wyznaczony wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni, zwanym dalej ,,terminem odbioru” (ust. 1), a bieg terminu odbioru rozpoczyna się od dnia następnego po dniu doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w § 34 ust. 1 (ust. 3). Zgodnie z § 37 ust. 5, przesyłka pocztowa nieodebrana w terminie odbioru jest zwracana nadawcy. Na gruncie powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2014 r. (II GSK 2689/14, Legalis) stwierdził, że okoliczności dotyczące sposobu,w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą budzić wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, bowiem to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. W sprawie, w której zapadło to orzeczenie, NSA doszedł do przekonania, że z załączonej do akt sprawy koperty mającej zwierać pismo (…) oraz z potwierdzenia odbioru nie wynika, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. Natomiast odnotowanie wyłącznie informacji o awizowaniu, bez podania miejsca pozostawienia zawiadomienia, nie spełnia wymogu określonego w § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług przez operatora wyznaczonego, to zaś nie pozwala uznać skuteczności takiego doręczenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej, należy stwierdzić, że przesyłka, która wedle twierdzeń powoda, zawierała pismo datowane na 10 lipca 2020 r. z oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy, nie była prawidłowo awizowana. Na kopii koperty załączonej do pozwu widoczne są jedynie dwie pieczęcie pocztowe – jedna z datą 15 lipca 2020 r. (najprawdopodobniej), druga z datą 6 sierpnia 2020 r. Brak jest pieczęci z datą pierwszej i ewentualnie powtórnej awizacji. Na potwierdzeniu odbioru umieszczona została jedynie odręczna adnotacja „AWIZOWANO (...) 22.07 (...) ”. Z kolei zaś w odniesieniu do pisma datowanego na 4 czerwca 2020 r. zawierającego wezwanie do zapłaty wraz z informacją o możliwości ubiegania się o restrukturyzację zadłużenia, nie przedłożono żadnego dowodu świadczącego o wysłaniu tego pisma, co zupełnie uniemożliwia weryfikację prawidłowości ewentualnej awizacji tej przesyłki. Zdaniem Sądu, tylko przy zachowaniu wymogów prawidłowej awizacji przesyłki możliwe jest przyjęcie na zasadzie domniemania faktycznego, że adresat przesyłki rejestrowanej, pomimo jej nieodebrania – co w tej sprawie było bezsporne, miał jednak możliwość zapoznania się z treścią zawartego w przesyłce pisma. W świetle powyższego Sąd doszedł do przekonania, że nie wykazano, że umowa kredytu z dnia 5 września 2019 r. została pozwanej skutecznie wypowiedziana. Skoro zaś termin spłaty kredytu w umowie uzgodniono na 5 września 2027 r., który to termin jeszcze nie nadszedł, umowa ta nadal obowiązuje. Obecnie więc zobowiązania pozwanej ograniczają się do zapłaty wymagalnych rat kredytu wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia. Natomiast wyliczenie wysokości tych należności okazało się niemożliwe wobec zaniechania złożenia przez powoda harmonogramów spłaty kredytu. Na podstawie twierdzeń powoda i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie było możliwe ustalenie wysokości rat obowiązującej w poszczególnych okresach – nawet w pierwszym okresie od zawarcia umowy (przy czym wobec zmian stopy referencyjnej NBP wysokość rat ulegała zmianie w świetle § 3 umowy). Nie jest tez możliwa do ustalenia data płatności poszczególnych rat. Z tej przyczyny, roszczenie o zapłatę nie mogło zostać uwzględnione, mimo tego, że umowa kredytu niewątpliwie została przez pozwaną zawarta i nie wykazano, aby ponad wpłatę 1.030,32 zł z dnia 5 października 2019 r. uwidocznioną w zestawieniu spłat rat przygotowanym przez Bank, pozwana dokonała innych wpłat tytułem spłaty kredytu. Z tych przyczyn powództwo podlegało oddaleniu w całości - pkt I. W pkt. II Sąd orzekł o przyznaniu adw. E. F. wynagrodzenia za pełnienie roli kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej na podstawie art. 91a u.k.s.c. i art. 5 ust. 1 pkt 3 u.k.s.c. oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 536). Wysokość wynagrodzenia określono na 2.160 zł netto (to jest 2.656,80 zł brutto) jako 40% kwoty wskazanej w § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964). Sąd nie znalazł podstaw do przyznania kuratorowi wynagrodzenia w wyższej wysokości. Zgodnie z § 1 ust. 3 ww. rozporządzenia z 9 marca 2018 r., wysokość wynagrodzenia w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w kwocie wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej wskazanych stawek minimalnych, jeżeli uzasadnia to: 1. nakład pracy kuratora, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do działania w postępowaniu, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie; 2. wartość przedmiotu sporu; 3. stopień zawiłości sprawy. Sąd miał na względzie fakt, że w niniejszej sprawie odbyły się jedynie dwa terminy rozprawy, przy czym na pierwszym terminie nikt się nie stawił, a na drugim terminie nie przeprowadzano żadnych czynności dowodowych, odebrano jedynie stanowisko od kuratora w imieniu pozwanej. Nie była to też sprawa o złożonym stanie faktycznym bądź też skomplikowana pod względem prawnym. W pkt III Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. nakazał pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 1.216,80 zł, tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo ze środków Skarbu Państwa. Sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska