I C 278/25

Sygn. akt I C 278/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 listopada 2025 r. Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. w Ciechanowie na rozprawie sprawy z powództwa Prokura Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. przeciwko M. G. o zapłatę 7833,43 zł I zasądza od pozwanej M. G. na rzecz powoda Prokura Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. kwotę 2111,03 zł ( dwa tysiące sto jedenaście złotych trzy grosze ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 grudnia 2024 r. do zapłaty; II zasądza od pozwanej M. G. na rzecz powoda Prokura Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. kwotę 1117,00 zł ( jeden tysiąc sto siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym kwotę 917,00 zł ( dziewięćset siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. sędzia Lidia Grzelak Sygn. akt I C 278/25 UZASADNIENIE W dniu 21 maja 2025 r. (data stempla operatora pocztowego ) powód Prokura Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. wystąpił do Sądu Rejonowego w Ciechanowie z pozwem przeciwko M. G. wnosząc o zasądzenie kwoty 2111,03 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty. Ponadto powód wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W dniu 9 czerwca 2025 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Ciechanowie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie I Nc 289/25, uwzględniając powództwo w całości. Pozwana M. G. w ustawowym terminie wniosła sprzeciw od w/w nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. W uzasadnieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty pozwana kwestionowała, aby zawarła z (...) Finanse Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. umowę pożyczki o treści i w kwocie wskazanej przez powoda. W ocenie pozwanej strona powodowa nie wykazała, aby doszło do skutecznego zawarcia umowy pomiędzy stronami oraz, aby przedmiotowa umowa skutecznie została pozwanej wypowiedziana. Brak jest również dowodu wypłaty pozwanej wskazanych w umowie środków. Ponadto pozwana wskazała, że przedłożona przez powoda umowa pożyczki zawiera szereg klauzul abuzywnych. Dodatkowo kwestionowała posiadanie legitymacji czynnej do występowania w niniejszym procesie. Pełnomocnik pozwanej zarządzeniem z dnia 25 lipca 2025 r. wezwany został do złożenia zaświadczenia z (...) Banku (...) S.A. w W. , potwierdzającego, że w okresie od 20.01.2023 r. do 31.01.2023 r. pozwana nie była posiadaczem rachunku bankowego nr (...) lub, jeśli była posiadaczem wskazanego rachunku bankowego historii operacji na tym rachunku bankowym we wskazanym okresie – w terminie 14 dni pod rygorem uznania twierdzeń powoda za prawdziwe. Strona pozwana nie złożyła zaświadczenia, do którego była wzywana przez Sąd. W piśmie procesowym z dnia 9 września 2025 r. podtrzymywała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, a także zaprzeczała, aby dokonywała jakichkolwiek spłat na poczet umowy pożyczki wskazanej w pozwie. Powód do zakończenia procesu także podtrzymywał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 20 stycznia 2023 r. M. G. oraz (...) Finanse spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. za pośrednictwem platformy internetowej zawarli umowę pożyczki nr (...) . Zawarcie umowy poprzedzone zostało złożeniem wniosku o udzielenie pożyczki za pośrednictwem platformy internetowej oraz zweryfikowaniem przez pożyczkodawcę tożsamości M. G. poprzez dokonanie przelewu weryfikacyjnego w wysokości 1,00 zł. Na podstawie tej umowy (...) Finanse spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. udzielił M. G. pożyczki w kwocie 3595,89 zł. Roczna stopa oprocentowania ustalona została w wysokości 20,50 % w skali roku. Oprocentowanie naliczane było od dnia postawienia każdej transzy pożyczki do dyspozycji M. G. – wypłata kwoty pożyczki była w dwóch transzach: pierwsza w kwocie 3000,00 zł oraz druga w kwocie 595,89 zł na poczet prowizji. Kwota naliczonych odsetek umownych od kwoty pożyczki wynosiła 393,15 zł. Całkowita kwota do zapłaty z tytułu udzielonej pożyczki wynosiła – 3989,04 zł. M. G. zobowiązała się do spłaty pożyczki w 12 miesięcznych ratach, każda w wysokości 333,96 zł. Ostateczny termin spłaty pożyczki ustalony został na dzień 15 stycznia 2024 r. Umowa zawierała szczegółowe dane osobowe pożyczkobiorczyni: imię i nazwisko, PESEL, adres zamieszkania, serię i numer dowodu osobistego oraz numer rachunku bankowego. W dniu 20 stycznia 2023 r. (...) Finanse spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. dokonał przelewu środków w wysokości 3000,00 zł na rachunek bankowy nr (...) należący do M. G. ( wniosek o udzielenie pożyczki k. 18-21, umowa pożyczki wraz z załącznikami spłat k. 20-33, potwierdzenie wypłaty k. 34, tabela opłat i prowizji k. 22, harmonogram k. 23, formularz informacyjny k. 24-26, dyspozycja wypłaty k. 27, oświadczenie klienta k. 28-31). M. G. początkowo dokonywała spłaty rat pożyczki z tytułu zawartej umowy. Dokonała wpłat na poczet zadłużenia: w dniu 2 marca 2023 r. w kwocie 340,00 zł, w dniu 14 marca 2023 r. w kwocie 333,96 zł, w dniu 18 kwietnia 2023 r. w kwocie 340,00 zł, w dniu 12 maja 2023 r. w kwocie 340,00 zł, w dniu 19 lipa 2023 r. w kwocie 340,00 zł oraz w dniu 11 sierpnia 2023 r. w kwocie 340,00 zł. M. G. dokonała zatem wpłat na poczet spłaty zadłużenia w łącznej wysokości 2033,96 zł. (...) Finanse spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. ( wówczas (...) Finanse spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna we W. ) dokonał w dniu 11 września 2015 r. sprzedaży wierzytelności na rzecz (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. Następnie na podstawie zawartej umowy przelewu wierzytelności w dniu 11 września 2015 r. (...) Finanse spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. dokonał w dniu 24 stycznia 2023 r. na rzecz (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. przelewu wierzytelności wynikających z umowy pożyczki nr (...) z dnia 20 stycznia 2023 r. zawartej pomiędzy (...) Finanse spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. a M. G. . Cena za nabywane wierzytelności została zapłacona przez cesjonariusza ( KRS k. 166 – 177, umowa przelewu wierzytelności k. 150-155, oświadczenie o dokonaniu cesji praw k. 156 ). Następnie na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 28 czerwca 2024 r. zawartej pomiędzy (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności we W. a Prokura Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. , Cedent przelał na rzecz Cesjonariusza wierzytelność wynikającą z umowy pożyczki nr (...) z dnia 20 stycznia 2023 r. zawartej pomiędzy (...) Finanse Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. a M. G. . Cena za nabywane wierzytelności została zapłacona przez cesjonariusza ( umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikami k. 9-17 ). W dniu 5 listopada 2024 r. nabywca wierzytelności wystosował wobec M. G. wezwanie do zapłaty kwoty 2094,27 zł z tytułu umowy pożyczki zawartej z wierzycielem pierwotnym ( pismo k. 38-38v ). Zadłużenie M. G. wynikające z umowy pożyczki nr (...) na dzień 16 maja 2025 r. wynosiło 2111,03 zł. Na kwotę tą składały się: 1554,44 zł tytułem należności głównej, 247,83 zł tytułem odsetek oraz 308,76 zł tytułem kosztów ( wyciąg z ksiąg rachunkowych k. 8 ). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów, a w szczególności: wniosku o udzielenie pożyczki, umowy pożyczki wraz z załącznikami, potwierdzenia przelewu, wezwania do zapłaty, umów przelewu wierzytelności wraz z załącznikami, zawiadomienia o przeniesieniu wierzytelności, KRS, wyciągu z ksiąg rachunkowych. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, co potwierdzają przede wszystkim potwierdzone wpłaty dokonywane przez M. G. na poczet spłaty zadłużenia wskazują w sposób jednoznaczny na istnienie roszczenia dochodzonego pozwem, wynikającego z umowy pożyczki z dnia 20 stycznia 2023 r. Dołączone do akt sprawy wezwania do zapłaty nie można uznać za wiążące, bowiem nie zostało dołączone potwierdzenie skutecznego doręczenia tego dokumentu M. G. . Odnosząc się do zarzutów strony pozwanej zawartych w odpowiedzi na pozew oraz dalszym piśmie procesowym należy uznać je za całkowicie bezzasadne, gdyż brak jest podstaw do kwestionowania zawarcia przez strony za pośrednictwem platformy internetowej umowy pożyczki. Umowa taka z oczywistych względów zawarta jest bez jednoczesnej obecności obu stron; zarówno przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , jak też ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, dopuszczają taki sposób zawarcia umowy. Powód dysponował szczegółowymi danymi osobowymi pozwanej M. G. takimi jak adres zamieszkania, numer PESEL, numer dowodu osobistego i jej numer rachunku bankowego co wskazuje, że powód wszedł w posiadanie tych danych, uzyskując je od pozwanej, a nie w jakiś inny sposób. Brak podpisów na umowie zawieranej poprzez platformę internetową nie świadczy o tym, że umowa jest nieważna. Podstawą ustaleń Sądu były dokumenty złożone do akt sprawy przez powoda. Część z nich ma charakter dokumentów prywatnych, stanowiąc dowód tego, że osoby, które je podpisały, złożyły oświadczenia w nich zawarte ( art. 245 kpc ), a część stanowi wydruki komputerowe. Sąd oceniając te dowody przez pryzmat art. 233 § 1 kpc nie stwierdził, aby treść tych dokumentów budziła uzasadnione wątpliwości co do ich prawdziwości czy autentyczności. Wskazać należy, że wydruki komputerowe mogą stanowić inny środek dowodowy, pozwalający na czynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych. Nie wiążą się one z domniemaniami, jakie towarzyszą dokumentom ( art. 244 kpc , art. 245 kpc ), jednakże świadczą o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku ( Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lutego 2019 r. wydanego w sprawie I ACa 767/18 ). Przedłożone do akt sprawy wydruki komputerowe zawierają szereg danych wrażliwych dotyczących pozwanej M. G. w tym m.in. numer ewidencyjny PESEL, nr rachunku bankowego, nr i serię dowodu osobistego. Pozwana nie wskazywała, że dane te powód uzyskał bezprawnie. Sąd zważył, co następuje: W ocenie Sądu, powództwo zasługiwało uwzględnienie w całości. W razie cesji wierzytelności, na nabywcę przechodzi ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, wszystkie właściwości, przywileje i braki, a więc ustawodawca zakłada identyczność wierzytelności cesjonariusza z wierzytelnością cedenta ( art. 509 § 2 kc ). Powód Prokura Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności we W. nabył przedmiotową wierzytelność od (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności we W. . Ten zaś poprzednio wierzytelność mu przysługującą wobec M. G. nabył od (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. ( poprzednio (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna we W. ). Potwierdzeniem przejścia uprawnień są dołączone wykazy wierzytelności oraz umowy cesji wierzytelności. Powód przedstawił oświadczenie o dokonaniu cesji praw oraz załącznik do umowy, w którym opisana jest wierzytelność wraz z podaniem numeru umowy kredytu, danych personalnych kredytobiorcy oraz kwoty kredytu oraz oświadczenie o zapłacie ceny. Dokumenty te potwierdzają skuteczne nabycie wierzytelności przysługującej w stosunku do pozwanej i legitymację czynną powoda w niniejszej sprawie. Na skutek przelewu wierzytelności doszło więc do zmiany strony stosunku zobowiązaniowego po stronie wierzyciela, a zatem powód jest legitymowany czynnie do występowania w niniejszym procesie. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty potwierdzają w myśl art. 511 kc , że do zawarcia umowy doszło. Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że poprzednik prawny powoda (...) Finanse Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. udzielił przedmiotowej pożyczki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a pozwana M. G. działała przy zawarciu umowy jako konsument w rozumieniu art. 22 1 kc ; czynność dokonana przez pozwaną nie była bowiem związana bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Posiadanie przez pozwaną statusu konsumenta nie było zresztą kwestionowane przez powoda. Z tych względów, do umowy mają zastosowanie również przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , zgodnie z którymi, przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na podstawie której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu. Umowa pożyczki podlega ogólnym przepisom prawa cywilnego ( art. 720 i nast. kc ). Mają one zastosowanie zarówno w relacjach między osobami fizycznymi oraz w relacjach przedsiębiorca – konsument. Zgodnie z art. 720 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Zarzuty pozwanej M. G. dotyczyły niewykazania roszczenia co do zasady i wysokości, a zatem braku umowy i wykonania umowy przez wierzyciela. Twierdzenia pozwanej są, w ocenie Sądu, w tym zakresie niewiarygodne. Do zawarcia umowy pożyczki pomiędzy pozwaną a powodem doszło za pomocą środków porozumiewania się na odległość, a zatem podpisy stron nie były wymagane. Poza wydrukiem komputerowym umowy pożyczki powód przedstawił również potwierdzenie wypłaty kwoty pożyczki pozwanej. Powód wskazał także konkretne daty, w których M. G. dokonywała wpłat na poczet spłaty zadłużenia. Pozwana zaprzeczała temu faktowi, jednak Sąd uznał jej twierdzenia za niewiarygodne, bowiem powód zaliczył te wpłaty na poczet zadłużenia. Gdyby wpłaty faktycznie nie zostały przez nią dokonane, powód działał by przecież na swoją szkodę. Fakt dokonanych częściowo wpłat przez pozwaną zatem należało uznać za dowód skutecznego zawarcia umowy pomiędzy stronami. Ponadto pełnomocnik pozwanej w związku z podnoszonymi zarzutami, został wezwany do złożenia zaświadczenia, że pozwana nie była posiadaczem rachunku bankowego, na który przekazana została kwota pożyczki. Pełnomocnik pozwanej nie udzielił odpowiedzi na pytanie sądu, nie przedłożył stosownego zaświadczenia. Również podnoszony przez pozwaną zarzut braku dowodu skutecznego wypowiedzenia pożyczki, należy uznać za bezpodstawny. Roszczenie wynikające z zawartej pomiędzy stronami umowy pożyczki stało się bowiem wymagalne z uwagi na upływ terminu na jaki została zawarta. Wypowiedzenie umowy nie było zatem konieczne, dla wykazania wymagalności roszczenia. Z uwagi, że umowa pożyczki została zawarta pomiędzy wierzycielem pierwotnym a M. G. w dniu 20 stycznia 2023 r. na okres 12 miesięcy. Ostateczny termin spłaty przypadał na dzień 15 stycznia 2024 r. Pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym został złożony w dniu 10 grudnia 2024 r. a więc roszczenie powoda z uwagi na upływ terminu, na jaki umowa została zawarta, było już wymagalne. Sąd ustalił zatem, że wierzyciel pierwotny i M. G. zawarli umowę pożyczki w rozumieniu przepisów art. 720 kc oraz ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , zgodnie z którą przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na podstawie której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki ( art. 1 i 3 cyt. ustawy). Tym samym, sąd zobligowany był do oceny uprawnień powoda w kontekście art. 385 1 kc. Stosownie do art. 385 1 § 1 i § 4 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Zastrzeżono przy tym, że postanowienia określające główne świadczenia stron, takie jak cena lub wynagrodzenie, mogą zostać uznane za niedozwolone postanowienia umowne tylko wówczas, gdy zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W celu ustalenia, czy konkretne postanowienie umowne należy kwalifikować jako „nieuzgodnione indywidualnie”, należy zbadać, czy konsument miał na treść danego postanowienia „rzeczywisty wpływ” ( art. 385 1 § 3 zd. 1 kc ). W szczególności ustawodawca zwraca uwagę na niebezpieczeństwo „nieuzgodnionego indywidualnie” charakteru postanowienia umowy przejętego z wzorca umownego. Kontroli podlegają zatem nieuzgodnione indywidualnie: postanowienia umowne przejęte z wzorca umownego bądź też nie ( w przypadku umowy zawartej bez użycia wzorca umownego chodzi o te, które nie były przez strony negocjowane ) oraz postanowienia wzorców umownych. Ciężar dowodu spoczywa oczywiście na tym, kto z okoliczności indywidualnego uzgodnienia treści postanowienia lub braku takiego uzgodnienia wyciąga skutki prawne ( art. 6 kc ). W sporze wynikłym w obrocie konsumenckim to najczęściej przedsiębiorcy zależy na wykazaniu faktu indywidualnego uzgodnienia. W uchwale z dnia 27 października 2021 r. wydanej w sprawie III CZP 43/20, którą sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, Sąd Najwyższy wskazał, że, w przypadku umowy pożyczki świadczeniem głównym po stronie pożyczkobiorcy są odsetki kapitałowe i za opóźnienie, nie jest nim natomiast wynagrodzenie prowizyjne. Zastrzeżenie to, ma zastosowanie również do opłaty przygotowawczej. Wskazać również należy na treść art. 36a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , określająca maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego. Celem tego przepisu jest zabezpieczenie przed nakładaniem na konsumentów nadmiernych obowiązków finansowych, co oznacza, że przedsiębiorca domagający się pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego powinien wskazać na zindywidualizowane okoliczności usprawiedliwiające naliczenie tychże kosztów w żądanej wysokości. Zarówno w orzecznictwie europejskim, jak i krajowym wskazano, że określenie w prawie krajowym maksymalnego pułapu pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego nie wyłącza z zakresu kontroli sądowej kosztów naliczonych w granicach nieprzekraczających tego pułapu ( wyrok (...) z dnia 3 września 2020 r. w sprawie C-84/19, wyrok (...) z dnia 26 marca 2020 r. w sprawie C-779/18, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2021 r. w sprawie III CZP 42/20, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie III CZP 43/20 ). Wskazać należy, że na podstawie załączonej przez stronę powodową umowy pożyczki stwierdzić należy, że całkowita kwota do zapłaty wskazana w umowie została udowodniona. Sąd po zbadaniu treści umowy z urzędu nie znalazł podstaw do uznania, że zawiera ona klauzule niedozwolone. Wobec czego uznać należało, że roszczenie dochodzone przez Prokura Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. przeciwko M. G. zostało udowodnione i zasługuje na uwzględnienie w całości. Mając powyższe na uwadze, Sąd, zasądził w pkt I wyroku od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2111,03 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty. Odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzone zostały zgodnie z żądaniem pozwu, a więc od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. O zwrocie kosztów procesu przez pozwaną na rzecz powoda, Sąd orzekł stosownie do art. 98 kpc . Sąd w pkt II wyroku zasądził pozwanej M. G. na rzecz powoda Prokura Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. kwotę 1117,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Na przedmiotowe koszty procesu złożyły się następujące kwoty: 200,00 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 900,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wysokość ustalonych kosztów zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.