I C 2947/15

Sygn. I C 2947/15 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy we Włocławku Wydział I Cywilny Przewodniczący : SSR Monika Drzewiecka Protokolant : st. sekr. sądowy Wioletta Rosołowska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na rozprawie sprawy z powództwa : Kancelarii (...) S.A. z siedzibą w K. przeciwko : D. S. o zapłatę 1. zasądza od pozwanej D. S. na rzecz powoda Kancelarii (...) S.A. z siedzibą w K. kwotę 1.320 zł (jeden tysiąc trzysta dwadzieścia złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 27 lipca 2014r. do dnia zapłaty; 2. oddala powództwo w pozostałej części; 3. zasądza od pozwanej D. S. na rzecz powoda Kancelarii (...) S.A. z siedzibą w K. kwotę 548,36 zł (pięćset czterdzieści osiem złotych trzydzieści sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu; 4. wyrokowi w pkt. 1 i 3 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. UZASADNIENIE Strona powodowa Kancelaria (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w K. złożyła w dniu 12 października 2015 roku w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozew do Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie, w którym wniosła o zasądzenie od pozwanej D. S. kwoty 1.510 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 27 lipca 2014r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, że (...) Sp. z o.o. w W. (wcześniej (...) Sp. z o.o. ) dokonała w dniu 19 lutego 2015r. na rzecz Kancelarii (...) S.A. w W. przelewu wierzytelności przysługującej jej w stosunku do pozwanej. O dokonaniu cesji pozwana została poinformowana pismem z dnia 19 lutego 2015r. Pozwana w dniu 26 czerwca 2014r. zawarła z cedentem umowę pożyczki na kwotę 1.200 zł, za pośrednictwem należącej do cedenta platformy internetowej www.kredito24. pl. (...) i zaakceptowana przez strony umowy całkowita należność z tytułu umowy pożyczki, którą pozwana zobowiązała się zwrócić wynosi 1.510 zł. Pozwana zobowiązała się do zwrotu pożyczki do dnia 26 lipca 2014r. Postanowieniem z dnia 05 listopada 2015r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym i przekazał rozpoznanie sprawy Sądowi Rejonowemu we Włocławku. Po przekazaniu sprawy, powód przedłożył dokumenty na poparcie twierdzeń zawartych w pozwie. Pozwana prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy, nie stawiła się, nie zajęła stanowiska w sprawie, nie złożyła odpowiedzi na pozew. Sąd ustalił, co następuje: D. S. w dniu 26 czerwca 2014r. zawarła umowę pożyczki z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. (pandamoney.pl) za pośrednictwem należącej do spółki platformy internetowej www.kredito24.pl w kwocie 1.200zł. Pożyczka miała zostać spłacona do dnia 26 lipca 2014 r. w łącznej kwocie 1.320 zł. Pieniądze w kwocie 1.200zł zostały przelane na wskazany rachunek bankowy pozwanej w dniu 26 czerwca 2014r. Dowód: umowa ramowa pożyczki – k. 19-22; faktura nr (...) – k. 22-22v; potwierdzenie przelewu - k. 23 Na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 19 lutego 2015r. strona powodowa nabyła od (...) Sp. z o.o. w W. (poprzednio (...) Sp. z o.o. ) wierzytelności przysługujące cedentowi m.in. w stosunku do pozwanej. Na wierzytelność miała składać się kwota 1.200 zł tytułem kapitału, a kwota zadłużenia łącznie została wskazana na kwotę 1.510 zł. W dniu zawarcia umowy powód wystawił zawiadomienie o dokonaniu cesji wierzytelności wraz z wezwaniem do zapłaty kwoty 1.510 zł. Dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 13-15; załącznik do umowy – k. 16; zawiadomienie o cesji z wezwaniem do zapłaty i potwierdzeniem nadania – k. 17-18. Sąd zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki wydania wyroku zaocznego określone w art. 339 § 1 k.p.c. i nie zaistniały jednocześnie przesłanki wyłączające wydanie takiego wyroku przewidziane w art. 340 k.p.c. Pozwana bowiem, mimo należytego zawiadomienia jej o terminie rozprawy, nie stawiła się na nią, nie żądając jednocześnie przeprowadzenia rozprawy w jej nieobecności i nie składając wyjaśnień ustnie lub na piśmie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 339 § 2 k.p.c. , Sąd przyjął za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie. Uzupełniając podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, Sąd przeprowadził dowód z dokumentów stanowiących załączniki do pozwu. Ich wiarygodność w toku procesu nie została podważona. Przechodząc do oceny zasadności roszczeń powoda, należy stwierdzić, że między pozwaną a poprzednikiem prawnym powoda doszło do zawarcia umowy pożyczki. Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. , przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Pożyczka ta miała przy tym status kredytu konsumenckiego w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , (Dz.U. Nr 126, poz. 715 ze zm.). Analizowana umowa podlega również ograniczeniom co do odsetek, które nie mogą przekroczyć czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego (odsetki maksymalne; art. 359 § 2 1 k.c. ). Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie powód udowodnił zasadność roszczenia co do kwoty 1.320 zł. Z dołączonych bowiem do pozwu dokumentów wynika w sposób jednoznaczny, że pozwana otrzymała w dniu 26 czerwca 2014r. pożyczkę w kwocie 1.200 zł, a miała spłacić w dniu 26 lipca 2014r. kwotę 1.320 zł. Z treści umowy pożyczki wynikało, iż pożyczkodawcy będą należały się odsetki, a zatem w ocenie Sądu zasadnym było żądanie uiszczenia odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 27 lipca 2014r. W ocenie Sądu, powód nie udowodnił jednak w żadnej mierze kwoty żądanej ponad kwotę 1.320 zł z odsetkami, tj. kwoty 190 zł. Nie przedłożono na okoliczność tej kwoty żadnego dokumentu źródłowego, nie wiadomo też z czego ma wynikać żądana kwota i na jakiej podstawie powód domaga się odsetek od tej kwoty. Jedynie z załącznika do umowy cesji wynika, że ogólna wysokość zadłużenia pozwanej ma wynosić 1.510zł, jednak pozostałe dokumenty nie potwierdzają tej kwoty. Data żądania dalszych odsetek, tj. 27 lipca 2014r. wskazuje, że jest to dzień następny po dniu, w którym miała nastąpić spłata pożyczki, a zatem dochodzona kwota nie stanowiła przykładowo skapitalizowanych odsetek. Nadto nie przedłożono żadnych dokumentów potwierdzających wykonywanie czynności windykacyjnych wobec pozwanej, a zatem nie można uznać, że są to koszty z tym związane. Ewentualne badanie zasadności takich kosztów byłoby więc przedwczesne i bezprzedmiotowe. Z tych względów, Sąd uznał, iż powód nie udowodnił roszczenia co do kwoty 190 zł. Z podanych względów, na podstawie art. 720 § 1 oraz art. 481 k.c. , orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu jako bezzasadne, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku. O kosztach procesu orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku na podstawie art. 98 kpc w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu , w brzmieniu obowiązującym w dacie wytoczenia powództwa, t.j.: Dz.U. 2013, poz. 490) zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na podstawie art. 333 § 1 pkt 3 k.p.c. , w punkcie 4 sentencji, Sąd nadał wyrokowi w punktach 1 i 3 rygor natychmiastowej wykonalności, gdyż ma on charakter zaoczny.