I C 3047/21

Sygn. akt I C 3047/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia del. Michał Siemieniec Protokolant: Jan Migduła po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2022 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa T. G. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w K. o ustalenie nieważności uchwały zarządu spółdzielni mieszkaniowej I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda T. G. na rzecz pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w K. kwotę 377 zł (trzysta siedemdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt I C 3047/21 UZASADNIENIE Wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 07.04.2022 r. W pozwie złożonym dnia 22.10.2021 r., skierowanym przeciwko pozwanej — Spółdzielni Mieszkaniowej (...) z siedzibą w K. , powód — T. G. wniósł o: 1) ustalenie nieważności uchwały Zarządu pozwanej spółdzielni nr (...) z dnia 23.11.2011 r. (w brzmieniu zmienionym uchwałą Zarządu pozwanej spółdzielni nr (...) z dnia 14.08.2014 r.); 2) zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, że uchwała, której dotyczy powództwo, reguluje kwestie korzystania z parkingów i dróg znajdujących się na terenie lub w zarządzie pozwanej spółdzielni, wprowadzając przy tym wymóg posiadania identyfikatora uprawniającego do parkowania. Zasady wydawania identyfikatorów wykluczają jednak ich przyznanie najemcy lokalu, który nie jest jego właścicielem, bądź właścicielowi lokalu, który nie jest w nim zameldowany i w nim nie mieszka. W ocenie powoda tak ukształtowana uchwała jest w całości nieważna, jako sprzeczna z ustawą i zasadami współżycia społecznego. Uchwała miała bowiem zostać podjęta przez zarząd z przekroczeniem ustawowego umocowania do podejmowania czynności zwykłego zarządu; ma naruszać prawo własności właścicieli lokali mieszkalnych, którym przysługuje udział w nieruchomości wspólnej, a którzy na jej terenie nie mieszkają; ma wprowadzać kryteria dostępu do parkingów i dróg wewnętrznych które mają charakter dyskryminujący dla posiadaczy lokali na podstawie różnych tytułów prawnych. Interes prawny powoda w żądaniu ustalenia nieważności uchwały ma zaś wynikać z faktu członkostwa w pozwanej spółdzielni mieszkaniowej i współwłasności nieruchomości wspólnej. W odpowiedzi na pozew z dnia 01.03.2022 r. (k. 81-84v) pozwana wniosła o: 1) oddalenie powództwa w całości; 2) zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwana wskazała, że uchwała, której dotyczy powództwo, została podjęta zgodnie z przepisami powszechnie obowiązującymi jak i wewnętrznymi pozwanej wspólnoty. Pozwana podkreśliła, że uchwała dotyczy nieruchomości wspólnej i to takiej, z której korzysta bardzo wielu współwłaścicieli — uregulowanie zasad wykorzystywania miejsc parkingowych było zatem konieczne, a przyjęte w tym względzie zasady nie są dyskryminacyjne, ale stanowią niezbędne ograniczenie uprawnień wszystkich współwłaścicieli (przy uznaniu, że prymat należy przyznać zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych, do czego powołana jest wspólnota mieszkaniowa, a nie majątkowych). Pozwana wskazała także, że uchwała została podjęta na skutek nacisku mieszkańców nieruchomości oraz że nie przekracza zakresu czynności zwykłego zarządu (a przywoływane co do tego przez powoda przepisy nie obowiązywały w momencie podjęcia uchwały). Sąd ustalił następujący stan faktyczny Powód jest (wraz z żoną B. G. ) współwłaścicielem na zasadzie ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny położony przy ul (...) w K. , dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr (...) . Z prawem własności tego lokalu związany jest udział w wysokości (...) w nieruchomości wspólnej, stanowiącej działkę ewidencyjną nr (...) w obr. 45, zabudowaną budynkiem mieszkalnym przy ul. (...) , dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...) . W nieruchomości tej nie doszło do wyodrębnienia własności wszystkich lokali. Wyodrębnionych zostało 8 lokali. Udział w nieruchomości wspólnej (wynoszący (...) ) nadal zachowuje Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) , która zarządza z mocy prawa nieruchomością wspólną Opisany powyżej lokal mieszkalny stanowi przedmiot umowy najmu, którą powód (jako wynajmujący) zawarł dnia 24.06.2021 r. [ dowody: wydruk treści księgi wieczystej nr (...) (k. 29-34), wydruk treści księgi wieczystej nr (...) (k. 35-45), zaświadczenie pozwanej spółdzielni nr (...) z dnia 22.12.2016 r. (k. 46), umowa najmu lokalu mieszkalnego z dnia 24.06.2021 r. (k. 47-50) ] W dniu 23.11.2011 r. Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w K. podjął uchwałę nr 7/44/2011 w sprawie terenów dróg i parkingów należących i zarządzanych przez pozwaną spółdzielnię oraz w sprawie wydawania identyfikatorów na pojazdy. W treści uchwały wskazano, że została ona podjęta między innymi na podstawie: a) przyjętego dnia 28.11.2007 r. przez Zebranie Grupy Członkowskiej pozwanej spółdzielni wniosku nr 2 w sprawie wprowadzenia obowiązku posiadania identyfikatorów (treść wniosku: W związku z blokowaniem miejsc postojowych przez samochody obce na terenie parkingu przy ul. (...) wnioskuję o wydanie identyfikatorów dla mieszkańców w/w budynków posiadających samochody dopuszczone po przeglądach technicznych do eksploatacji. Identyfikator winien być wydany jeden dla mieszkania, w którym właściciel samochodu jest zameldowany oraz w nim zamieszkuje, gdzie równocześnie właściciel tego lokalu jest członkiem Spółdzielni (...) . Identyfikator winien zawierać numer rejestracyjny samochodu, dla którego został wydany. Koszty identyfikatora winien ponieść otrzymujący identyfikator. Poszerzam wniosek o innych członków Spółdzielni ); b) zarządzenia Zarządu pozwanej spółdzielni z dnia 20.03.2008 r.; c) odrzuconego dnia 12.06.2008 r. przez Walne Zgromadzenie pozwanej spółdzielni wniosku nr 5 w sprawie uchylenia zarządzenia dotyczącego wydawania identyfikatorów dla samochodów parkujących na terenie pozwanej spółdzielni (treść wniosku: Odstąpienie od zarządzenia dotyczącego wydawania identyfikatorów dla samochodów parkujących na terenach naszej Spółdzielni. Wniosek jednej grupy mieszkańców nie jest podstawą do wydawania zarządzeń, których nie można wyegzekwować. Decyzja ta zamiast uporządkować sytuację na parkingach, wprowadziła wiele niepotrzebnego zamieszania ). Ponadto Walne Zgromadzenie pozwanej spółdzielni odrzuciło dnia 16.06.2012 r. następujący wniosek: Jeżeli identyfikatory mają pozostać to wnioskujemy o: 1) Identyfikator dla każdego mieszkania (najemcy) niezależnie od posiadania samochodu. 2) Dodatkowo identyfikator dla „gościa”, którym przeważnie jest dziecko odwiedzające Rodzica i zameldowane w tym mieszkaniu . Zgodnie z treścią tej uchwały: a) wprowadzono obowiązek posiadania w pojeździe na terenie należącym bądź zarządzanym przez pozwaną identyfikatora, który upoważnia do parkowania pojazdu i poruszania się na drogach (pkt 1-2); b) identyfikator mógł być wydawany w ilości jednej sztuki dla jednego lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku na terenie spółdzielni (pkt 7); c) identyfikator mógł być wydawany właścicielowi pojazdu, będącemu jednocześnie właścicielem lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku położonym na nieruchomości zarządzanej przez pozwaną spółdzielnię i zameldowanemu w tym lokalu na pobyt stały lub czasowy oraz w nim zamieszkującemu (pkt 11), przy czym mógł być także wydany: i. członkowi najbliższej rodziny właściciela lokalu mieszkalnego, który zamieszkuje wraz z właścicielem lokalu w jednej z nieruchomości zarządzanych przez pozwaną spółdzielnię mieszkaniową, z zachowaniem zasady: jeden lokal – jeden identyfikator (pkt 12); ii. właścicielowi lokalu mieszkalnego, będącemu jednocześnie właścicielem lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku położonym na nieruchomości zarządzanej przez pozwaną spółdzielnię i zameldowanemu w tym lokalu na pobyt stały lub czasowy oraz w nim zamieszkującemu, który jest posiadaczem pojazdu udostępnionego przez podmiot gospodarczy w celu wykonywania pracy (pkt 13); (...). właścicielowi pojazdu, będącemu właścicielem lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku położonym na nieruchomości zarządzanej przez pozwanej spółdzielni, nie będącemu jej członkiem, z zastrzeżeniem obowiązywania identyfikatora tylko na terenie nieruchomości, której właściciel pojazdu i lokalu mieszkalnego jest współwłaścicielem, o ile na terenie przedmiotowej nieruchomości znajduje się parking lub droga (pkt 14); iv. najemcy lub użytkownikowi lokalu użytkowego należącego do pozwanej spółdzielni, w drodze decyzji jej Zarządu. Dla lokalu użytkowego należącego do pozwanej spółdzielni, w uzasadnionym przypadku, dopuszczalne było wydanie więcej niż jednego identyfikatora (pkt 15); b) wydanie identyfikatora nie było jednoznaczne z zapewnieniem przez pozwaną spółdzielnię miejsca do parkowania — ze względu na ograniczoną ilość miejsca na parkingach (pkt 26). W dniu 14.08.2014 r. Zarząd pozwanej spółdzielni podjął uchwałę nr 5/39/2014 w sprawie terenów dróg i parkingów należących i zarządzanych przez pozwaną spółdzielnię oraz wydawania identyfikatorów na pojazdy i pilotów do szlabanów i bram. Uchwałą tą zmieniono częściowo opisaną powyżej uchwałę nr 7/44/2011, a także dodano do niej regulację dotyczącą wydawania pilotów do szlabanów i bram na terenach parkingów pozwanej spółdzielni. (...) przyjęcia uchwały nr 7/44/2011 (a właściwie odpowiadających jej treści zasad wjazdu i parkowania na terenie zarządzanym przez pozwaną spółdzielnię), pochodziła od mieszkańców — członków spółdzielni i przejawiała się między innymi w opisanych powyżej wnioskach i głosowaniach nad nimi. Spółdzielnia nie dysponuje wystarczającą ilością miejsc parkingowych, tak by każdemu mieszkaniu przypisać przynajmniej jedno z nich. Ustalając zatem zasady dostępu do miejsc parkingowych zarząd spółdzielni uznał, że — zgodnie ze swoimi ustawowymi zadaniami — pierwszeństwo należy przyznać członkom spółdzielni i właścicielom, którzy mieszkania wykorzystują we własnych celach mieszkaniowych, a nie zarobkowych (jak np. w przypadku mieszkań na wynajem). [ dowody: uchwała Zarządu nr 7/44/2011 z dnia 23.11.2011 r. z załącznikami (k. 16-20), uchwała Zarządu nr 5/39/2014 z dnia 14.08.2014 r. z załącznikami (k. 21-28), protokół z zebrania Grupy Członkowskiej nr III Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w K. z dnia 28.07.2007 r. z wnioskiem nr 2 (k. 91-92v), protokół z Walnego Zgromadzenia Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w K. w dniach 12.06.2008 r. i 19.06.2008 r. (k. 93), protokół z Walnego Zgromadzenia Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w K. w dniu 16.06.2012 r. (k. 94), przesłuchanie Z. R. za pozwaną (k. 105-106) ] Na podstawie opisanej powyżej uchwały odmówiono powodowi wydawania identyfikatora uprawniającego do parkowania pojazdu najemcy. Umożliwiono mu jednak zakup pilota do szlabanów i bram (informując przy tym, że do wjazdu i parkowania na terenie zarządzonym przez spółdzielnię konieczne jest dodatkowo posiadanie identyfikatora). [ dowody: wiadomość e-mail z dnia 13.07.2021 r. (k. 95), pismo pozwanej z dnia 26.10.2016 r. (k. 96), pismo pozwanej z dnia 21.10.2016 r. (k. 97), przesłuchanie powoda (k. 106) ] Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w pierwszej kolejności na podstawie dowodów z wymienionych dokumentów, których autentyczności i wiarygodności nie kwestionowała żadna ze stron, a sąd nie znalazł powodów, aby czynić to z urzędu. Dowody z przesłuchania stron sąd uznał za wiarygodne, ale w bardzo małym stopniu przydatne dla dokonania ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Sąd uznał, że przesłuchanie powoda (k. 106) miało znaczenie jedynie dla potwierdzenia wynikających już z dokumentów faktów odmowy wydania powodowi identyfikatora na podstawie zaskarżonej uchwały czy wynajmowania mieszkania osobie trzeciej. Pozostałe fakty (w tym kwestia komu dokładnie powód wynajmuje mieszkanie, w jakim celu je zakupił, w jakim celu je wynajmuje) nie miały znaczenia dla ustalenia, czy uchwała jest ważna oraz czy powodowi przysługuje interes prawny w żądaniu ustalenia. Przesłuchanie Z. R. za pozwaną (k. 105-106) — podobnie jak przesłuchanie powoda miało znaczenie jedynie dla potwierdzenia wynikających już z dokumentów faktów — przede wszystkim inicjatywy członków spółdzielni co do wprowadzenia kwestionowanych przez powoda zasad dostępu do parkingów spółdzielni oraz motywacji do podjęci zaskarżonej uchwały, deficytu miejsc parkingowych. W pozostałej części przesłuchanie dotyczyło bądź faktów nieistotnych dla rozstrzygnięcia, bądź stanowiło jedynie ocenę i stanowisko osoby występującej za pozwaną, wobec czego nie mogło stanowić podstawy ustaleń faktycznych. Dowód z oględzin nieruchomości sąd pominął. Fakty takie jak aktualny stan faktyczny nieruchomości i sytuacja w zakresie parkingów pozwanej spółdzielni (a tylko one mogłyby zostać wykazane za pomocą takiego dowodu) nie miały bowiem znaczenia dla przyjęcia, czy zaskarżona uchwała jest ważna czy też nie (bądź czy powodowi przysługuje interes prawny w żądaniu ustalenia w tym przedmiocie). Sąd zważył, co następuje Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód domagał się ustalenia na podstawie art. 189 kpc nieważności uchwały zarządu pozwanej spółdzielni mieszkaniowej. W myśl powołanego przepisu, podstawowym warunkiem możności domagania się tego rodzaju ustalenia jest posiadanie interesu prawnego. Po stronie powoda taki interes oczywiście występuje, bowiem jako właściciel wyodrębnionego lokalu mieszkalnego, a zarazem współwłaściciel nieruchomości wspólnej ma oczywisty interes w ustaleniu, czy uchwała regulująca zarząd tą nieruchomością jest zgodna z prawem, czy też nie. Przeszkodą do uwzględnienia żądania pozwu jest jednak brak sprzeczności uchwały nim objętej z prawem lub zasadami współżycia społecznego. W nieruchomości, w której znajduje się lokal mieszkalny powoda, nie doszło jeszcze do wyodrębnienia wszystkich samodzielnych lokali. Część mieszkańców nadal korzysta z lokali na zasadzie praw spółdzielczych , czego skutkiem jest utrzymująca się nadal współwłasność właścicieli lokali oraz pozwanej spółdzielni w nieruchomości wspólnej (grunt oraz części budynku i urządzenia niesłużące wyłącznie do użytku właścicieli lokali). Nie doszło zatem na nieruchomości wspólnej do powstania wspólnoty mieszkaniowej, a zarząd jest sprawowany z mocy prawa przez spółdzielnię – jak zarząd powierzony – zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz.U. 2021 poz. 1208). W myśl tego przepisu, przepisów ustawy dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. 2021 poz. 1048) o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z wyjątkiem art. 22 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio. Zastosowanie ma natomiast art. 24 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, który w ust. 1 przewiduje, że większość właścicieli lokali w budynku położonym w obrębie danej nieruchomości, obliczana według wielkości udziałów w nieruchomości wspólnej, może podjąć uchwałę, że w zakresie ich praw i obowiązków oraz zarządu nieruchomością wspólną będą miały zastosowanie przepisy ustawy dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Tego rodzaju uchwała w niniejszym przypadku nie zapadła, wobec czego zarząd nieruchomością wspólną sprawuje Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) . Jak wynika z przytoczonego wyżej art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych do zarządu przez spółdzielnię odpowiednie zastosowanie mają jedynie dwa przepisy ustawy o własności lokali , mianowicie art. 22 oraz art. 29 ust. 1 i 1a . Pierwszy z tych przepisów wskazuje kompetencje w zakresie podejmowania czynności zwykłego zarządu oraz przekraczających zakres zwykłego zarządu, natomiast drugi z nich nakłada na sprawującego zarząd szereg szczegółowych obowiązków. Gdyby uchwała objęta żądaniem pozwu została podjęta obecnie, podlegałaby tej regulacji. Uchwała ta jednak została podjęta w roku 2011, a jej zmiana w roku 2014, zatem tryb jej podjęcia oraz kwestia, czy mieściła się w ramach kompetencji zarządu podlegają ocenie w świetle ówcześnie obowiązujących przepisów. Do dnia 9 września 2017 r. przepis art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych przewidywał, że do zarządu nieruchomością wspólną nie stosowało się przepisów ustawy o własności lokali , z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 1a , które miały zastosowanie odpowiednie. Żaden z tych przepisów w brzmieniu obowiązującym w latach 2011-2014 nie rozgraniczał kompetencji zarządu na czynności zwykłego zarządu oraz przekraczające ten zakres. Oznacza to, że w tym stanie prawnym spółdzielnia mieszkaniowa sprawująca zarząd miała pełną kompetencję zarówno do dokonywania czynności zwykłego zarządu, jak i przekraczających zwykły zarząd. Uchwała, której stwierdzenia nieważności domagał się powód dotyczyła sposobu korzystania przez mieszkańców z nieruchomości wspólnej, jaką jest grunt, w zakresie parkowania i wjazdu na nieruchomość, niewątpliwie zatem jej przedmiotem były czynności nie mieszczące się w ramach zwykłego zarządu. Skoro jednak - w mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia okresie – samodzielne kompetencje spółdzielni nie były ograniczone do czynności zwykłego zarządu, nie sposób uznać, by zaskarżona uchwała, ze względu na sposób jej podjęcia była nieważna. W tej sytuacji nieważność taka mogłaby być jedynie wynikiem merytorycznej sprzeczności treści uchwały z prawem lub zasadami współżycia społecznego ( art. 58 § 1 i 2 kc ). Powód takiej sprzeczności upatrywał we wprowadzeniu dyskryminującego – jego zdaniem – dla właścicieli lokali, którzy nie zamieszkują na wspólnej nieruchomości, kryterium przyznawania identyfikatorów upoważniających do parkowania na nieruchomości wspólnej. Ze stanowiskiem powoda nie można się zgodzić. Jak ustalono, ilość miejsc parkingowych na wspólnej posesji jest deficytowa, nie pozwala na swobodne parkowanie przez wszystkich mieszkańców budynku. Wybuchały na tym tle konflikty, które w rezultacie doprowadziły do podjęcia kwestionowanej uchwały – z inicjatywy mieszkańców. W sytuacji braku możliwości zaspokojenia potrzeb wszystkich zainteresowanych parkowaniem, spółdzielnia – jako zarządca – była uprawniona do uregulowania zasad korzystania z parkingu. Zasady te mogłyby zostać uznane za niezgodne z prawem jedynie w wypadku, gdyby naruszały konkretne, bezwzględnie obowiązujące przepisy. Taka sytuacja w niniejszym przypadku nie zachodzi, w szczególności brak jest naruszenia art. 140 kc , bowiem przepis ten nie rozstrzyga kolizji pomiędzy uprawnieniami poszczególnych współwłaścicieli. Nie sposób też dopatrywać się tutaj sprzeczności z art. 206 kc , bowiem przepis ten przyznaje prawo do współposiadania i korzystania z nieruchomości wspólnej jedynie w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Sprzeczność z zasadami współżycia społecznego mogłaby być z kolei stwierdzona w razie ewidentnego naruszenia zasad słuszności przy ważeniu wzajemnie sprzecznych interesów poszczególnych właścicieli wyodrębnionych lokali oraz uprawnionych z tytułu spółdzielczych praw do lokali. O takim naruszeniu można by mówić, gdyby ilość miejsc parkingowych była większa niż łączna liczba lokali wyodrębnionych oraz niewyodrębnionych. W takiej sytuacji wydanie identyfikatorów uprawniających do parkowania jedynie niektórym właścicielom lub posiadaczom lokali spółdzielczych byłoby ewidentnie krzywdzące dla tych, którym odmówiono prawa do parkowania i w rezultacie nie dałoby się pogodzić ze względami słusznościowymi. W rozpoznanym przypadku jednakże powód nie udowodnił, że ilość miejsc parkingowych na nieruchomości wspólnej umożliwia zaspokojenie potrzeb wszystkich posiadaczy lokali, nie można więc uznać, że doszło do jego bezprawnej dyskryminacji. Wypada w tym miejscu przypomnieć, że powód domagał się ustalenia nieważności uchwały, czego przesłanką jest – jak już wspomniano – bezprawność tej czynności prawnej. W ramach zakreślonych żądaniem pozwu nie można więc rozszerzająco badać okoliczności, które mogą stanowić podstawę zaskarżenia uchwały zarządu nieruchomości wspólnej, wskazaną w art. 25 ust. 1 uchwały, tj. naruszenia zasad prawidłowego zarządzania, czy interesów powoda. Jedynie, gdyby owo naruszenie reguł prawidłowego zarządu lub słusznych interesów strony powodowej osiągnęło taką intensywność, że w rezultacie nie dałoby się pogodzić z zasadami współżycia społecznego, można by przyjąć, że uchwała jest nieważna. Taki przypadek jednak w niniejszej sprawie nie wystąpił. Spółdzielnia Mieszkaniowa wskazała bowiem obiektywne kryteria, wedle których przyznawane są identyfikatory (priorytet przyznano posiadaczom lokali zaspokajającym w nich swoje potrzeby mieszkaniowe), wykluczające dowolność. Na koniec wypada dodać, że choć trudno odmówić racji niektórym argumentom powoda, wskazującym na jego pokrzywdzenie treścią zaskarżonej uchwały, to jednak owo pokrzywdzenie jest wynikiem czynników obiektywnych oraz próbą rozstrzygnięcia wzajemnie sprzecznych interesów poszczególnych mieszkańców. Rozwiązanie to, choć może być uznane za bardziej lub mniej udane, zapewne nie optymalne, to jednak z pewnością nie ma charakteru bezprawnego. W rezultacie powództwo należało oddalić na mocy powołanych wyżej przepisów. O kosztach procesu orzeczono na mocy art. 98 § 1, § 1 1 , § 3 w zw. z art. 99 kpc . Zasądzone koszty obejmują 360 zł wynagrodzenia radcy prawnego ( § 8 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, t.j. Dz.U. 2018 poz. 265), oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. [ sędzia del. M. S. ]