I C 3406/15

Sygn. akt I C 3406/15 UZASADNIENIE wyroku z dnia 24 maja 2017 r. Pozwem z dnia 15 czerwca 2015 r. (data stempla pocztowego) powódka B. F. wniosła o zasądzenie od pozwanego Przedsiębiorstwa Państwowego (...) z siedzibą w W. (dalej także jako: (...) ) kwoty 58000 zł oraz zwrotu kosztów procesu. Z uzasadnienia pozwu wynika, że powódka jest właścicielką nieruchomości lokalowej znajdującej się na obszarze ograniczonego użytkowania ustalonego mocą uchwały Sejmiku Województwa (...) . Powódka podała, że według jej szacunków na skutek takiej lokalizacji wartość nieruchomości spadła o kwotę 58 000 zł. Jako podstawę prawną powództwa wskazała art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska , Dz.U.2017.519 t.j. z dnia 2017.03.13 (w dalszej części uzasadnienia także jako „p.o.ś.”) (pozew k. 2-9). W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów procesu. W treści uzasadnienia pozwany w pierwszej kolejności podniósł zarzut braku legitymacji czynnej, wskazując, że powódka nie przedstawiła żadnego dokumentu, który potwierdzałby, że jest ona właścicielką nieruchomości znajdującej się w strefie ograniczonego użytkowania. Następnie pozwany podniósł, że powódka nie zgłosiła skutecznie roszczenia w rozumieniu art. 129 ust. 4 p.o.ś., przedstawiając przy tym szeroką argumentację na rzecz tezy, że termin określony w tym przepisie ma charakter zawity i w związku z jego upływem roszczenie odszkodowawcze powódki wygasło w dniu 4 sierpnia 2013 r. Ponadto pozwany podniósł, że powódka nie wykazała, że poniosła szkodę w związku z utworzeniem obszaru ograniczonego użytkowania, a także na czym w jej przypadku szkoda ta polega oraz w jaki sposób nastąpiło ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości. Zaznaczył przy tym, że nieruchomość powódki znajduje się na obszarze, na którym brak jest aktualnie przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a takie przekroczenia nie są również przewidziane w przyszłości. W zakresie żądania odsetek pozwany wskazał, że powódka nie udowodniła istnienia obowiązku spełnienia świadczenia pieniężnego przez pozwanego, a tym samym nie ma podstaw do przyjęcia, że pozwany spóźnia się ze spełnieniem świadczenia (odpowiedź na pozew k. 94-100). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: B. F. jest właścicielką nieruchomości lokalowej położonej w dzielnicy W. w W. przy ul. (...) ., dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w W. prowadzi księgę wieczystą (...) (dowód: wydruk treści księgi wieczystej k. 40-42). Uchwałą Sejmiku Województwa (...) z dnia 20 czerwca 2011 r. nr 76/11 (dalej także jako: „uchwała nr 76/11”), która weszła w życie w dniu 4 sierpnia 2011 r., utworzono obszar ograniczonego użytkowania dla (...) im. (...) w W. . Na mocy tej uchwały wyżej opisana nieruchomość powódki znalazła się w całości w obszarze ograniczonego użytkowania (dowód: uchwała nr 76/11 wraz z załącznikami – Dziennik Urzędowy Województwa (...) z 2011, nr 128, pozycja 4086). Ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania wywołało spadek wartości nieruchomości lokalowej położonej przy ul. (...) w W. o kwotę 56 900 zł. (dowód: opinia biegłego P. T. k. 250-307, opinia uzupełniająca biegłego P. T. k. 352-354). Pismem nadanym w dniu 9 lipca 2013 r. B. F. wezwała (...) do zapłaty odszkodowania w związku z włączeniem do obszaru ograniczonego użytkowania należącej do niej nieruchomości o numerze księgi wieczystej (...) . W wezwaniu B. F. domagała się zapłaty kwoty 240 000 zł z tytułu zmniejszenia wartości przedmiotowej nieruchomości oraz kwoty 220 000 zł tytułem zapłaty kosztów związanych z nakładami koniecznymi na dostosowanie nieruchomości do wymagań technicznych, które nie są uzależnione od uprzedniego poniesienia tych kosztów – wraz z ustawowymi odsetkami od dnia otrzymania pisma do dnia zapłaty (dowód: wezwanie k. 12-13) Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie powołanych wyżej dowodów z dokumentów, których autentyczność i zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Rozmiar zmiany wartości nieruchomości powódki, powstałej na skutek ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, został ustalona na podstawie dowodu z opinii głównej z dnia 15 lipca 2016 r. oraz uzupełniającej z grudnia 2016 r. sporządzonych przez biegłego P. T. . Z opinii głównej wynika, że wartość nieruchomości powódki od dnia 20 czerwca 2011 r. do dnia sporządzenia opinii spadła o 14,86 %, z czego o 4,21% w związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania. Biegły podał, że pozostała część spadku na poziomie 10,65% związana jest z tendencjami kształtującymi obrót nieruchomości na rynku lokalnym, wyrażona przez poziom spadku wartości nieruchomości porównywanych. Biegły w wyniku przeprowadzonego oszacowania stwierdził, że od daty uchwalenia uchwały nr 76/11 do dnia sporządzenia opinii wartość nieruchomości lokalowej położonej przy ul. (...) w W. zmniejszyła się o 56 900 zł, tj. o 4,21 %. Biegły wyjaśnił, że obliczona przez niego kwota stanowi różnicę wartości nieruchomości sprzed ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania i po jego ustanowieniu po odjęciu wartości związanej z tendencjami rynkowymi. Tak oszacowaną kwotę należy zdaniem biegłego interpretować jako spadek wartości związany z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania. Biegły zaznaczył, że jest tak tym bardziej, że poza tym obszarem tak duży spadek wartości nie nastąpił. W opinii uzupełniającej biegły podtrzymał wnioski przedstawione w opinii głównej. W ocenie Sądu biegły rozwiał przy tym podnoszone przez pozwanego wątpliwości co do opinii głównej. W opinii uzupełniającej biegły wyjaśnił, że wartość nieruchomości powódki została oszacowania na dzień 6 lipca 2016 r. oraz 20 czerwca 2011 r. Wskazał przy tym, że wartość na dzień 20 czerwca 2011 r. została oszacowania wyłącznie na podstawie nieruchomości położonych na terenie dzielnicy W. w możliwie bliskim sąsiedztwie nieruchomości powódki, co wynika z tabeli nr 1. Analogicznie postąpiono z oszacowaniem nieruchomości na dzień 6 lipca 2016 r. (tabela nr 2), z tą różnicą, że uwzględniono objęcie nieruchomości powódki obszarem ograniczonego użytkowania na dzień 6 lipca 2016 r., gdyż wszystkie nieruchomości są z terenu objętego tym obszarem. Zdaniem Sądu powyższe opinie, zarówno główna jak i uzupełniająca, zostały wykonane w sposób rzeczowy i rzetelny, w oparciu o fachową wiedzę biegłego — specjalisty, posiadającego odpowiednie wykształcenie i doświadczenie zawodowe. Wnioski będące wynikiem tej analizy nie budzą wątpliwości Sądu, bowiem zostały one w sposób spójny i logiczny uzasadnione. Biegły dokonał szczegółowych ustaleń co do stanu nieruchomości na podstawie wizji lokalnej nieruchomości, udokumentowanej załączoną do opinii dokumentacją zdjęciową. Ponadto przekonująco uzasadnił zastosowanie w opinii metody statystycznej analizy rynku – która jest oparta na dużej liczbie transakcji i uwzględnia trendy na rynku nieruchomości. Wobec powyższego Sąd podziela w całości wnioski zawarte w obu opiniach, w tym co do ustalonej przez biegłego różnicy wartości nieruchomości powódki na skutek objęcia tej nieruchomości obszarem ograniczonego użytkowania. Sąd nie podzielił zarzutów pozwanego co do powyższych opinii. W ocenie Sądu biegły przyjął prawidłową metodologię, badając zależności między wartością nieruchomości powódki a zjawiskami rynkowymi, w tym ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania, w funkcji czasu. W swojej opinii biegły przedstawił zmiany wartości nieruchomości podobnych do nieruchomości powódki, jakie nastąpiły w związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania. Należy podkreślić, że w takiej sprawie jak ta zastosowanie porównania nieruchomości położonych poza dzielnicą W. co do zasady nie jest błędne, jeśli tylko zostaną wybrane nieruchomości z pobliskiego obszaru. Dokonanie doboru nieruchomości porównywanych z rynku dzielnicy O. pozwoliło biegłemu na okazanie różnicy między rynkiem nieruchomości nieobjętych obszarem ograniczonego użytkowania, a rynkiem dzielnicy W. , który jest niemal w całości objęty tym obszarem. Zastosowana przez biegłego metoda jest logiczna i w pełni zrozumiała. W świetle tej opinii widać wyraźnie, że spadek cen na rynku nieruchomości w dzielnicy W. został wywołany nie tylko przez naturalne procesy rynkowe, ale także przez ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania. Biegły bowiem wykazał, że na rynku (...) poza obszarem ograniczonego użytkowania nie nastąpił tak duży spadek wartości nieruchomości, jak to miało miejsce w dzielnicy W. . Nie zasługiwało także na uwzględnienie stanowisko pozwanego co do tego, że spadek cen nieruchomości wynikał z późnej reakcji (...) rynku nieruchomości na ogólnoświatowy kryzys ekonomiczny, który rozpoczął się w 2011 r. Nawet gdyby tak było, to strona pozwana nie wykazała odpowiedniej inicjatywy dowodowej. Opinia biegłego z zakresu szacowania nieruchomości nie mogła stanowić dowodu na okoliczności związane z zachodzącymi na rynku zjawiskami makroekonomicznymi. Ustalenie takich okoliczności wymagałoby dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu innej specjalności. Dla wykazania forsowanej przez pozwanego tezy, że reakcja (...) rynku na kryzys z 2011 r. przyczyniła się do spadku cen na rynku nieruchomości konieczne byłoby dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu makroekonomii. Takiego wniosku dowodowego nie zgłoszono jednak w niniejszym postępowaniu. Tym samym w ocenie Sądu pozwany nie sprostał ciążącym na nim obowiązkom dowodowym, bowiem nie wykazał zasadności stawianego przez siebie zarzutu. Wobec tego, że opinia sporządzona przez biegłego P. T. nie budziła wątpliwości Sądu, wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego w dziedzinie szacowania nieruchomości należało oddalić (postanowienie k. 388). Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się w znacznej części zasadne. W pierwszej kolejności należy się odnieść do zgłoszonego przez pozwanego zarzutu wygaśnięcia roszczenia odszkodowawczego, albowiem ma on charakter niweczący. Zarzut ten nie był trafny. Pozwany twierdził, że roszczenie powódki wygasło w dniu 4 sierpnia 2013 r. w związku z upływem terminu wskazanego w art. 129 ust. 4 p.o.ś. Oceniając zasadność tego zarzutu należy odwołać się do treści art. 129 p.o.ś. Zgodnie z art. 129 ust. 1 p.o.ś., „jeżeli w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości korzystanie z niej lub z jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel nieruchomości może żądać wykupienia nieruchomości lub jej części”. Ustęp 2 tego artykułu stanowi, że „w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości jej właściciel może żądać odszkodowania za poniesioną szkodę; szkoda obejmuje również zmniejszenie wartości nieruchomości”. Zgłoszenie roszczenia powinno być skierowane do podmiotu wskazanego w art. 136 ust. 2 p.o.ś., który stanowi, że "obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości jest ten, którego działalność spowodowała wprowadzenie ograniczeń w związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania". Z powyższymi roszczeniami, stosownie do treści art. 129 ust. 4 p.o.ś. można wystąpić w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie rozporządzenia lub aktu prawa miejscowego powodującego ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Obszar ograniczonego użytkowania, którym objęta jest nieruchomość powódki, został utworzony powołaną już uchwałą nr 76/11, która weszła w życie w dniu 4 sierpnia 2011 r. Tym samym w świetle art. 129 ust. 4 p.o.ś. termin do wystąpienia przez powódkę z roszczeniem odszkodowawczym na podstawie art. 129 ust. 2 p.o.ś. upływał w dniu 4 sierpnia 2013 r. Kwestią sporną w niniejszej sprawie był charakter czynności, o jakiej mowa w art. 129 ust. 4 p.o.ś. Przepis ten mówi o wystąpieniu z roszczeniami, nie precyzując, czy do dochowania dwuletniego terminu wystarczające jest wysłanie odpowiedniego zawiadomienia przed upływem 2 lat od dnia wejścia w życie rozporządzenia lub aktu prawa miejscowego powodującego ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, czy też konieczne jest, aby przed tym terminem oświadczenie dotarło do adresata. W ocenie Sądu charakter czynności, o jakiej mowa w art. 129 ust. 4 p.o.ś., zbliżony jest do aktu staranności. W tym sensie czynność ta przypomina na przykład zawiadomienie o wadach rzeczy, które stosowanie do art. 563 § 1 k.c. jest wymagane do zachowania uprawnień z tytułu rękojmi. W tym przypadku ustawodawca przewidział, że do dochowania terminu wystarczy wysłanie przed jego upływem zawiadomienia o wadzie – teoria wysłania. Sąd stoi na stanowisku, że również na gruncie art. 129 ust. 4 p.o.ś. obowiązuje teoria wysłania, co oznacza, że do dochowania terminu wystarczy złożenie oświadczenia z zamiarem doręczenia go do podmiotu zobowiązanego do zapłaty odszkodowania. Zdaniem Sądu zaakceptowanie odmiennego poglądu prowadziłoby do uzależnienia możliwości realizacji roszczenia od sprawności organizacyjnej operatora pocztowego, na co powódka nie miałaby żadnego wpływu. Tym samym nie jest decydujący dzień doręczenia pisma zawierającego zgłoszenie roszczenia, tak jakby to miało miejsce w przypadku typowych oświadczeń woli ( art. 61 § 1 k.c. ). Taką też myśl zdaje się potwierdzać Sąd Najwyższy, który w uchwale z 12 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt III CZP 7/17 uznał, że "wniesienie do sądu wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, bez uprzedniego zgłoszenia roszczenia osobie obowiązanej do jego zaspokojenia, prowadzi do zachowania dwuletniego terminu przewidzianego w art. 129 ust. 4 p.o.ś. również wtedy, gdy odpis wniosku został doręczony tej osobie po upływie tego terminu". W świetle tego orzeczenia należy zająć stanowisko, że dla dochowania terminu, o jakim mowa w art. 129 ust. 4 p.o.ś., decydujący jest dzień, w którym uprawniony spełni akt staranności w postaci zgłoszenia roszczenia, a nie dzień, w którym obowiązany dowie się o takim działaniu ze strony uprawnionego. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że wezwanie do zapłaty odszkodowania zostało przez powódkę nadane na poczcie w dniu 9 lipca 2013 r., a więc przed upływem dwuletniego terminu przewidzianego w art. 129 ust. 4 p.o.ś. Wobec powyższego nie ma znaczenia, kiedy pismo to dotarło do pozwanego. Powódka dochowała aktu staranności w postaci zgłoszenia roszczenia w odpowiednim terminie, co oznacza, że roszczenie odszkodowawcze przysługujące jej w stosunku do (...) nie wygasło. Po ustaleniu, że powódka dochowała terminu do zgłoszenia roszczenia, należy przejść do oceny merytorycznej zasadności zgłoszonego żądania. Dla powstania roszczenia odszkodowawczego powódki konieczne było wystąpienie następujących przesłanek: ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w sposób przewidziany ustawą, powstania szkody, istnienie związku przyczynowego pomiędzy ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości w sposób przewidziany ustawą a powstaniem szkody. Zdaniem Sądu wszystkie powołane wyżej przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego zostały spełnione. Nie można podzielić stanowiska pozwanego, że powódka nie poniosła szkody na skutek włączenia jej nieruchomości do obszaru ograniczonego użytkowania. Należy zaznaczyć, że ustawodawca w sposób specyficzny uregulował odpowiedzialność odszkodowawczą w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości. Zgodnie z przepisem art. 129 ust. 2 p.o.ś. właściciel może żądać odszkodowania za poniesioną szkodę, w tym zmniejszenie wartości nieruchomości, „w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości”, przy czym - jak się wskazuje w orzecznictwie - ograniczeniem tym jest także samo ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania. Formuła tego przepisu jest zatem na tyle szeroka, że szkoda może powstać wyłącznie z faktu ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Celem tej regulacji jest ochrona właścicieli, którzy są narażeni na poniesienie szkody z tego tylko powodu, że ich nieruchomości mogą utracić swoją atrakcyjność rynkową w związku z usytuowaniem w obszarze ograniczonego użytkowania. Skutkiem ustanowienia takiego obszaru jest nie tylko obniżenie wartości nieruchomości, będące następstwem ograniczeń przewidzianych bezpośrednio w treści aktu prawnego o utworzeniu obszaru — na przykład dotyczących ograniczeń zabudowy — lecz także obniżenie wartości nieruchomości wynikające z tego, że dochodzi do zawężenia granic własności wynikających z art. 140 k.c. w zw. z art. 144 k.c. Szkoda może wynikać między innymi z faktu, że właściciel nieruchomości będzie musiał znosić dopuszczalne na tym obszarze immisje, w tym hałas, w którym powódka dopatrywała się źródła szkody. Wzmożony hałas powoduje, że nieruchomości położone w sąsiedztwie lotniska, ze względu na mniejsze zainteresowanie, osiągają niższe ceny niż porównywalne nieruchomości położone na innych obszarach. Obniżenie wartości nieruchomości spowodowane jest właśnie wprowadzeniem obszaru ograniczonego użytkowania, co wynika z opinii biegłego w dziedzinie szacowania nieruchomości. Tym samym nie budzi wątpliwości, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości w sposób przewidziany ustawą a powstaniem szkody. W odniesieniu do argumentów podnoszonych przez pozwanego w kwestii hałasu należy wskazać, że nie można porównywać hałasu powodowanego przez komunikację miejską czy ruch samochodów do hałasu związanego z funkcjonowaniem lotniska. Hałas wywoływany przez ruch samolotów nie jest bowiem związany z normalnym funkcjonowaniem miasta, co zdaje się zauważać ustawodawca, przyznając specjalne roszczenie odszkodowawcze właścicielom nieruchomości położonych w obszarach ograniczonego użytkowania. W celu ustalenia jaki był zakres spadku wartości nieruchomości powódki po wprowadzeniu obszaru ograniczonego użytkowania konieczne było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu szacowania nieruchomości celem zbadania, czy w danym obszarze ograniczonego użytkowania doszło do obniżenia cen nieruchomości nie tylko ze względu na naturalne ruchy cen na rynku nieruchomości, ale też ze względu na ustanowienie tego obszaru. Dowód taki został przeprowadzony w niniejszym postępowaniu i na jego podstawie zostało ustalone, że na skutek ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania wartość nieruchomości powódki zmalała o kwotę 56 900 zł. Biegły P. T. wszechstronnie określił tendencje na rynku nieruchomości w strefie ograniczonego użytkowania, jak i poza nią, biorąc pod uwagę szereg okoliczności mających wpływ na ceny nieruchomości. W świetle tej opinii nie budziło wątpliwości, że wartości nieruchomości położonych na obszarze ograniczonego użytkowania były niższe od wartości podobnych nieruchomości położonych poza tym obszarem, w innych częściach W. . Wobec tego powództwo było zasadne w zakresie żądania kwoty 56 900 zł, o czym orzeczono w pkt I sentencji. Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie, czyli co do różnicy pomiędzy żądaną w pozwie kwotą 58 000 zł a zasądzoną kwotą 56 900 zł. W tym zakresie powództwo podlegało oddaleniu jako nieudowodnione. Sąd oddalił powództwo również w części dotyczącej odsetek, o czym będzie mowa poniżej. O odsetkach ustawowych od kwoty 56 900 zł od dnia 17 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. orzeczono zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. O dalszych odsetkach ustawowych za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty orzeczono zgodnie z treścią art. 481 § 1 i 2 k.c. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r., nadanym ustawą z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy- Kodeks cywilny oraz innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1830). Powód domagał się zasądzenia odsetek ustawowych od dochodzonej kwoty głównej już od dnia 9 lipca 2013 r., czyli od odbioru przez pozwanego wezwania do zapłaty. W ocenie Sądu nie sposób uznać, że pozwany powinien spełnić świadczenie już w dniu otrzymania wezwania, skoro w wezwaniu sama strona powodowa zakreśliła siedmiodniowy termin do spełnienia świadczenia. Taka interpretacja wynika z brzmienia art. 455 k.c. , który stanowi, że „jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania”. Skoro pozwany odebrał wezwanie w dniu 9 lipca 2013 r., to zgodnie z zakreślonym przez powoda terminem mógł spełnić świadczenie do dnia 16 lipca 2013 r. Tym samym roszczenie powódki stało się wymagalne dnia 17 lipca 2013 r. i od tej daty Sąd zasądził odsetki, w pozostałej części powództwo oddalając. O kosztach procesu Sąd orzekł, stosując zasadę finansowej odpowiedzialności za wynik sprawy na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. art. 100 zd. 2 k.p.c. , uznając, że powódka uległa tylko co do nieznacznej części swojego żądania. Powódka dochodziła bowiem w niniejszym postępowaniu kwoty 58 000 zł, a na jej rzecz zasądzono kwotę 56 900 zł, stanowiącą około 98 % żądanej kwoty. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 100 zd. 2 k.p.c. , zasadne było włożenie na pozwanego obowiązku zwrotu wszystkich kosztów procesu. Na poniesione przez powódkę koszty złożyły się kwota 3 600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, obliczona na podstawie § 6 pkt 6 rozporządzania Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 z dnia 16 kwietnia 2013 r.) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. O nieuiszczonych kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1025 ze zm.), zgodnie z którym „kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w pierwszej instancji obciąża przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu”. W przedmiotowej sprawie powódka, która w niniejszym procesie uległa tylko co do nieznacznej części żądania, została zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych w całości. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu Sąd obciążył obowiązkiem pokrycia nieuiszczonych kosztów sądowych pozwanego, który przegrał sprawę. Wobec tego Sąd nakazał pobrać od pozwanego kwotę 4 467,45 zł tytułem nieuiszczonych wydatków, o czym orzeczono w punkcie IV sentencji. Na wskazaną sumę złożyły się kwoty 4 092,16 zł oraz 223,79 zł tytułem wynagrodzenia biegłego. Sąd przez omyłkę nie obciążył pozwanego kwotą 2 900 zł tytułem nieuiszczonej przez powódkę opłaty od pozwu, wobec czego zostało wydane odrębne postanowienie na podstawie art. 1081 k.p.c. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku. SSR Paweł Szymański ZARZĄDZENIE - doręczyć odpis wyroku wraz z uzasadnieniem pełnomocnikom stron. SSR Paweł Szymański