I C 230/23

Sygn. akt I C 230/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 października 2023 roku Sąd Rejonowy w Sopocie Wydział I Cywilny, w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Potyraj Protokolant: Kamila Grzybek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2023 roku sprawy z powództwa Gminy M. S. przeciwko M. L. o eksmisję I. nakazuje pozwanemu M. L. , aby opuścił i opróżnił z osób i rzeczy reprezentujących jego prawa lokal mieszkalny nr (...) położony w S. przy Al. (...) oraz wydał go powódce; II. oddala wniosek pozwanego M. L. o orzeczenie o uprawnieniu pozwanego do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego; III. zasądza od pozwanego M. L. na rzecz powódki Gminy M. S. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych z tytułu zwrotu kosztów procesu. Sygnatura akt I C 230/23 UZASADNIENIE Powódka Gmina M. S. wniosła pozew o nakazanie pozwanemu M. L. , aby opuścił i opróżnił z osób oraz rzeczy reprezentujących jego prawa lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w S. przy Al. (...) oraz wydal go powódce, jak również wniosła o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazano, że pozwany jest wnukiem B. R. (1) , która była najemczynią lokalu mieszkalnego przy Al. (...) w S. . Umowa najmu została zawarta w dniu 16 lipca 1998 r. z B. i H. R. , a następnie po śmierci najemcy od 14 września 2020 r. była kontynuowana przez samą B. R. (1) aż do jej śmierci. Pozwany nigdy nie miał tytułu prawnego do spornego lokalu. Po śmierci B. R. (1) zgłosił się do powódki z wnioskiem o wstąpienie w stosunek najmu. Powódka odmówiła uwzględnienia wniosku pozwanego, wskazując, że stosunek najmu nie podlega dziedziczeniu. Jednocześnie wezwano pozwanego do opróżnienia lokalu i niezwłoczne opuszczenie go. Pomimo tego, pozwany nadal zajmuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. (pozew – k. 4-5) W odpowiedzi na pozew pozwany M. L. wniósł, aby w przypadku wydania wyroku nakazującego opróżnienie lokalu mieszkalnego przy Al. (...) w S. , orzec, że pozwanemu przysługuje prawo do zawarcia najmu lokalu socjalnego. Pozwany przyznał, że nie ma tytułu prawnego do lokalu przy Al. (...) w S. . Wskazał, że nie ma uprawnienia do żadnego innego lokalu mieszkalnego. Pozwany wskazał, że w przedmiotowym lokalu zamieszkuje od 2016 roku oraz że opiekował się kolejno swoimi dziadkami H. i B. R. (1) . Pozwany wskazał, że jest rozwiedziony. Nie ma możliwości zamieszkania z rodzicami, którzy mieszkają w lokalu o powierzchni 37 m 2 . Pozwany spłaca zobowiązanie kredytowe, płaci alimenty w wysokości 850 zł miesięcznie oraz koszty leczenia córki w wysokości 200 zł miesięcznie. Pozwany dodał, że aktualnie jego dochód wynosi 3500 zł miesięcznie (chorobowe). Nie ma możliwości podjąć pracy zarobkowej ze względu na zły stan zdrowia. W lutym 2023 roku pozwany źle się poczuł w miejscu pracy i został zabrany przez pogotowie do szpitala, gdzie stwierdzono zmiany w mózgu najprawdopodobniej będące następstwem infekcji C. . Od tego czasu pozwany przebywał na zwolnieniu lekarskim, miał częste zawroty głowy, omdlenia, został zwolniony z pracy i jest w trakcie kolejnych badań. (odpowiedź na pozew – k. 41-42) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 16 lipca 1998 roku pomiędzy powódką Gminą M. S. jako wynajmującym a B. i H. R. jako najemcami została zawarta umowa najmu lokalu mieszkalnego położonego w S. Al. (...) na czas nieokreślony. Po śmierci H. R. najem lokalu był kontynuowany przez B. R. (1) zgodnie z aneksem z dnia 14 września 2020 roku do powyższej umowy najmu. W dniu 08 stycznia 2022 roku B. R. (1) zmarła. (okoliczności niesporne, nadto dowód: umowa najmu – k. 8-10v, aneks z dnia 14 września 2020 r. – k. 11, zawiadomienie o zgłoszeniu zmiany do (...) k. 12, zawiadomienie o zgonie – k. 13) Pismem z dnia 10 lutego 2022 r. M. L. (wnuk B. R. (2) ) zwrócił się do Prezydenta Miasta S. z prośbą o zawarcie umowy najmu mieszkania przy Al. (...) . Pozwany wskazał, że zamieszkiwał z dziadkami w w/w mieszkaniu od 2016 roku i prowadził wspólnie z nimi gospodarstwo domowe. Pismem z dnia 26 maja 2022 r. Prezydent Miasta S. poinformował pozwanego, że nie ma podstaw do ustalenia wstąpienia pozwanego M. L. w stosunek najmu po babci na zasadzie art. 691 k.c. ani do zawarcia z nim umowy najmu przedmiotowego lokalu na innej podstawie. wydał decyzję odmowną. Jednocześnie wezwał pozwanego do opróżnienia i oddania do dyspozycji właściciela, tj. Gminy M. S. bezumownie zajmowanego lokalu przy Al. (...) w S. . Pozwany złożył odwołanie od powyższej decyzji w dniu 7 czerwca 2022 r., które nie zostało uwzględnione. Dnia 4 lipca 2022 r. pozwany skierował wniosek do Komisji (...) Rady Miasta S. o ponowne rozpatrzenie wniosku pozwanego o zawarcie umowy najmu przedmiotowego lokalu. Pismem z dnia 23 sierpnia 2022 roku Z-ca Naczelnika Wydziału Lokalowego Urzędu Miasta w S. poinformował pozwanego, że Komisja (...) w dniu 22 sierpnia 2022 roku przeanalizowała wniosek pozwanego i nie znalazła podstaw prawnych do pozytywnego zaopiniowania wniosku pozwanego o zawarcie umowy najmu lokalu nr (...) przy Al. (...) . (dowód: pismo z dnia 10 lutego 2022 r. – k. 14-14v, decyzja Prezydenta z dnia 26 maja 2022 r. – k. 15-15v, zpo – k. 16, odwołanie pozwanego – k. 17-17v, odpowiedź na odwołanie – k. 18, pismo do Komisji (...) z dnia 4 lipca 2022 r. – k. 19-19v, pismo z dnia 23 sierpnia 2022 roku z zpo – k. 20-21, opinia nr (...) . (...) .261.2022 – k. 22) Pismem z dnia 5 sierpnia 2022 r. Z-ca Naczelnika Wydziału Lokalowego UM w S. wezwał pozwanego do niezwłocznego opróżnienia i opuszczenia lokalu przy Al. (...) w S. oraz przekazania go protokołem zdawczo-odbiorczym do zarządcy lokalu tj. Administracji (...) J. P. w terminie 7 dni od dostarczenia wezwania pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Pozwany odebrał wezwanie w dniu 10 sierpnia 2022 r. (dowód: wezwanie do opróżnienia lokalu – k. 23, zpo – k. 24) Pomimo wezwania pozwany nie opuścił przedmiotowego lokalu i nie zdał go wyznaczonemu zarządcy. Pozwany nie reguluje żadnych należności za korzystanie z lokalu. (okoliczność niesporna, nadto dowód: pismo Administracji (...) z dnia 25 sierpnia 2022 r. – k. 25, zeznania pozwanego – k. 84) M. L. ma 39 lat, aktualnie nie pracuje, jest rozwiedziony, ma córkę, na którą zgodnie z ustaleniami z byłą żoną płacił alimenty w kwocie ok. 800 zł miesięcznie. Aktualnie pozwany reguluje alimenty w takiej kwocie, w jakiej może. W bieżącym utrzymaniu korzysta z pomocy rodziców. (dowód: zeznania pozwanego - k. 82, 84) W dniu 8 maja 2023 r. (...) Serwis Sp. z o.o. rozwiązała z pozwanym umowę zlecenia z dnia 7 grudnia 2022 r. z zachowaniem 2-tygodniowego okresu wypowiedzenia. Obecnie pozwany nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, nie korzysta ze wsparcia MOPS w S. . Pozwany od 1 października 2022 r. podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie pobierał z ZUS renty/emerytury ani zasiłków. Pozwany nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz nie figuruje w rejestrze osób ubiegających się o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. (dowód: k. 51 – oświadczenie o rozwiązaniu umowy, k. 68 – informacja PUP w G. , k. 71 informacja MOPS w S. , k. 72 – informacja z ZUS; k. 74 – informacja z (...) Zespołu (...) ds. Niepełnosprawności w G. ) Od dnia 11 marca 2022 roku pozwany M. L. zarejestrował jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. W dniu 6 września 2023 r. złożył wniosek o wykreślenie z (...) z uwagi na niepodjęcie zgłoszonej działalności gospodarczej. (dowód: k. 77 – wydruk z (...) ) W dniu 7 lutego 2023 roku pozwany w pracy po wypiciu energetyka doznał zawrotów głowy, nudności i wymiotował jedzeniem. Pogotowie zabrało go na Szpitalny Oddział Ratunkowy Szpitala (...) . W. a P. w G. , gdzie wykonano badania laboratoryjne, TK głowy (z wynikiem bez cech ostrej patologii), konsultację neurologiczną i otolaryngologiczną. Stwierdzono brak podstaw do hospitalizacji i dalszą diagnostykę w trybie ambulatoryjnym. Pozwany otrzymał w dniu 15 marca 2023 roku skierowanie do poradni specjalistycznej audiologicznej, a w dniu 6 lipca 2023 roku – do poradni neurochirurgicznej. W dniu 20 kwietnia 2023 roku pozwany wykonał badanie Rtg kręgosłupa szyjnego, na podstawie którego stwierdzono wyrównaną lordozę kręgosłupa szyjnego, poza tym kręgosłup szyjny w rtg bez zmian, przestrzenie i otwory międzykręgowe nieprzewężone. W okresie od 08 lutego do 12 maja 2023 roku pozwany przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku z diagnostyką z powodu zawrotów głowy. Ponieważ pozwany nie przeprowadził zaleconych badań (w szczególności (...) głowy), lekarz udzielający teleporady w dniu 16 maja 2023 roku nie wystawił kolejnego zwolnienia lekarskiego, zalecając, by pozwany zgłosił się następnego dnia do lekarza POZ na wizytę stacjonarną. (dowód: k. 45- karta leczenia szpitalnego, k. 44 – skierowania do poradni otolaryngologicznej; k. 46 – dokumentacja konsultacji neurologicznej, k. 48 – dokumentacja konsultacji laryngologicznej, k. 49 – wyniki badania TK, k. 52 – kopia skierowań, k. 56 – wynik badania rtg) M. L. ma nieuregulowane zobowiązania pieniężne. Komornik Sądowy przy sądzie Rejonowym w Sopocie M. S. prowadził przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne w sprawie KM 19/23, w którym na dzień 10 lipca 2023 r. przekazał dla wierzyciela U. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W. kwotę 3516,07zł . (dowód: k. 50 – wydruk raportu o kwotach wyegzekwowanych do sprawy KM 19/23) Sąd zważył co następuje: Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się na dowodach zgromadzonych w sprawie w postaci dokumentów złożonych przez strony. Prawdziwość i autentyczność dokumentów zgromadzonych w sprawie nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Dokumenty urzędowe stanowiły dowód okoliczności w nich stwierdzonych z uwagi na domniemani ich prawdziwości i autentyczności. Sąd zważył, że dokumentacja medyczna przedłożona przez pozwanego stanowiła dowód prowadzonego procesu diagnostyki pozwanego oraz przebiegu jego leczenia szpitalnego po incydencie zawrotów głowy w pracy w dniu 7 lutego 2023 roku. Dokumentacja ta nie potwierdza, że pozwany jest aktualnie niezdolny do pracy, ani że proces diagnostyczny wykazał u pozwanego jakieś schorzenie. Dokumentacja potwierdza, iż pozwany nie korzystał z niektórych skierowań, nie stawiał się na wyznaczone badania, a więc nie uczestniczy aktywnie w procesie diagnostyki zgłaszanych przez niego dolegliwości. Zeznania pozwanego Sąd uznał za wiarygodne jedynie w części, tj. co do faktu, iż pozwany nie pracuje po rozwiązaniu umowy zlecenia przez V. , korzystania z pomocy finansowej rodziców, zadłużenia komorniczego, obowiązku zapłaty alimentów na rzecz córki. Sąd zważył, że częściowo zeznania pozwanego były niespójne nawet z jego twierdzeniami zgłoszonymi w odpowiedzi na pozew, np. w odpowiedzi na pozew pozwany wskazał, że reguluje alimenty na córkę w kwocie 850 zł miesięcznie i 200 zł na leczenie córki, a na rozprawie wskazywał już na kwotę 800 zł alimentów ustalonych dobrowolnie z byłą żoną oraz na fakt, iż aktualnie płaci tyle ile może, czyli 50 zł miesięcznie. Ponieważ ta okoliczność nie była wykazana żadnymi innymi środkami dowodowymi, Sąd ustalił ją jedynie w przybliżeniu na podstawie niejasnych zeznań pozwanego, tj. Sąd ustalił, że pozwanego obciąża obowiązek alimentacyjny na rzecz córki w kwocie ok. 800 zł i że aktualnie pozwany wykonuje go w wysokości, w jakiej może. Sąd na podstawie samych zeznań pozwanego nie miał podstaw, by ustalić, iż jest on aktualnie niezdolny do podjęcia jakiejkolwiek pracy, bowiem nie wynika to z żadnego orzeczenia lekarskiego czy innego dowodu. Samo subiektywne przekonanie pozwanego w tym zakresie jest niewystarczające do dokonania kategorycznych ustaleń Sądu. Sąd wziął przy tym pod uwagę, że pozwany przedstawił wydruki konsultacji lekarskich z okresu luty – maj 2023 roku, z których wynika, że pozwany zgłaszał się po zwolnienia lekarskie na kolejne okresy głównie w trybie teleporad, podając ciągle te same okoliczności, tj. trwającą diagnostykę zawrotów głowy, natomiast wbrew deklaracjom tej diagnostyki w zakresie (...) głowy nie wykonał. Pozwany przedstawiał też skierowania do poradni specjalistycznych, ale nie przedstawiał potwierdzenia odbycia tych konsultacji specjalistycznych (audiologicznej, czy neurochirurgicznej) ani dalszych zaleceń. W konsekwencji należy stwierdzić, że pozwany nie wykazał, co ostatecznie ustalono w toku jego diagnostyki i jaki jest jego stan zdrowia. Stąd brak jest podstaw do stwierdzenia, że pozwany z powodu swego aktualnego stanu zdrowia nie może wykonywać pracy zarobkowej. Dlatego w tym zakresie Sąd odmówił pozwanemu wiary. Sąd zważył, że zeznania pozwanego, w zakresie w jakim wskazał on, że nie może zamieszkać z rodzicami, bo mają za małe mieszkanie, są wyrazem jego subiektywnego przekonania, oceny, zatem nie dają podstaw do dokonania ustaleń faktycznych przez Sąd co do obiektywnej możliwości zamieszkania przez pozwanego w lokalu jego rodziców. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uwzględnił żądanie pozwu w całości. Powódka Gmina M. S. żądała nakazania pozwanemu M. L. , aby opuścił i opróżnił lokal przy Al. (...) w S. . Podstawę prawną roszczenia powódki stanowi przepis art. 222 § 1 k.c. , zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która włada jego rzeczą, aby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela prawo do władania rzeczą. Przesłanką skuteczności roszczenia windykacyjnego jest nie tylko status właściciela i fakt, że nie włada on (sam lub przez inną osobę) swoją rzeczą, ale także okoliczność, że rzeczą tą faktycznie włada osoba do tego nieuprawniona (por. wyrok SN z dnia 23 września 1992 r., sygn. akt II CRN 99/92, LEX nr 9086). Sąd zważył, że między stronami niesporny był fakt, że pozwany zajmował lokal przy Al. (...) w S. bez tytułu prawnego oraz że przedmiotowy lokal jest własnością Gminy M. S. . Pozwany nigdy nie miał tytułu do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Dlatego na podstawie art. 222 § 1 k.c. Sąd nakazał pozwanemu M. L. opuszczenie i opróżnienie ww. lokalu mieszkalnego i wydanie go powódce. W ocenie Sądu wniosek pozwanego o orzeczenie wobec niego uprawnienia do lokalu socjalnego nie zasługiwał na uwzględnienie. Z uwagi na to, że pozwany M. L. nie miał nigdy tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, a więc nie był „lokatorem” w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 725, zw. dalej: „u.p.l.”), co do zasady Sąd nie miał obowiązku orzekania o uprawnieniu lub braku uprawnienia pozwanego do lokalu socjalnego w trybie art. 14 ust. 1 u.p.l. Sąd wziął pod uwagę, że w aktualnym stanie prawnym, zgodnie z brzmieniem art. 17 ust. 1a) u.p.l. Sąd może orzec o uprawnieniu do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu wobec osoby, która dokonała zajęcia lokalu bez tytułu prawnego, jeżeli przyznanie tego uprawnienia byłoby w świetle zasad współżycia społecznego szczególnie usprawiedliwione. Jest to przepis ustanawiający wyjątek, prowadzący do ograniczenia prawa własności właściciela lokalu, a zatem podlega on interpretacji zwężającej. Winien on być stosowany w wypadkach szczególnych, w których natychmiastowe wykonanie wyroku eksmisyjnego było rażąco niesłuszne, nieakceptowalne w świetle zasad współżycia społecznego. Wydaje się, że powinny to być okoliczności innego kalibru, dalej idące niż przesłanki z art. 14 ust. 4 u.p.l. W przeciwnym wypadku ustawodawca mógłby w art. 17 ust. 1a) u.p.l. do tych przesłanek odesłać. Wyjątkowe zastosowanie art. 17 ust. 1a) u.p.l. wynika także stąd, iż dotyczy osób, które zajęły lokal bez tytułu prawnego, a więc niezgodnie z prawem. Z reguły zaś na zasady współżycia społecznego nie może się skutecznie powoływać osoba, która sama swoim zachowaniem je narusza. W doktrynie wskazuje się, że dyspozycja art. 17 ust. 1a) u.p.l. ma na celu zapewnienie ochrony przed sztywnymi kryteriami ochrony właścicielskiej dla osób, które ze względu na swoją szczególną sytuację życiową wymagają szczególnej pomocy ze strony organów władzy publicznej (tak K. Osajda (red. serii), B. Lackoroński (red. tomu), Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Komentarz. Wyd. 11, Warszawa 2023, uwagi do art. 17), takie jak np. osoba uciekająca przed klęską żywiołową, wojną, przemocą domową, opiekująca się innymi zależnymi od niej osobami, bądź sama wymagająca szczególnej opieki ze względu na stan zdrowia, czy niepełnosprawność). W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, taki szczególny wypadek nie ma miejsca. Pozwany nie zajął przedmiotowego lokalu w związku z nagłą trudną sytuacją życiową. Chciał uzyskać tytuł prawny do lokalu zajmowanego wcześniej przez swoich dziadków na podstawie umowy najmu. Po śmierci najemców pozwany przejął klucze do lokalu i mimo wezwań nie wydał lokalu powódce jako właścicielowi. Podstawowym argumentem pozwanego była okoliczność, iż z powodu problemów zdrowotnych nie jest on obecnie podjąć pracy zarobkowej i wynająć innego mieszkania. Sąd zważył, że pozwany wykazał jedynie zajście incydentu zawrotów głowy po spożyciu energetyka w pracy w dniu 7 lutego 2023 r. i podejmowanie czynności w celu diagnostyki przyczyn nawracających zawrotów głowy. Pozwany nie wykazał jednak, że z powodu swego stanu zdrowia jest niezdolny do pracy. Pozwany nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, nie pobiera zasiłków z ubezpieczenia społecznego, nie korzysta z pomocy społecznej. Nadto, dokumentacja medyczna przedstawiona przez pozwanego wskazuje na to, iż nie podejmuje on terminowo zleconych mu badań, usprawiedliwia to w sposób chwiejny. Można nabrać wątpliwości, czy przedłużanie procesu diagnostyki zgłaszanych dolegliwości nie jest wykorzystywane przez pozwanego instrumentalnie. Sąd wziął pod uwagę, że pozwany nie ma wprawdzie tytułu prawnego do innego lokalu, ale w aktualnej sytuacji życiowej korzysta ze stałej pomocy rodziców, którzy dysponują prawem do lokalu. Pozwany jest osobą stosunkowo młodą, wykształconą, zdolną do podjęcia wysiłku zmiany kwalifikacji zawodowych (pozwany uzyskał kwalifikacje, by podjąć działalność w zakresie pośrednictwa nieruchomości, ale wg deklaracji tej działalności w rzeczywistości nie podjął). Brak jest dowodów na to, iż pozwany nie jest w stanie podjąć pracy czy działalności zarobkowej, pozwalającej na wynajęcie pokoju lub mieszkania. Zadłużenie pozwanego z tytułu kredytu gotówkowego czy ewentualnie alimentów (nie zostało precyzyjnie wykazane, ani nawet wyjaśnione) samo przez się nie uzasadnia ograniczenia uprawnień właściciela lokalu zajmowanego przez pozwanego. Wysokość tych zobowiązań, ich źródło zostały przez pozwanego jedynie zasygnalizowane, nie zostały precyzyjnie wykazane. Sąd ustalił, że pozwany nie zarejestrował się jako bezrobotny, nie korzystał z żadnej formy pomocy społecznej, a zatem pozwany mimo deklarowanej trudnej sytuacji, radzi sobie z nią bez żadnej systemowej pomocy instytucjonalnej. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że w stosunku do pozwanego nie zachodzą żadne rażące, wyjątkowe okoliczności, które wskazywałyby, że brak orzeczenia uprawnienia do lokalu socjalnego wobec niego będzie niesłuszny i sprzeczny z zasadami współżycia społecznego. Pozwany nie wykazał, że jest osobą bezradną, wymagającą szczególnej pomocy ze strony organów władzy publicznej w formie zapewnienia mu prawa do lokalu socjalnego. Dlatego Sąd na podstawie art. 17 ust. 1a) u.p.l. wniosek pozwanego o orzeczenie wobec niego uprawnienia do lokalu socjalnego oddalił. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Z uwagi na uwzględnienie powództwa w całości, pozwany winien zostać uznany za stronę przegrywającą i zwrócić na rzecz powódki poniesione przez nią koszty postępowania, na które składają się: opłata od pozwu w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego powódki w kwocie 240 zł (ustalone na podstawie § 7 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804, z późn. zm.). Łącznie koszty poniesione przez powoda wyniosły 440 zł. Taką też kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda z tytułu zwrotu kosztów procesu.