I C 410/16

Sygn. akt: I C 410/16 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 maja 2017 r. Sąd Rejonowy w Ostrzeszowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Małgorzata Wierzba-Golicka Protokolant: stażysta Dagmara Puchała po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r. w Ostrzeszowie na rozprawie sprawy z powództwa B. w G. przeciwko D. A. o zapłatę 1. zasądza od pozwanej D. A. na rzecz powoda B. w G. kwotę 23,38 (dwadzieścia trzy 38/100) złotych; 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3. zasądza od pozwanej D. A. na rzecz powoda B. (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w G. kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych i kwotę 1.217,00 (jeden tysiąc dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. I C 410/16 upr. UZASADNIENIE W dniu 15 września 2016r. powód B. w G. wystąpił przeciwko pozwanej D. A. z pozwem o zapłatę kwoty 1594,91 złotych z odsetkami umownymi dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu powód podniósł, że pozwana D. A. i Bank (...) S.A. zawarli w dniu 13 maja 2014r. umowę o kartę kredytową. Wynikająca z niej wierzytelność została zbyta przez Bank na rzecz powoda. Na wartość dochodzoną pozwem składają się suma należności wynikających z niezapłaconych przez pozwaną należności głównej i odsetek. Na rozprawie w dniu 8 marca 2017r. pozwana D. A. oświadczyła, iż nie kwestionuje okoliczności wskazanych w pozwie i wniosła o rozłożenie należności na raty. W uzasadnieniu swojego stanowiska stwierdziła, iż żądanej kwoty nie jest w stanie spłacić jednorazowo. Pismem z dnia 20 kwietnia 2017r. powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz kwoty 23,38 złotych tytułem pozostałego do zapłaty roszczenia odsetkowego, wobec dokonania przez pozwaną wpłaty w kwocie 1700,- złotych i zasądzenie kosztów procesu. W pozostałym zakresie powód cofnął pozew. Sąd ustalił, co następuje. Pozwana D. A. i Bank (...) S.A. zawarli w dniu 13 maja 2014r. umowę o kartę kredytową. Wynikająca z niej wierzytelność została zbyta przez Bank na rzecz powoda. Na wartość dochodzoną pozwem składają się suma należności wynikających z niezapłaconych przez pozwaną należności głównej i odsetek. Do dnia wystąpienia z roszczeniem pozwana należności tych nie uregulowała. W toku procesu pozwana uiściła na rzecz powoda kwotę 1700,- złotych. Okoliczności bezsporne. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie okoliczności wskazanych w pozwie, które pozwana przyznała. Przyznanie to nie budzi wątpliwości Sądu. Sąd zważył, co następuje. Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Dla wykazania swojego żądania powód dołączył umowę kredyt, wyciąg z ksiąg rachunkowych i umowę o zbyciu wierzytelności, z których to dokumentów wynika wierzytelność powoda w stosunku do pozwanej. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, iż przedstawione przez powoda dokumenty stanowią dowód istnienia wierzytelności powoda wobec pozwanej, jej wysokości i wymagalności. Tym bardziej, iż pozwana uznała żądanie pozwu, nie kwestionowała okoliczności wskazanych w pozwie i je przyznała. W świetle powyższego należy stwierdzić, że powód występując z przedmiotowym roszczeniem wykazał, iż przysługuje mu w stosunku do pozwanej D. A. wierzytelność we wskazanej w pozwie kwocie. Pismem z dnia 20 kwietnia 2017r. powód cofnął pozew częściowo z uwagi na dokonanie przez pozwaną wpłaty na rzecz powoda w kwocie 1700,- złotych. Zgodnie z art. 203 § 1 i 4 kpc pozew może być cofnięty ze skutkiem prawnym, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że czynność ta nie jest sprzeczna z prawem, zasadami współżycia społecznego albo nie zmierza do obejścia prawa. Ponadto stosownie do treści art. 203 § 1 kpc pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. W przedmiotowej sprawie żadna z tych okoliczności nie zachodzi. Pozwana nie złożyła w wskazanym przez Sąd terminie oświadczenia co do częściowego cofnięcia pozwu, tym samym Sąd przyjął, iż wyraziła na nie zgodę. Pozwana przegrała proces, wobec powyższego zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu określoną w art. 98 § 1 kpc winna zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty procesu. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. /-/ Małgorzata Wierzba-Golicka