I C 233/23

Sprawa dotyczyła powództwa o zapłatę kwoty 543,40 złotych z odsetkami, dochodzonej przez M. (...) W. Zarząd (...) z siedzibą w W. przeciwko M. D. jako opłat dodatkowych za brak ważnego dokumentu przewozu w dniach 9 i 21 stycznia 2016 roku. Pierwotnie sprawa toczyła się w elektronicznym postępowaniu upominawczym, gdzie wydano nakaz zapłaty. Pozwany wniósł sprzeciw, podnosząc zarzut przedawnienia. Po skutecznym sprzeciwie, sprawa została przekazana do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Piszu. Sąd Rejonowy w Piszu oddalił powództwo, uznając je za niezasadne. Kluczowym argumentem sądu było niewykazanie przez powoda istnienia dochodzonej wierzytelności. Sąd wskazał, że powód nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających, że pozwany korzystał z komunikacji miejskiej bez ważnego biletu, co stanowiłoby podstawę do naliczenia opłat. Podkreślono, że zgodnie z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., ciężar dowodu spoczywa na stronie wywodzącej skutki prawne z danego faktu, a powód nie sprostał temu obowiązkowi, ograniczając się jedynie do pism procesowych. Brak dowodów uniemożliwił sądowi weryfikację zasadności roszczenia, jego wysokości, daty początkowej odsetek czy charakteru należności. Sąd powołał się na utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym sąd nie ma obowiązku wyręczania stron w gromadzeniu dowodów.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający