I C 399/25

Powód A. W. wniósł pozew przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w (...) oraz sędziemu D. W., domagając się zasądzenia kwoty 300.000 zł tytułem zadośćuczynienia za szkody rzekomo poniesione w związku z wydaniem przez sędzię D. W. postanowienia odrzucającego jego skargę na przewlekłość postępowania (sygn. II S 29/24). Sąd Okręgowy w Gliwicach, działając na podstawie art. 191 §1 i §3 Kodeksu postępowania cywilnego, który umożliwia oddalenie powództwa na posiedzeniu niejawnym w przypadku oczywistej bezzasadności, oddalił przedmiotowe powództwo. Sąd uznał, że pismo powoda miało charakter środka zaskarżenia i stanowiło próbę kontestacji rozstrzygnięć sądowych, a nie podstawę do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. Wskazano, że treść pozwu nie zawierała żadnych twierdzeń mogących uzasadniać odpowiedzialność cywilnoprawną sędziego w związku z wykonywaniem funkcji orzeczniczych. Ponadto, sąd podkreślił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, skarga taka przysługuje wyłącznie w toku toczącego się postępowania, a skarga wniesiona po zakończeniu sprawy prawomocnym orzeczeniem jest niedopuszczalna. Postanowienie Sądu Okręgowego w (...) z dnia 16 grudnia 2024 r., sygn. II S 29/24, odrzucające skargę powoda, było zgodne z obowiązującym stanem prawnym. Wobec braku naruszenia prawa, nie można było mówić o ziszczeniu się przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa na podstawie art. 417 §1 ani art. 417 1 §2 Kodeksu cywilnego. Sąd zaznaczył, że rozpoznanie oczywiście bezzasadnego powództwa niepotrzebnie angażowałoby system wymiaru sprawiedliwości, generowało koszty i mogło prowadzić do konieczności poniesienia przez powoda wysokich kosztów procesu, a także absorbowałoby czas sądu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający