I C 443/23

Sygn. akt I C 443/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 30 maja 2025 roku Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący sędzia Marcin Polit Protokolant stażysta Jakub Wojdyna po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2025 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa E. C. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej (...) przy ul. (...) w W. o uchylenie uchwał i ustalenie nieistnienia uchwały, ewentualnie o ustalenie nieistnienia uchwał I. 
        umarza postępowanie w części obejmującej ustalenie nieistnienia uchwał; II. 
        w pozostałej części oddala powództwo; III. 
        zasądza od powódki E. C. na rzecz pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej (...) przy ul. (...) w W. kwotę 737 (siedemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego – z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty. Sygn. akt I C 443/23 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 15 lutego 2023 roku (data stempla pocztowego – k. 75) E. C. wniosła o: 1. 
        uchylenie uchwały nr (...) Wspólnoty Mieszkaniowej (...) przy ul. (...) w W. w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego za 2021 r. wnosząc alternatywnie o ustalenie, na podstawie art. 189 k.p.c. , nieistnienia uchwały nr (...) pozwanej Wspólnoty w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego; 2. 
        ustalenie, na podstawie art. 189 k.p.c. , nieistnienia uchwały nr (...) pozwanej Wspólnoty, w sprawie udzielenia absolutorium zarządowi wspólnoty za okres 25.11-31.11.2022; 3. 
        uchylenie uchwały nr (...) pozwanej Wspólnoty w sprawie przyjęcia planu gospodarczego na 2022 r. w zakresie paragrafu 4 ust. 2 oraz paragrafu 5 tej uchwały, wnosząc alternatywnie o ustalenie, na podstawie art. 189 k.p.c. , o ustalenie nieistnienia uchwały nr (...) w sprawie przyjęcia planu gospodarczego na 2022 r.; 4. 
        zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania (pozew – kk . 3). W odpowiedzi na pozew z dnia 12 lipca 2023 roku (data stempla pocztowego – k. 119) Wspólnota Mieszkaniowa (...) przy ul. (...) w W. wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej (odpowiedź na pozew – kk . 111-116). Na rozprawie w dniu 16 maja 2025 roku powódka oświadczyła, że kwestionuje dwie uchwały w przedmiocie przyjęcia sprawozdania finansowego, wskazując, iż sprawozdania za lata 2019-2020 nie zostały przyjęte, a zatem ciągłość sprawozdań nie została zachowana. Ponadto oświadczyła, że cofa pozew w zakresie ustalenia nieistnienia opisanych w pozwie uchwał. Strona pozwana wyraziła zgodę na cofnięcie pozwu w ww. zakresie (protokół – kk . 482v.-483). Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny. E. C. jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej (...) przy ul. (...) w W. (dalej: Wspólnota), jako że jest właścicielką lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku przy ul. (...) w W. , dla którego Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie XII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...) oraz posiada udział nr 46 wynoszący 2/496 w prawie własności lokalu niemieszkalnego – garażu w nieruchomości przy ul. (...) w W. (dla którego Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie XII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...) . E. C. przysługuje też udział w nieruchomości wspólnej związany z własnością lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. wynoszący (...) (bezsporne). W dniu 19 kwietnia 2022 roku do skrzynki pocztowej E. C. dostarczono zawiadomienie o zwołaniu na dzień 27 kwietnia 2022 roku zebrania Wspólnoty Mieszkaniowej (...) , wraz ze sprawozdaniem zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej (...) i projektami uchwał: 1) 
        nr (...) w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego za 2021 roku; 2) 
        nr (...) w sprawie udzielenia absolutorium zarządowi Wspólnoty za okres 25.11-31.12.2021; 3) 
        nr (...) w sprawie planu gospodarczego na 2022 roku (zawiadomienie o zebraniu właścicieli lokali – kk . 21-22). Tego samego dnia E. C. złożyła wniosek do administratora nieruchomości o uzupełnienie porządku obrad zebrania Wspólnoty w dniu 27 kwietnia 2022 roku o następujące punkty obejmujące dyskusję i głosowanie nad uchwałami: 1) 
        przyjęcia sprawozdania Zarządu Wspólnoty za okres od 1.01.2019 do 31.12.2019 2) 
        przeznaczenia wyniku finansowego za 2019 rok na koszty utrzymania nieruchomości wspólnej w 2020 roku 3) 
        udzielenia absolutorium Zarządowi Wspólnoty za 2019 roku 4) 
        sprawozdania zarządu Wspólnoty za okres od 1.01.2020 do 31.12.2020 5) 
        przeznaczenia wyniku finansowego za 2020 rok na koszty utrzymania nieruchomości wspólnej w 2021 6) 
        udzielenia absolutorium Zarządowi Wspólnoty za 2020 rok 7) 
        udzielenia absolutorium Zarządowi Wspólnoty za okres od 1.01.2021 do 30.11.2021 (wniosek o uzupełnienie porządku obrad – k. 37). W trakcie zebrania w dniu 27 kwietnia 2022 roku (lista obecności – kk . 163-197) wywiązała się dyskusja w związku z przygotowaniem przez Wspólnotę kart do głosowania uwzględniających możliwość oddawania głosów „za” i „przeciw”, a bez możliwości wstrzymania się od głosu. Następnie dokonano zmiany kart do głosowania i umożliwiono formalne wstrzymanie się od głosu, natomiast nie zmieniono tego w ramach głosowania online (karty do głosowania – kk . 198-317 zeznania świadka J. P. – protokół kk . 436v.-437; zeznania powódki – protokół k. 482v.-483v.; zeznania E. N. w charakterze pozwanej – protokół k. 484). E. C. prowadziła korespondencję mailową z przedstawicielami administratora nieruchomości Wspólnoty „ (...) ” w przedmiocie rozliczenia mediów – E. C. miała wątpliwości co do metodyki rozliczenia opłat za odpady komunalne (korespondencja mailowa – k. 42-53). W jej ocenie koszty gospodarowania odpadami komunalnymi zostały rozliczone wadliwie – Wspólnota miała zapłacić do urzędu (...) W. więcej niż zebrała od członków Wspólnoty z zaliczek na opłaty, wobec czego powstała wątpliwość, z jakich środków została pokryta różnica. W piśmie z dnia 9 czerwca 2022 roku M. C. przekazał odpowiedź na pytania dotyczące rozliczeń, przygotowaną przez księgową, która przygotowywała rozliczenia Wspólnoty, wskazując poszczególne kwoty tytułem opłat za gospodarowanie odpadami. Wskazano, że opłata za gospodarowanie odpadami za okres od 1 kwietnia do 31 grudnia 2021 roku została rozliczona na podstawie faktycznego zużycia wody w tym okresie. Opłaty naliczone właścicielom z tego tytułu zostały potraktowane jako zaliczki i porównane z kosztem wynikającym z zużycia wody w lokalu pomnożonym przez stawkę 12,73 zł/m3. M. C. zwrócił ponadto uwagę, że pismo E. C. jest napisane w bardzo agresywnym tonie w stosunku do zarządu, który regularnie udziela odpowiedzi na jej wszystkie pytania i proponuje rozwiązania zgłaszanych spraw, ponadto E. C. otrzymuje możliwość kontroli dokumentacji. W zakresie rozliczeń Wspólnoty zatrudnia ona profesjonalnego zarządcę, księgowego, w związku z czym niezrozumiałe są oczekiwania, aby to zarząd udzielał odpowiedzi na wszystkie pytania dotyczące tych kwestii (wiadomość mailowa – k. 52). M. C. w odpowiedzi z dnia 7 września 2022 roku przekazał E. C. odpowiedź księgowości: „Opłaty za gospodarowanie odpadami były wyzerowane głównie rozliczeniem liczników mieszkańców. (…) przed rozliczeniem rocznym saldo wykazywało niedobór (wyższe wpłaty do UD niż zebrane zaliczki) 8 769,54 zł, wartość ta wyzerowała się rozliczeniem liczników i uchybem 238,04 zł. (…) Taka różnica jest naturalna. Mieszkańcy są obciążani za ich indywidualne zużycia w lokalu, a deklaracja sporządzona jest na podstawie zużycia budynku z faktur MPWiK. Przeważnie to drugie ma większa wartość, z uwagi na wodę i ścieki części wspólnej (gospodarcza), więc opłata do Urzędu Dzielnicy wynosiła więcej niż zebrane zaliczki. (…) Saldo konta gospodarowania odpadami wynosiło 0,00 zł na koniec 2021, więc nie mogło być wykazane. Ewentualna wartość mogłaby być widoczna w bilansie w dziale <3. Zobowiązania wobec budżetów>. (…) Zarząd poddając pod głosowanie uchwałę o sprawozdaniu, a Zarządca przygotowując materiały, uznają, że zostały one prawidłowo przygotowane.” (wiadomość mailowa – k. 45). Uchwałą nr (...) właścicieli lokali Wspólnoty w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego za 2021 roku, przyjęto sprawozdanie finansowe za okres 1.01-31.12.2021, które stanowi załącznik nr 1 do uchwały (§1 uchwały). Dodatni wynik finansowy roku 2021 z tytułu zarządu nieruchomością wspólną w kwocie 25 457,31 zł przeznacza się na zwiększenie przychodów funduszu remontowo-modernizacyjnego w roku 2022 (§2). Ujemny wynik finansowy za 2021 rok dotyczący funduszu na remonty i modernizacje miał zostać pokryty z zaliczek na fundusz w roku 2022 (§3). Za uchwałą głosowało 52,038% udziałów, zaś przeciwko uchwale głosowało 3,24% udziałów. Głosy podliczono w dniu 25 listopada 2022 roku (uchwała nr (...) – k. 150). Załącznik do ww. uchwały stanowi „Rachunek wyników 2021” (w którym wyniki razem opiewają na kwotę 2 359 170,71 zł), „Realizacja budżetu 2021” (w którym stwierdzono, że budżet zrealizowano w 101,36%), „Fundusz remontowy 2021” (w którym wskazano, że stan funduszu celowego na koniec roku wynosi 2 390 129,44 zł) oraz „Bilans na dzień 31.12.2021r.” (z którego wynika, że stan na początek roku wynosił 4 646 551,38 zł, zaś stan na koniec roku wynosił 2 708 786,64 zł). Z dokumentów tych wynika sposób księgowania oraz grupowania poszczególnych wydatków: kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej, stan funduszu remontowego, funduszu celowego, kosztów bieżącego utrzymania czystości i porządku, przeglądów obowiązkowych, konserwacji i naprawy, mediów w nieruchomości wspólnej, ubezpieczeń, kosztów obsługi nieruchomości i innych (załącznik do uchwały – kk . 151-155). W ramach dyskusji nad uchwałą nr (...) w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego za 2021 roku przewodniczący zebrania przedstawił sprawozdanie finansowe. Zgromadzeni wszyscy zgodnie zaproponowali, aby każdy przetarg od określonej kwoty był jawny oraz udostępniany mieszkańcom. Ponadto poruszono temat remontu balkonów. Z powodu braku dalszych pytań zarządzono i przeprowadzono głosowanie nad uchwałą (protokół z zebrania właścicieli lokali z 27.04.2022 – k. 38). Uchwałą nr (...) właścicieli lokali Wspólnoty udzielono absolutorium Zarządowi Wspólnoty za okres 25.11-31.12.2021. Za uchwałą głosowało 51,485% udziałów, zaś przeciwko uchwale głosowało 4,389% udziałów. Głosy podliczono w dniu 25 listopada 2022 roku (uchwała nr (...) – k. 156). Podjęto także uchwałę nr (...) w sprawie przyjęcia planu gospodarczego na 2022 rok. Zgodnie z §1 uchwały Wspólnota zatwierdziła plan gospodarczy na 2022 rok stanowiący załącznik nr 1 do uchwały, zakładający roczne koszty utrzymania nieruchomości wspólnej w wysokości 832 752,85 zł (§1 ust. 1). Zatwierdzono też miesięczną zaliczkę na pokrycie kosztów otrzymania nieruchomości wspólnej w wysokości 3,82 zł miesięcznie na 10 udziałów w nieruchomości wspólnej (§1 ust. 2). W treści §4 ust. 2 uchwały nr (...) wskazano: „uchwała wchodzi w życie od pierwszego dnia miesiąca następującego po jej podjęciu i obowiązuje do czasu uchwalenia nowego planu gospodarczego” W §5 uchwały wskazano: „Budżet został skalkulowany na 12 miesięcy roku. Różnica wynikająca z podjęcia uchwały w kolejnym miesiącu roku w stosunku do dotychczasowej stawki zaliczki zostanie wyrównana jednorazowo w miesiącu następującym po wejściu w życie uchwały (z terminem płatności najpóźniej do 31.12.2022 r.)” (uchwała nr (...) – k. 157). E. C. otrzymała na swoją skrzynkę pocztową pismo podpisane przez kierownika działu księgowości administratora (...) sp. z o.o. pismo w przedmiocie wysokości opłat zaliczkowych z tytułu posiadania i użytkowania lokalu obowiązujących od grudnia 2022 roku (pismo – k. 56). Z uwagi na pandemię COVID-19 nie zostały przyjęte sprawozdania finansowe za lata 2019 i 2020 w ramach Wspólnoty. Zebranie zwołane na dzień 11 marca 2020 roku zostało odwołane. Następnie projekt uchwały o przyjęciu sprawozdania za 2019 rok, obejmujący również postanowienie o przeznaczeniu dodatniego wyniku finansowego za 2019 rok, a także uchwała o przyjęciu planu gospodarczego na 2020 rok i wysokości zaliczek na koszty zarządu i fundusz remontowy na 2020 rok zostały poddane pod głosowanie członków Wspólnoty w drodze indywidualnego zbierania głosów. Uchwały te jednak nie zostały przyjęte, gdyż uznano – po uzgodnieniu z administratorem nieruchomości – że nie ma takiej konieczności (bezsporne, ponadto zeznania E. N. w charakterze pozwanej – protokół kk . 483v.-484v.). Były prowadzone jednak zestawienia obrotów i sald za wszystkie objęte pozwem lata, z zachowaniem ciągłości bilansowej oraz sposobu księgowania ani grupowania poszczególnych wydatków, uwzględniające rozliczenia kosztów utrzymania nieruchomości, sprzątania, ochrony, przeglądów, konserwacji, napraw, mediów, ubezpieczeń, obsługi nieruchomości, windykacji, zaliczek, funduszu remontowego i funduszu celowego (zestawienia – kk . 352-425). Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dokumentów złożonych w niniejszej sprawie, które Sąd w całości uznał za wiarygodne, gdyż ich rzetelność i prawdziwość nie były przez strony kwestionowane, a okazały się być dopuszczonymi jako dowody niezbędne do ustalenia stanu faktycznego oraz na okoliczności uznane przez Sąd za bezsporne, bowiem albo zostały przez strony wprost przyznane albo też ich zaprzeczenie nie zostało przez stronę dostatecznie udowodnione, co zostało przez Sąd ocenione na zasadzie art. 229 i 230 k.p.c. Podstawę ustaleń faktycznych w uzupełniającym stopniu (w tym zakresie, w jakim dotyczyły okoliczności istotne w świetle końcowego rozstrzygnięcia – art. 227 k.p.c. ) stanowiły również zeznania wymienionego świadka oraz zeznania stron, tj. powódki oraz E. N. – członka zarządu pozwanej Wspólnoty. Sąd co do zasady uznał większość tych zeznań za wiarygodne. Zeznania świadek B. M. ostatecznie nie wniosły zbyt wiele do sprawy w świetle okoliczności mających dla sprawy istotne znaczenie, w związku z czym nie zostały uwzględnione przy ustalaniu stanu faktycznego. Sąd Okręgowy w Warszawie zważył, co następuje. W przedmiocie umorzenia postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 355 k.p.c. w zw. z art. 203§1 k.p.c. Pozwana już po rozpoczęciu rozprawy cofnęła pozew w zakresie żądań nieistnienia uchwały nr (...) pozwanej Wspólnoty w sprawie udzielenia absolutorium zarządowi wspólnoty za okres 25.11-31.11.2022, a także ustalenia nieistnienia uchwały nr (...) oraz uchwały nr (...) , zaś pozwana wyraziła na to zgodę, wobec czego należało orzec jak w punkcie I sentencji wyroku. Powództwo w zakresie nieobjętym cofnięciem pozwu podlegało zaś oddaleniu w całości. Zgodnie z art. 25 ust. 1 u.w.l. właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy. Celem tej regulacji jest usunięcie uchwały z obrotu prawnego. Właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu, jeśli wystąpi jedna z wymienionych przesłanek: 1) niezgodność z przepisami prawa; 2) niezgodność z umową właścicieli lokali; 3) naruszenie zasad prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną; 4) naruszenie interesów właściciela lokalu w inny sposób (I. Szymczak [w:] Własność lokali. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2023, art. 25). W sytuacji sprzeczności uchwały wspólnoty mieszkaniowej z prawem czy też z zasadami współżycia społecznego, podstawą prawną żądania i rozstrzygnięcia winien być co do zasady art. 25 ust. 1 u.w.l. (wyrok SA w Gdańsku z 27.03.2013 r., V ACa 75/13, LEX nr 1353711). Punktem wyjścia w niniejszej sprawie było zatem zbadanie, czy została spełniona którakolwiek z przesłanek określonych w art. 25 u.w.l., a zatem czy zachodzą podstawy do uchylenia którejkolwiek zaskarżonej przez powódkę uchwały. Nie była bowiem sporna legitymacja czynna powódki, jak również spełnienie przez nią terminu określonego w art. 25 ust. 1a u.w.l. W ocenie Sądu żadna z przesłanek określonych w art. 25 ust. 1 u.w.l. nie została jednak spełniona. W zakresie uchwały nr (...) powódka zarzucała, iż sprawozdanie finansowe za rok 2021 jest niekompletne i nierzetelne, bowiem pominięto w nim informacje o kosztach i przychodach na opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi i o sposobie pokrycia niedoboru z tego tytułu. Nie wskazała jednocześnie podstawy prawnej, z której wynikałoby, że takie informacje w świetle obowiązujących przepisów prawa muszą być zamieszczone. Powódka zarzuciła też, iż za sprawą podjęcia uchwały nr (...) nie została zachowana ciągłość bilansowa, albowiem sprawozdania finansowe za lata 2019 i 2020 nie zostały przyjęte w formie uchwały. Zasada ciągłości i kontynuacji działalności wynika z art. 5 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 z późn. zm.; dalej: ustawy o rachunkowości ). W świetle tego przepisu, porównywalność w czasie jest realizowana poprzez wyrażoną w tym punkcie ustawy: ­ zasadę ciągłości stosowanych zasad rachunkowości, zarówno tych odnoszących się do sposobu pomiaru, ewidencji, grupowania oraz rozliczania określonych typów zdarzeń i operacji gospodarczych, jak również sposobów ich prezentacji w sprawozdaniach finansowych, ­ zasadę ciągłości bilansowej, wskazującej na równość między danymi wykazanymi w bilansie otwarcia (BO) oraz danymi wykazanymi w bilansie zamknięcia (BZ). Z przedłożonej do akt sprawy dokumentacji księgowej wynika, że ww. zasady zostały zachowane – nie zmienił się bowiem sposób księgowania ani grupowania poszczególnych wydatków, zaś bilans zamknięcia zawsze równa się bilansowi otwarcia. Nawet jeżeli z przedłożonej do akt sprawy korespondencji mailowej rzeczywiście wynika, że pewna niedopłata z tytułu kosztów gospodarki odpadami zaistniała (Wspólnota miała zapłacić do urzędu (...) W. więcej niż zebrała od członków Wspólnoty z zaliczek na opłaty, wobec czego powstała wątpliwość, z jakich środków została pokryta różnica), to Sąd przyjmuje za wystarczające wyjaśnienie administratora nieruchomości, iż tak wykazany niedobór (wyższe wpłaty do UD niż zebrane zaliczki) jest naturalny i został uzupełniony na skutek następnego stosownego rozliczenia liczników. Sąd nie dopatrzył się w tak przedstawionych okolicznościach żadnej nieprawidłowości, która skutkowałaby uznaniem przedmiotowej uchwały za niezgodną z przepisami prawa czy z zasadami prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną. Również okoliczność nieprzyjęcia sprawozdań finansowych za lata 2019-2020 nie ma istotnego znaczenia, skoro zasada ciągłości bilansowej w księgach rachunkowych została zachowana. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 u.w.l. zarząd wspólnoty zobowiązany jest co najmniej raz w roku składać właścicielom lokali sprawozdanie ze swojej działalności. Zgodnie zaś z art. 29 ust 1 u.w.l., zarząd jest zobowiązany prowadzić dla każdej nieruchomości wspólnej ewidencję pozaksięgową kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz zaliczek uiszczanych na pokrycie kosztów, a także rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej. Z przepisów tych wynika, że nie ma obowiązku podejmowania corocznych uchwał w przedmiocie sprawozdań finansowych. Jak słusznie wskazała strona pozwana, wspólnot mieszkaniowych nie obowiązuje reżim i formalizm dotyczący sprawozdań finansowych przewidziany w przepisach o rachunkowości, wobec czego zasada ciągłości księgowej wynikająca z art. 5 ustawy o rachunkowości może znaleźć zastosowanie do działalności wspólnoty mieszkaniowej jedynie pomocniczo (zob. wyrok SA w Krakowie z 4.10.2018 r., I ACa 165/18, LEX nr 2668636). Nadto sama powódka zwróciła uwagę, że sprawozdania nie zostały przyjęte z uwagi na sytuację epidemiczną, a zatem ekstraordynaryjne okoliczności, które wobec ww. braku konieczności przyjmowania takich sprawozdań, także winny spotkać się ze stosownym zrozumieniem. Co się tyczy zaś zarzutów dot. uchwały nr (...) , to dotyczyły one dwóch jej zapisów. Częściowe zaskarżenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej jest możliwe, jeżeli służy to zaspokojeniu słusznego interesu właściciela lokalu skarżącego uchwałę, a jednocześnie zapewnia ochronę uzasadnionego interesu pozwanej wspólnoty (wyrok SN z 21.03.2019 r., II CSK 62/18, LEX nr 2665390). Powódka podnosiła, że: ­ §4 ust. 2 uchwały jest sprzeczny z przepisami prawa, jako że określa, że wysokości opłat mają obowiązywać do czasu przyjęcia przez Wspólnotę nowego planu gospodarczego, podczas gdy prawidłowo powinny one obowiązywać do czasu podjęcia uchwały o nowej wysokości opłat (zgodnie z art. 22 ust. 3 u.w.l.); ­ §5 uchwały narusza art. 15 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i w zw. z art. 14 u.w.l., albowiem w rzeczywistości określa wysokość zaliczek na koszty utrzymania nieruchomością wspólną i na fundusz remontowy z datą wsteczną, począwszy od stycznia 2022 roku. Powódka słusznie podniosła, że przy dokonywaniu wykładni uchwał wspólnot mieszkaniowych obowiązują te same zasady jak przy wykładni oświadczeń woli w rozumieniu art. 60 k.c. , który stanowi o tym, że wola osoby dokonującej danej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny. Z kolei w myśl art. 65§1 k.c. oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W ocenie Sądu §4 ust. 2 ww. uchwały nie narusza jednak przepisu art. 22 ust. 3 u.w.l. ani żadnego innego przepisu prawa. Ma rację powódka, że czym innym jest plan gospodarczy, a czym innym jest uchwała w przedmiocie ustalenia wysokości zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną. Uchwała faktycznie dotyczy obu tych kwestii, podczas gdy jej tytuł wskazuje jedynie na uchwalenie planu gospodarczego. Skłania to do wniosku, że we Wspólnocie istnieje (lub została zapoczątkowana) pewna praktyka, która polega na podejmowaniu uchwały w sprawie przyjęcia planu gospodarczego na dany rok, ale która w ramach tego pojęcia zawiera nie tylko tabelę wydatków i przychodów, ale również określenie wysokości zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną. Wydaje się, że nie ma przeszkód, by uchwała Wspólnoty, która – wedle jej tytułu – ma dotyczyć planu gospodarczego, dotyczyła również ustalenia wysokości takiej zaliczki. §5 uchwały nr (...) w ocenie Sądu również nie daje podstaw do jej uchylenia. Skutkiem tego zapisu rzeczywiście jest ustalenie wysokości zaliczek wstecz, ale nie oznacza automatycznie pozostawania przez członków wspólnoty w zwłoce, a jedynie konieczność stosownego wyrównania różnicy w miesiącu następującym po wejściu w życie uchwały. Jest to może sformułowanie niefortunne, jednak cel i sens, do którego prowadzi taki zapis, jest taki sam, jakby podjęto osobną uchwałę w tym przedmiocie. Art. 15 u.w.l. stanowi jedynie, że na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca. W świetle treści tego przepisu także należy uznać, że zapis ww. uchwały o stosownym wyrównaniu zaliczki w żaden sposób nie stanowi jego naruszenia. Powódka zwracała również uwagę na uchybienia formalne dotyczące sposobu głosowania – wskazywała, że w ramach głosowania online nie umożliwiono opcji „wstrzymania się” od głosu. W tym miejscu należy jednak nadmienić, że w świetle art. 23 u.w.l. zarząd wspólnoty mieszkaniowej, przygotowując formularz karty do głosowania nad uchwałą, powinien uwzględnić dwie opcje: „za” i „przeciwko”, natomiast formuła głosu wstrzymującego się jest głosem przeciwko podjęciu uchwały (I. Szymczak [w:] Własność lokali. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2023, art. 25). Nie ma więc żadnego ustawowego wymogu zamieszczenia takiej opcji głosowania nad uchwałą, w związku z czym zarzut ten był całkowicie nietrafny. Powódka wskazywała także, że w skrzynce pocztowej powódki umieszczono pismo podpisane przez kierownika działu księgowości firmy administrującej nieruchomością, które zawierało błędy, m.in. nieopatrzenie pisma datą, wskazanie, że pismo pochodzi od zarządcy, a nie administratora, błędnych informacji o wysokości zaliczki, okresie obejmującym korekty czy nie uwzględnienia głosów „wstrzymuje się”. Rzeczywiście wadliwość uchwały w świetle art. 25 u.w.l. może dotyczyć naruszenia przepisów proceduralnych, jednak w takim przypadku podstawą uchylenia może być tylko takie naruszenie, które miało lub mogło mieć wpływ na treść uchwały ( ibidem ). Tego typu zarzuty, jakie przedstawiała powódka w żaden sposób nie mają wpływu na treść samej uchwały, dotyczyły treści samego pisma informacyjnego i jeżeli rzeczywiście zawierało ono pewne nieścisłości w świetle tego, co wynika z treści uchwał, to w kontekście żądania ich uchylenia zarzuty takie są w oczywisty sposób bezzasadne. Mając na uwadze powyższe rozważania, należało orzec jak w punkcie II sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów procesu (punkt III sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 98§1, §1 1 i §3 k.p.c. Pozwana Wspólnota wygrała proces w całości, a zatem należało zasądzić na jej rzecz od strony powodowej koszty procesu, na które składają się: koszty zastępstwa procesowego stanowiące dwukrotność stawki minimalnej w wysokości łącznej 720 zł (zgodnie z §8 ust. 1 pkt 1 w zw. z §20 oraz §15 ust. 3 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie – w ocenie Sądu niezbędny nakład pracy pełnomocnika, uczestnictwo na rozprawie, jak również wkład pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w ramach wyczerpująco sporządzonych pism procesowych uzasadnia przyznanie kosztów w takiej wysokości) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Zarządzenie: proszę doręczyć odpis wyroku wraz z uzasadnieniem powódce z pouczeniem o apelacji z pominięciem Portalu, zaś pełnomocnikowi pozwanej bez pouczenia za pośrednictwem Portalu.