I C 2369/20

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał sprawę z powództwa S. N. i T. N. przeciwko (...) S.A. o zapłatę, w której powodowie domagali się zasądzenia od pozwanego banku kwoty 465.151,76 zł tytułem zwrotu nienależnych świadczeń. Podstawą ich roszczenia była rzekoma nieważność umowy kredytu hipotecznego indeksowanego kursem CHF z dnia 25 lipca 2007 r. z powodu zastosowania niedozwolonych postanowień umownych (abuzywność). Sąd oddalił powództwo, uznając je za bezzasadne. W pierwszej kolejności sąd odniósł się do zarzutu nieważności umowy. Stwierdził, że klauzula waloryzacyjna jest dopuszczalna w polskim porządku prawnym, powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego (sygn. akt I CSK 1049/14) oraz art. 358¹ § 2 k.c., który dopuszcza zastrzeżenie innego miernika wartości niż pieniądz. Sąd podkreślił, że bank, udzielając kredytu walutowego, kalkuluje swoje ryzyko kontraktowe i może zaproponować niższe oprocentowanie, a ryzyko walutowe nie jest jedynie jednostronne. Sąd uznał, że powodowie nie wykazali, aby postanowienia umowy naruszały zasady współżycia społecznego lub naturę stosunku zobowiązaniowego. Następnie sąd rozpatrzył zarzut abuzywności postanowień umownych. Podkreślił różnicę między kontrolą abstrakcyjną a incydentalną. Stwierdził, że zarzut braku indywidualnego uzgodnienia postanowień umownych nie jest trafny w kontekście działalności bankowej. Co do zarzutu rażącego naruszenia interesów konsumentów, sąd uznał, że powodowie nie wykazali dowolności w ustalaniu kursu CHF przez bank. Podkreślono, że kursy były ustalane na podstawie notowań rynkowych, a powodowie nie przedstawili dowodów na ich rażące oderwanie od rzeczywistości rynkowej. Sąd wskazał, że nawet gdyby uznać postanowienie dotyczące sposobu ustalania kursu za bezskuteczne, należałoby je zastąpić przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym (art. 354 k.c.) lub zastosować przepisy o zmianie stosunków (art. 357¹ k.c.). Sąd powołał się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE (sygn. akt C-26/13, C-19/20), które nakazuje szukanie sposobów utrzymania ważności umów i przywrócenia równowagi między stronami. Sąd podkreślił, że powodowie mieli możliwość wcześniejszej spłaty kredytu lub przewalutowania, a także dokonywania spłat w walucie obcej, z czego nie skorzystali. Sąd uznał, że negatywna ocena opłacalności kredytu przez powodów wynikała głównie ze wzrostu kursu CHF, a nie z naruszenia dobrych obyczajów przez bank. W momencie zawierania umowy kredyt był korzystny dla powodów, a późniejsza zmiana kursu była nieprzewidywalna. W związku z tym, sąd oddalił powództwo i zasądził od powodów na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający