I C 236/19

Powódka H. G. wniosła pozew o przywrócenie naruszonego posiadania działki oznaczonej numerem (...) w miejscowości K., gmina Z. Wskazała, że działka ta była w posiadaniu jej poprzedników prawnych od wielu pokoleń, a następnie także jej, aż do 4 kwietnia 2019 roku. Podniosła, że pozwani K. L. i Ł. G. zaorali grunt będący w jej posiadaniu i zasiali na nim kukurydzę. Pozwani wnosili o oddalenie powództwa, argumentując, że nabyli przedmiotową działkę w marcu 2019 roku. Sąd Rejonowy w Zambrowie, rozpoznając sprawę, ustalił, że działka była w posiadaniu powódki i jej poprzedników prawnych. W kwietniu 2019 roku pozwani dokonali samowolnego naruszenia posiadania, zaorali grunt i zasiali kukurydzę, a następnie zebrali plony i zaorali działkę na zimę. Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach Kodeksu cywilnego dotyczących ochrony posiadania (art. 344 § 1 kc) oraz Kodeksu postępowania cywilnego (art. 478 kpc). Podkreślił, że w sprawach o naruszenie posiadania sąd bada jedynie ostatni stan posiadania i fakt jego naruszenia, nie rozpoznając prawa do spornej rzeczy ani dobrej wiary pozwanego. Sąd stwierdził, że naruszenie posiadania przez pozwanych było samowolne, gdyż wkroczyli oni w sferę posiadania powódki bez uprawnienia. Fakt naruszenia posiadania został przyznany przez samych pozwanych. Sąd oddalił argumentację pozwanych o nabyciu własności, wskazując, że roszczenie posesoryjne nie jest zależne od dobrej wiary posiadacza ani od zgodności posiadania ze stanem prawnym. W konsekwencji, sąd przywrócił powódce posiadanie działki poprzez nakazanie pozwanym jej wydania i zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powódki kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający