I C 433/15

Powódka M. B., funkcjonariuszka Policji, wniosła pozew o ustalenie istnienia stosunku najmu na czas nieokreślony lokalu mieszkalnego, który zajmowała. Lokal ten został jej przydzielony decyzją Komendanta Głównego Policji jako tymczasowa kwatera, a następnie zawarto z nią umowę najmu przez Miasto Stołeczne Warszawa. Powódka argumentowała, że umowa najmu została zawarta na czas nieoznaczony i powołując się na art. 189 k.p.c. domagała się ustalenia stosunku najmu. Pozwany Miasto Stołeczne Warszawa wniósł o oddalenie powództwa, podnosząc, że lokal stanowi własność miasta, ale pozostaje w dyspozycji Komendy Głównej Policji jako lokal resortowy, a stosunek prawny z nim związany regulowany jest przepisami szczególnymi, a nie Kodeksem cywilnym. Sąd, analizując stan faktyczny i prawny, ustalił, że powódka otrzymała przydział tymczasowej kwatery decyzją administracyjną, a umowa najmu z miastem była jedynie skonkretyzowaniem tego uprawnienia i została zawarta na czas oznaczony, związany z okresem służby. Sąd podkreślił, że lokale resortowe pozostające w dyspozycji Policji nie podlegają przepisom Kodeksu cywilnego, a prawo do nich wynika z przepisów ustawy o Policji i aktów wykonawczych. W związku z tym, powódka nie posiadała interesu prawnego w dochodzeniu ustalenia stosunku najmu na gruncie prawa cywilnego, a jej powództwo zostało oddalone. Sąd zasądził od powódki na rzecz pozwanego koszty procesu.

Zagadnienia prawne (2)