I C 320/25 upr

Sygn. akt: I C 320/25 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 października 2025r. Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Kłek Protokolant: st.sekr.sąd. Beata Bukiejko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2025 r. w U. sprawy z powództwa P. (...) z siedzibą we G. przeciwko I. J. o zapłatę I. 
        zasądza od pozwanej I. J. na rzecz powoda P. (...) z siedzibą we G. kwotę 4087,11 zł (cztery tysiące osiemdziesiąt siedem złotych i jedenaście groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 10.12.2024 r. do dnia zapłaty; II. 
        w pozostałej części powództwo oddala, III. 
        zasądza od pozwanej I. J. na rzecz powoda P. (...) z siedzibą we G. kwotę 1069,03 zł (jeden tysiąc sześćdziesiąt dziewięć złotych i trzy grosze) z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 320/25 upr UZASADNIENIE Powód, P. (...) z siedzibą we G. wniósł o zasądzenie od pozwanej I. J. kwoty 4.596,95 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, tj. 10.12.2024 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu żądania powód wskazał, iż pozwana I. J. w dniu 01.02.2023 r. zawarła z wierzycielem pierwotnym (...) sp. z o.o. umowę pożyczki o numerze (...) . Na podstawie zawartej umowy pozwana otrzymała określoną kwotę pożyczki, zobowiązując się jednocześnie do jej zwrotu, ustaloną między pozwaną i wierzycielem pierwotnym, z uwzględnieniem regularnych dochodów, bieżących zobowiązań kredytowych oraz historii kredytowej. Spłata pożyczki została rozłożona na 17 miesięcznych rat. Na rzecz wierzyciela pierwotnego pozwana dokonała wpłat w łącznej wysokości 2.331,48 zł. Pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie zobowiązania i nie spłaciła w terminie wymaganych należności, wobec czego wierzyciel pierwotny wypowiedział zawartą umowę, a roszczenie stało się wymagalne w dniu 23.11.2023 r. Wierzyciel pierwotny, zgodnie z zapisami umowy, dokonał cesji wierzytelności wynikającej z zawartej umowy pożyczki (...) . W dniu 03.02.2023 r. wierzytelność została scedowana na rzecz (...) . W dniu 28.06.2024 r. doszło do drugiej cesji wierzytelności – cedent przelał na rzecz powoda. Wierzytelności będące przedmiotem w/w umowy cesji zostały wskazane w wykazie wierzytelności, stanowiącym załącznik do tej umowy. Dowodem istnienia wierzytelności jest umowa zawarta pomiędzy pozwaną a wierzycielem pierwotnym oraz wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu wierzytelności i ewidencji analitycznej nr (...) z dnia 16.05.2025 r. Na należność dochodzoną pozwem w wysokości 4.596,95 zł składa się: kwota 2.975,77 zł tytułem kapitału, kwota 907,81 zł tytułem skapitalizowanych odsetek, kwota 713,37 zł tytułem opłat związanych z zawarciem umowy. W odpowiedzi na pozew I. J. wniosła o oddalenie powództwa w całości z uwagi na całkowitą bezzasadność oraz zasądzenie od powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej minimalnej, przewidzianej przepisami wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W ocenie pozwanej powództwo w warstwie merytorycznej, jak i formalnej dotknięte jest brakami, które nie mogą stanowić podstawy uwzględnienia żądania. Pozwana podniosła zarzut braku legitymacji procesowej, zarówno czynnej jak i biernej. Zaprzeczyła aby zawarła z pożyczkodawcą umowę kredytu konsumenckiego na warunkach opisanych w wydruku umowy pożyczki nr (...) z dnia 1 lutego 2023 r. Zaprzeczyła również, jakoby wyrażała zgodę na zawiązanie takiego stosunku na odległość oraz, że doręczony został jej trwały nośnik zawierający zapis kontraktu przedstawionego w wydruku umowy pożyczki. Ponadto podniosła zarzut bezwzględnej nieważności czynności prawnej w postaci cesji wierzytelności dochodzonej pozwem, zgodnie z art. 9a ust. 5 pkt. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. Art. 9 i art. 9a ukk statuują obowiązek zbadania zdolności kredytowej pożyczkobiorcy przez pożyczkodawcę. Ustawodawca od dnia 18 maja 2023 r. wprowadził sankcje nieważności bezwzględnej czynności przelewu wierzytelności. Powódka nie wykazała, że pożyczkodawca przeprowadził jakikolwiek czynności z zakresu weryfikacji zdolności kredytowej pożyczkobiorcy. Brak jest również elektronicznego potwierdzenia złożenia przez pozwaną wniosku o pożyczkę oraz elektronicznego potwierdzenia przesłania dokumentacji. Nie ma więc żadnego dowodu, który świadczyłby o woli pozwanej zawiązania kontraktu z pożyczkodawcą. Powód nie wykazał, jakoby pozwana i (...) sp. z o.o. faktycznie zawiązały węzeł prawny wynikający z umowy pożyczki nr (...) . Powód nie przedłożył dowodu potwierdzającego złożenie dyspozycji na zawarcie inkryminowanego kontraktu. Nie stanowi takiego dowodu niepodpisany wniosek. Wszystko to sprawia, że powód nie może dochodzić jakichkolwiek roszczeń względem pozwanej z tytułu rzekomo wiążącej strony umowy kredytu. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 28.01.2023 r. I. J. złożyła wniosek nr (...) o udzielenie pożyczki w kwocie 4.500 zł, której spłata zostanie rozłożona na 17 rat po 380,22 zł. We wniosku oprócz danych osobowych (adres, PESEL, nr dowodu osobistego) pozwana wskazała, że źródłem jej dochodu w kwocie 3.300 zł netto, jest umowa o pracę w F. (...) . Jednocześnie pozwana złożyła dyspozycje wypłaty pożyczki na rachunek prowadzony w banku (...) Bank (...) Spółka (...) w X. o numerze (...) . (dowód: wniosek – k. 19-22, załącznik nr 4 – k. 27) W dniu 01.02.2023 r. I. J. zawarła z (...) Sp. z o.o. z siedzibą we G. umowę pożyczki gotówkowej nr (...) . Zgodnie z umową całkowita kwota pożyczki wyniosła 4.500 zł, natomiast całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę 6.382,16 zł. Pożyczka miała zostać spłacona w 17 równych ratach po 380,22 zł każda z rat. Jednocześnie w punkcie § 5 ust. 2 umowy zostało wskazane, że na całkowity koszt pożyczki 1.882,16 składają się: kwota odsetek za cały czas kredytowania – 813,26 zł, opłata prowizyjna – 168,90 zł, opłata za udzielenie pożyczki – 900 zł. Jednocześnie w umowie zostało zawarte oświadczenie, że pożyczkodawca oświadcza, a pożyczkobiorca przyjmuje do wiadomości, iż niezwłocznie po zawarciu umowy pożyczki, pożyczkodawca dokona cesji wierzytelności wynikających z tejże umowy na rzecz (...) z siedzibą we G. reprezentowanego przez (...) S.A. z siedzibą we G. . (dowód : umowa pożyczki – k. 30-32, harmonogram – k. 33). Kwota pożyczki została przekazana na rachunek pozwanej nr (...) w dniu 01.02.2023 r. (dowód: potwierdzenie przelewu – k. 34) W dniu 11 września 2015 r. (...) Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą we G. zawarła z (...) z siedzibą w G. umowę przelewu wierzytelności. (dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 81-86) (...) Sp. z o.o. w dniu 03.02.2023 r. na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 11.09.2015 r. dokonała przelewu wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki nr (...) z dnia 01.02.2023 r. zawartej pomiędzy cedentem a I. J. na rzecz (...) z siedzibą w G. . (dowód: oświadczenie – k. 80) W dniu 28 czerwca 2024 r. (...) z siedzibą w G. zawarł umowę przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka z wierzytelności z P. (...) z siedzibą we G. . J. zapłacił cenę nabycia. (dowód: umowa przelewu wierzytelności– k. 10-16, oświadczenie – k 17 ) Na mocy powyższej umowy powód nabył wierzytelność wobec pozwanej wynikającą z umowy pożyczki nr (...) zwartej w dniu 01.02.2023 r. przez pozwaną z (...) Sp. z o.o. z siedzibą we G. . (dowód: umowa przelewu wierzytelności– k. 10-16, wykaz wierzytelności k. 18 ) Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie niemal w całości. W odpowiedzi na pozew pozwana zakwestionowała legitymację czynną powoda oraz podniosła zarzut naruszenia art. 9a ustawy o kredycie konsumenckim poprzez niezbadanie jej zdolności kredytowej, a w konsekwencji nieważność umowy przelewu wierzytelności, nieudowodnienie roszczenia, jak również zastosowania przez pożyczkodawcę niedozwolonych klauzul umownych. Odnosząc się do twierdzeń pozwanej kwestionujących legitymację czynną powoda w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, iż twierdzenia pozwanej są niezasadne. Legitymacja procesowa czynna powoda znajduje oparcie w treści art. 509 § 1 i 2 k.c. W myśl przywołanego przepisu wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przelew wierzytelności jest umową, na podstawie, której cedent (dotychczasowy wierzyciel) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku cesjonariusza (osoby trzeciej). W ten sposób na nabywcę przechodzi ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem. Stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie, natomiast zmienia się osoba uczestnicząca w nim po stronie wierzyciela (wyrok SN z dnia 5 września 2001 r., I CKN 379/00, LEX nr (...) ; wyrok SN z dnia 26 września 2003 r., IV CKN 513/01, Legalis nr (...) ; wyrok SN z dnia 12 lipca 2006 r., V CSK 187/06, Legalis nr (...) ). Przedmiotem przelewu może być co do zasady wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać. Wierzytelność, która ma stanowić przedmiot rozporządzenia, powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność (zob. wyrok SN z dnia 5 listopada 1999 r., III CKN 423/98, LEX nr (...) ), a zatem oznaczania stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Strony stosunku, świadczenie oraz przedmiot świadczenia muszą być oznaczone bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy przenoszącej wierzytelność (zob. zwł. wyrok SO w Toruniu z dnia 13 grudnia 2013 r., I C 1035/13, LEX nr (...) ). Powód wykazał przelew wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki na jego rzecz. Powód przedłożył pisemną umowę przelewu wierzytelności z dnia 11 września 2015 roku pomiędzy (...) Sp. z o.o. Sp. j. a (...) z siedzibą w G. (k.81-86). Zgodnie z zapisem § 4 ust. 3 tejże umowy (...) uprawniony był do przelewu na rzecz strony F. (...) określonych w § 2 ust. 2 umowy cesji, a Cesjonariusz uprawniony jest do regularnego nabywania tych wierzytelności. Ponadto wierzyciel pierwotny wystawił stosowne oświadczenie, w którym jako cedent potwierdza dokonanie na rzecz cesjonariusza przelewu wierzytelności wynikającego z umowy nr (...) . Jednocześnie w samej umowie pożyczki pożyczkodawca oświadczył, że Pożyczkobiorca przyjmuje do wiadomości, że niezwłocznie po zawarciu umowy pożyczki, pożyczkodawca dokona cesji wierzytelności na rzecz (...) . Osoba, której podpis widnieje na oświadczeniu z dnia 03.02.2023 r. o dokonaniu cesji praw (k. 80) – U. Z. , zgodnie z informacją widniejącą na oficjalnej stronie KRS ( (...) ) w okresie od 08.01.2018 roku do dnia 03.10.2023 roku była Prezesem Zarządu a zatem osobą uprawnioną do złożenia oświadczenia o wskazanej treści. Natomiast z przedłożonego przez powoda wydruku krs (...) S.A. wynika, że E. F. w dacie składania oświadczenia o zapłacie ceny (k. 17) w imieniu (...) z siedzibą w G. , była prezesem zarządu umocowanym do działania w imieniu spółki (k. 106). Zarządzającym (...) , zgodnie z ustawą o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, jest (...) S.A., którego jedynym akcjonariuszem jest (...) S.A. (k.87-98) Do pozwu powód dołączył umowę przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka z wierzytelności z dnia 28 czerwca 2024 r. zawartą przez powoda z (...) z siedzibą w G. . Ponadto powód przedłożył wszystkie konieczne pełnomocnictwa, notarialnie poświadczone. Tym samym przedłożone przez powoda dokumenty w zakresie cesji wierzytelności nie budziły wątpliwości Sądu. Umowa pożyczki pomiędzy (...) Sp. z o.o. a pozwaną została zawarta w dniu 01.02.2023 r., natomiast unormowanie zawarte w art. 9a ukk, zgodnie z którym, Instytucja pożyczkowa uzależnia udzielenie kredytu konsumenckiego od pozytywnej oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy, weszło w życie w dniu 18 maja 2023 r. Wobec czego nie obowiązywało w chwili zawarcia umowy i nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Normy wynikające z art. 9a obowiązują od 18.05.2023 r. (zob. art. 14 u.p.l.). Nie mają zastosowania do umów zawartych wcześniej (podobnie D. (...) [w:] Ustawa... , komentarz do art. 9a, teza 21; B. Wyżykowski, Nowe... , s. 95–98). Sankcje, które określono w art. 9a ust. 5, mogą zostać zastosowanie jedynie w odniesieniu do umów kredytu konsumenckiego zawartych od 18.05.2023 r. (Czech B. , Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. IV Opublikowano: (...) ). Artykuł 3 k.c. stanowi, że nowa ustawa obowiązuje dopiero od chwili wejścia w życie (lex retro non agit), co oznacza, że nie powinna zmieniać ocen skutków prawnych zdarzeń, które powstały pod rządami dawnego prawa. Wyrażona w nim reguła nieretroakcji a contrario nawiązuje do zasady tempus regit actum i jest uważana za fundamentalną dla porządku prawnego. Respektując zakaz retroakcji, zdarzenia prawne i stosunki prawne powstałe pod rządem dawnego prawa należy oceniać według tego prawa, a nie prawa nowego, które będzie miało zastosowanie do zdarzeń prawnych i ich skutków powstałych po dacie jego wejścia w życie. Reguła ta nie ma charakteru bezwzględnego, bo zgodnie z art. 3 k.c. wyjątki mogą wynikać z ustawy lub jej celu (tak Wyrok Sądu Najwyższego z 18.09.2014 r., V CSK 557/13, opubl. LEX nr (...) , Wyrok Sądu Najwyższego z 21.01.2016 r., III CNP 6/15, opubl. LEX nr (...) ). Zatem bezzasadny jest zarzut pozwanej o bezwzględnej nieważności umowy przelewu wierzytelności. Powód na poparcie twierdzeń dotyczących istnienia wierzytelności wobec pozwanej zawartych w pozwie przedłożył wydruk Umowy pożyczki z dnia 01.02.2023 r. nr (...) (k. 30-32) oraz potwierdzenie przelewu kwoty 4.500,00 zł w dniu 01.02.2023 r. na konto pozwanej w związku z zawarciem umowy pożyczki nr (...) (k. 34). W niniejszej sprawie do przedłożonej przez powoda umowy pożyczki mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim , która dopuszcza zawieranie umowy o kredyt konsumencki (w tym umowy pożyczki) za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to taka umowa, która spełnia warunki przewidziane w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta. Jest to zatem umowa, którą kredytodawca zawiera z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie. Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim określa wymogi formalne umowy o kredyt konsumencki. Umowa taka powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Wymóg wprowadzony w tym przepisie może być odczytywany przede wszystkim przez pryzmat art. 78 kc jako wskazanie na zwykłą formę pisemną. Oznacza to, że – przynajmniej prima facie – wymóg wprowadzony w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim może być odczytywany jako zastrzeżenie zwykłej formy pisemnej, rozumianej zgodnie z art. 78 kc. W literaturze silnie reprezentowane jest jednak stanowisko o konieczności interpretowania art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w sposób szerszy, niż wynikałoby to z tradycyjnego utożsamienia "formy pisemnej" z art. 78 kc. Rozstrzygającym argumentem w tym zakresie pozostaje treść art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (...) z 23.4.2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady (...) (Dz.Urz. UE L Nr 133 z 22.5.2008 r., s. 66 ze zm.), zastrzegająca dla umowy kredytu, alternatywnie, zwykłą formę pisemną lub posłużenie się innym trwałym nośnikiem. Biorąc pod uwagę całkowity charakter harmonizacji oraz brak pozostawienia ustawodawcy krajowemu opcji implementacyjnej, wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim powinna być dokonywana zgodnie ze źródłową dla niej regulacją prawa unijnego, a w konsekwencji konieczne jest odczytanie zastrzeżonego w niej wymogu pisemności w sposób rozszerzający (por. Komentarz do ustawy o kredycie konsumenckim red. Osajda 2018, wyd. 2) Wymaganie, jakie wynika z art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, trzeba interpretować przede wszystkim jako nakaz – skierowany do kredytodawcy – sporządzenia dokumentu obejmującego treść oświadczeń woli złożonych przez kredytodawcę oraz konsumenta i utrwalenia tego dokumentu w odpowiedniej formie. Wykładnia językowa art. 29 ust. 1 w/w ustawy sugeruje, że minimalną formą umowy o kredyt konsumencki jest forma pisemna, chyba że przepisy odrębne przewidują inną formę szczególną. Istotne argumenty przemawiają jednak za stanowiskiem, aby – oprócz formy pisemnej – dopuścić formę „trwałego nośnika" (zdefiniowanego w art. 5 pkt 17w/w ustawy). W szczególności przekonuje o tym wykładnia prounijna. Art. 10 ust. 1 dyrektywy (...) jednoznacznie stanowi, że umowy sporządza się w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku. Ponadto stanowisko to wspiera wykładnia celowościowa. Aby zapewnić odpowiednią ochronę interesom konsumenta nie jest konieczna wyłącznie forma pisemna. Do ochrony takiej wystarczy zastosowanie trwałego nośnika. Wykładnia ta uwzględnia aktualne uwarunkowania społeczno-gospodarcze, które wynikają z postępu technicznego oraz potrzeb gospodarki elektronicznej, w szczególności odnośnie do umów zawieranych na odległość (por. Tomasz Czech Komentarz do art.29 ustawy o kredycie konsumenckim ). Biorąc pod uwagę powyższe argumenty należy uznać, że umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku. W myśl powyższej interpretacji – nie jest konieczne opatrzenie dokumentu umowy przez strony własnoręcznym podpisem albo podpisem elektronicznym. Forma, jakiej wymaga art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim (z uwzględnieniem wykładni prounijnej oraz celowościowej), jest zachowana również wtedy, gdy treść oświadczeń woli spisano na dokumencie papierowym, ale nie zamieszczono pod nim własnoręcznych podpisów albo umieszczono faksymile lub innego rodzaju podpis powielony mechanicznie. Stosownie do prounijnego oraz celowościowego kierunku interpretacji komentowanego przepisu dopuszczalne są różnorodne sposoby dochowania wymaganej formy przy zawieraniu umowy o kredyt konsumencki. Sposobem takim może być m.in. złożenie oświadczeń woli przez strony za pomocą środków porozumiewania się na odległość (np. telefonu, poczty elektronicznej), a następnie spisanie postanowień umowy na papierowym dokumencie (np. w postaci wydruku komputerowego), bez własnoręcznych podpisów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podzielając powyższą argumentację, w ocenie Sądu, powód wykazał iż w niniejszej sprawie spełnił wymóg zawarcia umowy o kredyt konsumencki w formie pisemnej. Brak własnoręcznych podpisów stron pod przedłożoną przez powoda Umową pożyczki z dnia 01.02.2023 r. nie uchybia wymogom określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w zakresie zachowania formy pisemnej. Istotnym jest w niniejszej sprawie czy spisanie postanowień wskazanych przez powoda umów poprzedzone zostało złożeniem przez strony oświadczeń woli zgodnych ze sporządzonymi wydrukami umów za pomocą środków porozumiewania się na odległość w tym w szczególności czy pozwana wyraziła wolę zawarcia przedmiotowych umów. W ocenie Sądu ustalenie faktu zawarcia przez pozwaną z wierzycielem pierwotnym umowy pożyczki na kwotę 4.500 zł w dniu 01.02.2023 r. możliwe jest w oparciu o przedstawione przez powoda dowody w drodze domniemania faktycznego. Zgodnie z treścią art. 231 kpc Sąd może uznać za ustalone fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić z innych ustalonych faktów. Dowodem potwierdzającym zawarcie przedmiotowej umowy pożyczki między pozwaną a wierzycielem pierwotnym jest dowód potwierdzenie przelewu kwoty 4.500 złotych z dnia 01.02.2023 r. tytułem pożyczki nr (...) na rzecz I. J. na jej rachunek bankowy. Przelew ten został opatrzony numerem pożyczki tożsamym ze wskazanym na wydruku ramowej umowy pożyczki załączonej do pozwu. Wskazać należy, ze zgodnie z treścią art. 7 ustawy prawo bankowe oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej. W niniejszej sprawie ustalony fakt w postaci dokonania przez pożyczkodawcę przelewu kwoty pożyczki w dniu 01.02.2023 r. na konto pozwanej (k. 34) pozwala w sposób nie budzący wątpliwości ustalić fakt zawarcia przez pozwaną z wierzycielem pierwotnym umowy kredytu konsumenckiego. Pozwana nie kwestionowała, aby otrzymała od wierzyciela pierwotnego kwotę 4.500 zł , ani też aby konto na które dokonano przelewu tej kwoty należało do niej. Pozwana nie kwestionowała, że na poczet zadłużenia dokonała wpłat na łączną kwotę 2.331,48 zł. Natomiast jak wskazał powód, spółka (...) – obecnie E. została wpisana przez (...) do rejestru krajowych instytucji płatniczych. Zgodnie z treścią art. 143 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 roku o usługach płatniczych , zlecenie płatnicze uznaje się za wykonane na rzecz właściwego odbiorcy, jeżeli zostało wykonane zgodnie z informacjami, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 lub w art. 27 pkt 2 lit. b . Zatem przedłożone przez powoda potwierdzenie przelewu należy uznać za spełniające określone przepisami wymogi. Podkreślić należy, że wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym. Powszechnie przyjmuje się, ze wydruki komputerowe stanowią, bowiem "inny środek dowodowy", o którym mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c. , gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. Jakkolwiek nie można przyjąć, że oświadczenie zawarte w wydruku komputerowym jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, to należy przyjąć, że przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 8 lutego 2013r., I ACa 1399/12, LEX nr (...) , postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 12 października 2012 r., I ACz 1810/12, LEX nr (...) ). Wydruki te są lokowane w kategorii dokumentów prywatnych z art. 245 k.p.c. Dokument prywatny jest legalnym dowodem w postępowaniu cywilnym, podlegającym takiej samej swobodnej ocenie w trybie art. 233 § 1 k.p.c. W odniesieniu do podniesionych przez pozwaną zarzutów w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że obowiązujące przepisy prawa nie zabraniają stronom stosunku zobowiązaniowego dużej swobody w jego kształtowaniu, w szczególności umawiania się co do wysokości prowizji i opłat, które obok odsetek stanowią wynagrodzenie dla pożyczkodawcy z tytułu udostępnienia pożyczkobiorcy środków finansowych i są powszechnie stosowane nie tylko przez podmioty oferujące pożyczki krótkoterminowe, ale także instytucje bankowe. Naliczona przez wierzyciela pierwotnego prowizja za udzielenie pożyczki w kwocie 168,90 zł oraz opłata za udzielenie pożyczki w kwocie 900,00 zł, łącznie 1.068,90 zł mieści się w limicie pozaodsetkowych kosztów kredytu przewidzianych art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim. Stosownie do art. 36a ust. 2 przywołanej ustawy maksymalna wysokość wspomnianych kosztów nie może być wyższa od 45% całkowitej kwoty kredytu. Brak przy tym innych opłat dodatkowych. Podkreślić należy, że wybór odpowiedniego pożyczkodawcy zależy wyłącznie od woli pożyczkobiorcy, to on decyduje u kogo i na jakich warunkach chce się zadłużyć. Chociaż pozaodsetkowe koszty kredytu w przedmiotowej umowie z całą pewnością nie były niskie, to jednak pozwana decydując się na pożyczkę oferowaną w sektorze pozabankowym godziła się na ich poniesienie. Przypomnieć także należy, że pożyczkobiorca miał możliwość odstąpienia od umowy w terminie 14 dni, co wygenerowałoby wyłącznie koszty odsetkowe, a więc obiektywnie niewysokie (Rozdział 7 umowy k. 6). Bezsprzeczne jest także, że skoro ustawodawca wprowadził możliwość naliczania pozaodsetkowych kosztów kredytu w wysokości przewidzianej w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, a równocześnie brak jest przepisów prawa, które zakazywałyby stronom stosunku zobowiązaniowego do umawiania się na prowizję, nie można uznać, że ustalając sporną opłatę wierzyciel pierwotny działał w sposób sprzeczny z ustawą lub dążył do jej obejścia. Pozwana w odpowiedzi na pozew podniosła szereg zarzutów zmierzających do podważenia istnienia i wysokości roszczenia, jednakże w ocenie Sądu żadne z nich nie okazały się zasadne. Tak naprawdę zarzuty pozwanej były jedynie polemiką i ogólnymi twierdzeniami nie popartymi żadnym materiałem dowodowym. Samo wyrażenie przez pozwaną wątpliwości co do prawdziwości twierdzeń powoda, bez jednoczesnego wykazania ich przy pomocy dowodów, nie spełnia wymogu udowodnienia własnych twierdzeń, określonych przepisami postępowania cywilnego. Nie wystarczy przedstawienie przez stronę pozwaną twierdzeń, co do istnienia bądź nieistnienia określonych faktów, koniecznym jest również ich udowodnienie. W ocenie Sądu powód nie wykazał jedynie daty wymagalności roszczenia. Powód bowiem nie przedłożył dowodu wypowiedzenia umowy pożyczki przez wierzyciela pierwotnego i w konsekwencji prawidłowości wyliczenia odsetek skapitalizowanych. Umowa pożyczki została zawarta na okres 17 miesięcy – do dnia 17.06.2024 r. W związku z tym należało przyjąć, że datą wymagalności roszczenia jest dzień 18.06.2024 r. W pozwie powód domagał się zasądzenia kwoty 4.596,95 zł, na którą składały się: kwota 2.975,77 zł tytułem kapitału, kwota 907,81 zł tytułem skapitalizowanych odsetek, kwota 713,37 zł tytułem opłat związanych z zawarciem umowy Wobec tego Sąd uwzględnił żądanie pozwu co do zasadzenia kwoty 2.975,77 zł tytułem kapitału oraz 713,37 zł tytułem opłat i od sumy tych kwot wyliczył określone w umowie odsetki maksymalne za opóźnienie za okres od dnia 18.06.2024 r. do dnia 09.12.2024 r. (dnia poprzedzającego wniesienie pozwu w (...) ) – zatem odsetki maksymalne za opóźnienie od kwoty 3.689,14 zł za okres od dnia 18.06.2024 r. do dnia 09.12.2024 r. wyniosły 397,97 zł, co łącznie daje kwotę 4.087,11 zł. Taką kwotę Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda uznając powództwo za uzasadnione w tej części . W pozostałej części Sąd powództwo oddalił . O kosztach procesu Sąd orzekł stosownie do treści art. 100 kpc stosunkowo je rozdzielając, przyjmując, że powód wygrał proces w 88,90 %, a pozwana w 11,10%. Koszty procesu poniesione przez powoda wynoszą 1.317 zł (opłata od pozwu 400 zł, koszty zastępstwa procesowego 900 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł. Koszty procesu poniesione przez pozwaną wynosiły 917,00 zł, na które składały się: 900,00 zł kosztów zastępstwa procesowego, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Bilansując kwoty kosztów poniesionych przez strony z uwzględnieniem zasady odpowiedzialności za wynik procesu wyrażonej w art. 98 § 1 kpc , Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.069,03 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty. ZARZĄDZENIE 1. (...) ; 2. (...) 3. (...) U. , 23.10.2025 r. Sędzia Małgorzata Kłek