I C 264/17

Powód Z. B. wniósł pozew przeciwko Skarbowi Państwa – Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w S. o zapłatę 1 000 000 zł odszkodowania i renty w wysokości 1 000 zł miesięcznie. Argumentował, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z 6 marca 1995 r. dotycząca zryczałtowanego podatku dochodowego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, naruszyła jego dobro osobiste (zdrowie) i spowodowała szkodę majątkową, w tym utratę płynności finansowej i konieczność zawieszenia działalności gospodarczej. Powód powoływał się na prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku z 2009 r., w którym zasądzono mu zadośćuczynienie za krzywdę. Pozwany Skarb Państwa wniósł o odrzucenie pozwu, wskazując na prawomocne osądzenie tożsamych roszczeń w poprzednich postępowaniach, a ewentualnie o oddalenie powództwa z uwagi na przedawnienie. Sąd Okręgowy w Słupsku oddalił powództwo. Uzasadnił to przede wszystkim tym, że roszczenia powoda były już przedmiotem prawomocnych rozstrzygnięć sądowych w sprawach toczących się między tymi samymi stronami. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 365 § 1 kpc, prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony, ale także sąd, który je wydał, w każdej dalszej sprawie o to samo roszczenie. Ponadto, sąd wskazał na przedawnienie roszczeń, powołując się na przepisy prawa podatkowego (3-letni termin) i cywilnego (art. 442¹ § 3 kc), a także na brak podstaw do zastosowania art. 5 kc (zasady współżycia społecznego) w celu obejścia zarzutu przedawnienia. Sąd zauważył, że choć w poprzedniej sprawie stwierdzono związek przyczynowy między wadliwą decyzją a stanem zdrowia powoda, nie była to jedyna przyczyna, a zasądzone wówczas zadośćuczynienie było wystarczające. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia roszczenia o rentę, uznając je za przedawnione. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 102 kpc, z uwagi na trudną sytuację powoda.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający