I C 2382/15

Sygn. akt I C 2382/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2016 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Daria Ratymirska Protokolant: st. sekr. sąd. Karolina Nesterewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 roku w Kłodzku sprawy z powództwa H. B. przeciwko Gminie P. i Skarbowi Państwa – (...) o zapłatę 4.232 zł I. odrzucić pozew przeciwko Gminie P. ; II. oddalić powództwo przeciwko Skarbowi Państwa – (...) UZASADNIENIE H. B. wniósł pozew przeciwko Gminie P. i Prezesowi (...) o zapłatę kwoty 4232 zł z odsetkami karnymi w wysokości sześciokrotności wysokości stopy lombardowej od kwoty 529 zł od 1 kwietnia 2015r. do dnia zapłaty, oraz o orzeczenie o prawie do zadośćuczynienia. W uzasadnieniu podał, że pozwany zaprzestał od kwietnia 2015r. wypłaty przyznanego świadczenia – zasiłku stałego w kwocie 529 zł miesięcznie oraz regulowania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Wskazał, że Prezes (...) troszczy się o to, aby pozwany uzyskał należną ochronę prawną, poprzez ochronę pozwanego od odpowiedzialności cywilnej wobec powoda, solidaryzuje się z pozwanym, w ten sposób, że nie kontroluje orzeczeń sędziów sądu rejonowego. W piśmie z dnia 8.03.2016r. (k-52) podał, że strony nie są umówione co do odsetek i ich wysokości. Zgłosił „inne żądania, które sąd uwzględni z urzędu”. Pozwana Gmina P. wniosła o oddalenie powództwa, zarzuciła, że powództwo nie zostało udowodnione co do zasady ani co do wysokości, powód nie wykazał legitymacji biernej pozwanego, pozew jest sporządzony niechlujnie i mało czytelnie, trudno więc zrozumieć intencje i żądania autora. Zarzuciła, że strony nie zawierały jakiejkolwiek umowy, która uprawniałaby powoda do żądania odsetek w wysokości, zgłoszonej w pozwie. Pozwany Skarb Państwa - (...) wniósł o oddalenie powództwa, zarzucił, że sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom, w działaniach pozwanego nie ma żadnych znamion bezprawności, czy jakichkolwiek innych podstaw odpowiedzialności, uzasadniających zasądzenie roszczenia na rzecz powoda. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 199 § 1 kpc , Sąd odrzuci pozew, jeżeli droga sądowa jest niedopuszczalna. Żądanie, zgłoszone w pozwie przeciwko Gminie P. , dotyczy wypłaty świadczeń z pomocy społecznej, które reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U.2016.930 t.j.), a w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art.14). Przyznanie świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej ( art. 106 ust. 1 powołanej ustawy o pomocy społecznej ). Art. 106 ust. 5 powołanej ustawy reguluje kwestię zmiany lub uchylenia decyzji administracyjnej na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku m.in. zmiany przepisów prawa czy zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, zaś odwołanie od decyzji regulują przepisy k.p.a. Droga sądowa do realizacji roszczeń z pomocy społecznej jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, orzeczono, jak w pkt I wyroku. Artykuł 321 § 1 kpc wyraża kardynalną zasadę wyrokowania, dotyczącą przedmiotu orzekania, według której sąd związany jest żądaniem zgłoszonym przez powoda w powództwie ( ne eat iudex ultra petita partium ), a więc nie może wbrew żądaniu powoda ( art. 187 § 1 pkt 1) zasądzić czegoś jakościowo innego albo w większym rozmiarze czy też zasądzić powództwo na innej podstawie faktycznej niż wskazana przez powoda. Sąd nie może zmienić podstawy faktycznej powództwa, ponieważ wówczas, przekraczając jej granice i nawet uwzględniając zasługujący na ochronę interes prawny jednej ze stron, staje się jej adwokatem, pozbawiając przegrywającego możności obrony swych praw. W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze wskazaną przez powoda podstawę faktyczną powództwa, brak jest jakichkolwiek przesłanek do zasądzenia na rzecz powoda od pozwanego Skarbu Państwa kwoty wskazanej w pozwie. Sąd podzielił stanowisko pozwanego Skarbu Państwa – (...) i podniesione w odpowiedzi na pozew zarzuty. Powód nie wskazał nawet na żadne konkretne działanie lub zaniechanie Prezesa (...) , które mogłoby podlegać ocenie pod względem bezprawności, nie wskazywał również, aby po jego stronie powstała jakakolwiek szkoda/krzywda, podlegająca rekompensacie w drodze zasądzenia zadośćuczynienia ( art. 445§1 w zw. z art. 444§1 i art. 417§1 kc ). Jego nieprecyzyjne, ogólnikowe twierdzenia, że „ Prezes (...) (…) chroni pozwanego ( Gminę P. – przyp. autora ) od odpowiedzialności cywilnej wobec powoda ”, zawarte w uzasadnieniu pozwu, pozostały ponadto gołosłowne. Również żądanie w zakresie zasądzenia odsetek „ karnych w wysokości sześciokrotności wysokości stopy lombardowej od kwoty 529 zł/m ” (miesięcznie) jest pozbawione jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych. Dlatego też, uznając powództwo za bezzasadne, orzeczono, jak w pkt II wyroku.