III C 299/24

Sygn. akt III C 299/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lipca 2025 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Justyna Pikulik Protokolant: Natalia Putko po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. w Szczecinie na rozprawie sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w P. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę 1. oddala powództwo; 2. zasądza od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w P. na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 1.817 zł (tysiąc osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty; 3. nakazuje pobrać od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w P. na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego Szczecin- Centrum w Szczecinie kwotę 1.569,27 zł (tysiąc pięćset sześćdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia siedem groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Sygn. akt III C 299/24 UZASADNIENIE Pozwem z 25 marca 2024 r. powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w P. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o zasądzenie na swoją rzecz, od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 9.340,87 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 29 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według nrom przepisanych. Powód wskazał, że dochodzone roszczenie wynika z wierzytelności, którą nabył od poszkodowanego w wyniku kolizji pojazdów – S. D. , której to kolizji sprawcą była osoba związana z pozwanym umową ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. Powód wskazał, że pozwany uznał roszczenie co do zasady, natomiast spór dotyczył wysokości odszkodowania, jakie powinno przysługiwać poszkodowanemu. W odpowiedzi na pozew z 20 maja 2024 roku pozwany (...) S.A. z siedzibą w W. , reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego z uwzględnieniem opłaty od pełnomocnictwa. Pozwany ubezpieczyciel podniósł, że poszkodowany poniósł już koszty naprawy pojazdu, a zatem wysokość odszkodowania powinna odpowiadać tym kosztom, kwestionując jednocześnie koszt naprawy tego pojazdu, podnosząc przy tym, że oferował on poszkodowanemu naprawę pojazdu w jednym ze współpracujących warsztatów. W piśmie procesowym z 5 lipca 2024 r. powód (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. podniósł, że pozwany zaniżył należne odszkodowanie, a sporządzonego przez niego dokumenty dotyczące wysokości szkody są w tym zakresie nierzetelne. Wskazał przy tym, że świadczenie ubezpieczyciela przy szkodzie majątkowej polega wyłącznie na wypłacie sumy pieniężnej, a nie na restytucji naturalnej. Ponadto poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. Pismem z 29 listopada 2024 r. pozwany (...) S.A. z siedzibą w W. stwierdził, że opinia biegłego nie pozwala w żaden sposób na ocenę faktycznej wysokości szkody. W opinii uzupełniającej z 30 października 2024 r. biegły odniósł się do zarzutów pozwanego ubezpieczyciela. W piśmie z 7 kwietnia 2025 r. pozwany (...) S.A. z siedzibą w W. wskazał, iż opinią biegłego zgadza się jedynie połowicznie, zwracają uwagę na to, iż jego zdaniem biegły w swoich opiniach nie bierze pod uwagę całości zeznań świadka – poszkodowanego S. D. . Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: 27 lipca 2023 roku S. D. kierując pojazdem marki B. o nr rej. (...) został poszkodowany w kolizji drogowej, której sprawcą była osoba ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. . Na skutek kolizji w samochodzie marki B. uległ uszkodzeniu uległa lampa samochodu, zderzak, spryskiwacz i belka. Niesporne, a nadto dowód: - akta szkody, k. 53; - zeznania świadka S. D. , k. 69-70. 27 lipca 2023 roku poszkodowany zgłosił szkodę (...) S.A. z siedzibą w W. , który potwierdził przyjęcie zgłoszenia. W piśmie z 10 sierpnia 2023 r. pozwany ubezpieczyciel poinformował poszkodowanego, że zdecydował się uznać odpowiedzialność za szkodę i przyznać odszkodowanie za naprawę pojazdu w kwocie 2.002,04 złotych opierając się na oględzinach pojazdu i sporządzonym na tej podstawie kosztorysie napraw. Niesporne, a nadto dowód: - potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia szkody, k. 53; - pismo zawierające oświadczenie o wypłacie odszkodowania, k. 12v.-13; - kalkulacja naprawy nr (...) , k. 13v.-14. Poszkodowany S. D. dokonał naprawy pojazdu marki B. przy użyciu części zamiennych we własnych zakresie – w należącym do niego warsztacie samochodowym. Naprawa doprowadziła do przywrócenia stanu używalności pojazdu sprzed zaistnienia szkody. Przed zdarzeniem szkodowym była już zamontowana lampa na częściach nieoryginalnych. Dowód: - zeznania S. D. , k. 69-70. 21 sierpnia 2023 roku poszkodowany S. D. zawarł z (...) spółką komandytową z siedzibą w (...) umowę cesji wierzytelności przysługującej mu z tytułu odszkodowania od (...) S.A. (...) spółka komandytowa z siedzibą w G. przeniosła wierzytelność z tytułu odszkodowania na rzecz (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. . Niesporne, a nadto dowód: - umowa cesji wierzytelności z 21 sierpnia 2023 r., k. 15; - umowa cesji wierzytelności z 12 lutego 2024 r., k. 16. Powód w wiadomości e-mail z 12 marca 2024 r., nie zgadzając się z wyceną szkody ustaloną przez pozwanego na kwotę 2.002,04 złotych i opierając się na kosztorysie nr (...) , wezwał pozwanego do zapłaty odszkodowania ponad przyznaną kwotę jak wyżej, na co pozwany nie zgodził się, wyrażając swoje stanowisko w piśmie z 19 marca 2024 r., w którym jednocześnie wskazał, że do chwili obecnej nie otrzymał faktury potwierdzającej naprawę uszkodzonego pojazdu oraz jej koszt, co świadczyłoby o tym, iż dotychczas wypłacona kwota odszkodowania nie jest wystarczająca, by przywrócić pojazd do stanu sprzed szkody. Niesporne, nadto dowód: - wiadomość e-mail z 12 marca 2024 r., k. 19; - kalkulacja naprawy nr (...) , k. 19v.-21; - akta szkody (pismo zawierające oświadczenie o odmowie wypłaty odszkodowania), k. 53. Wykonanie prawidłowej naprawy – przywracającej pojazd poszkodowanego do stanu sprzed szkody w okresie zaistnienia szkody przez niezależny odpowiednio wyposażony warsztat przy zastosowaniu stawek roboczogodzin prac naprawczych, pominięciu pracy dodatkowej przy wymianie nakładki zderzaka przedniego dot. wytłoczenia otworów i wklejenia uchwytów czujników systemu (...) (parktronic), nieuwzględnieniu do wymiany wszystkich niezbędnych elementów, a także części oryginalnych, sygnowanych logo producenta pojazdu oraz przyjętej technologii zastosowanej w wykonanej przez pozwaną kalkulacji w warunkach wolnego rynku jest niemożliwe i dla warsztatu wykonującego naprawę ekonomicznie nieopłacalnego, powyższe ustalenia dają podstawę do twierdzenia, iż zakres naprawy wskazany w kalkulacji sporządzonej przez pozwanego ubezpieczyciela nie jest wystarczający do przywrócenia pojazdu poszkodowanego do stanu jak najbardziej zbliżonego do stanu, jaki występował przed szkodą zaistniałą w dniu 27 lipca 2023 r. Koszt naprawy pojazdu marki B. (...) o nr rej. (...) , usuwającej uszkodzenia związane z kolizją z dnia 27 lipca 2023 r., wykonanej w okresie zaistnienia szkody w niezależnym warsztacie blacharsko- lakierniczym, działającym na terenie woj. (...) , oferującym usługi na odpowiednio wysokim poziomie, przy zastosowaniu części oryginalnych serwisowych, sygnowanych znakiem producenta pojazdu oraz średnich stawek prac naprawczych, wynosiłby netto 9.609,57 zł czyli brutto 11.819,77 zł. Dowód: - opinia biegłego sądowego K. G. , k. 82-100; - uzupełniająca opinia biegłego sądowego K. G. , k. 125-130. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo okazało się być niezasadne i jako takie ulegało oddaleniu w całości. W przedmiotowej sprawie powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w P. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) S.A. w W. kwoty 9.340,87 złotych, wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 29 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za szkodę powstałą w związku z kolizją z dnia 27 lipca 2023 r., w której poszkodowany był pojazd S. D. , który to następnie na mocy umowy cesji przeniósł wierzytelność wynikającą z powstałej szkody na (...) spółkę komandytową w G. , która to spółka wierzytelność tę przeniosła na powoda. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2003 r., Nr 124, poz. 1152 ze zm.) ubezpieczeniem obowiązkowym jest ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. Stosownie natomiast do treści art. 13 ust. 2 ustawy w obowiązkowych ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem, nie wyżej jednak niż do wysokości sumy gwarancyjnej ustalonej w umowie. W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego (art. 22 ust. 1 ustawy). Sprawca szkody ponosi odpowiedzialność za zdarzenie komunikacyjne wywołujące szkodę na zasadach ogólnych – o których mowa w art. 436 § 2 k.c. oraz według zasad określonych w art. 363 k.c. Odpowiedzialność tę przejmuje zakład ubezpieczeń, zgodnie z treścią art. 822 § 1 k.c. , który stanowi, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Odpowiedzialność pozwanego ubezpieczyciela dotyczyła odpowiedzialności za szkodę. Szkodą w rozumieniu prawa cywilnego jest ubytek w dobrach majątkowych poszkodowanego powstały na skutek działania lub zaniechania sprawcy szkody. Szkoda ta, jak i jej wysokość, muszą pozostawać w adekwatnym związku przyczynowo skutkowym z zachowaniem się sprawcy, a zatem musi ona stanowić normalne, biorąc pod uwagę prawidłowości zasad rządzących światem, następstwo konkretnego zachowania. Poszkodowanemu przysługuje prawo do pełnej kompensaty, to znaczy do przywrócenia takiego stanu w jego majątku, jaki istniał przed powstaniem szkody. Poszkodowany ma prawo dochodzenia odszkodowania w wysokości takiej, która najpełniej przywróci naruszony niedozwolonym czynem stan w jego dobrach majątkowych. Niemniej jednak, odszkodowanie nie może prowadzić do wzbogacenia się poszkodowanego, albowiem sprzeciwia się to restytucyjnemu celowi tej instytucji. Jednocześnie, Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela pogląd przedstawiony w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego dotyczący dynamicznego charakteru szkody w prawie cywilnym i wyliczanie jej na podstawie metody dyferencyjnej, a nie kosztorysowej. Oznacza to, że w przypadku, gdy szkoda została już naprawiona, to wysokość należnego poszkodowanemu (jego następcy prawnemu) odszkodowania obliczyć trzeba na podstawie rzeczywistego kosztu naprawy pojazdu (ewentualnie uwzględniając jeszcze różnicę wynikającą ze spadku wartości pojazdu na skutek takiej naprawy). To rzeczywisty koszt naprawy pojazdu wyznacza wysokość szkody, która przecież ma charakter dynamiczny i może zmieniać się wraz z upływem czasu i działaniami innych osób. Oparcie się na metodzie kosztorysowej, uwzględniającej hipotetyczny koszt naprawy uszkodzonego pojazdu mechanicznego, prowadziłby w takiej sytuacji do bezpodstawnego wzbogacenia się poszkodowanego kosztem sprawcy szkody, czy ubezpieczyciela (zob. Uchwała SN z 11.09.2024 r., III CZP 65/23, LEX nr 3754128 oraz przywoływane w tej uchwale orzecznictwo). W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Uregulowanie przepisu art. 6 k.c. stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Spoczywający na pozwanym obowiązek dowiedzenia okoliczności wskazujących na wygaśnięcie zobowiązania nie może wyprzedzać ciążącego na powodzie obowiązku udowodnienia powództwa. Podkreślić jednakże należy, że art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06). Obowiązek przedstawienia dowodów, zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c. spoczywa na stronach, zaś ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c. ). Nie wymagają jednak dowodu – stosownie do przepisu art. 229 k.p.c. – fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Nadto zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ( art. 232 k.p.c. ). To strona powodowa, która domaga się zapłaty pewnej należności na drodze sądowej, winna co do zasady wykazać, iż należność ta – oznaczona co do wysokości, tytułu i daty płatności – nie została przez jej przeciwnika procesowego uiszczona. W procesie związanym z roszczeniem odszkodowawczym powód jest zobowiązany udowodnić, stosownie do treści przepisu art. 6 k.c. , że po pierwsze zaistniała szkoda, po drugie, że pozwany był zobowiązany do naprawienia tej szkody, po trzecie powód musi dowieść wysokości powstałej szkody. Stosownie zaś do treści art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę i utrata jej przez cedenta. Przelew powoduje utratę statusu wierzyciela przez cedenta i jego wyłączenie ze stosunku zobowiązaniowego łączącego go dotychczas z dłużnikiem. Wierzycielem staje się cesjonariusz, który nabywa wierzytelność w takim zakresie i stanie, w jakim znajdowała się ona w chwili dokonania przelewu. Powyższe przepisy stanowiły podstawę prawną żądania pozwu. Pozwany ubezpieczyciel nie kwestionował swojej legitymacji biernej, ani legitymacji czynnej powoda, znajdującej uzasadnienie w dwóch umowach cesji. Również w ocenie Sądu powód w niniejszym procesie wykazał skuteczność cesji wierzytelności. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez pozwanego, w tym sensie, że pozwany nie kwestionował skuteczności zawarcia samej umowy jak i możliwości przenoszenia wierzytelności ze szkód komunikacyjnych, a zarzucał jedynie brak szkody we wskazywanym przez powoda zakresie, gdyż w jego ocenie pokrył on już uzasadnione ekonomicznie koszty związane z naprawieniem szkody powstałej w majątku poszkodowanego. Bezsporna była w rozpoznawanej sprawie podstawa odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela co do zasady. Spór między stronami koncentrował się zatem wokół kwestii wysokości powstałej szkody na skutek kolizji drogowej, w której brał udział poszkodowany oraz sprawca szkody, posiadający z pozwanym umowę ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu powód nie udowodnił swojego roszczenia co do wysokości, co skutkowało przegraną przez niego w procesie. Jak zostało wyżej wspomniane, Sąd uznaje za słuszny pogląd dotyczący dynamicznej koncepcji szkody. Bezspornym w przedmiotowej sprawie było to, że poszkodowany swój uszkodzony pojazd naprawił, a zatem jego naprawa stała się niemożliwa. Z tego względu przysługiwało jej następcy prawnemu – powodowi roszczenie odpowiadające sumie poniesionych przez poszkodowanego wydatków na naprawę uszkodzonego pojazdu. Powód na poparcie swojego roszczenia nie przedstawił żadnych dowodów, takich jak rachunki czy faktury co do wysokości poniesionej szkody. Sąd nie mógł zatem poczynić ustaleń faktycznych co do rzeczywistych kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu. Hipotetyczne wyliczenie tych kosztów przedstawia kalkulacja szkody sporządzona przez powoda (kosztorys na k. 19v.-21) oraz opinia biegłego sądowego sporządzona w toku niniejszego postępowania. Ta opinia, wobec wcześniejszego naprawienia pojazdu przez poszkodowanego i aktualnego orzecznictwa, okazała się nie być przydatna do ustalenia rzeczywiście poniesionych przez poszkodowanego wydatków. Poszkodowany S. D. w swoich zeznaniach wskazał, że samochód naprawił sam we własnym warsztacie. Świadek nie podał, jaki dokładnie był koszt tej naprawy, przeto dowód ten nie był wystarczającym, by udowodnić roszczenie powoda co do wysokości. Powód, z nieznanych względów, pomimo istnienia takiej obiektywnej możliwości, zaniechał przedstawienia jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego rzeczywiście poniesiony przez poszkodowanego koszt naprawy uszkodzonego pojazdu (np. faktury VAT za zakup części). W sytuacji, gdy pojazd został naprawiony, a powód żąda zapłaty odszkodowania przewyższającego dotychczas przez pozwanego ubezpieczyciela wypłaconego, dowód taki winien zostać przedłożony, by Sąd mógł ustalić rzeczywistą wartość poniesionej szkody. Zgodnie bowiem z zasadą kompensacji, Sąd powinien zasądzić świadczenie w wysokości pokrywającej uszczerbek majątkowy istniejący w dacie zamknięcia rozprawy. W przeciwnym razie, stwierdzić należało, że wbrew ciążącemu na powodzie ciężarowi dowodu, nie udowodnił on swojego roszczenia co do wysokości, a zatem powództwo to musiało ulec oddaleniu, czemu Sąd dał wyraz w punkcie pierwszym wyroku. Sąd, orzekając w niniejszej sprawie miał na względzie stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uchwale z dnia 11 września 2024 r. sygn. akt III CZP 65/23, zgodnie z którym, jeżeli naprawa pojazdu przez poszkodowanego stała się niemożliwa, w szczególności w razie zbycia lub naprawienia pojazdu, nie jest uzasadnione ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy. Tymczasem powód w niniejszej sprawie dochodził właśnie kosztów naprawy hipotetycznych, nie zaś tych realnych, poniesionych w związku z naprawą dokonaną przez poszkodowanego S. D. . Sąd stan faktyczny w przedmiotowej sprawie ustalił na podstawie przedstawionych przez strony dokumentów, w szczególności akt szkody, co do których autentyczności strony nie podnosiły jakichkolwiek zastrzeżeń, a co do których prawdziwości Sąd nie powziął jakichkolwiek wątpliwości. Sąd dał wiarę także zeznaniom świadka S. D. złożonym na rozprawie, które to zeznania były logiczne i spójne. Świadek nie był w jakikolwiek sposób związany z którąkolwiek ze stron, przeto trudno posądzać go o posiadanie interesu w składaniu fałszywych zeznań. Ponadto świadek wyraźnie zaznaczał okoliczności, których szczegółowo nie pamiętał, co także zwiększa jego wiarygodność. W końcu jego zeznania znajdują także potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał w tej sprawie za wiarygodny. Sąd za przydatne i wiarygodne źródło dowodowe uznał także opinię biegłego sądowego, uzupełnioną opinią uzupełniającą. Opinia odpowiadała na wszelkie zadane biegłemu pytania w sposób zrozumiały i możliwie precyzyjny, była także niesprzeczna wewnętrznie, albowiem nie zawierała jakichkolwiek nielogicznych stwierdzeń. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 98 k.p.c. w zw. z art.99 k.p.c. , który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W niniejszej sprawie powód przegrał niniejszy proces w całości, stąd też zobowiązany był zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty. Na koszty poniesione przez pozwanego złożyło się wynagrodzenie jego pełnomocnika- radcy prawnego w kwocie 1.800 zł, obliczone na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015.1804 z późń. zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W związku z powyższym, Sąd w pkt 2 wyroku zasądził od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w P. na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 1.817 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Ww. kwota została zasądzona wraz z wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 98 k.p.c. , w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty ( art. 98 § 1 1 k.p.c. ). W punkcie 3 wyroku orzeczono o kosztach sądowych na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 z późń. zm.), który stanowi, że kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Na koszty sądowe w niniejszej sprawie złożyło się wynagrodzenie biegłego za sporządzone w sprawie opinie – główną (1.478,05 zł) i uzupełniającą (591,22 zł) w łącznej kwocie 2.069,27 zł. Częściowo wydatek ten został pokryty z zaliczki uiszczonej na poczet sporządzenia opinii biegłego przez powoda w kwocie 500 zł. Do uiszczenia pozostała natomiast niezapłacone dotychczas koszty opinii w kwocie 1.569,27 zł. W związku z powyższym, Sąd w pkt 3 wyroku nakazał pobrać od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w P. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie kwotę 1.569,27 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.