I C 159/21

Sygn. akt I C 159/21 upr. UZASADNIENIE W dniu 12 lutego 2021 r. /koperta – k. 46/ powód (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. wniósł do tutejszego Sądu pozew przeciwko pozwanym J. M. (1) i B. M. (1) domagając się zasądzenia na jego rzecz kwoty 14.939,97 zł, tytułem zapłaty wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 13.870,66 zł od dnia 9 maja 2020 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. /pozew – k. 3-6/ W uzasadnieniu pozwu powołał się na zawartą w dniu 1 lutego 2018 r. z pozwanymi umowę pożyczki gotówkowej, na podstawie której J. M. (1) i B. M. (1) otrzymali określoną w umowie kwotę pieniężną, zobowiązując się równocześnie do jej zwrotu, na warunkach w tejże umowie określonych. W związku z niedotrzymaniem warunków przedmiotowej umowy przez pozwanych, strona powodowa dokonała jej wypowiedzenia i z dniem 3 lutego 2020 r. niespłacona kwota należności głównej stała się wymagalna wraz z kwotą odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia. Na wysokość dochodzonego przez stronę powodową roszczenia w kwocie14.939,97 zł, składają się obok należności głównej w wysokości 13.870,66 zł, odsetki w kwocie 1069,31 zł stanowiące sumę odsetek umownych w wysokości odsetek maksymalnych naliczonych od przeterminowanych rat kapitałowych w trakcie obowiązywania umowy pożyczki naliczonych do dnia 14.08.2019r. do 08.05. 2020 r. / pozew – k. 3-6/. Pozwani w odpowiedzi na pozew wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów procesu według norm przepisanych, nie kwestionując przy tym faktu zawarcia umowy pożyczki z powodem w dniu 1 lutego 2018 r. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie podnieśli zarzut przedawnienia i zakwestionowali wysokość dochodzonego przez stronę powodową roszczenia – w zakresie naliczonej przez stronę powodową prowizji od udzielonej pożyczki jako zawyżonej, stanowiącej ukryte oprocentowanie pożyczki, wskazując równocześnie, iż strona powodowa nie przedstawiła sposobu jej wyliczenia (kalkulacji) /odpowiedź na pozew – k. 67, k- 68 /. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 2 lutego 2018 r. pomiędzy B. M. (1) i J. M. (1) a (...) Bankiem (...) Spółka Akcyjna w W. zawarta została umowa (...) Nr (...) umowa k- 10-11 /. Na jej podstawie B. M. (1) i J. M. (1) została udzielona pożyczka gotówkowa w kwocie 15.407,85 zł (całkowita kwota pożyczki 14. 639 i prowizja 768,85 zł) na okres 120 miesięcy. Całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorców ustalona na dzień postawienia do dyspozycji całkowitej kwoty pożyczki wynosiła: 23. 451,31 zł, na którą to kwotę składały się: całkowita kwota pożyczki w wysokości 14. 639 zł, całkowity koszt pożyczki 8.812,31 zł, prowizja 768,85 /§ 1 i 2 umowy – k.10, potwierdzenie wypłaty pożyczki – k. 12 v/. Spłata pożyczki miała nastąpić w 120 miesięcznych ratach, płatnych w terminie do 14 –go dnia każdego kolejnego miesiąca do 14.02.2028r./§ 6 umowy – k. 10 /. (...) % wynosiło 10,69 % /§ 1 umowy – k. 10/.Pożyczkobiorcy zobowiązali się do spłaty pożyczki wraz z odsetkami i kosztami w miesięcznych ratach płatnych bez wezwania zgodnie z planem spłaty /§ 6umowy – k. 11/ . W przypadkach określonych w umowie (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. zastrzegł sobie możliwość rozwiązania umowy. Termin wypowiedzenia umowy został określony jako 30 - dniowy. Wysokość odsetek od zadłużenia przeterminowanego, strony umowy ustaliły jako równą wysokości maksymalnych odsetek ustawowych za opóźnienie, wynoszących na dzień zawarcia umowy 14 % w stosunku rocznym /§ 8 umowy oraz § 11 umowy - k. 11 i v/. W związku z brakiem terminowej spłaty zadłużenia z tytułu udzielonej pożyczki, po stronie J. M. (1) i B. M. (1) powstało zadłużenie przeterminowane /okoliczność bezsporna/. Pismami datowanymi na dzień 15.11.2019r. (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. wystosował do J. M. (1) i B. M. (1) wezwała do zapłaty niespłaconych w terminie należności Banku wynikających z przedmiotowej umowy pożyczki wynoszących 588,84zł (w tym kwota 273,29– tytułem niespłaconych rat kapitałowych) / pismo k. 16-17/. Wobec braku spłaty zadłużenia przeterminowanego pismami datowanymi na dzień 13.12.2019r. (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. dokonała wypowiedzenia przedmiotowej umowy B. M. (1) i J. M. (1) , wzywając równocześnie w/w do zapłaty całej zaległej kwoty wynoszącej na 591, 78 zł w tym kwoty 273,29 zł tytułem niespłaconego kapitału. Termin wypowiedzenia umowy został określony jako 30-dniowy. Równocześnie zastrzeżono, iż w przypadku braku dokonania wpłaty we wskazanym terminie oraz kwocie, następuje rozpoczęcie biegu okresu wypowiedzenia, którego bezskuteczny upływ skutkuje wypowiedzeniem umowy oraz postawieniem w stan wymagalności całej pozostałej do zapłaty kwoty pożyczki wynoszącej na 14. 286,27 zł. /wypowiedzenie umowy kredytu z dowodami doręczenia – k. 18-21/. W dniu 10.04.2020r. powód wystosował do pozwanych ostateczne przedsądowe wezwania do zapłaty (k- 22-28), a w dniu 08.05.2020r. sporządził wyciąg z ksiąg bankowych (k-14). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej powołanych dowodów z dokumentów, albowiem nie budziły one wątpliwości Sądu co do swej autentyczności, nadto nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, jak również nie zostały w ocenie Sądu przytoczone w celu obejścia prawa. Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości. Powód swe roszczenie wobec pozwanych wywodził z tytułu zawartej w dniu 2 lutego 2018 r. umowy (...) Nr (...) . Pozwani są konsumentami w rozumieniu art. 22 1 k.c. w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2016 r. poz. 1528) - zwanej dalej ustawą w brzmieniu obowiązującym na dzień zawarcia przedmiotowej umowy. Zatem materialnoprawnej podstawy dochodzonego roszczenia należy upatrywać w treści art. 720 k.c. oraz przepisach ustawy o kredycie konsumenckim . Stosownie do brzmienia art. 3 ust. 1 powołanej ustawy przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się między innymi umowę pożyczki. Zgodnie zaś z treścią art. 29 ustawy, umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest zobowiązany niezwłocznie doręczyć umowę konsumentowi. Umowa powinna być sformułowana w sposób jednoznaczny i zrozumiały. Określenie szczególnych wymagań dotyczących treści umowy o kredyt konsumencki oraz obowiązków związanych z samym trybem jej zawierania zawiera art. 30 ustawy. Na gruncie niniejszej sprawy, sam fakt zawarcia umowy pożyczki pomiędzy stronami, jak również okoliczności powstania zadłużenia po stronie pozwanych z tytułu w/w umowy, nie były sporne pomiędzy stronami. Sporną pozostawała zaś kwestia zasadności roszczenia dochodzonego przez powoda we wskazanej w pozwie wysokości, wobec podniesionego przez pozwanych zarzutu jego zawyżenia, w tym zakresie przyjętej w umowie pożyczki prowizji jako rażąco niewspółmiernej, stanowiącej ukryte oprocentowanie pożyczki. Twierdzenia strony pozwanej w tym względzie, nie zostały jednak poparte żadnymi wnioskami dowodowymi. Pozwani ograniczyli się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, iż dochodzona pozwem kwota, w tym przyjęta w umowie pożyczki wysokość prowizji, została w znacznym stopniu zawyżona, nie przedstawiając jednak żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń w tym zakresie. W tym miejscu zaznaczyć należy, że umowa pożyczki jest umową odpłatną. Ustawodawca, aby przeciwdziałać ocenianemu negatywnie w świetle zasad współżycia społecznego zjawisku lichwy oraz aby chronić interesy słabszych uczestników obrotu gospodarczego, jakimi zazwyczaj są konsumenci, wprowadził przy tym do kodeksu cywilnego instytucję odsetek maksymalnych ( art. 359 § 2 1 k.c. ), których wysokość winna stanowić podstawowe odniesienie do oceny ekwiwalentności wysokości wynagrodzenia pożyczkodawcy ustalonego w umowie. Stopa tych odsetek ustalana jest w odniesieniu do aktualnej stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego. Odsetki, obok prowizji za udzielenie pożyczki, stanowią wynagrodzenie pożyczkodawcy za korzystanie przez kredytobiorcę z jego środków finansowych. W ramach przedmiotowej umowy pozwani zobowiązali się do spłaty pożyczki w 120 miesięcznych ratach zgodnie z planem spłaty rat wraz z odsetkami umownymi oraz dodatkowymi kosztami pozaodsetkowymi. Stosownie do brzmienia art. 5 pkt 8 ustawy o kredycie konsumenckim całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta stanowi sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu. Przy czym całkowity koszt kredytu to wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności: odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz koszty usług dodatkowych w przypadku, gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu, z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta (art. 5 pkt. 6 ustawy), zaś całkowita kwota kredytu, to maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt (art. 5 ust 7). W tym miejscu wskazać należy, iż powołana ustawa nie wyłącza stosowania ogólnych przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących pożyczki. Stanowi jednak ograniczenie wyrażonej w art. 353§ 1 k.c. zasady swobody umów, zgodnie z którym strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Stosownie do brzmienia art. 36 a ustawy o kredycie konsumenckim – dodanego ustawą z dnia 5 sierpnia 2015 roku o zmianie ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz niektórych innych ustaw, a obowiązującego w chwili zawarcia umowy pożyczki przez strony niniejszego postępowania , maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu oblicza się według podanego w nim wzoru: w którym poszczególne symbole oznaczają: (...) maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, K - całkowitą kwotę kredytu, n - okres spłaty wyrażony w dniach, R - liczbę dni w roku. W niniejszej sprawie całkowita kwota pożyczki (K) wynosiła 14.639 zł. W ramach przedmiotowej umowy pozwani zobowiązali się do spłaty pożyczki w miesięcznych ratach do dnia 14.02.2028 r. Zgodnie z treścią art. 36a ust. 2 ustawy o kredycie konsumenckim, pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu. W świetle powyższego uznać należało, iż dochodzone przez stronę powodową koszty prowizji od udzielonej pożyczki są zgodne z art. 36a ust.3 ustawy o kredycie konsumenckim. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności Sąd nie podzielił zarzutu pozwanych dotyczących zawyżenia prowizji. Jeżeli pozwany przeczy faktom i twierdzeniom powoda, winien przedstawić dowody na poparcie swych twierdzeń. Zgodnie z art. 75 c Prawa bankowego obowiązującym od 26.11.2015r. jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając terminie nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu powinien poinformować kredytobiorcę o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Regulacja prawa bankowego dotyczy także kredytów konsumenckich, do których mają zastosowanie przepisy ustawy o kredycie konsumenckim. Powód wypowiedział umowę zgodnie z powołanym przepisem i postanowieniami umowy. Wobec podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia roszczenia, należało ocenić kwestię zasadności roszczenia dochodzonego przez powoda również przez pryzmat przedawnienia roszczenia, a co za tym idzie ustalić: termin przedawnienia dla przedmiotowego roszczenia, kiedy roszczenie stało się wymagalne, jak również czy miało miejsce przerwanie biegu terminu przedawnienia przez czynność przed sądem lub organem powołanym do egzekwowania roszczeń danego rodzaju przedsięwziętą bezpośrednio w celu zaspokojenia tego roszczenia ( art. 123 § 1 pkt 1 k.c. ), zaś w sytuacji, gdy przerwanie biegu przedawnienia faktycznie nastąpiło - od kiedy rozpoczęło ono swój bieg na nowo ( art. 124 k.c. ). Zgodnie z treścią art. 117 § 1 k.c. roszczenia majątkowe, co do zasady ulegają przedawnieniu. Stosownie do brzmienia art. 118 k.c. , termin przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz świadczeń okresowych wynosi trzy lata. Skoro powód jako źródło swojego roszczenia wskazuje umowę pożyczki zawartą z pozwanymi, tym samym należność z niej wynikająca ma charakter świadczenia związanego z działalnością gospodarczą prowadzoną przez powoda i przedawnia się z upływem lat trzech. Przedmiotowa umowa została wypowiedziana przez powoda, roszczenie wynikające z łączącej strony umowy stało się wymagalne z dniem 3 lutego 2020r., za bezzasadny uznać należało podniesiony przez pozwanych zarzut przedawnienia roszczenia, albowiem trzyletni termin przedawnienia roszczenia jeszcze nie upłynął. Mając na względzie powyższe na podstawie wyżej powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku i zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę 14.939,97 tytułem zapłaty wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 13. 870, 66 zł od dnia 9 maja 2020 r. (k- 14) do dnia zapłaty. W przedmiocie odsetek Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1, 2 i 2 1 k.c. zgodnie, z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy ( art. 481 § 2 ). Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie ( art. 481 § 2 1 ). O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu i zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę 4.617 zł, tytułem zwrotu kosztów procesu, na którą to kwotę składają się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 1000 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości określonej w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz. 1804 ze zm.) – 900 zł. Zatem na podstawie art. 98§ 1 i § 3, 4 k.p.c. i ar. 99 k.p.c. przepisów powołanego rozporządzenia orzeczono jak w pkt III wyroku. sędzia Anna Miłosz Z/ 1. odnotować 2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pozwanym B. M. i J. M. z pouczeniem o apelacji. 12.10.21r. sędzia Anna Miłosz