I C 258/22

Sygn. akt I C 258/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2022 r. Sąd Rejonowy w Sopocie, I Wydział Cywilny Przewodniczący: SSR Anna Olszewska – Kowalska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 roku w Sopocie, na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa L. C. przeciwko K. C. o zapłatę I. powództwo oddala w całości II. zasądza od powoda L. C. na rzecz pozwanego K. C. kwotę (...) (trzy tysiące sześćset siedemnaście) złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty - tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Powód L. C. wniósł do Sądu Rejonowego w Sopocie pozew przeciwko K. C. , żądając zasądzenia na jego rzecz od pozwanego kwoty 25.920,00 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 26.03.2021 r. do dnia zapłaty oraz kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pozwany zlecił powodowi wykonanie usług budowlanych z elementami marmurowymi w drodze wykonania i montażu okładzin posadzkowych i ściennych w budynku mieszkalnym. Z tytułu wykonanych prac 11.03.2021 r została wystawiona faktura VAT nr (...) na kwotę 25.920,00 złotych. Pozwany został wezwany do zapłaty tej faktury co jednocześnie stanowiło próbę ugodowego zakończenia sporu ale pozwany w żaden sposób nie zareagował na to wezwanie. W tej sytuacji - zdaniem powoda - wniesienie powództwa jest konieczne i uzasadnione. (pozew k.3) Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym żądanie pozwu uwzględniono w całości. (nakaz zapłaty k. 23) Pozwany wniósł sprzeciw od w/w nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono następujące zarzuty: - brak umowy. Pozwany wskazał, że stron nie łączyła żadna umowa, czy też ustna czy pisemna, której przedmiotem miałyby być usługi wskazane przez powoda w pozwie. Pozwany zaprzeczył by zlecił powodowi wykonanie usług budowlanych z elementami marmurowymi w drodze wykonania i montażu okładzin posadzkowych w ściennych w budynku mieszkalnym. - brak usługi. Pozwany wskazał, iż powód nie świadczył na rzecz pozwanego usług, w tym usług budowlanych z elementami marmurowymi w drodze wykonania i montażu okładzin posadzkowych w ściennych w budynku mieszkalnym. Pozwany wskazał, że powód na przedstawił na tą okoliczność żadnego dowodu, jedynie dokument prywatny w postaci faktury VAT. Powód w żaden sposób nie wykazał, że wykonywał jakąkolwiek usługę na rzecz pozwanego. - Faktura została wystawiona niezasadnie. Pozwany zakwestionował co do zasady i wysokości należność wskazaną w tej fakturze VAT, wskazując że nigdy nie umawiał się z powodem na wykonanie jakichkolwiek prac za kwotę 25.920,00 zł. (sprzeciw k. 26-27v) Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo należało oddalić w całości. Powód twierdził w uzasadnieniu pozwu, że łączyła go z pozwanym umowa o roboty budowlane. Zgodnie z art. 647 k.c. przez umowę o roboty budowlane wykonawca zobowiązuje się do oddania przewidzianego w umowie obiektu, wykonanego zgodnie z projektem i z zasadami wiedzy technicznej, a inwestor zobowiązuje się do dokonania wymaganych przez właściwe przepisy czynności związanych z przygotowaniem robót, w szczególności do przekazania terenu budowy i dostarczenia projektu, oraz do odebrania obiektu i zapłaty umówionego wynagrodzenia. Sąd zważył, że gdy prace remontowe są wykonywane w mniejszym zakresie, nie jest przewidziany wymóg ich projektowania i zindywidualizowany nadzór prace te z reguły są wykonywane na podstawie umowy o dzieło. Zgodnie z art. 627 k.c. przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. W ocenie Sądu Rejonowego powód nie udowodnił zasadności żądania zapłaty od pozwanego kwoty dochodzonej w pozwie. Sąd zważył, że zasadność żądania zapłaty powód wywodził z umowy dotyczącej - jak wskazał - usług budowlanych z elementami marmurowymi w drodze wykonania i montażu okładzin posadzkowych i ściennych w budynku mieszkalnym. Jednak dokumenty złożone przez powoda na to nie wskazują. Powód dołączył do pozwu kopię faktury VAT nr (...) z dnia 11.03.2021 r. na kwotę 25.920,00 zł, na której jako nabywcę oznaczono C. K. oraz wezwania do zapłaty adresowane do: K. C. - Prezesa Zarządu (...) Sp. z o.o. w W. , K. C. Firma (...) w S. , K. C. - Prezesa Zarządu cwd. pl (...) . z o.o. w G. . Powód dołączył do pozwu także trzy dowody nadania przesyłek przez Pocztę Polską. Pozwany w sprzeciwie zaprzeczył by kiedykolwiek zawarł z powodem umowę o wykonanie usług budowlanych z elementami marmurowymi w drodze wykonania i montażu okładzin posadzkowych i ściennych w budynku mieszkalnym oraz dołączył do sprzeciwu odpowiedź K. C. - Prezesa Zarządu C. .pl sp. z o.o. na wezwanie do zapłaty dołączone do pozwu, z którego wynika stanowisko analogiczne jak w sprzeciwie. Zdaniem Sądu powód w niniejszej sprawie nie wykazał samego faktu zawarcia umowy, gdyż brak jest na tą okoliczność jakiegokolwiek dowodu. Ponadto, powód nie wykazał, że w ogóle doszło do wykonania przez powoda usług budowlanych opisanych w fakturze VAT. Faktura VAT nie stanowi dowodu, że pozwany jest zobowiązany do zapłaty powodowi kwoty wskazanej w treści faktury, oraz że powód wykonał świadczenie wskazane w fakturze. Zachodzi zasadnicza różnica między oświadczeniem o istnieniu faktu, a dowodzeniem faktu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że faktura stanowi powszechnie przyjęty dokument rozliczeniowy. Jej doręczenie umożliwia dłużnikowi podjęcie czynności mających na celu sprawdzenie, czy świadczenie jest zasadne, tak co do istnienia, jak i co do wysokości. Umożliwia też podjęcie czynności zmierzających do spełnienia świadczenia. Faktura, jako dokument rozrachunkowy, nie stanowi jednak dowodu wykonania umowy w sposób uzasadniający żądanie zapłaty wynagrodzenia. Dłużnik zobowiązany jest świadczyć to, co stwierdzono w dokumencie rozliczeniowym, tylko wtedy, gdy wynika to z istniejącego stosunku zobowiązaniowego. W ocenie Sądu - jak już wyżej wskazano - powód w niniejszym postępowaniu nie przedstawił dowodu na istnienie stosunku zobowiązaniowego z pozwanym oraz na spełnienie świadczenia wskazanego w przedstawionej fakturze. Powód nie stawił się przed sądem celem przesłuchania w charakterze strony. Pełnomocnik pozwanego ostatecznie cofnął żądanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania pozwanego w charakterze strony twierdząc, że pozwany nie ma w sprawie nic do powiedzenia. Podkreślić należy, że samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności ( art. 227 k.p.c. ) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 r., sygn. akt I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44, LEX nr 80854). Skoro powód żądał w sprawie zapłaty od pozwanego to powód powinien wykazać zasadność żądania. Zgodnie z art. 232 k.p.c. obowiązek wskazania dowodów obciąża przede wszystkim strony, a w myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że ten, kto powołuje się na przysługujące mu prawo, występując z żądaniem obowiązany jest udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie. Chodzi tu o fakty, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą kontradyktoryjności, Sąd nie ma obowiązku zarządzania dochodzenia w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r., sygn. akt I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76, LEX nr 29440). Dopuszczenie dowodu z urzędu jest co do zasady prawem, a nie obowiązkiem Sądu. Podsumowując wskazać trzeba, że powód nie przytoczył twierdzeń uzasadniających istnienie tytułu prawnego do żądania od pozwanego kwoty dochodzonej w pozwie. Żądanie jako nieudowodnione należało oddalić, przy uwzględnieniu treści art. 627,647 k.c. w zw z art. 6 k.c. O kosztach procesu Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 §§ 1 i 2 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania. Sąd zważył, iż powód przegrał sprawę, a zatem należało zobowiązać go do zwrócenia przeciwnikowi kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na koszty procesu poniesione przez pozwaną składały się: 3.600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego ustalone na podstawie w § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł tj łącznie 3.617 zł i taką kwotę Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanej. O odsetkach od tej kwoty Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c.