I C 439/25

Sygn. akt I C 439/25 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym w dniu 25 lipca 2025 roku powód G. (...) wystąpił przeciwko pozwanej A. S. z powództwem o zasądzenie kwoty 3.560,76 zł z odsetkami naliczanymi od: kwoty 3.324,66 zł w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 236,10 zł w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że w dniu 27 listopada 2024 roku pozwana zawarła z poprzednikiem prawnym powoda (...) S.A. w W. umowę pożyczki nr (...) . Umowa zawarta została online, za pomocą środków porozumiewania się na odległość, a procedura zawarcia polegała w ten sposób, że w pierwszej kolejności pożyczkobiorczyni za pośrednictwem strony internetowej założyła konto (profil) klienta podając: imię, nazwisko, numer PESEL, numer telefonu komórkowego, adres e-mail oraz hasło. Po zalogowaniu się na utworzone konto pożyczkobiorczyni wybrała kwotę i okres pożyczki składając wniosek pożyczkowy, w którym dodatkowo podała numer rachunku bankowego. W toku tych czynności doszło do weryfikacji danych podanych przez klienta w szczególności numeru telefonu (przesłanie wiadomości sms) oraz poprzez system (...) , która to usługa polega na nawiązaniu za pomocą internetu kilkusekundowego zaszyfrowanego połączenia z rachunkiem bankowym klienta, w toku którego potwierdzane są dane osobowe klienta podane przy składaniu wniosku z danymi posiadacza rachunku bankowego oraz pobierane dane finansowe służące do oceny zdolności kredytowej klienta. Po złożeniu wniosku doszło do weryfikacji zdolności kredytowej pożyczkobiorczyni, która otrzymała informację o pozytywnej ocenie jej zdolności kredytowej, a także na adres e-mail oraz założony profil klienta umowę pożyczki, tabelę opłat i prowizji, wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy, harmonogram płatności (dokumenty w formacie PDF). W dalszej kolejności doszło do podpisania umowy pożyczki podpisem elektronicznym za pośrednictwem platformy dostawcy zaufanego (...) , a w tym celu pożyczkobiorczyni klikając w przesłany w e-mailu link została przekierowana na platformę (...) , gdzie złożyła podpis pod umową potwierdzając wolę zawarcia umowy na warunkach wskazanych w przesłanych jej dokumentach. Następnie za pośrednictwem tejże platformy podpis złożył pożyczkodawca. Ostatecznie kwota pożyczki wypłacona została pożyczkobiorczyni za pośrednictwem aplikacji (...) na podany przez nią rachunek bankowy. W toku procedury zawarcia umowy, pożyczkodawca spełnił wymagania przepisów ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną poprzez umieszczenie wymaganych informacji i dokumentów na stronie internetowej. Pożyczkę udzielono na następujących warunkach: całkowita kwota pożyczki – 3.000 zł, całkowity koszt pożyczki – 370,28 zł, całkowita kwota do zapłaty – 3.370,28 zł, prowizja wstępna – 300 zł, prowizja administracyjna – 24,66 zł, łączna kwota odsetek – 45,62 zł, wysokość rocznej stopy odsetek umownych – 18,50%, okres obowiązywania umowy – 27 grudnia 2024 roku, płatność jednorazowa. Pożyczka spełniała wymogi ustawy o kredycie konsumenckim, a pozwana zobowiązała się do spłaty całkowitej kwoty pożyczki wraz z odsetkami, opłatami i prowizjami szczegółowo wskazanymi w umowie. Poprzednim prawny powoda przystąpił do wykonania umowy i udostępnił pozwanej środki pieniężne zgodnie z postanowieniami umowy pożyczki, jednak pozwana nie dokonała żadnej wpłaty na poczet spłaty zaciągniętego zobowiązania. Upłynął okres na jaki umowa została zawarta w konsekwencji czego całe zadłużenie z niej wynikające stało się wymagalne i obejmuje: niespłacony kapitał w kwocie 3.000 zł wraz z kwotą 300 zł tytułem niespłaconej prowizji za udzielenie pożyczki oraz kwotą 24,66 zł tytułem prowizji administracyjne, a także kwotę 236,10 zł tytułem skapitalizowanych odsetek naliczanych za okres do dnia wytoczenia powództwa, która to kwota obejmuje odsetki umowne stanowiące wynagrodzenie za korzystanie z kapitału pożyczki w kwocie 45,62 zł naliczane w wysokości 18,50% w stosunku rocznym oraz odsetki za opóźnienie w spłacie pożyczki w kwocie 190,48 zł naliczane od kapitału pożyczki niespłaconego w terminie. Powód wyjaśnił, że roszczenie z tytułu umowy pożyczki będącej przedmiotem pozwu zostało na niego przeniesione umową przelewu z dnia 20 grudnia 2024 roku. Przedmiotem owej umowy były wierzytelności opisane w zestawieniu wierzytelności sporządzonym w postaci papierowej jako załącznik do umowy, w tym wierzytelność dochodzona pozwem, a opis wierzytelności w ich zestawieniu obejmował takie dane jak: numer i datę umowy pożyczki, imię i nazwisko pożyczkobiorcy, adres, saldo wierzytelności wraz z rozbiciem na poszczególne części oraz numer PESEL pożyczkobiorcy. Wyrokiem zaocznym z dnia 27 sierpnia 2025 roku Sąd Rejonowy w Ś. orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. W sprzeciwie od wyroku zaocznego pozwana, kwestionując powództwo tak co do zasady, jak i co do wysokości wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu wedle norm przepisanych. Pozwana podniosła, że umowa pożyczki zawiera klauzule niedozwolone, które nie wiążą jej – jako konsumenta – a powód nie może na ich podstawie dochodzić od niej jakichkolwiek należności. Za niedozwolone – w rozumieniu art. 385 1 kc – klauzule umowne – uznać w ocenie pozwanej należy zapisy umowy dotyczące obowiązku zapłaty prowizji, która stanowi ukryte wynagrodzenie pożyczkodawcy za udzielenie pożyczki, a skoro tak to zapisy te zmierzają do obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych. Nie budzi wątpliwości, że prowizje za udzielenie pożyczek, opłaty za dodatkowe usługi sprzedawane z pożyczką, opłaty przygotowawcze czy administracyjne naliczane przez banki nie stanowią głównego świadczenia stron, którym jest sama pożyczka, a ceną czy wynagrodzeniem za udzielenie pożyczki są odsetki kapitałowe. Wysokość prowizji została określona i narzucona przez pożyczkodawcę, podczas gdy pozwana mogła albo zawrzeć umowę na warunkach określonych przez pożyczkodawcę albo wcale. Nie może budzić wątpliwości, że prowizja w tak znacznej wysokości, naliczona obok odsetek jako wynagrodzenia za korzystanie z kapitału powoda, kształtuje obowiązki pożyczkobiorcy w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy pozwanej. Zastrzeganie dodatkowych opłat winny być bowiem powiązane z faktycznymi czynnościami podjętymi przez pożyczkodawcę i odzwierciedlać wydatki przez niego poniesione, nie zaś kształtowane dowolnie, w ryczałtowy sposób, zaś brak takiego powiązania skutkuje ich bezskutecznością. W przypadku naliczania dodatkowych opłat lub prowizji pożyczkodawca, zgodnie z art. 6 kc jest obowiązany wykazać zasadność pobrania opłat w naliczonej przezeń wysokości, wskazując jakie kryteria legły u podstawy obliczenia opłaty lub prowizji, ze wskazaniem w szczególności jakie czynności kosztochłonne musiały zostać podjęte w związku z czynnością, za którą pobierana jest opłata. W przedmiotowej sprawie powód takich kryteriów nie wskazał w żaden sposób i nie uzasadnił, jakie czynności podjęte w związku z zawarciem umowy pożyczki miałyby przemawiać za zasadnością naliczania prowizji za udzielenie pożyczki, na aż takim poziomie. Pozwana zwróciła uwagę także na to, że powód nie wykazał, aby wezwanie do zapłaty dokonane zostało przez osoby uprawnione do reprezentowania kredytodawcy, zgodnie ze sposobem reprezentacji ujawnionym w KRS, podczas gdy jednostronna czynność prawna dokonana w cudzym imieniu bez umocowania lub z jego przekroczeniem jest nieważna. Powód zaniechał także próby polubownego rozwiązania sporu, pozorując jedynie taki zamiar, a za próbę taką nie sposób uznać wezwania do zapłaty całej dochodzonej należności, na zasadach i warunkach wskazanych jednostronnie przez powoda. Pozwana stanęła na stanowisku, że powództwo jest przedwczesne, a dochodzone roszczenia niewymagalne. W piśmie procesowym z dnia 05 listopada 2025 roku (k. 73-76) powód podtrzymał powództwo w całości, podkreślając, że choć pozwana słusznie zważyła, że w świetle orzecznictwa TSUE sąd w sporach między przedsiębiorcą a konsumentem ma obowiązek zbadać czy stosunek prawny na podstawie którego przedsiębiorca dochodzi roszczenia ma charakter konsumencki, to jednak sama wysokość prowizji nie przesądza o abuzywności postanowienia przewidującego jej pobranie, tym bardziej jeśli uwzględniać ma ona profil prowadzonej działalności gospodarczej i wysokie ryzyko. Jeśli instytucja kredytująca zastrzega prowizję i opłaty, których wysokość jest już w chwili zawarcia umowy znana konsumentowi zarówno co do wysokości, jak i co do proporcji do udzielonego kredytu, a jednocześnie wysokość tej prowizji i opłat nie przekracza maksymalnej określonej przez ustawodawcę granicy, to postanowień przewidujących ich pobranie nie sposób uznać za rażąco naruszających interesy konsumenta. Zapisy umowy łączącej pierwotnego wierzyciela i pozwaną zostały w prosty i czytelny sposób przedstawione już na pierwszej stronie umowy w formie tabeli wskazującej na warunki umowy pożyczki, a zatem zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Ochrona konsumenta w kontaktach z przedsiębiorcami ma wprawdzie szerszy charakter, jednak nie jest to ochrona nieograniczona, albowiem konsument, jak każda strona stosunku zobowiązaniowego powinien dochować należytej staranności zmierzającej do spełnienia roszczenia wzajemnego. Zapisy umowy łączącej pozwaną z pierwotnym wierzycielem odpowiadają wymogom ustawy o kredycie konsumenckim, a jednocześnie nie ulega wątpliwości, że poprzednik prawny powoda – pożyczkodawca prowadzi swoją działalność dla zysku, dla którego uzyskania konieczne jest przede wszystkim pokrycie kosztów działalności, wynajmu pomieszczeń, zatrudnienia pracowników, działań marketingowych, windykacyjnych, zużycia paliwa, amortyzacji samochodów służbowych, obsługi teleinformatycznej, ciężarów publicznoprawnych itp., co oznacza, że opłaty, marże i prowizje nie wiążą się jedynie z obsługą i kosztami danego stosunku zobowiązaniowego, lecz w odpowiedniej części – wszelkich kosztów ponoszonych przez przedsiębiorcę i stanowią należne zryczałtowane wynagrodzenie za przeprowadzenie całego procesu udzielania pożyczki. Zdaniem powoda na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut wadliwego wypowiedzenia umowy i wezwania do zapłaty – już w pozwie powód wskazał, że umowa nie została pozwanej wypowiedziana ani przez pożyczkodawcę, ani przez powoda, lecz przestała obowiązywać na skutek upływu okresu na jaki została zawarta. Odnosząc się do kwestii wezwania do zapłaty powód wskazał, że po pierwsze nie ma ono znaczenia dla wymagalności roszczenia w sprawie, a po wtóre także w pozwie powód wskazywał na swoje zainteresowanie polubownym rozwiązaniem sprawy. Ostatecznie powód stanął na stanowisku, że o ile on wykazał fakty, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, o tyle pozwana owego ciężaru nie udźwignęła. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 27 listopada 2024 roku pozwana A. S. zawarła z (...) S.A. w W. umowę pożyczki nr (...) . Zgodnie z treścią łączącej strony umowy została ona zawarta w celu udzielenia pożyczkobiorczyni pożyczki pieniężnej na następujących warunkach: całkowita kwota pożyczki – 3.000 zł, prowizja – 324,66 zł, roczna stopa odsetek – 18,50%, łączna kwota odsetek -45,62 zł, całkowity koszt pożyczki – 370,28 zł, całkowita kwota do zapłaty – 3.370,28 zł, RRSO – 312,06% oraz okres obowiązywania umowy – 27 grudnia 2024 roku. Pozwana zobowiązała się do spłaty pożyczki zgodnie z harmonogramem płatności, a dokonywane spłaty zaliczone miały być kolejno na poczet: odsetek, prowizji wstępnej, prowizji administracyjnej oraz kwoty pożyczki (§ 5 ust. 1). Na całkowity koszt pożyczki składały się: odsetki, prowizja wstępna i prowizja administracyjna. Odsetki od udzielonej pożyczki wyliczone są wedle stałej stopy procentowej, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 18,50% w stosunku rocznym. Należna pożyczkodawcy od pożyczkobiorcy prowizja za udzielenie pożyczki składała się z: prowizji wstępnej w wysokości 10% całkowitej kwoty pożyczki, naliczonej w całości w chwili zawarcia umowy pożyczki oraz prowizji administracyjnej w wysokości 10% całkowitej kwoty pożyczki w skali roku, naliczanej proporcjonalnie do rzeczywistego okresu trwania pożyczki (§ 6 ust. 1-2 i 5 umowy). Umowa zawarta była na czas określony do dnia terminu spłaty pożyczki określonej w harmonogramie płatności, a okres obowiązywania umowy mógł zostać wydłużony stosownie do zapisów umowy (§11 umowy). Zaciągnięte zobowiązanie miało zostać przez pozwaną spłacone jednorazowo w terminie do dnia 27 grudnia 2024 roku. Pozwanej tytułem pożyczki wypłacona została kwota 3.000 zł. Mimo upływu okresu, na jaki umowa pożyczki została zawarta, pozwana nie dokonała nawet częściowej spłaty ciążącego na niej zobowiązania. Dowód: umowa pożyczki nr (...) wraz z załącznikami – k. 19-25, karta podpisów – k. 26, regulamin świadczenia usług za pośrednictwem portalu creditu.pl – k. 27-32, potwierdzenie transakcji – k. 33. W dniu 20 grudnia 2024 roku pierwotny wierzyciel zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności nr (...) , na mocy której sprzedał wierzytelność przysługującą mu wobec pozwanej, a wynikającą z umowy pożyczki nr (...) z dnia 27 listopada 2024 roku. Dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 20.12.2024 roku – k. 12, wyciąg z załącznika do umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 20.12.2024 r. (zestawienie wierzytelności) – k. 13. W dniu 20 stycznia 2025 roku powód zredagował skierowane do pozwanej wezwanie do zapłaty kwoty 3.410,96 zł, w tym: kwoty 3.000 zł tytułem należności głównej, kwoty 86,30 zł tytułem odsetek na dzień 19 stycznia 2025 roku oraz kwoty 324,66 zł tytułem kosztów/ prowizji, w terminie do dnia 03 lutego 2025 roku, jako zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki zawartej w dniu 27 listopada 2024 roku. Dowód: pismo z dnia 20.01.2025 r. – k. 34. Sąd zważył, co następuje: Wyrokiem zaocznym z dnia 27 sierpnia 2025 roku Sąd uwzględnił powództwo G. (...) wniesione przeciwko pozwanej A. S. w całości. Pozwana wniosła sprzeciw od tegoż wyroku zaocznego. Powód G. (...) domagał się od pozwanej A. S. należności wynikającej z umowy pożyczki nr (...) zawartej w dniu 27 listopada 2024 roku z (...) S.A. w W. , wyjaśniając, iż dochodzoną wierzytelność nabył na podstawie umowy cesji wierzytelności zawartej z właśnie z pierwotnym wierzycielem (pożyczkodawcą) Pozwana A. S. w toku postępowania nie kwestionowała w zasadzie źródła swojego zobowiązania w postaci przywołanej umowy pożyczki oraz okoliczności braku spłaty należności, kwestionując jednak wysokość dochodzonego roszczenia, a nadto wskazując, iż umowa zawiera postanowienia stanowiące klauzule abuzywne, a pierwotny wierzyciel nie wezwał jej w sposób prawidłowy do zapłaty, zaś powód zaniechał próby polubownego rozwiązania sporu, pozorując jedynie taki zamiar, bowiem za próbę taką nie sposób uznać wezwania do zapłaty całej dochodzonej należności, na zasadach i warunkach wskazanych jednostronnie przez powoda, a w konsekwencji czego powództwo jest przedwczesne i winno zostać oddalone w całości. Zgodnie z treścią art. 509 § 1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania Po myśli zaś § 2 kpc tegoż przepisu w przypadku zawarcia umowy przelewu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenie o zaległe odsetki. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki łączył go z dłużnikiem. Wierzytelność, jak i prawo do jej dochodzenia przechodzi na nabywcę w takim kształcie, w jakim przysługiwała cedentowi w chwili zawarcia umowy przelewu. Warunkiem więc otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Zgodnie natomiast z treścią art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawała zatem co do zasady okoliczność zawarcia przez pozwaną z pierwotnym wierzycielem umowy pożyczki nr (...) w dniu 27 listopada 2024 roku. Pozwany zakwestionował jednak – jak już wskazano - wysokość zobowiązania kwestionując zwłaszcza postanowienia dotyczące pozaodsetkowych kosztów kredytu, jak również wymagalność całości zadłużenia. Pierwszorzędnie wskazać należy, iż zgodnie z treścią analizowanej umowy pożyczki, została ona zawarta w celu udzielenia pozwanej pożyczki pieniężnej na następujących warunkach: całkowita kwota pożyczki – 3.000 zł, prowizja – 324,66 zł, roczna stopa odsetek – 18,50%, łączna kwota odsetek - 45,62 zł, całkowity koszt pożyczki – 370,28 zł, całkowita kwota do zapłaty – 3.370,28 zł, RRSO – 312,06% oraz okres obowiązywania umowy – 27 grudnia 2024 roku. Pozwana – której tytułem pożyczki wypłacona została kwota 3.000 zł - zobowiązała się do spłaty pożyczki zgodnie z harmonogramem płatności, a dokonywane spłaty zaliczone miały być kolejno na poczet: odsetek, prowizji wstępnej, prowizji administracyjnej oraz kwoty pożyczki. Na całkowity koszt pożyczki składały się: odsetki, prowizja wstępna i prowizja administracyjna. Odsetki od udzielonej pożyczki wyliczone są wedle stałej stopy procentowej, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 18,50% w stosunku rocznym. Należna pożyczkodawcy od pożyczkobiorcy prowizja za udzielenie pożyczki składała się z: prowizji wstępnej w wysokości 10% całkowitej kwoty pożyczki, naliczonej w całości w chwili zawarcia umowy pożyczki oraz prowizji administracyjnej w wysokości 10% całkowitej kwoty pożyczki w skali roku, naliczanej proporcjonalnie do rzeczywistego okresu trwania pożyczki. Umowa zawarta była na czas określony do dnia terminu spłaty pożyczki określonej w harmonogramie płatności, a okres obowiązywania umowy mógł zostać wydłużony stosownie do zapisów umowy. Zaciągnięte zobowiązanie miało zostać przez pozwaną spłacone jednorazowo w terminie do dnia 27 grudnia 2024 roku, co jednak nie nastąpiło. Sąd analizując przedłożoną w poczet materiału dowodowego umowę pożyczki nie dopatrzył się w niej postanowień, które mogłyby zostać uznane za abuzywne. Zgodnie z treścią art. 385 1 §1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeśli kształtują prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). W orzecznictwie zaś podkreśla się, iż umowa jest uważana za sprzeczną z dobrymi obyczajami jeśli wykracza przeciw uznanym w społeczeństwie zasadom moralnym lub przyjętej w obrocie uczciwości. W stosunkach z konsumentami istotą dobrych obyczajów jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka, który powinien wyrażać się informowaniem o wynikających z umowy uprawnieniach, niewykorzystywaniu uprzywilejowanej pozycji profesjonalisty przy zawieraniu umowy oraz jej realizacji, rzetelnym traktowaniu konsumenta jako równorzędnego partnera umowy. Za sprzeczną z dobrymi obyczajami należy przeto uznać klauzulę godzącą w równowagę kontraktową, natomiast "rażące naruszenie interesów konsumenta" polega na nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na niekorzyść konsumenta w określonym stosunku umownym. Co istotne, zgodność klauzuli umownej z dobrymi obyczajami jest przedmiotem badania nie tylko Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w trybie tzw. kontroli abstrakcyjnej, lecz może być także oceniana przez sąd w toczącym się między przedsiębiorcą a konsumentem sporze, którego przedmiotem są skutki prawne określonego postanowienia zawartej umowy (kontrola konkretna, incydentalna). Nie sposób w tym kontekście pominąć, iż spod kontroli wprowadzonej przywołanym przepisem wyłączone są postanowienia określające główne świadczenia stron, w tym cena lub wynagrodzenie, jeśli zostały sformułowane w sposób transparentny (jednoznaczny). Warunkiem dopuszczalności oceny oraz kontroli wysokości prowizji przez pryzmat zgodności z dobrymi obyczajami oraz ewentualnym istnieniem rażącego naruszenia interesów konsumenta jest ustalenie charakteru prawnego prowizji oraz wskazanie czy stanowi ona główne świadczenie stron, czy też świadczenie uboczne. Analiza orzecznictwa oraz wypowiedzi doktryny przemawia do skłonienia się ku stanowisku, ażeby prowizję traktować jako główne świadczenie stron w rozumieniu 385 1 §1 kc , a zatem w przypadku jej jasnego określenia, nie podlega ona badaniu przez pryzmat niedozwolonych klauzul umownych. Zakres pojęcia głównego świadczenia stron nie powinien, a wręcz nie może być utożsamiany wyłącznie z terminem postanowień przedmiotowo istotnych umowy pożyczki. W konsekwencji powyższego, w okolicznościach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu zasadnym jest przyjęcie, że prowizja – a nawet szerzej ujmując – pozaodsetkowe koszty kredytu, po ich wprowadzeniu przez strony do umowy określają wysokość świadczenia głównego. Prowizja określa świadczenie główne kredytobiorcy, kreując jego finalną wysokość, staje się elementem zobowiązania do spłaty, podwyższa kapitał i tym samym wyznacza wysokość raty. W istocie swej od pożyczki różni się zatem tym, że w chwili jej ustalenia nie ma ona materialnego substratu, bowiem nie zostaje wydana pożyczkobiorcy, w tym sensie, że podwyższa ona wysokość świadczenia głównego bez jej wydania. Z punktu widzenia pożyczkobiorcy prowizja stanowi kwotę, którą jest on zobowiązany zwrócić, a zatem stanowi jego świadczenie główne niezależnie od nazwy. W sprawie niniejszej prowizja określona została w sposób jednoznaczny na łączną kwotę 324,66 zł. Jednocześnie zważyć należało, iż umowa pożyczki zawarta przez pozwaną objęta jest unormowaniami ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2025 r., poz. 1362), bowiem zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo jej równowartość w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, w szczególności za umowę taką uważa się między innymi umowę pożyczki. Wobec powyższego zwrócić należy uwagę, iż ustawodawca wprowadził w treści przywołanej powyżej ustawy uregulowanie odnoszące się do poza odsetkowych kosztów kredytu, którymi zgodnie z art. 5 pkt 6a są wszystkie koszty, które konsument ponosi w związku z umową o kredyt konsumencki z wyłączeniem odsetek. Zgodnie zaś z treścią art. 36a ust. 1 – w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 6 października 2022 roku (Dz.U. z 2022 r., poz. 2339) zmieniającej przedmiotową ustawę z dniem 18 grudnia 2022 roku - maksymalną wysokość poza odsetkowych kosztów kredytu dla kredytów o okresie spłaty nie krótszym niż 30 dni oblicza się według wzoru MPKK = (K x 10%) + (K x n/R x 10%), co przekładając na okoliczności faktycznie niniejszej sprawy dałoby kwotę 324,66 zł (3.000 zł x 10%)+(3.000 zł x 30/365 x 10%), i w takiej też wysokości ustalone zostały w umowie łączącej pozwaną z pierwotnym wierzycielem. Pozaodsetkowe koszty pożyczki nie przekroczyły zatem przewidzianej ustawą maksymalnej wysokości ustalanej według wskazanego wzoru. Sąd nie podzielił w konsekwencji powyższego zastrzeżeń podnoszonych przez pozwaną w toku postępowania, pod kątem postanowień owej umowy pożyczki w zakresie wysokości prowizji za udzielenie pożyczki. Za chybione należało uznać także stanowisko pozwanej, po myśli którego wywiedzione powództwo jest przedwczesne wobec nieprawidłowości dotyczących wystosowanego do niej wezwania do zapłaty oraz niepodjęcia polubownego rozwiązania sporu przez powoda. W pierwszej z poruszonych kwestii wskazać należy, że z treści umowy wynika wprost, iż została ona zawarta na okres do dnia 27 grudnia 2024 roku, a zaciągnięte zobowiązanie pozwana obowiązała się uregulować jednorazowo. Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości, że wymagalność roszczenia należy łączyć z nadejściem ostatniego dnia pozwalającego dłużnikowi spełnić świadczenie zgodnie z treścią zobowiązania (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2006 roku, sygn. akt I CSK 17/05 (niepubl.)). Poczynając zatem od dnia 28 grudnia 2024 roku pożyczkodawca – a w okolicznościach niniejszej sprawy jego następca prawny – uprawniony był do dochodzenia całego wynikającego z umowy pożyczki zadłużenia i to wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Kwestia wezwania do zapłaty pozostaje w tym zakresie prawnie irrelewantna, podobnie jak kwestia podjęcia czy też niepodjęcia próby pozasądowego rozwiązania sporu, która to informacja stanowi wymóg dotyczący treści pozwu niemający wpływu nie tylko na wymagalność roszczenia, ale nawet – jak zgodnie wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie – nieuniemożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu w przypadku jego niespełnienia (zob. E. Rudkowska-Ząbczyk [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, red. E. Marszałkowska-Krześ, komentarz do art. 187). Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów, których ocena została przedstawiona przez Sąd w rozważaniach prawnych. Jak stanowi przepis art. 347 kpc po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd wydaje wyrok, którym wyrok zaoczny w całości lub części utrzymuje w mocy albo uchyla go i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też pozew odrzuca lub postępowanie umarza. Mając na uwadze całokształt poczynionych powyżej rozważań, Sąd – na podstawie art. 347 kpc – utrzymał w całości wyrok zaoczny z dnia 27 sierpnia 2025 roku. Zarządzenia: 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...) Dnia 14 stycznia 2026 roku SSR Magdalena Sarzyńska