I C 415/13

Sygn. akt I C 415/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 maja 2014 r. Sąd Rejonowy w Zambrowie Wydział I Cywilny w składzie: PrzewodniczącySSR Tomasz Makaruk Protokolant Jadwiga Styła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. w Z. sprawy z powództwa Gminy M. Z. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Starostę (...) oraz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym I. uzgadnia treść księgi wieczystej numer (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla działki oznaczonej numerem geodezyjnym (...) położonej w Z. przy ulicy (...) z rzeczywistym stanem prawnym poprzez dokonanie w dziale II księgi wieczystej w miejsce istniejących wpisów wpisu prawa własności na rzecz Gminy M. Z. ; II. uzgadnia treść księgi wieczystej numer (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości składającej się z działek oznaczonych numerami geodezyjnymi (...) położonej w Z. przy ulicy (...) z rzeczywistym stanem prawnym poprzez dokonanie w dziale II księgi wieczystej w miejsce istniejących wpisów wpisu prawa własności na rzecz Gminy M. Z. ; III. uzgadnia treść księgi wieczystej numer (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości składającej się z działek oznaczonych numerami geodezyjnymi (...) położonej w Z. z rzeczywistym stanem prawnym poprzez dokonanie w dziale II księgi wieczystej w miejsce istniejących wpisów wpisu prawa własności na rzecz Gminy M. Z. ; IV. zasądza od pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz powódki Gminy M. Z. kwotę 100.000 (sto tysięcy) złotych tytułem zwrotu opłaty od pozwu. Sygn. akt I C 415/13 UZASADNIENIE Powódka Gmina M. Z. , po sprecyzowaniu żądania pozwu (k.113v) wniosła o dokonanie w miejsce istniejących wpisów w działach II ksiąg wieczystych: o numerze (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości położonej w Z. przy ulicy (...) oznaczonej numerem geodezyjnym (...) , o numerze (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości położonej w Z. przy ulicy (...) składającej się z działek oznaczonych numerami geodezyjnymi (...) , o numerze (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości położonej w Z. składającej się z działek oznaczonych numerami geodezyjnymi (...) , wpisu prawa własności przedmiotowych nieruchomości na rzecz Gminy M. Z. . Uzasadniając swoje żądanie powódka wskazała, iż wskazane działki gruntu stanowią ulicę (...) , którymi to ulicami przebiegała wcześniej droga krajowa numer (...) . W związku jednak z wybudowaniem obwodnicy miasta Z. i wydaniem w dniu 2 października 2012 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji zezwalającej na użytkowanie drogi ekspresowej (...) , odcinek drogi krajowej nr (...) przebiegający ulicami (...) uzyskał z mocy prawa status drogi publicznej o kategorii drogi gminnej, której właścicielem jest gmina. Statio fisci pozwanego Skarbu Państwa – Starosta (...) i Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zajęły odmienne stanowiska – Starosta uznał powództwo wskazując, iż zastąpiony przez obwodnicę odcinek drogi krajowej nr (...) stał się drogą gminną, a Generalny Dyrektor wniósł o oddalenie powództwa. Jako argumentacją swojego stanowiska początkowo wskazywał, iż dopiero ostateczna decyzja o wygaśnięciu trwałego zarządu tymi nieruchomościami może stanowić podstawę wpisu prawa własności na rzecz powódki do księgi wieczystej, a takiej decyzji dotychczas nie ma, a nadto działka numer (...) stanowi skrzyżowanie ulicy (...) z ulicami (...) i jest położona w ciągu drogi krajowej nr (...) . Następnie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, iż inwestycja polegała na „Budowie obwodnicy Z. i W. w ciągu drogi krajowej nr w lokalizacji od km 575+550 do km 586+620 i w ciągu drogi krajowej (...) w lokalizacji od km 164+600 do km 169+452”, a nie jedynie w ciągu drogi krajowej nr (...) . Tym samym mieliśmy do czynienia z przebudową układu dróg, a nie odcinka, a tym samym inwestycja nie została jeszcze zakończona i nie jest spełniony warunek określony w art. 10 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych. W jego ocenie fragment ulicy (...) stanowić będzie przebieg drogi krajowej (...) po zaliczeniu go do dróg krajowych w trybie Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej i dopóki takie rozporządzenie nie będzie wydane niedopuszczalne jest uwzględnienie żądania powódki. Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje: Decyzją (...) z dnia 20 kwietnia 2009 r. Wojewoda (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział B. pozwolenia na budowę obwodnicy Z. i W. w ciągu drogi krajowej nr (...) w lokalizacji od km 575+550 do km 586+620 i w ciągu drogi krajowej nr (...) w lokalizacji od km 164+600 do km 169+452 wraz z przebudową i budową niezbędnych urządzeń. Decyzją z dnia 2.10.2012 r. znak WIK. (...) SA (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w B. pozwolenia na użytkowanie drogi ekspresowej (...) . Z kolei decyzją z tego samego dnia znak WIK. (...) .SA Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w B. pozwolenia na użytkowanie drogi krajowej nr (...) na odcinku od km 164+600 do km 168+650. Decyzją nr (...) Wojewoda (...) wygasił decyzję (...) w części dotyczącej budowy drogi krajowej nr (...) na odcinku od km 168+650 do km 169+452, a więc na odcinku od nowopowstałego ronda w kierunku południowym do istniejącej drogi krajowej nr (...) , a dalej do drogi krajowej nr (...) . Po wybudowaniu drogi ekspresowej (...) i oddaniu jej do użytku, dotychczasowa droga krajowa nr (...) na terenie miasta Z. z mocy prawa stała się drogą gminną, stanowiącą własność Gminy M. Z. . Tym samym wygasł też z mocy prawa trwały zarząd (...) . Część dotychczasowej drogi krajowej nr (...) została dobrowolnie przekazana przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. Gminie M. Z. . GDDKiA wystąpiła także z wnioskami o wydanie decyzji w przedmiocie wygaśnięcia trwałego zarządu odnośnie działek numer(...) . W dziale II księgi wieczystej (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości położonej w Z. przy ulicy (...) oznaczonej numerem geodezyjnym (...) o pow. 0,0183 ha znajduje się zapis właściciel Skarb Państwa w trwałym zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych. W dziale II księgi wieczystej (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości położonej w Z. przy ulicy (...) składającej się z działek oznaczonych numerami geodezyjnymi (...) o łącznej powierzchni 0,0619 ha znajduje się zapis właściciel Skarb Państwa w trwałym zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. W dziale II księgi wieczystej (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości położonej w Z. składającej się z działek oznaczonych numerami geodezyjnymi (...) o łącznej powierzchni 14,3127 ha znajduje się zapis właściciel Skarb Państwa w trwałym zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Ani oznakowanie drogowe ani rzeczywisty ruch pojazdów na terenie Miasta Z. nie odpowiadają przebiegowi drogi krajowej nr (...) , wynikającemu z obowiązujących przepisów prawa. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: zeznania w charakterze strony: powoda (k.333v w zw. z k.113v), częściowo pozwanego (k.333v-334 w zw. z k.113v-114v), częściowo zeznania świadków Ł. G. (k.330v-331v), S. T. (k.331v-332v), E. M. (k.332v-333), decyzje (k. 5-6, 51, 60-61, 67-69,73-89, 93-98), postanowienia (k.7-22), pisma (k. 23-25, 54, 62, 254), protokół zdawczo-odbiorczy (k.26,100), dokumenty znajdujące się na k. 27, projekt organizacji ruchu (k.46,112), umowę (k.90-91), mapy (k.92, 293-294), studium uwarunkowań (k.101-106), dokumenty znajdujące się na k.122-201,204-249, 312-329, akta KW (...) , KW (...) i (...) . W pierwszej kolejności należy wskazać, iż jak słusznie podniósł to Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 października 2005 r. w sprawie III CK 106/05 (LEX nr 371797) w sprawach o uzgodnienie treści księgi wieczystej „legitymację bierną mają osoby wpisane w dziale drugim księgi wieczystej oraz osoby, których uprawnienia z tytułu własności nie zostały - bez względu na przyczynę - dotychczas ujawnione (wyrok SN z dnia 23 grudnia 1988 r., III CRN 434/99, OSNC z 1991 r., nr 1, poz. 12, wyrok SN z 17 kwietnia 1998 r., II CKN 695/97 - niepublikowany, uchwała SN z dnia 29 września 1996 r., III CZP 16/96, OSNC z 1996 r., nr 5, poz. 73, wyrok SN z 19 listopada 2004 r., II CK 152/04 niepublikowany)”. Mając na uwadze treść wpisów w działach II wyżej wskazanych ksiąg wieczystych, a także treść znajdujących się w nich decyzji stwierdzających nabycie z mocy prawa własności poszczególnych działek przez Skarb Państwa, jak też orzekających o oddaniu w trwały zarząd działek gruntu, zasadnym jest ustalenie, jako statio fisci Skarbu Państwa obok Starosty (...) – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, o czym Sąd orzekł postanowieniem z 6 marca 2014 r. Przechodząc do analizy argumentów przedstawionych przez strony, to należy wskazać, iż strona powodowa wywodziła swoje argumenty z aktów prawnych, zaś twierdzenia strony pozwanej reprezentowanej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad można określić jako życzenia, jakby to strona chciała, aby było, ewentualnie jak może być w przyszłości. Zgodnie z art. 87 Konstytucji źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja , ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Kwestię przebiegu dróg krajowych w poszczególnych województwach reguluje Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, lubelskim, lubuskim, łódzkim, małopolskim, mazowieckim, opolskim, podkarpackim, podlaskim, pomorskim, śląskim, świętokrzyskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim, zachodniopomorskim (Dz.U. z 2010 r., Nr 59, poz. 371). W myśl załącznika nr 10 do tegoż rozporządzenia, regulującego przebieg dróg krajowych w województwie (...) na obszarze miasta Z. droga krajowa nr (...) przebiega ulicami (...) , a droga krajowa nr (...) ulicami (...) . Jest to rozporządzenie aktualnie obowiązujące i pomimo tego, iż od czasu oddania do użytku obwodnicy Z. w październiku 2012 r. były wydane już Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z września 2013 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych i w sprawie pozbawienia dróg kategorii dróg krajowych, pozwany nie podjął działań, które doprowadziłyby do zaliczenia ulicy (...) do drogi krajowej nr (...) . O tym, iż takie działania mogły, a nawet winny być podjęte, o ile pozwany uważał, że ul. (...) winna stanowić drogę krajową nr (...) , świadczą zeznania świadka Ł. G. , która wskazała, iż każdy odcinek drogi może mieć podwójną, a nawet potrójną numerację. Należy zatem uznać, iż tylko i wyłącznie wskutek zaniedbania strony pozwanej nie została uregulowana kwestia zaliczenia ulicy (...) do drogi krajowej nr (...) . Obecne twierdzenia strony pozwanej, iż w przyszłości ulica (...) zostanie zaliczona do dróg krajowych opierają się bardziej na życzeniach niż znajdują oparcie w zgromadzonych dokumentach i toczących się postępowaniach. I tak Ministerstwo Infrastruktury i (...) w piśmie z dnia 15 kwietnia 2014 r. (k.328-329) jednoznacznie wskazało, iż ulica (...) w miejscowości Z. jest drogą gminną i do zaliczenia jej do dróg krajowych niezbędne jest pozbawienie jej dotychczasowej kategorii drogi gminnej, co następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Takie same stanowisko zajął też Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który w piśmie z dnia 12 lipca 2013 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta Z. i Przewodniczącego Rady Miasta Z. o podjęcie przez Radę Miasta Z. uchwały w sprawie pozbawienia ulicy (...) w Z. , na odcinku od skrzyżowania z nowo wybudowaną zachodnią obwodnicą miasta do ul. (...) , jej obecnej kategorii drogi gminnej (odcinek zostanie zaliczony do kategorii dróg krajowych) i zaliczenia do kategorii dróg gminnych ulicy (...) od granicy miasta do ulicy (...) w Z. (ulica zostanie pozbawiona kategorii drogi krajowej) (k.23-24). Pismo to dodatkowo wskazuje na to, iż strona pozwana (Skarb Państwa – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad) pomimo tego, iż wnosi w niniejszej sprawie o oddalenie powództwa, doskonale zdaje sobie sprawę z tego, iż przedmiotowe działki stanowią własność Gminy M. Z. , albowiem jak stanowi art. 2a Ustawy o drogach publicznych drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Powołane rozporządzenie, które określa przebieg dróg krajowych w poszczególnych województwach traci moc obowiązującą nie tylko wówczas gdy zostanie zmienione poprzez nowe rozporządzenie, ale także wtedy, gdy dochodzi do zmiany regulacji materii nim objętej z mocy samego prawa. Taką sytuację przewiduje art. 10 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 260), który stanowi, iż „odcinek drogi zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania go do użytkowania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii drogi gminnej”. Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie I OW 148/11 „po spełnieniu wymienionych w przepisie art. 10 ust. 5 u.d.p. przesłanek takich jak: wybudowanie nowego odcinka drogi, zastępującego poprzednio wybudowany i oddanie go do użytku, odcinek "dawnej" drogi uzyskuje - z mocy przepisu art. 10 ust. 5 u.d.p. - status drogi publicznej o kategorii drogi gminnej. Przepis art. 10 ust. 5 u.d.p. ma charakter przepisu lex specialis, bowiem rozstrzyga o zmianie kategorii drogi publicznej w sposób całkowicie odmienny od ogólnych zasad przewidzianych u.d.p. i niezależny od woli podmiotów zainteresowanych. Nie wymaga przy tym wydania odrębnego aktu normatywnego w tym przedmiocie”. (LEX nr 1113281). Identyczne stanowisko zajął w tej kwestii także Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie IV CSK 509/10 (LEX nr 1129150), gdzie wskazał, iż „art. 22 ust. 1 ustawy z 1985 r. o drogach publicznych nie wysławia expressis verbis wskazania, że zarząd drogi uzyskuje ex lege trwały zarząd gruntami w pasie drogowym, jednakże z jego treści odczytywanej łącznie z unormowaniem zawartym w art. 21 ust. 1 tej ustawy wynika, że powstanie tego zarządu nie jest uwarunkowane wydaniem przez zarządcę drogi decyzji przewidzianej w art. 45 u.g.n. Uzyskanie przez zarząd drogi trwałego zarządu gruntami w pasie drogowym bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej jest możliwe m.in. dlatego, że podstawowe warunki zarządu drogowego, w tym dotyczące okresu jego trwania (ściślej rzecz ujmując - braku ograniczenia czasowego) i odpłatności, określone zostały ustawowo. Pozwala to stwierdzić, że z chwilą utworzenia przez zarządcę drogi jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, jednostka ta uzyskuje trwały zarząd gruntami w pasie drogowym. Skutek ten, podobnie jak przewidziany w art. 17 ust. 3 u.g.n., powstaje z mocy ustawy”. W tym miejscu należy jeszcze powołać się na stanowisko wyrażone przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 września 2005 r. w sprawie K 46/04 (OTK-A 2005/8/89): „Art. 10 ust. 5 wyraża zatem zasadę nabywania ex lege przez gminę własności dróg należących dotychczas do Skarbu Państwa lub innych jednostek samorządu terytorialnego (por. art. 2a ustawy o drogach publicznych). Każdorazowe bowiem zastąpienie odcinka drogi należącego do innego podmiotu niż gmina odcinkiem nowym wiąże się z zaliczeniem odcinka zastąpionego do kategorii dróg gminnych. Drogi gminne stanowią przedmiot własności gminy. Przekwalifikowanie następujące z mocy prawa oznacza po pierwsze powiększenie zasobu własności gminy (zwiększenie jej majątku), po drugie zaś - automatycznie wiąże się z powstaniem obciążeń w postaci konieczności wykonywania przez właściciela obowiązków zarządcy drogi. Tak więc regulacja zawarta w art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych ma dwoisty wpływ na majątek gminy. Z jednej strony przewiduje dla gminy przysporzenie majątkowe, w postaci powiększenia jej własności o własność "starego" odcinka drogi. Z drugiej strony taka okoliczność powoduje konieczność ponoszenia wydatków na utrzymanie nowego przedmiotu własności. Właściciel nie ma przy tym wyboru zarówno co do możliwości samego nabycia własności, jak i co do tego, jakie koszty będzie ponosił na utrzymanie drogi, ponieważ w tym zakresie powinności zarządcy drogi są w poważnej mierze determinowane normatywnie”. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela powyższe argumenty, które jednoznacznie wskazują na bezpodstawność stanowiska Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, który uznaje, iż nie możliwości dokonania wpisu własności nieruchomości na rzecz gminy bez decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu Generalnej Dyrekcji– taka decyzja jest zbędna. Przenosząc powyższe rozważania odnośnie art. 10 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych na grunt niniejszej sprawy należy stanowczo stwierdzić także, iż w odniesieniu do ulic (...) w Z. , ale również fragmentu dawnej drogi krajowej nr (...) biegnącego w stronę B. i w stronę W. , aż do miejsc styku z nowo wybudowaną obwodnicą, zostały spełnione warunki określone w tym przepisie. Podkreślić przy tym należy, iż sama Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad przekazała Gminie M. Z. protokołem zdawczo-odbiorczym fragment ul. (...) (dawnej drogi krajowej nr (...) ) od ulicy (...) do granic miasta, a gminie Z. fragment poza granicami miasta. Oznacza to, iż całkowicie pozbawione są logiki aktualne twierdzenia tejże jednostki organizacyjnej, iż nie spełniony został warunek z art. 10 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych, bo mamy w sprawie do czynienie z przebudową układu dróg, a nie jednej drogi. Jednostka ta nie może sama wybiórczo decydować, iż w odniesieniu do pewnych, zbędnych jej fragmentów ulicy (...) są podstawy do stosowania art. 10 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych, a w odniesieniu do innych fragmentów tej samej drogi, zastąpionej inną, takich podstaw nie ma. W ocenie Sądu analizowany przepis jest jasny i klarowany i choćby inwestycją objętych było kilka odcinków dróg (a więc układ dróg), to i tak powołany przepis ma zastosowanie oddzielnie do każdego z odcinków zastąpionych nowo wybudowanym odcinkiem – ulica (...) nie jest w żadnym wypadku nowo wybudowanym odcinkiem, co jest w sprawie bezsporne, a zatem nie można uznać, iż nowo wybudowany fragment obwodnicy południowej wraz z istniejącą od wielu już lat ulicą (...) , może zastąpić na mocy art. 10 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych dotychczasowy przebieg drogi krajowej nr (...) wiodący ulicą (...) w Z. . Identyczne stanowisko zajmował także Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygający spory kompetencyjne między Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad a Burmistrzem Miasta Z. odnośnie tego, kto jest zarządcą ulicy (...) – w postanowieniach z dnia 25 kwietnia 2013 r. w sprawach II GW 1/13, II GW 2/13, II GW 3/13, II GW 4/13 wskazano Burmistrza Miasta Z. jako organ właściwy w sprawie, podnosząc, iż ulica (...) jest drogą gminną. Odnieść się wreszcie należy do twierdzeń strony pozwanej, iż działka numer (...) położona jest w ciągu drogi krajowej nr (...) i stanowi skrzyżowanie ulicy (...) z ulicami (...) , a zgodnie z art. 25 ust. 1 Ustawy o drogach publicznych budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg różnej kategorii wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii. Działka (...) stanowi ulicę (...) , a zgodnie z obowiązującym Rozporządzeniem, o którym mowa wyżej droga krajowa nr (...) biegnie ulicą (...) do ul. (...) , a później ulicą (...) (od ulicy (...) ), która nota bene jest ulicą jednokierunkową. Okoliczność, iż skrzyżowanie to dotyczy drogi gminnej ( ul. (...) ) oraz drogi krajowej nr (...) ( ulica (...) ) powoduje, iż wykonywanie czynności, o których mowa w art. 25 należy do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, co jednakże, nie oznacza, iż podmiot ten uzyskuje z tego tytułu jakiekolwiek uprawnienia właścicielskie w stosunku do działki (...) . W tym miejscu wyjaśnić jeszcze należy, iż Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie – pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - w tej części, w której znajdują one oparcie w zgromadzonych dokumentach. Zeznania świadków o tym, jak kiedyś miałaby przebiegać droga krajowa nr (...) , czy też jak Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad widziałaby przebieg tej drogi, nie mogą zmienić obowiązującego prawa. Również plan zagospodarowania przestrzennego nie może zmieniać stanu prawnego wynikającego z treści rozporządzenia oraz nabycia własności nieruchomości z mocy prawa, co powoduje, iż także ten argument strony pozwanej nie może doprowadzić do oddalenia powództwa, albowiem jak słusznie zauważył świadek S. T. (k.332v) „Plany są tylko planami i nie są ważniejsze od rozporządzenia ministra”. Na marginesie można jeszcze tylko wskazać, iż przeprowadzone postępowanie wykazało bardzo duży bałagan, jeśli chodzi o regulację przebiegu drogi krajowej nr (...) w Z. i to tak jeśli chodzi o przepisy prawne ( ulica (...) , którą zgodnie z rozporządzeniem przebiega ta droga jest ulicą jednokierunkową – faktycznie pojazdy poruszają się ulicą (...) , która została wybudowana przez Gminę M. Z. i stanowi drogę gminną), jak też i oznakowanie (samochody jadące od strony Ł. kierowane są na nowo wybudowany fragment obwodnicy południowej jako na drogę nr (...) , a samochody jadące w stronę Ł. kierowane są nie na tę drogę, ale na ulicę (...) , jako drogę krajową nr (...) ). Powyższe potwierdza tylko dodatkowo istniejące zaniedbania po stronie pozwanej, która jest odpowiedzialna za właściwe zorganizowanie sieć dróg krajowych. Z tych też względów na podstawie art. 10 Ustawy o księgach wieczystych i hipotece powództwo jako zasadne podlegało uwzględnieniu w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 kpc .