I C 366/21

Sygn. akt I C 366/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 26 listopada 2025 roku Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący sędzia Marcin Polit Protokolant Kajetan Michałowski po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2025 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa K. T. przeciwko (...) Towarzystwu Ubezpieczeń S.A. w P. o zapłatę, rentę i ustalenie I. 
        zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. w P. na rzecz powoda K. T. kwotę 348 788,34 zł (trzysta czterdzieści osiem tysięcy siedemset osiemdziesiąt osiem złotych i trzydzieści cztery grosze), przy czym: 1. 
        od kwoty 320 000 (trzysta dwadzieścia tysięcy) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 9 kwietnia 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, 2. 
        od kwoty 4 436,16 zł (cztery tysiące czterysta trzydzieści sześć złotych i szesnaście groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 lutego 2019 roku do dnia zapłaty, 3. 
        od kwoty 8 476,71 zł (osiem tysięcy czterysta siedemdziesiąt sześć złotych i siedemdziesiąt jeden groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 lutego 2019 roku do dnia zapłaty, 4. 
        od kwoty 15 875,47 zł (piętnaście tysięcy osiemset siedemdziesiąt pięć złotych i czterdzieści siedem groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 września 2019 roku do dnia zapłaty; II. 
        zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. w P. na rzecz powoda K. T. rentę wyrównawczą w kwocie 928,26 zł (dziewięćset dwadzieścia osiem złotych i dwadzieścia sześć groszy) miesięcznie za okres od listopada 2018 roku do stycznia 2019 roku, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 września 2019 roku do dnia zapłaty; III. 
        oddala powództwo w pozostałej części; IV. 
        zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. w P. na rzecz powoda K. T. kwotę 4 641,72 zł (cztery tysiące sześćset czterdzieści jeden złotych i siedemdziesiąt dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu; V. 
        nakazuje pobranie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych: 1. 
        od powoda K. T. kwoty 11 678,01 zł (jedenaście tysięcy sześćset siedemdziesiąt osiem złotych i jeden grosz) – z tym, że wyłącznie z roszczeń zasądzonych na jego rzecz w punktach I i II niniejszego orzeczenia, 2. 
        od pozwanego (...) Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. w P. kwoty 29 851,20 zł (dwadzieścia dziewięć tysięcy osiemset pięćdziesiąt jeden złotych i dwadzieścia groszy). Sygn. akt I C 366/21 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym do tut. Sądu w dniu 4 lutego 2019 roku (data prezentaty – k. 7), a datowanym na dzień 17 października 2018 roku, powód K. T. zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem wniósł o: I. 
        zasądzenie od pozwanego (...) Towarzystwo Ubezpieczeń S.A. w P. (dalej: (...) TU S.A.) na rzecz powoda kwoty 420 000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 9 kwietnia 2015 roku do dnia zapłaty; II. 
        zasądzenie od pozwanego (...) TU S.A. na rzecz powoda kwoty 4 436,16 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia w wysokości 80 000 zł za okres od dnia 9 kwietnia do 18 grudnia 2015 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty; III. 
        zasądzenie od pozwanego (...) TU S.A. na rzecz powoda kwoty 8 476,71 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia w wysokości 100 000 zł za okres od dnia 9 kwietnia do 17 maja 2016 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty; IV. 
        zasądzenie od pozwanego (...) TU S.A. na rzecz powoda kwoty 27 419,47 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 9 lipca 2017 roku do dnia zapłaty; V. 
        zasądzenie od pozwanego (...) TU S.A. na rzecz powoda kwoty 2 208 zł miesięcznie tytułem renty wyrównawczej i renty z tytułu zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość płatnej do 10 dnia każdego miesiąca począwszy od 1 listopada 2018 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie zwłoki w płatności którejkolwiek z rat; VI. 
        zasądzenie od pozwanego (...) TU S.A. na rzecz powoda kwoty 1 161 zł miesięcznie tytułem renty na zwiększone potrzeby płatnej do 10 dnia każdego miesiąca począwszy od 1 stycznia 2017 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie zwłoki w płatności którejkolwiek z rat; VII. 
        ustalenie odpowiedzialności pozwanego (...) TU S.A. za ewentualną szkodę mogącą się ujawnić u powoda K. T. na skutek wypadku z dnia 23 stycznia 2015 roku w przyszłości VIII. 
        zasądzenie od pozwanego (...) TU S.A. na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (pozew – kk . 7-8). W odpowiedzi na pozew datowanej na dzień 18 września 2019 roku oraz tego dnia nadanej w urzędzie pocztowym (koperta – k. 559) pozwany (...) TU S.A. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Pozwany wskazał, że:  powód nie udowodnił roszczenia w części przewyższającej już przyznane przez pozwanego kwoty, tj. 180 000 zł tytułem zadośćuczynienia, 23 396,06 zł tytułem odszkodowania za koszty leczenia oraz rehabilitacji, 2 751,84 zł tytułem odszkodowania za koszty dojazdów do placówek medycznych, 8 855 zł tytułem odszkodowania za koszty opieki nad powodem, 1 225,61 zł tytułem odszkodowania za zniszczone lub utracone przedmioty ora 18 659,83 zł tytułem odszkodowania za utracony dochód – kwoty te zdaniem pozwanego w całości wyczerpują żądanie powoda, a żądana kwota 600 000 zł tytułem zadośćuczynienia jest rażąco zawyżona,  w ramach postępowania likwidacyjnego dokonano ustalenia, że powód wymagał opieki ze strony osób trzecich w wymiarze 5 godzin przez 230 dni; ponadto odszkodowanie wyliczono z uwzględnieniem kwoty minimalnego wynagrodzenia netto, tj. 7,70 zł za godzinę;  kwestionuje również żądanie przyznania renty z tytułu zwiększonych potrzeb – w zakresie kosztów opieki sprawowanej nad powodem przez osoby trzecie świadczenia wypłacone do tej pory wyczerpały roszczenia w tym zakresie, zaś w zakresie kosztów wizyt lekarskich oraz rehabilitacji, w świetle obowiązujących przepisów, powód ma możliwość korzystać z nich w ramach świadczeń medycznych refundowanych przez NFZ,  kwestionuje roszczenie o przyznanie renty z tytułu zmniejszonych widoków na przyszłość, gdyż przedstawione w pozwie wyliczenie bazuje na hipotetycznym założeniu, że powód kontynuowałby pracę jako funkcjonariusz Służby Więziennej, a szereg świadczeń w ramach hipotetycznych zarobków ma charakter uznaniowy,  wnosi o oddalenie powództwa w zakresie roszczenia o ustalenie odpowiedzialności na przyszłość za skutki zdarzenia z dnia 23 stycznia 2015 roku, albowiem nie ma przesłanek pozwalających na uznanie, że skutki zdarzenia wywołującego szkodę są dalej idące od poddanych uregulowaniu w wydanym rozstrzygnięciu sądu,  zakwestionował roszczenie odsetkowe (odpowiedź na pozew – kk . 549-553v.). W dalszym toku postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 23 stycznia 2015 roku, około godziny 22:30, w N. , przy ul. (...) (droga (...) ) miał miejsce wypadek komunikacyjny, w którym kierujący pojazdem marki I. (...) o nr rej. (...) R. S. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa obowiązujące w ruchu drogowym w ten sposób, że poruszając się z prędkością ok. 93 km/h nie zachował wymaganej ostrożności i zjechał pojazdem na przeciwny pas ruchu, co skutkowało zderzeniem z nadjeżdżającym znad przeciwka samochodem marki G. (...) o nr rej. (...) , kierowanym przez K. T. (bezsporne, ponadto postanowienie o umorzeniu śledztwa – kk . 52-54). Bezpośrednio po wypadku K. T. został przewieziony karetką do (...) Szpitala Klinicznego z Polikliniką Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B. . Po wstępnej diagnostyce i badaniu na SOR stan K. T. został określony jako krytyczny. Przebywał na Oddziale Intensywnej Terapii (w dniach 24.01.2015-9.02.2015), w Klinice (...) (w dniu 9.02.2015). Rozpoznano: zespół zmiażdżeniowy, złamania obejmujące liczne okolice ciała, wstrząs hipowolemiczny (krwotoczny). Został on przewieziony na blok operacyjny celem zaopatrzenia rozległych złamań i obrażeń kończyn górnych i dolnych – założenia stabilizatora, zaopatrzenia chirurgicznego, rekonstrukcji aparatu wyprostnego. Wstrząs krwotoczny wyrównano farmakoterapią, przetaczaniem preparatów krwiopochodnych oraz intensywną płynoterapią. Następnie na (...) wdrożono analgosedację, respiratoroterapię, przetoczono preparaty (...) i (...) , wdrożono farmakoterapię, terapię nerkozastępczą. W badaniu obrazowym stwierdzono złamania obu kończyn dolnych i górnych, złamanie obojczyka lewego, złamanie kości nosa, tylnej oraz górnej ściany lewej zatoki szczękowej, krew w lewej zatoce szczękowej, złamanie łuski kości skroniowej lewej, krwiak uda lewego. W wyniku zastosowanego leczenia stan ogólny chorego ustabilizował się. Następnie w dniu 29.01.2015 pacjenta ponownie zakwalifikowano do zabiegu ortopedycznego – zespolenia w obrębie kończyn górnych. Był on następnie konsultowany kardiologicznie i przez chirurga szczękowego. Intensywnie rehabilitowany przyłóżkowo. W dniu 1.02.2015 chorego odłączono od respiratora, ekstubowano, a następnie po ustabilizowaniu się jego stanu w dniu 9.02.2015 przekazano go do Kliniki (...) , gdzie zastosowano intensywne leczenie usprawniające pod kontrolą rehabilitanta, wykonano liczne badania i konsultacje, zastosowano antybiotykoterapię i inne liczne leki. W dniu 13.02.2015 pacjent został wypisany z zaleceniem łóżkowego trybu życia, wykonywania ćwiczeń w klinice pod kontrolą rehabilitanta oraz w warunkach domowych, przyjmowania leków, skierowaniem na kontrolę specjalistów, zaleceniem opieki domowej pielęgniarki środowiskowej, zaleceniem zapisania się do Kliniki (...) w W. , zwolnieniem lekarskim. Następnie w dniu 19.02.2015 K. T. ponownie trafił do 10 (...) Szpitala Klinicznego z Polikliniką Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B. z uwagi na rozejście się rany. Następnie przebywał w tym szpitalu w dniach 23.03.2015-27.04.2015. Rozpoznano: dysfunkcję stawu łokciowego lewego, dysfunkcję kończyny dolnej lewej, stan po urazie wielonarządowym, wieloodłamowe złamanie 1/3 dalszej trzonu wraz z przynasadą i nasadą kości ramiennej lewej, wieloodłamowe złamanie końca bliższego kości łokciowej lewej, otwarte wieloodłamowe złamanie trzonu, przynasady i nasady dalszej kości udowej lewej, leczone repozycją i czasową stabilizacją aparatem zewnętrznym, otwarte wieloodłamowe złamanie rzepki prawej, złamanie z ubytkiem kłykcia bocznego kości udowej prawej, złamanie wieloodłamowe trzonu prawej kości ramiennej z przemieszczeniem odłamów leczone repozycją i zespoleniem gwoździem śródszpikowym blokowanym, złamanie obojczyka lewego, odłamanie fragmentu kości sześciennej stopy lewej, uszkodzenie nerwu łokciowego lewego, złamanie łuski kości skroniowej lewej, złamanie tylnej oraz górnej ściany zatoki szczękowej lewej. Wykonano badania, stwierdzono skrzeplinę w obrębie kończyn dolnych; po zespoleniu złamania nasady dalszej kości ramiennej lewej stwierdzono brak cech zrostu kostnego. Wykonano konsultacje ortopedyczne. W wyniku zastosowanego leczenia farmakologicznego i usprawniającego uzyskano poprawę siły mięśniowej oraz zwiększenie zakresu ruchów w stawach kończyn górnych oraz w stawach kończyny dolnej prawej. Wypisano celem dalszego leczenia na Oddziale (...) w W. z terminem na dzień 27.04.2015. Następnie K. T. planowo przebywał na Oddziale (...) w W. w dniach 27.04.2015-12.06.2015. Rozpoznano, poza dotychczasowymi schorzeniami, m.in. złamanie obojczyka lewego leczone zachowawczo, złamanie kości sześciennej stopy lewej leczone zachowawczo, liczne złamania twarzoczaszki leczone zachowawczo, rozejście rany pooperacyjnej okolicy łokcia lewego. W dniu 30.04.2015 wykonano zabieg usunięcia zespolenia kości łokciowej lewej oraz plastyki rany, zaś w dniu 5.05.2015 – zabieg zespolenia złamanej kości udowej lewej. Zastosowano antybiotykoterapię, rehabilitację, usprawnianie, wypisano w stanie ogólnym i miejscowym dobrym. Skierowano na rehabilitację w warunkach domowych. Kolejny pobyt w Szpitalu (...) w P. (...) miał miejsce w dniach 28.09.2015-3.10.2015 – celem przemontowania aparatu Ilizarowa, co miało miejsce w dniu 1.10.2015. Kolejne przemontowanie miało miejsce w dniu 18.11.2015. Następnie w dniu 28.01.2016 wykonano zabieg usunięcia tego aparatu. Kolejny pobyt był w dniach 26.09.2016-10.10.2016 w celu uwolnienia zachyłka nadrzepkowego. K. T. przebywał w (...) Szpitalu Uzdrowiskowo-Rehabilitacyjnym (...) w C. w dniach 2.01.2017-23.01.2017 na wszechstronnym leczeniu. Rozpoznano: następstwa urazów obejmujących mnogie okolice ciała, zespół pozakrzepowy, zapalenie żołądka i dwunastnicy. Zastosowano leczenie i rehabilitację: basen, gimnastyka, konsultacje, kąpiel solankowa, masaż hydropowietrzny, okłady borowinowe, leczenie farmakologiczne (opinia biegłych – kk . 744-757; dokumentacja medyczna: kk . 84v.-85, 87v. 140v.-143, 278-282, 291-302, 304, 332-333, 357-358, 374-379, 414, 437, 450-451). K. T. odbywał liczne zabiegi rehabilitacyjne w (...) sp. z o.o. Zakład (...) w N. w okresie od 2015 do 2018 roku (zaświadczenie o wykonanych zabiegach rehabilitacyjnych – kk . 404-407). K. T. w dniu wypadku miał 33 lata. Przed wypadkiem był silnym, wysportowanym (w dużej mierze ze względu na charakter wykonywanej pracy – (...) ), zdrowym człowiekiem, przejawiającym dużą aktywność sportową (basen, gra w tenisa, jazda na rowerze siłownia), pracowitym, pomocnym, lubianym w najbliższym otoczeniu. Spełniał się jako mąż i ojciec dwójki dzieci (w momencie wypadku – w wieku 1 i 7 lat), miał liczne plany na przyszłość. Sam wypadek miał niewyobrażalnie dramatyczne skutki – K. T. miał złamane obie ręce i obie nogi, złamaną twarzoczaszkę, złamany obojczyk, wstrząs krwotoczny. Przez 21 dni był w śpiączce, a przez dwa tygodnie przebywał w szpitalu na oddziale intensywnej terapii. Bezpośrednio po wypadku, po pierwszym pobycie w szpitalu, był on osobą leżącą, unieruchomioną, w stu procentach zależną od osób trzecich. Potrzebował całodobowej, kompleksowej opieki, pielęgnacji, pomocy w podstawowych czynnościach fizjologicznych (miał zakładane pieluchomajtki, cewnik). Przebył łącznie kilkadziesiąt operacji. Miał różne protezy, metalowe pręty, śruby stabilizujące, pierścienie (do tej pory ma „rzepkę związaną pręcikami żeby się trzymała”). Przez ten czas zmagał się z intensywnymi dolegliwościami bólowymi, co oznaczało ogromne cierpienie. Miał liczne, trudno gojące się rany w obrębie zespoleń kończyn górnych i dolnych. Konieczne było dostarczenie potrzebnego sprzętu – materaca, krążków przeciwodleżynowych, odpowiedniego łóżka wraz z nadbudową. Konieczna była także pomoc w zakresie dojazdów na wizyty lekarskie, do szpitala, na rehabilitację. Także na kolejnym etapie dochodzenia do względnej sprawności wymagał on pomocy przy codziennych czynnościach. Konieczna była pomoc np. przy wyniesieniu śmieci, przywiezieniu węgla na zimę (wówczas mieszkał on wraz z rodziną w kamienicy opalanej węglem) itp. Obecnie nie może uprawiać sportu – biegać, jeździć na rowerze itp., gdyż jego lewa noga nie ma możliwości pełnego zgięcia („lewa noga zgina się w 30 stopniach”). Po wypadku w ramach opieki pielęgniarskiej L. C. pomagała L. S. , która pracowała w (...) w S. jako pielęgniarka. Pomagali mu także jego rodzice, teściowie – Z. i L. K. , znajomi, sąsiedzi (zeznania świadek K. P. na piśmie – kk . 617-619; zeznania świadek L. K. na piśmie – kk . 622-623; zeznania świadka J. G. na piśmie – kk . 626-627; zeznania świadka Z. K. na piśmie – kk . 631-632; zeznania świadek A. T. na piśmie – kk . 635-640; zeznania świadek D. F. na piśmie – kk . 643-644; zeznania świadek U. R. na piśmie – kk . 657-658; zeznania świadka P. K. na piśmie – kk . 661-662v.; zeznania powoda – protokół kk . 690-694). Wysokoenergetyczny wielomiejscowy uraz, jakiego doznał K. T. w zdarzeniu drogowym z dnia 23.01.2015 skutkował bezpośrednim narażeniem życia i zdrowia. Było on leczony prawidłowo i długotrwale, przebył kilka operacji rekonstrukcyjno-naprawczych kończyn górnych i dolnych. Leczenie ortopedyczne zostało zakończone. Wynik leczenia tak rozległych uszkodzeń można uznać za dość dobry, jednak nie udało się przywrócić mu pełnej sprawności sprzed daty zdarzenia i w pełni odtworzyć pierwotnych kształtów struktur anatomicznych kończyn górnych i dolnych – zrosty kostne kończyn uzyskano w nieprawidłowych ustawieniach. Pourazowe patologie strukturalne i funkcjonalne mają charakter utrwalony i postępujący, rokowania są złe. Narząd ruchu K. T. jest statycznie i dynamicznie niewydolny, co w znacznym stopniu ogranicza jego wydolność lokomocyjną i sprawność ogólną. Zdolność chwytna i manipulacyjna kończyn górnych (zwłaszcza lewej) jest znacznie ograniczona. K. T. wymaga nada długotrwale leczenia usprawniającego dla utrzymania uzyskanych efektów rehabilitacji i zapobieżeniu postępowaniu przykurczom stawowym i zmian zwyrodnieniowych. Dolegliwości bólowe K. T. w analogowej skali (...) (od 0 do 10 punktów) mogły sięgać aż 10 punktów. Wymagał on analgezji w pierwszych dobach po wypadku. Subiektywne objawy bólowe utrzymują się nadal – K. T. ocenia je na 5-7 punktów w zależności od pogody, zmęczenia, rodzaju wykonywanych czynności. K. T. wymagał opieki, pomocy i wsparcia przy wykonywaniu zwykłych czynności życia codziennego, czynnościach samoobsługowych, dojazdach do szpitali i na konsultacje w trakcie rekonwalescencji powypadkowej w wymiarze ok. 5-6 godzin na dobę w okresie ok. 1 roku do stycznia 2016 roku, kiedy został mu usunięty aparat (...) z lewego uda. Czynności stricte opiekuńczych wymagał w wymiarze ok. 2 godzin na dobę w okresie co najmniej 12 tygodni. K. T. jest częściowo niezdolny do pracy. Otrzymał na stałe rentę powypadkową. Jest niezdolny do pracy na stanowisku (...) ani w wyuczonym zawodzie (...) . Jego trwały uszczerbek na zdrowiu wynosi: ⚫ z uwagi na uszkodzenia głowy – 5% ⚫ z uwagi na uszkodzenia twarzy – 2% ⚫ z uwagi na uszkodzenia kończyny dolnej – udo: kończyna dolna lewa – 30% kończyna dolna prawa – 5% złamanie rzepki – 10% kość sześcienna stopy lewej – 3% ⚫ z uwagi na uszkodzenia kończyny górnej: obojczyk – 5% staw łokciowy:  kończyna górna lewa – 25%  kończyna górna prawa – trzon kości ramiennej – 10%  kończyna górna prawa – staw łokciowy – 5% K. T. przebywał ok. 16 miesięcy w szpitalach, a w okresie ok. 2,5 roku wymagał pomocy przy wykonywaniu zwykłych czynności życia codziennego i czynnościach samoobsługowych w wymiarze ok. 2-3 godzin dziennie. Ogólny stan zdrowia (...) aktualnie jest dobry, a miejscowy w zakresie narządu ruchu jest zły. Jego narząd ruchu jest statycznie i dynamicznie niewydolny, ma znacznie ograniczoną zdolność chwytną i manipulacyjną kończyn górnych, zwłaszcza kończyny górnej lewej. Wymaga on pomocy przy wykonywaniu niektórych czynności życia codziennego, „cięższych pracach domowych”, zwłaszcza wymagających dźwigania, czynności wymagających pracy z użyciem drabiny, wiertarki, prac w ogrodzie, wieszania firanek itd. Z uwagi na trwałe wielomiejscowe uszkodzenia struktur anatomicznych kończyn górnych i kończyn dolnych, również i dysfunkcje, mają charakter utrwalony i postępujący. Z tego powodu rokowanie jest złe. Odzyskanie sprawności sprzed daty wypadku przy obecnym stanie wiedzy medycznej, możliwościach technicznych i zdolnościach regeneracyjnych jest niemożliwe. Wskazane jest korzystanie przez K. T. z pomocy fizjoterapeutycznej raz w roku w warunkach Oddziału (...) lub Oddziału (...) , co może być zrealizowane w ramach środków publicznych będących w dyspozycji NFZ. Dla utrzymania osiągniętych wyników rehabilitacji wskazane jest korzystanie z pomocy fizjoterapeutycznej 2-3 razy w tygodniu w zakresie kinezy i fizykoterapii pod nadzorem doświadczonego fizjoterapeuty w warunkach domowych. Koszt usług rehabilitacji w gabinetach fizjoterapeutycznych waha się w granicach 150-180 zł za godzinę, w warunkach domowych nawet 200-250 zł z uwagi na konieczność dojazdu. Korzystanie z leczenia prywatnego jest zasadne, gdyż realnie pacjent w Polsce ma szansę raz w roku skorzystać z usług rehabilitacyjnych w warunkach ambulatoryjnych (2 tygodnie) lub oddziału szpitalnego (3 tygodnie) w ramach NFZ. To, że K. T. żyje, zawdzięcza on lekarzom. Będzie on do końca życia osobą niepełnosprawną (opinia biegłych – kk . 761-764; opinia uzupełniająca – kk . 920-922). W wyniku wypadku u K. T. wystąpiły także dolegliwości psychiczne. Odczuwał on drażliwość, frustrację, miał spadek nastroju, zaburzenia snu, miał myśli rezygnacyjne, przeżywał obawy o przyszłość, występował u niego silny lęk związany z poruszaniem się po drogach, miał duże obawy przed jazdą samochodem. Objawy te świadczyły o zaburzeniach adaptacyjnych spotęgowanych niepełnosprawnością oraz stresem przeżycia sytuacji silnie zagrażającej życiu. Objawy utrzymywały się przez dłuższy czas. K. T. był konsultowany przez psychologa w dniu 16.06.2016 z powodu pogorszenia stanu psychicznego. Podjął leczenie psychiatryczne od dnia 5.11.2015 – rozpoznano u niego zaburzenia nastroju z tłem organicznym, widoczne były cechy zespołu pourazowego, włączono leczenie lekami przeciwdepresyjnymi. W wyniku upływu czasu i leczenia większość objawów wycofała się, choć – wg stanu na dzień 19 września 2023 roku u K. T. – nadal występował niewielki spadek nastroju, niepokój związany z sytuacjami komunikacyjnymi, objawy zaburzeń depresyjno-lękowych o niewielkim nasileniu. Nie miał on urazu mózgowego, w związku z czym brak było podstaw do podejrzeń zaburzeń organicznych. K. T. nie podjął psychoterapii, którą powinien podjąć, a jej koszt wynosi ok. 500-700 zł miesięcznie przy regularnej wizycie raz w tygodniu. Rokowanie co do całkowitego ustąpienia zaburzeń psychicznych jest umiarkowanie korzystne. W wyniku wcześniej podjętego leczenia oraz psychoterapii powinien on z czasem powrócić do dobrostanu psychicznego lub nasilenie objawów powinno się znacznie zmniejszyć. Procentowy długotrwały uszczerbek na zdrowiu na tle psychicznym wynosi 7% (opinia biegłego psychiatry – kk . 737-739; dokumentacja medyczna – kk . 383-389). Decyzją nr (...) (...) z dnia 2 marca 2015 roku: 1. 
        zostały przyznane L. C. odpłatne częściowo usługi opiekuńcze przez 5 dni w tygodniu od poniedziałku do piątku w ilości 4 godzin dziennie od dnia 19 lutego 2015 roku do dnia 22 marca 2015 roku. Pełny koszt jednej godziny usługi wynosił 10 zł, 2. 
        ustalono procentową odpłatność za jedną godzinę usługi w dni robocze w wysokości 65% co po przeliczeniu daje 6,50 zł, 3. 
        stwierdzono, że usługi opiekuńcze będą świadczone przez Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, N. , (...) (decyzja z 2.03.2015 – k. 480). Orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z dnia 13 października 2015 roku K. T. został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie wydano do 31.10.2017, stwierdzono, że niepełnosprawność istnieje od 24.01.2015, zaś ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 5.10.2015. W uzasadnieniu stwierdzono, że osoba w celu pełnienia ról społecznych wymaga czasowej/częściowej pomocy osób drugich i jest niezdolna do podjęcia zatrudnienia albo zdolna jedynie w warunkach pracy chronionej (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności – k. 511). Kolejnym orzeczeniem (data nieczytelna) K. T. został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do dnia 31.11.2022 (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności – k. 512). W dniu 27 kwietnia 2015 roku Prokuratura Rejonowa w N. wszczęła śledztwo w sprawie wypadku drogowego z dnia 23 stycznia 2015 roku w N. na ulicy (...) o przestępstwo określone w art. 177§2 k.k. Postanowieniem z dnia 15 maja 2018 roku śledztwo zostało umorzone z uwagi na śmierć podejrzanego R. S. w dniu 19 września 2017 roku w Wojewódzkim Szpitalu (...) w T. (postanowienie o wszczęciu śledztwa – k. 50, zaświadczenie o zdarzeniu drogowym wstępne – k. 51; postanowienie o umorzeniu śledztwa – kk . 52-54). Pojazd marki I. (...) o nr rej. (...) , którym kierował w dniu wypadku R. S. objęty był ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej w (...) TU S.A. w ramach ważnego obowiązkowego ubezpieczenia OC (nr polisy (...) ) posiadaczy pojazdów mechanicznych (bezsporne). Szkoda na pojeździe w związku ze zdarzeniem z dnia 23 stycznia 2015 roku została zarejestrowana u ubezpieczyciela pod nr (...) _ (...) . Wnioskiem z dnia 6 marca 2015 roku o likwidację szkody na osobie, pełnomocnik K. T. wniósł do (...) (ubezpieczyciela, poprzednika prawnego (...) TU S.A.) o wypłatę kwoty 800 000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, a także zwrotu kosztów leczenia i utraconych dochodów (wniosek o likwidację szkody na osobie – kk . 55-57). Pismem z dnia 9 marca 2015 roku (...) poinformowała, że do chwili obecnej nie uzyskano dokumentacji niezbędnej do ustalenia odpowiedzialności, tj. brak jest wyniku postępowania z Prokuratury oraz potwierdzenia okoliczności przez drugiego uczestnika zdarzenia (pismo z 9.03.2015 – k. 526). Wezwaniem do zapłaty z dnia 8 lipca 2015 roku pełnomocnik K. T. wniósł do (...) o natychmiastową wypłatę zadośćuczynienia i odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami (wezwanie do zapłaty z 8.07.2015 – k. 58). W decyzji z dnia 18 grudnia 2015 roku pracownik (...) poinformował, że po rozpatrzeniu roszczeń zgłoszonych z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w związku ze zdarzeniem z dnia 23.01.2015 zostało uznane świadczenie w wysokości 80 100 zł. Na wypłatę składają się następujące elementy: ­ koszty leczenia, rehabilitacji, protezownia itp. w wysokości 100 zł ­ zadośćuczynienie w wysokości 80 000 zł (decyzja z 18.12.2015 – kk . 60-61). Pełnomocnik K. T. pismem z dnia 30 grudnia 2015 roku wskazał że przesyła dodatkowe dokumenty i wnosi o wypłatę dalszej części zadośćuczynienia oraz zwrot kosztów leczenia w wysokości 51 654,80 zł. Wnosił również o zwrot utraconych dochodów w wysokości 6 024,56 zł (pismo z 30.12.2015 – k. 62). Decyzją z dnia 29.02.2016 (...) uznała świadczenie w wysokości 93 398,07 zł. Na dopłatę składają się następujące elementy: ­ koszty utraconych lub zniszczonych przedmiotów, rzeczy osobistych w wysokości 1 225,61 zł, ­ koszty dojazdów do placówek medycznych w wysokości 2 751,84 zł, ­ koszty leczenia, rehabilitacji, protezownia itp. w wysokości 3 296,06 zł, ­ utracone dochody w wysokości 6 024,56 zł (decyzja z 19.02.2016 – k. 63). Pismem z dnia 4 kwietnia 2016 roku pełnomocnik K. T. przesłał dodatkowe dokumenty, wnosząc o zwrot dalszej części kosztów leczenia w wysokości 3 143,52 zł (pismo z 4.04.2016 – k. 65). Decyzją z dnia 17 maja 2016 roku (...) poinformowała, że zostało przyznane świadczenie w wysokości 222 253,07 zł. Na świadczenie składają się następujące elementy: ­ zadośćuczynienie w wysokości 180 000 zł, ­ zwrot kosztów leczenia i rehabilitacji w wysokości 23 396,06 zł, ­ zwrot kosztów dojazdów do placówek medycznych w wysokości 2 751,84 zł, ­ zwrot kosztów opieki osób trzecich w wysokości 8 855 zł, ­ zwrot utraconych lub zniszczonych przedmiotów w wysokości 1 225,61 zł, ­ zwrot utraconych dochodów w wysokości 6 024,56 zł. Do dopłaty pozostają następujące elementy: ­ zadośćuczynienie w wysokości 100 000 zł, ­ zwrot kosztów leczenia i rehabilitacji w wysokości 20 000 zł, ­ zwrot kosztów opieki osób trzecich w wysokości 8 855 zł, co stanowi do wypłaty łącznie 128 855 zł (decyzja z 17.05.2016 – kk . 66-67). Pismem z dnia 8 lipca 2016 roku pełnomocnik K. T. przesłał dodatkowe dokumenty, wnosząc o wypłatę dalszej części zadośćuczynienia, o zwrot kosztów leczenia w wysokości 3 364,88 zł oraz o zwrot utraconych dochodów w wysokości 3 169,52 zł (pismo z 8.07.2016 – k. 68). Pismem z dnia 24 sierpnia 2016 roku (...) S.A. oświadczyła, że nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska, gdyż w jej ocenie świadczenie w wysokości 180 000 zł stanowi odpowiednią rekompensatę całości krzywdy doznanej przez poszkodowanego. Decyzja w sprawie zgłoszonych roszczeń dodatkowych miała zostać przekazana odrębną korespondencją (pismo (...) z 24.08.2016 – k. 69). Decyzją z dnia 26.08.2016 (...) poinformowała, że uznaje świadczenie w wysokości 225 422,59 zł, tj. na dopłatę składają się utracone dochody w wysokości 3 169,52 zł (decyzja z 26.08.2016 – k. 70). Drogą mailową w dniu 9.06.2017 pełnomocnik K. T. wnosił o wypłatę utraconych dochodów w wysokości 3 181,56 zł oraz uwzględnienie dalszej części kosztów leczenia w wysokości 5 873,56 zł (wiadomość mailowa – k. 71), zaś wiadomością z dnia 13.10.2017 wniósł o zwrot utraconych dochodów w wysokości 6 284,19 zł (wiadomość mailowa – k. 72). Decyzją z dnia 6.11.2017 (...) przyznała dodatkową kwotę 9 465,75 zł z tytułu utraconych dochodów (decyzja z 6.11.2017 – k. 73). Pismem z dnia 27 marca 2018 roku pełnomocnik K. T. wezwał o ponowne rozpoznanie sprawy i o wypłatę przez (...) TU S.A. kwoty 620 000 zł tytułem dalszej części zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę oraz o zwrot dalszej części kosztów opieki w wysokości 30 750 zł (pismo z 27.03.2018 – kk . 75-78). Pismem z dnia 27.04.2018 (...) TU S.A. poinformowało o odmowie zmiany decyzji odnośnie zadośćuczynienia i odszkodowania z tytułu kosztów opieki. Oznaczało to, że (...) TU S.A. na skutek postępowania likwidacyjnego przyznało na rzecz K. T. łącznie: a) 
        180 000 zł tytułem zadośćuczynienia b) 
        1 225,61 zł tytułem kompensaty za koszty remontu i przystosowania łazienki c) 
        2 751,84 zł tytułem kompensaty kosztów dojazdów d) 
        23 396,06 zł tytułem kosztów leczenia e) 
        27 853,91 zł tytułem kompensaty utraconych dochodów f) 
        8 855 zł tytułem odszkodowania za koszty opieki nad powodem (bezsporne, ponadto pismo z 27.04.2018 – kk . 79-80). K. T. był (...) (...) w S. w okresie od 01.06.2008 do 06.10.2017. (...) , był zatrudniony na stanowisku (...) . W wyniku wypadku przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim od 24.01.2015 do 13.09.2017. (...) z dnia 5.10.2017 roku Dyrektor (...) w S. stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego z dniem 6.10.2017 r. w związku z ostatecznym orzeczeniem przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby – orzeczenie (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej (...) w B. – podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nr (...) - (...) z dnia 19.09.2017 roku. Z powodu długotrwałej choroby pozbawiony był możliwości otrzymania awansu (...) w listopadzie 2016 roku oraz ewentualnych nagród uznaniowych i wyróżnień ( (...) z 5.10.2017 – k. 465; zaświadczenie Dyrektora (...) w S. z 16.10.2017 – k. 516). Wynagrodzenie zasadnicze K. T. od lipca do października 2017 roku wynosiło (...) zł netto (zaświadczenie (...) w S. – k. 517). Ponadto K. T. :  od dnia 1.01.2016 miał ustalony dodatku za stopień w kwocie 992 zł, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 stycznia 2011 roku w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2044),  otrzymywał dodatek za wysługę lat – zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o służbie więziennej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1542),  otrzymał nagrodę roczną za pełnienie służby w 2016 roku w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2016 roku – zgodnie z art. 196 ust. 1 ustawy o służbie więziennej, w wysokości (...) zł,  otrzymywał dodatek służbowy – który jednak w myśl §4 i §5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 stycznia 2011 roku w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej , ma charakter uznaniowy (akta osobowe K. T. : – wyciąg z pisma z 24.02.2016 - k. 79, wyciąg z pisma z 25.05.2016 – k. 80, wyciąg z decyzji z 9.03.2017 – k. 83). Decyzją Dyrektora Biura Emerytalnego (...) (nr akt (...) ) przyznano K. T. rentę inwalidzką w kwocie 3 139,50 zł (renta inwalidzka z tytułu ustalonego inwalidztwa gr. 2, 70% podstawy wymiaru) od dnia 7.10.2017, przy czym wypłata świadczenia przysługuje od 01.11.2018 (wcześniejsza wypłata następuje na wniosek), zaś po odliczeniu składek i zaliczki na podatek dochodowy kwota do wypłaty wynosi (...) zł (decyzja o przyznaniu renty inwalidzkiej – k. 515). K. T. otrzymał również łącznie 127 200 zł z tytułu umowy ubezpieczeń grupowych (ubezpieczenia grupowego i grupowego ubezpieczenia na życie) (decyzje dot. wypłaty – kk . 564-573). Aktualnie K. T. zamieszkuje w P. , pracuje jako kierowca. Posiada prawo jazdy kat. B, C i C+E – jest w stanie kierować samochodem dostawczym, jednak nie wykonuje żadnych rozładunków i załadunków. Pracuje na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej z Przedsiębiorstwem (...) w dniu 10 lutego 2019 roku – w umowie ustalono pensję w wysokości (...) zł brutto. Wg stanu na dzień 24 maja 2023 roku jego pensja wynosiła (...) zł brutto, zaś na podstawie aneksu do umowy o pracę z dnia 1 stycznia 2024 roku wynosiła ona (...) zł brutto (zeznania powoda – protokół k. 693v.; umowa o pracę – k. 820; aneks do umowy o pracę – k. 821). K. T. aktualnie jest w stanie przygotować sobie posiłek, wykonywać czynności higieny i fizjologiczne. Wykonuje samodzielnie część koniecznych ćwiczeń, a część z udziałem profesjonalnego rehabilitanta. Uczęszcza na basen, który jest korzystną formą rehabilitacji dla jego zdrowia i utrzymania efektów leczenia usprawniającego. Jest w stanie wejść do autobusu, który ma 2-3 stopnie (zeznania powoda – protokół k. 693v.; uzupełniająca opinia biegłych – k. 920). Z uwagi na zdarzenie z dnia 23 stycznia 2015 roku oraz jego skutki, konieczne były liczne wydatki w związku z dojazdami. A. T. – żona K. T. – była obecna wielokrotnie z mężem w trakcie jego hospitalizacji. Ponadto zarówno A. T. , jak i inni członkowie rodziny oraz znajomi musieli dowozić K. T. na konsultacje, badania i rehabilitacje. Łączna ilość tak przejechanego dystansu to 17 489 km. Ponadto koszty z tytułu przejazdów komunikacją publiczną oraz taksówkami stanowią łącznie 657 zł (zestawienie kosztów dojazdu – kk . 492-507; oświadczenie J. G. o użyczeniu samochodu – k. 467, oświadczenie P. K. – k. 468; oświadczenie J. G. – k. 469; bilety – kk . 481-489; paragony – kk . 490-491; oświadczenie K. T. – k. 508; zeznania świadek A. T. na piśmie – kk . 637-638; zeznania powoda – protokół kk . 690-694). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wymienionych wyżej dokumentów zgromadzonych w aktach przedmiotowej sprawy, a także dołączonych akt osobowych K. T. z (...) w S. , które nie były kwestionowane przez żadną ze stron procesu, a Sąd nie znalazł podstaw, aby powziąć wątpliwość wobec ich prawdziwości. Celem uzyskania wiadomości specjalnych – ustalenia zakresu obrażeń ciała powoda, zakresu leczenia i rehabilitacji, intensywności dolegliwości po wypadku, długości koniecznej opieki osób trzecich – Sąd oparł się na opiniach instytutu medycznego, sporządzonych przez biegłych z zakresu: ­ chirurgii urazowo ortopedycznej – dr n. med. R. K. , neurologii – dr n. med. E. K. , chirurgii ogólnej i naczyniowej – dr n. med. A. O. , na okoliczność rodzaju doznanych przez powoda obrażeń ciała, sposobu i czasu ich leczenia oraz rehabilitacji, stopnia i okresu nasilenia bólu, zakresu potrzeby opieki osób trzecich, czasu i wymiaru jej trwania, okresu niezdolności do pracy, stopnia długotrwałego i trwałego uszczerbku na zdrowiu, zwiększonych potrzeb, w tym ustalenia zasadności kosztów pomocy, podróży, dojazdów na rehabilitację, kosztów korzystania z basenu, zasadności kosztów leków, konsultacji i wizyt specjalistycznych, obecnego stanu zdrowia i jego związku z wypadkiem komunikacyjnym, rokowań na przyszłość; ­ psychiatrii – lek. A. S. , na okoliczność ustalenia, w jaki sposób wypadek wpłynął na stan zdrowia psychicznego powoda, określenia stopnia nasilenia bólu w okresie leczenia i rehabilitacji, czasu jego trwania, doznanego procentowego, długotrwałego i trwałego uszczerbku na zdrowiu, zwiększonych potrzeb, w tym ustalenia zasadności kosztów wizyt specjalistycznych i podróży na te konsultacje, rokowań na przyszłość. Ww. opinie należało uznać w całości za prawidłowe, zgodne ze sztuką medyczną i brak było jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania kompetencji ww. biegłych, zaś wszelkie wątpliwości zostały wyjaśnione w opiniach uzupełniających. Zeznania powoda, a także wymienionych świadków Sąd uznał za wiarygodne i stanowiące cenne uzupełnienie okoliczności faktycznych wynikających z dokumentów. Sąd nie uwzględnił pozostałych, niewymienionych dokumentów przedłożonych do akt sprawy, uznając je jako nieprzydatne w świetle rozstrzygnięcia ( art. 227 k.p.c. ). Sąd Okręgowy zważył co następuje: Powództwo podlegało uwzględnieniu w części. Roszczenie powoda o zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę należy zakwalifikować jako żądanie oparte na art. 445§1 k.c. i art. 448§1 k.c. , zaś roszczenie o odszkodowanie – na art. 444§1 k.c. Zgodnie z art. 445§1 k.c. , w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Krzywda polega na odczuwaniu cierpienia fizycznego (bólu i innych dolegliwości) i psychicznego (ujemnych uczuć przeżywanych w związku z wypadkiem). Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie cierpienia osoby poszkodowanej (tak: G. Bieniek w Komentarzu do kodeksu cywilnego, Księga trzecia, Zobowiązania, teza 13 i 14 do art. 445, Warszawa 1999). Ustawa stwierdza jedynie, że sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia. Ze względu na niewymierność krzywdy określenie w konkretnym wypadku odpowiedniej sumy pozostawione zostało Sądowi. Odpowiednia suma w rozumieniu omawianego przepisu nie oznacza jednak sumy dowolnej, określonej wyłącznie według uznania Sądu, a jej prawidłowe ustalenie wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności mogących mieć w danym przypadku znaczenie. Z kolei zgodnie z art. 444§1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Zgodnie zaś z art. 448§1 k.c. , w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę albo zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Należy wskazać, że pozwany co do zasady uznał swoją odpowiedzialność, jako ubezpieczyciel z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej właściciela pojazdu mechanicznego, którym kierował sprawca zdarzenia. Tym samym legitymacja bierna pozwanego opiera się na art. 822§1 i nast. k.c. i nie budziła wątpliwości Sądu. Stosownie zaś do art. 805 k.c. świadczenie ubezpieczyciela obejmuje zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości szkody poniesionej przez poszkodowanego. Wysokość odszkodowania powinna zostać ustalona zgodnie z regułami określonymi w art. 363 i 361 k.c. , przy uwzględnieniu dodatkowych przesłanek zawartych w art. 444 i 445 k.c. W sytuacji przypisania odpowiedzialności wskazanemu ubezpieczycielowi jest on zobowiązany stosownie do treści art. 361 k.c. do pełnego naprawienia szkody poniesionej przez powoda. Biorąc pod uwagę ustalenia stanu faktycznego nie budziły wątpliwości Sądu okoliczności dotyczące sprawstwa wypadku, a przede wszystkim tego, że pojazd, którym kierował sprawca wypadku, objęty był polisą OC wystawioną przez pozwanego. Jak wykazało postępowanie dowodowe, krzywda w postaci rozstroju zdrowia powoda co do zasady również nie budziła wątpliwości – pozwany bowiem wypłacił powodowi zadośćuczynienie i odszkodowanie. Powód żądał jednak zrekompensowania swojej krzywdy w większym wymiarze, a także zasądzenia odszkodowania w postaci zwrotu poniesionych kosztów opieki i utraconego dochodu. Zgodnie z dorobkiem judykatury określając wysokość zadośćuczynienia Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy, a zwłaszcza stopień i czas trwania cierpień psychicznych i fizycznych, trwałość skutków czynu niedozwolonego, prognozy na przyszłość, wiek osoby poszkodowanej, a także ewentualne przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody. W razie uszkodzeń ciała pierwszorzędne znaczenie muszą mieć orzeczenia lekarskie co do charakteru doznanych obrażeń, ich rodzaju i czasu leczenia. Zadośćuczynienie powinno uwzględniać nie tylko krzywdę istniejącą w chwili orzekania, ale również taką, którą poszkodowany będzie w przyszłości na pewno odczuwać oraz krzywdę dającą się z dużym prawdopodobieństwem przewidzieć (tak: Sąd Najwyższy w uzasadnieniu do wyroku z dnia 10 marca 2006 roku, IV CSK 80/05, OSNC 2006/10/175). W orzecznictwie podnosi się uzupełniający charakter zasady umiarkowanego zadośćuczynienia w stosunku do kwestii zasadniczej, jaką jest rozmiar szkody niemajątkowej, i wskazuje się, że powołanie się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia na potrzebę utrzymania go w rozsądnych granicach nie może prowadzić do podważenia jego kompensacyjnej funkcji (tak: Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 czerwca 2005 roku, III CK 392/04, Lex nr 177203, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2002 roku, IV CKN 1266/00 niepubl. oraz z dnia 30 stycznia 2004 roku, I CK 131/03, OSNC 2005, nr 2, poz. 40). Zadośćuczynienie spełnia funkcję łagodzącą za doznaną niewymierną materialnie krzywdę (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 października 1999 roku, II UKN141/99, Lex nr 151535). Długotrwałość cierpień i rodzaj skutków ma znaczenie i to istotne dla określenia wysokości zadośćuczynienia (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1975 roku, II CR 18/75, LEX nr 7669). Biorąc pod uwagę zakres cierpień powoda, w ocenie Sądu zadośćuczynienie jest uzasadnione w łącznej kwocie 500 000 zł, a skoro pozwany uiścił już 180 000 zł, zasądzeniu na drodze sądowej w niniejszym postępowaniu podlegała kwota 320 000 zł. Na skutek zdarzenia drogowego z dnia 23 stycznia 2015 roku powód doznał wielomiejscowego urazu ciała, który następnie skutkował ogromnym cierpieniem fizycznym i psychicznym. Zdiagnozowano u niego: zespół zmiażdżeniowy, wstrząs hipowolemiczny, uraz głowy z obrzękiem mózgu, złamanie łuski kości skroniowej lewej, złamanie kości nos, złamanie tylnej oraz górnej ściany zatoki szczękowej, złamanie obojczyka lewego, wieloodłamowe złamanie 1/3 dalszej trzonu wraz z przynasadą i nasadą dalszą kości ramiennej lewej, wieloodłamowe złamanie końca bliższego kości łokciowej lewej, uszkodzenia nerwu łokwiowego lewego, złamanie wieloodłamowe złamanie trzonu, przynasady i nasady dalszej kości udowej lewej, otwarte wieloodłamowe złamanie rzepki prawej, złamanie z ubytkiem kłykcia bocznego kości udowej prawej oraz odłamanie fragmenty kości sześciennej stopy lewej. To wszystko skutkowało tym, że jego stan był krytyczny, wiązało się to z realnym zagrożeniem życia. To skutkowało koniecznością hospitalizacji – pobytu w szpitalu, kilkudziesięciu operacji oraz konsultacji lekarskich, a następnie rehabilitacji i rekonwalescencji. Niewątpliwie towarzyszyło powodowi cierpienie fizyczne, dolegliwości bólowe, liczne utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu. Jak stwierdzili biegli to, że K. T. żyje, zawdzięcza on lekarzom, jednak będzie on już do końca życia osobą niepełnosprawną. Do dziś bowiem boryka się on z dolegliwościami bólowymi, utrudnieniami w codziennym funkcjonowaniu z uwagi na nie do końca prawidłowy zrost kości, przez co pełna sprawność kończyn nie została przywrócona, jednak na obecnym etapie rozwoju medycyny nie jest możliwe polepszenie jego stanu zdrowia. To wszystko w ocenie Sądu stanowi o tym, że uzasadnione jest zasądzenie zadośćuczynienia w kwocie 320 000 zł. W ocenie Sądu zasadne jest zasądzenie od pozwanego (...) TU S.A. na rzecz powoda kwoty 4 436,16 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia w wysokości 80 000 zł za okres od dnia 9 kwietnia do 18 grudnia 2015 roku, a także kwoty 8 476,71 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia w wysokości 100 000 zł za okres od dnia 9 kwietnia do 17 maja 2016 roku. Dopiero decyzją z dnia 18 grudnia 2015 roku ubezpieczyciel przyznał powodowi zadośćuczynienie w kwocie 80 000 zł, zaś decyzją z dnia 17 maja 2016 roku – w kwocie 100 000 zł, jednak powód żądał zapłaty tych kwot już pismem z dnia 6 marca 2015 roku. Powód wówczas od 2 miesięcy przebywał w szpitalu, wiadomo już było, że przeżyje, a zatem można było podjąć decyzję o wypłacie świadczenia, co nie nastąpiło, a z pism w przedmiocie przyznania zadośćuczynienia nie wynika, dlaczego dopiero w takich datach przyznano ww. kwoty. Również w odpowiedzi na pozew pozwany nie wskazał, dlaczego tak późno przyznał te kwoty, wobec czego tak opisane roszczenie dotyczące kwot tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia były zasadne. Tytułem odszkodowania powód żądał zasądzenia kwoty 27 419,47 zł. W ocenie Sąd zasadne w całości było żądanie kwoty 12 522,47 zł tytułem kosztów dojazdów. Nie budziło to wątpliwości Sądu – konieczne było dowożenie powoda na leczenie i rehabilitację, a zostało to wykazane rachunkami, biletami, zeznaniami świadek A. T. (żony powoda), jak również zestawienie przedłożone przez powoda nie budziło wątpliwości Sądu zarówno pod względem ilości przejechanych kilometrów (w oparciu o art. 322 k.p.c. ), jak i zastosowanej metody tzw. „kilometrówki”, tj. przy zastosowaniu stawki za jeden kilometr przebiegu określonej zgodnie z art. 34a ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.). Zgodnie natomiast ze stosowanym odpowiednio §2 pkt 1 lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy z dnia 25 marca 2002 r. (Dz.U. Nr 27, poz. 271), koszty używania pojazdów rozlicza się według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż 0,8358 zł (dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm (
    3) ). Zostały one wyliczone w następujący sposób: 17 499 km x 0,8358 = 14 617,31 Taksówki i bilety – 657 zł 14 617,31 + 657 = 15 274,31 Skoro zaś pozwany zapłacił powodowi kwotę 2 751,84 zł, do zapłaty pozostało 12 522,47 zł (15 274,31 – 2 751,84 = 12 522,47). Koszty opieki były uzasadnione w kwocie 9 395 zł. Jak ustalili biegli, K. T. wymagał opieki, pomocy i wsparcia przy wykonywaniu zwykłych czynności życia codziennego, czynnościach samoobsługowych, dojazdach do szpitali i na konsultacje w trakcie rekonwalescencji powypadkowej w wymiarze co najmniej 5 godzin na dobę w okresie ok. 1 roku (365 dni), kiedy został mu usunięty aparat (...) z lewego uda. Sąd przyjął zatem te założenia, a także stawkę wnioskowaną przez powoda w wysokości 10 zł za 1h opieki na podstawie Uchwały Rady (...) P. z dnia 16.09.2004 (nr XXXVII/843/2004). Wyliczono te koszty w następujący sposób: 365 x 5 x 10 = 18 250 Skoro zaś pozwany zapłacił powodowi z tego tytułu kwotę 8 855 zł, do zapłaty pozostało 9 395 zł (18 250 – 8 855). W konsekwencji łączna kwota zadośćuczynienia i odszkodowania podlegająca zasądzeniu wynosi 354 830,34 zł, co stanowi sumę kwot:  320 000 zł tytułem zadośćuczynienia,  4 436,16 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia w wysokości 80 000 zł za okres od dnia 9 kwietnia do 18 grudnia 2015 roku  8 476,71 tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia w wysokości 100 000 zł za okres od dnia 9 kwietnia do 17 maja 2016 roku,  12 522,47 zł tytułem odszkodowania za koszty dojazdów,  9 395 zł tytułem odszkodowania za koszty opieki. W przedmiocie odsetek Sąd orzekł w oparciu o art. 455 k.c. w zw. z art. 481§1 i 2 k.c. oraz art. 359 k.c. Odsetki od kwoty 320 000 zł tytułem zadośćuczynienia zasądzono z uwzględnieniem, że regulacja dotycząca odsetek ustawowych za opóźnienie ( art. 481 k.c. ) obowiązuje od dnia 1 stycznia 2016 roku, zatem za okres przed tą datą – zgodnie z żądaniem pozwu, z uwagi na wezwanie do zapłaty z dnia 6 marca 2015 roku – należą się odsetki ustawowe ( art. 359 k.c. ). Odsetki od zasądzonych kwot 4 436,16 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia w wysokości 80 000 zł oraz 8 476,71 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia w wysokości 100 000 zł zasądzono od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, zgodnie z żądaniem pozwu. Odsetki od kwoty 21 917,47 zł (12 522,47 zł + 9 395 zł) zasądzono od dnia następującego po dniu sporządzenia odpowiedzi na pozew, albowiem powód nie wykazał czytelnie, których kosztów dotyczyły poszczególne wezwania do zapłaty, nie przedłożono do akt sprawy załączników do tych pism, w konsekwencji należało uznać, że wezwaniem do zapłaty tej kwoty był dopiero pozew. Żądanie zasądzenia renty wyrównawczej powód oparł na art. 444§2 k.c. , w myśl którego przesłanką zasądzenia renty wyrównawczej jest utracenie przez poszkodowanego w całości lub w części zdolności do wykonywania pracy zarobkowej, jak również zwiększenie się jego potrzeb lub zmniejszenie widoków powodzenia na przyszłość. W ocenie powoda uzasadnione było zasądzenie na jego rzecz renty na zwiększone potrzeby w kwocie „minimum 1 161 zł miesięcznie”, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 roku, z uwagi na okoliczność, iż koszty opieki i dojazdów do grudnia 2016 roku zostały zawarte w roszczeniu o odszkodowanie. Wywodził, że na tą łączną kwotę składają się kwoty:  600 zł z tytułu opieki (przyjmując stawkę za godzinę opieki na poziomie 10 zł, przy założeniu, że powód potrzebuje pomocy w wymiarze min. 2 godzin dziennie),  53 zł z tytułu kosztów dojazdów na 1 wizytę kontrolną w miesiącu u psychiatry (64 km w obie strony x 0.8358 = 53 zł miesięcznie),  186 zł z tytułu kosztów dojazdów na 4 wizyty kontrolne w Szpitalu (...) w W. (4 x 668 km w obie strony x 0.8358 = 2 233,26 zł / 12 miesięcy = 186 zł miesięcznie)  222 zł z tytułu kosztów dojazdów na rehabilitację – w zakresie minimum 4 cykli w roku (4 x 80 km w obie strony x 10 zabiegów x 0.8358; 2 674,56 zł / 12 miesięcy = 222 zł miesięcznie),  100 zł z tytułu miesięcznego kosztu karnetu na basen. W ocenie Sądu roszczenie to jest niezasadne, albowiem w dużej mierze zostało ono zaspokojone w formie odszkodowania wypłaconego dobrowolnie przez ubezpieczyciela. Ponadto elementy tej renty z tytułu zwiększonych potrzeb wiążą się przecież z kosztami opieki i dojazdów, a w tym przedmiocie Sąd orzekł już, przyznając powodowi stosowne odszkodowanie. Mając na uwadze ogrom cierpienia, jakiego powód doznał i dolegliwości utrzymujące się do chwili obecnej, aktualnie powód mimo wszystko nie potrzebuje już zwiększonej opieki, a co najwyżej pewnej pomocy w poszczególnych codziennych czynnościach. Również z uwagi na to, że powód aktualnie zamieszkuje w W. , Sąd nie widzi podstaw do zasądzania renty z tytułu kosztów dojazdów. Ponadto powód domagał się zasądzenia renty z tytułu niezdolności do pracy w kwocie 828,46 zł miesięcznie, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą ostatniego wynagrodzenia zasadniczego netto z tytułu pełnienia służby ( (...) zł) a obecnym świadczeniem z tytułu renty inwalidzkiej ( (...) zł). Domagał się także renty z tytułu pogorszenia widoków powodzenia na przyszłość, wywodząc, że gdyby w dalszym ciągu pozostawał zatrudniony (...) jego uposażenie mogłoby z bardzo dużym prawdopodobieństwem kształtować się na poziomie ok. 4 790,89 zł netto. Skoro zaś powód otrzymuje świadczenie z tytułu renty inwalidzkiej w wysokości (...) zł, a także przy założeniu zasądzenia renty wyrównawczej w kwocie 828,46 zł – łącznie (...) zł, to różnica tych kwot stanowi w zaokrągleniu 1 380 zł (4 790,80 – (...) = 1 381,50). W konsekwencji powód domagał się kwoty 2 208 zł miesięcznie (1 380 zł + 828 zł) tytułem renty wyrównawczej i renty z tytułu zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość płatnej do 10 dnia każdego miesiąca począwszy od 1 listopada 2018 roku, jako że pozew jest datowany na październik 2018 roku. Sąd doszedł do wniosku, że przy rozważeniu tak sformułowanego roszczenia należało wziąć pod uwagę wysokość uposażenia, które powód by otrzymywał jako funkcjonariusz (...) w S. uwzględniając wysokość uposażenia zasadniczego, nagrodę, dodatek za wysługę lat i dodatek za stopień, przyjmując, iż powód:  otrzymuje rentę inwalidzką w kwocie (...) zł netto,  od lipca do października 2017 roku otrzymywał wynagrodzenie zasadnicze w kwocie (...) zł netto,  otrzymywałby 992 zł dodatku za stopień, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 stycznia 2011 roku w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2044),  otrzymywałby 373 zł (miesięcznie) dodatku za wysługę lat – zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o służbie więziennej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1542),  otrzymywałby 375 zł z tytułu nagrody – zgodnie z art. 196 ust. 1 ustawy o służbie więziennej, Ponadto należało przyjąć, iż:  zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 ppkt d ustawy budżetowej z dnia 11 stycznia 2018 roku, kwota bazowa dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy na rok 2018 wynosiła 1 523,29 zł,  przeciętne wynagrodzenie funkcjonariusza w 2018 roku, wyliczone zgodnie z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o służbie więziennej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1542) wynosiło ok. 5 376 zł [uposażenie przeciętne w wysokości 4 996,39 zł (3,28 x 1 523,29 zł) + miesięczna równowartość nagrody rocznej w zaokrągleniu do kwoty 380 zł],  uposażenie zasadnicze dla stanowiska powoda na 2018 rok, wyliczone zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy o służbie więziennej oraz zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 stycznia 2011 roku w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej , wynosiło ok. 2 483 zł (5 376 zł x 0, (...) ),  powód mógłby otrzymać 584 zł dodatku służbowego – który jednak w myśl §4 i §5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 stycznia 2011 roku w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej , ma charakter uznaniowy, a zatem Sąd nie wziął go pod uwagę przy ustalaniu utraconego zarobku. W oparciu o tak przedstawione dane, wynagrodzenie brutto, uwzględniając uposażenie zasadnicze, dodatek za wysługę lat, dodatek za stopień i nagrodę, wynosiłoby 4 223 zł brutto (2 483 + 373 + 992 + 375). Z kolei uwzględniając, że powód jako funkcjonariusz Służby Więziennej nie opłacał składek na ubezpieczenie społeczne, uwzględniając podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości 18% oraz kwotę zmniejszającą podatek z tytułu składek na NFZ w wysokości 556,02 zł (zgodnie z art. 27 ust. 1, 1a i 1b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych , t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 200), wynagrodzenie netto wynosiłoby 3 509,20 zł, co wyliczono w następujący sposób: (...) x 12 (miesięcy) = 50 676 zł 50 676 zł x 18% = 9 121,68 9 121,68 – 556,02 = 8 565,66 50 676 – 8 565,66 = 42 110,34 42 110,34 / 12 = 3 509,195 Skoro zaś powód otrzymuje rentę inwalidzką w kwocie (...) zł netto, różnica wynosi 928,26 zł (3 509,20 – (...) = 928,26) i to taka kwota podlega zasądzeniu tytułem renty miesięcznej z uwagi na niezdolność do pracy. Podlega ona jednak zasądzeniu za okres od listopada 2018 roku do lutego 2019 roku, albowiem na podstawie umowy o pracę z dnia 10 lutego 2019 roku powód podjął zatrudnienie przy wynagrodzeniu 2 500 zł brutto miesięcznie, a zatem od tego momentu nie ma już podstaw do przyznania renty wyrównawczej. Jednocześnie w oparciu o art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.c. powództwo w zakresie pieniężnego roszczenia głównego, jak i odsetkowego ponad zasądzone jw. podlegało oddaleniu jako nieudowodnione. Z kolei jako całkowicie bezzasadne należało uznać żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość za skutki wypadku, a to z uwagi na treść art. 442 1 k.c. Zgodnie z §1 tego przepisu, roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia; jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Powód może zatem domagać się na drodze sądowej odszkodowania i zadośćuczynienia jedynie w terminach określonych ww. przepisami. Mając na uwadze wszystkie powyższe ustalenia, należało orzec jak w punktach I-III sentencji wyroku. O kosztach postępowania (punkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 98§1, §3 k.p.c. oraz art. 100 k.p.c. Powód wygrał sprawę w wymiarze 71,88% i poniósł koszty procesu w wysokości 10 800 zł (które stanowiły koszty zastępstwa procesowego – zgodnie z §2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie) – a zatem powinien je ponieść w kwocie 7 763,04 zł (71,88% x 10 800). Pozwany wygrał sprawę w wymiarze 28,12% i poniósł koszty w kwocie łącznej 11 100 zł (koszty zastępstwa procesowego w kwocie 10 800 zł + zaliczki na poczet wynagrodzenia instytutu medycznego za sporządzenie opinii w łącznej kwocie 300 zł), a zatem powinien je ponieść w kwocie 3 121,32 zł (28,12% x 11 100). Po kompensacie koszty należne powodowi stanowią kwotę 4 641,72 zł (7 763,04 –3 121,32) i taką też kwotę zasądzono. W przedmiocie nakazania pobrania nieuiszczonych kosztów sądowych (punkt V sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 98§1 i 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 u.k.s.c. Koszty te stanowiła kwota 25 039 zł tytułem opłaty od pozwu, od której uiszczenia powód był zwolniony, a także kwota 16 490,21 zł (13 881,55 zł i 2 608,66 zł) tytułem wynagrodzenia instytutu medycznego za sporządzenie opinii (postanowienia – k. 787, k. 894, k. 941). W myśl ww. wyniku sprawy strona powodowa obowiązana jest pokryć te koszty w kwocie 6 740,50 zł tytułem opłaty od pozwu (26,92% x 25 039), oraz 4 439,16 zł tytułem pozostałych kosztów sądowych (26,92% x 16 490,21) – łącznie 11 179,66 zł, zaś strona pozwana w kwocie 18 298,50 zł tytułem opłaty od pozwu (73,08% x 25 039) oraz 12 051,05 zł tytułem pozostałych kosztów sądowych (73,08% x 16 490,21) – łącznie 30 349,55 zł. Koszty sądowe od powoda należało zasądzić wyłącznie z roszczeń zasądzonych na jego rzecz w punktach I i II niniejszego orzeczenia – zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 1 u.k.s.c.